Dynastia Tudorów

Wuj Henryka, ambasador w Urbino, zostaje zamordowany przez Francuzów. Henryk wykorzystuje to wydarzenie, by zaplanować wojnę z Francją, zyskać nieśmiertelną sławę i odzyskać tytuł króla Francji. Lord kanclerz, kardynał Wolsey, bardziej dbając o własne ambicje, manipuluje młodym królem, by ten zamiast tego zaproponował Francji „Traktat o powszechnym pokoju”. Thomas More, nauczyciel Henryka i humanista, popiera traktat, co dodatkowo przekonuje niechętnego króla do porzucenia planów wojennych. We Francji ma odbyć się szczyt, a wbrew wyraźnej woli Katarzyny ich córka Maria ma zostać zaręczona z delfinem Francji, również jeszcze dzieckiem. Tymczasem Henryk ma rywala do tronu w osobie księcia Buckingham, spokrewnionego z wcześniejszymi królami. Buckingham spiskuje, by zamordować Henryka i zagarnąć tron dla siebie, wtajemniczając w swój plan Thomasa Boleyna i księcia Norfolk. Piękne córki Boleyna, Maria i Anna, przygotowują się na spotkanie z królem Henrykiem. W międzyczasie Henryk odkrywa, że lady Elizabeth Blount, jego metresa i jedna z dam dworu królowej, spodziewa się jego dziecka.

Za namową Thomasa More'a król Henryk przygotowuje się do spotkania z królem Francji Franciszkiem i podpisania traktatu pokojowego kardynała Wolseya. Henryk obiecał rękę swojej córki, księżniczki Marii, delfinowi Francji, co wywołało konflikt między nim a królową Katarzyną Aragońską. We Francji Thomas Boleyn wprowadza swoją starszą córkę Marię do łoża Henryka, starając się zapewnić rodzinie łaski króla. Książę Buckingham spiskuje przeciwko władcy, twierdząc, że ma większe prawo do tronu niż Henryk Tudor, jednak jego zamiary zdradza Thomas Boleyn i książę zostaje stracony. Katarzyna Aragońska wciąż modli się, by Henryk dał jej żywego, zdrowego syna, lecz Henryk zmaga się z problemem teologicznym wynikającym z poślubienia żony zmarłego brata i zastanawia się, czy brak synów nie jest karą boską. Gdy lady Elizabeth Blount rodzi nieślubnego syna Henryka, dwór świętuje, co rani Katarzynę. Kiedy Henryk po krótkim czasie traci zainteresowanie Marią Boleyn, Thomas Boleyn postanawia zastąpić ją młodszą córką, Anną.

Gdy kardynał Wolsey traci szansę na zostanie papieżem z powodu decyzji Henryka o wojnie z Francją, nowe porozumienie z Hiszpanią i siostrzeńcem królowej Katarzyny, Karolem, cesarzem rzymskim, daje mu nową nadzieję. Thomas More zostaje pasowany przez Henryka na rycerza i otrzymuje zadanie niszczenia wszelkich egzemplarzy luterańskiej „herezji”, jakie uda mu się przejąć, co wyraźnie sprawia mu ból (mimo że sam uważa ją za heretycką). Zaręczyny księżniczki Marii z delfinem Francji zostają zerwane na rzecz małżeństwa z Karolem z Hiszpanii, a starsza siostra Henryka, księżniczka Małgorzata, ma poślubić króla Portugalii. Charles Brandon, przyjaciel Henryka, zostaje mianowany księciem Suffolk, aby móc eskortować ją do Portugalii. W międzyczasie Anna Boleyn po raz pierwszy spotyka się z Henrykiem twarzą w twarz na balu maskowym, robiąc na nim ogromne wrażenie.

W nagrodę za potępienie Marcina Lutra w traktacie „W obronie siedmiu sakramentów” papież nadaje Henrykowi tytuł „Obrońcy Wiary”, jednak otarcie się o śmierć skłania króla do poszukiwania rozwiązania problemu braku dziedzica. Księżniczka Małgorzata niechętnie poślubia zgrzybiałego króla Portugalii, ale to małżeństwo nie trwa długo. Pożądanie Henryka wobec Anny Boleyn przybiera na sile. Aresztowawszy sekretarza króla pod zarzutem bycia francuskim szpiegiem, Wolsey zastępuje go swoim protegowanym, sprytnym mieszczaninem nazwiskiem Thomas Cromwell.

Król Henryk jest wstrząśnięty nagłą zmianą sojuszu przez cesarza Karola i zmuszony do szukania poparcia w innych częściach Europy, podczas gdy Anna Boleyn odrzuca jego propozycję zostania metresą, podsycając jego pragnienie poślubienia jej. Sojusz Katarzyny Aragońskiej z Karolem i jej nienawiść do kardynała Wolseya przybierają na sile. Charles Brandon i świeżo owdowiała Małgorzata Tudor biorą sekretny ślub, co doprowadza króla do wściekłości i kończy się wygnaniem obojga z dworu. Henryk nadaje swojemu bękartowi, Henrykowi FitzRoyowi, tytuł książęcy, lecz pęka mu serce, gdy FitzRoy umiera zaledwie kilka tygodni później.

W miarę jak król Henryk nabiera pewności siebie, rośnie jego niezadowolenie ze sposobu, w jaki Kościół katolicki rozpatruje jego wniosek o unieważnienie małżeństwa z Katarzyną Aragońską. W rezultacie pozycja kardynała Wolseya słabnie, co czyni go bezbronnym wobec wrogów. Po odnowieniu dawnego sojuszu Henryka z francuskim królem Franciszkiem, Wolsey próbuje zwołać konklawe kardynałów we Francji, poza zasięgiem wpływów cesarza Karola, aby rozstrzygnąć tę sprawę. Kardynałowie odmawiają jednak przybycia na rozkaz papieża, który pozostaje więźniem cesarza. W zamian za powrót na dwór i pojednanie z królem, Charles Brandon niechętnie zawiera sojusz z księciem Norfolk i rodziną Boleynów.

William Compton umiera na „angielskie poty” w Compton Wyniates, swojej posiadłości w Warwickshire. Podczas gdy król Henryk VIII otrzymuje pomyślne wieści z wojny przeciwko cesarzowi Karolowi, zaraza rozprzestrzenia się lotem błyskawicy. Henryk ucieka z pałacu i z Londynu, zaczynając wątpić w przyszłość i swoje możliwości rządzenia krajem. Zarówno Anna Boleyn, jak i kardynał Wolsey zapadają na tę chorobę, lecz wracają do zdrowia. Wolsey wysyła posłów do przebywającego na wygnaniu papieża z prośbą o wydanie korzystnej decyzji w „Wielkiej Sprawie” Henryka, lecz Klemens zamiast tego przysyła swojego legata, kardynała Campeggio, by podjął ostateczną decyzję w Anglii.

Papieski legat, kardynał Lorenzo Campeggio, przybywa, by rozpatrzyć sprawę rozwodu króla Henryka VIII z Katarzyną Aragońską. Kardynał Wolsey zastrasza Campeggia: „Niech jedno będzie jasne. Jeśli nie udzielicie królowi rozwodu, władza papieska w Anglii zostanie unicestwiona!”. Wolsey zapewniał Henryka, że rozwód zostanie udzielony, ale papież i Campeggio nie dają się tak łatwo ugiąć. Zdesperowany Wolsey błaga królową Katarzynę, by dobrowolnie zrzekła się małżeństwa, ta jednak kategorycznie odmawia. Wrogowie Wolseya zaciskają krąg; Anna Boleyn zasiewa w głowie Henryka kolejne wątpliwości co do kardynała, który wkrótce grozi Campeggiowi zarówno przemocą, jak i konsekwencjami politycznymi. Sąd legacki zbiera się w kościele Blackfriars, gdzie zarówno Henryk, jak i Katarzyna przedstawiają swoje racje.

Proces legacki w sprawie prawomocności małżeństwa króla Henryka z Katarzyną toczy się dalej pomimo odmowy udziału ze strony królowej, jednak papieski wysłannik otrzymuje polecenie powrotu do Rzymu i oddania dowodów pod osąd Kurii. Papież zwleka, a Henryk, podpuszczany przez spiskowców – Thomasa Boleyna, księcia Norfolk i Charlesa Brandona – pozbawia Wolseya władzy świeckiej i majątków, wygania go z dworu i nakazuje mu ograniczyć się wyłącznie do roli arcybiskupa Yorku. Thomas More niechętnie zastępuje Wolseya na stanowisku kanclerza królestwa. Anna Boleyn, zachęcona przez swojego sojusznika Thomasa Cromwella (sekretarza króla), subtelnie i w odpowiednim momencie podsuwa królowi temat luteranizmu. Małgorzata Tudor umiera na gruźlicę, a jej owdowiały mąż Charles Brandon na łożu śmierci żałuje swoich zdrad.

Wolsey, będąc już tylko arcybiskupem Yorku i żyjąc we względnym ubóstwie, zostaje odrzucony przez Annę Boleyn i pisze do królowej Katarzyny, próbując zyskać jej poparcie. Thomas More korzysta ze swoich nowych uprawnień kanclerza i rozpoczyna aktywne prześladowania wpływowych luteranów, w tym spalenie sześciu z nich na stosie, co wywołuje gniew Thomasa Cromwella. Król Henryk uważa, że nowi doradcy z Tajnej Rady radzą sobie z rządzeniem krajem gorzej niż Wolsey i grozi przywróceniem kardynała do łask, co zmusza Norfolka i Suffolka do znalezienia sposobu na pozbycie się go. Henryk znajduje w naukach Lutra elementy, które bardzo przypadają mu do gustu, i wysyła Cromwella na wydziały teologiczne, licząc na uzyskanie przychylnych opinii w sprawie planowanego rozwodu. Sekretna korespondencja Wolseya z królową zostaje odkryta przez Cromwella, a sam kardynał zostaje aresztowany przez Charlesa Brandona pod zarzutem zdrady stanu. Jego ostateczny upadek staje się faktem; Wolsey opłakuje swój dawny dekadencki styl życia i popełnia samobójstwo w celi w drodze do Londynu. Anna Boleyn zbliża się intymnie z Henrykiem, ale zmusza go do stosunku przerywanego, po czym wściekły król wybiega z komnaty.

Dążąc do unieważnienia małżeństwa z Katarzyną Aragońską, król Henryk VIII postanawia ogłosić się głową Kościoła Anglii. Anna Boleyn nalega, aby Henryk pozbył się królowej Katarzyny z pola widzenia i z dworu. Nowy papież Paweł III, nie chcąc narazić się ani królowi, ani cesarzowi, w zasadzie sugeruje zabójstwo Anny Boleyn. Luterański duchowny Thomas Cranmer, nowo przybyły na dwór, z polecenia Cromwella i Boleynów zostaje kapelanem króla. Thomas i George Boleynowie przekupują kucharza, by otruł najzagorzalszego stronnika Katarzyny, biskupa Rochesteru Johna Fishera. Biskup jednak uchodzi z życiem, a kucharz zostaje ugotowany żywcem. Król Henryk wygania królową z dworu. Pod koniec odcinka hiszpański ambasador Eustace Chapuys rozmawia o zabójstwie Anny z nieznanym mężczyzną w kapturze.

Podczas gdy Kościół katolicki bezskutecznie próbuje powstrzymać żądania unieważnienia małżeństwa wysuwane przez Henryka VIII, król mianuje się głową Kościoła Anglii. Początkowe protesty zostają zduszone, gdy arcybiskup Canterbury William Warham oficjalnie podporządkowuje duchowieństwo Henrykowi. Gdy Anna Boleyn nalega, by Henryk zerwał wszelkie kontakty z Katarzyną, królowa zostaje wygnana z dworu. Reformacja staje się faktem; przygnębiony swoją bezradnością sir Thomas More rezygnuje z funkcji kanclerza. Rosnąca nienawiść Charlesa Brandona do Boleynów i brak zaufania do Cromwella sprawiają, że zrywa on z nimi sojusz, ponownie tracąc łaski króla. Anna otrzymuje tytuł markizy Pembroke, po czym wraz z Henrykiem wyrusza do Francji, by przedstawić ją jako przyszłą królową Anglii i żonę władcy. Po rozmowach z francuskim królem w celu uzyskania jego poparcia, Anna wreszcie oddaje się Henrykowi w komnacie, prosząc go o spłodzenie wyczekiwanego syna i dziedzica, przy czym cudem unika kolejnego zamachu ze strony zabójcy opłaconego przez cesarstwo.

Henryk zrywa wszelkie więzy z dotychczasową władzą i przeszłością. Po wielu nieudanych próbach unieważnienia małżeństwa z Katarzyną przez Kościół katolicki traci cierpliwość i potajemnie poślubia ciężarną Annę Boleyn. Na miejsce zmarłego Williama Warhama mianuje młodego luteranina Thomasa Cranmera arcybiskupem Canterbury i pozbawia królową Katarzynę oraz księżniczkę Marię ich tytułów i statusu – odtąd mają być znane odpowiednio jako księżna wdowa Walii i lady Maria. Ponieważ sir Thomas More zrezygnował z funkcji kanclerza, Henryk przekazuje to stanowisko proluterańskiemu Thomasowi Cromwellowi. Anna Boleyn zostaje koronowana na królową Anglii w obecności nielicznego i niechętnego tłumu oraz uchodzi z życiem z zamachu. Papież Paweł III grozi ekskomuniką króla i Kościoła Anglii z Kościoła rzymskokatolickiego, jeśli Henryk nie wróci do Katarzyny, ale król rozdziera papieski edykt na pół. Henryk jest również rozczarowany, gdy Anna Boleyn rodzi córkę Elżbietę zamiast upragnionego syna, i wkrótce wraca do romansowania z damami dworu, choć zapewnia Annę, że jeszcze doczekają się męskiego potomka.

Kwestie wiary dominują na dworze. Podczas chrztu małej księżniczki Elżbiety Thomas Cromwell przedstawia „Akt o sukcesji”, stanowiący, że wyłącznie dzieci Henryka i Anny są prawowitymi następcami angielskiego tronu. Wchodzi w życie prawo nakazujące każdemu poddanemu pod karą śmierci złożyć przysięgę uznającą prawomocność nowego małżeństwa króla oraz zwierzchnictwo Henryka VIII we wszystkich sprawach. Choć Charles Brandon niechętnie to czyni – odzyskując tym samym łaski króla – biskup Fisher i sir Thomas More odmawiają i trafiają do więzienia w Tower. Katarzyna Aragońska żyje teraz w całkowitym odosobnieniu, a lady Maria zostaje wysłana na służbę do małej księżniczki Elżbiety, swojej przyrodniej siostry. Anna wkrótce odkrywa tożsamość nowej metresy króla i za pośrednictwem brata George'a doprowadza do jej wygnania. Będąc znowu w ciąży, ku uciesze Henryka, Anna za namową ojca milcząco akceptuje zdrady króla w czasie jej stanu błogosławionego, o ile sama wybiera te kobiety i nie stanowią one dla niej zagrożenia politycznego.

Próby usankcjonowania małżeństwa króla i umocnienia jego władzy napotykają twardy opór, gdy sir Thomas More i kardynał Fisher twierdzą, że tylko Chrystus może być głową Kościoła, za co obaj zostają uwięzieni. Tymczasem Henryk nadal rozgląda się za innymi kobietami. Królowa Anna Boleyn niespodziewanie roni ciążę i obawia się, że król przestał ją kochać. Anna boi się również lady Marii i Katarzyny Aragońskiej, czując, że Henryk wciąż może wyznaczyć Marię na swoją dziedziczkę kosztem jej ukochanej córki Elżbiety. Dodatkowo relacje Anny ze starszą siostrą Marią Boleyn ulegają pogorszeniu, gdy Maria potajemnie poślubia mieszczanina i zachodzi z nim w ciążę bez pytania o zgodę; pod presją ojca Thomasa Boleyna Anna wygania małżonków z dworu. Uwięzieni w Tower kardynał Fisher i sir Thomas More stają w obliczu niemal pewnej egzekucji, chyba że złożą przysięgę wierności, do czego namawia ich Cromwell. Obydwaj konsekwentnie odmawiają, nawet po błaganiach rodziny More'a, i zostają uznani za winnych zdrady stanu oraz ścięci, mimo wahań Henryka w sprawie Thomasa More'a. W międzyczasie stan zdrowia Katarzyny Aragońskiej gwałtownie się pogarsza.

W miarę jak reformacja nabiera tempa, sir Thomas Cromwell staje się coraz potężniejszy jako główny propagator nowego porządku moralnego. Królewską pewność siebie zastąpiły wątpliwości. Henryka prześladuje pamięć o straconym Thomasie More, podczas gdy niepewność królowej Anny Boleyn graniczy z paranoją. Romansów jej męża ciąg dalszy, a próba zaręczenia córki Elżbiety z francuskim księciem kończy się fiaskiem, gdy król Francji odmawia uznania prawowitości małej księżniczki. Wtrącanie się Anny w politykę zagraniczną i wewnętrzną również doprowadza króla do szału, gdyż po koronacji oczekiwał od niej uległości. W wyniku tego fiaska w małżeństwie Henryka i Anny pojawiają się głębokie pęknięcia. W międzyczasie Charles Brandon ma wyrzuty sumienia z powodu niewierności wobec żony, lecz odnawia przyjaźń z królem.

Podczas gdy coraz bardziej bezwzględne „reformy” Thomasa Cromwella sieją postrach w bezbronnym Kościele katolickim, Annę Boleyn dręczą koszmary, że jej pozycja u boku króla jest zagrożona przez sam fakt istnienia byłej królowej Katarzyny i jej córki Marii. Śmierć Katarzyny rozwiewa większość wątpliwości co do prawomocności statusu Anny, a namiętne zbliżenie z Henrykiem zdaje się zażegnywać kryzys w ich małżeństwie. Królowa jest jednak daleka od poczucia bezpieczeństwa, a jej kłótnie z dawnym sojusznikiem Cromwellem niepokoją jej ojca i brata. Tymczasem Henryk przeżywa smutną wiadomość o śmierci Katarzyny, a później ma radosne spotkanie z lady Jane Seymour. Anna Boleyn ogłasza ojcu, że spodziewa się syna.

Na rozkaz Henryka Jane Seymour zostaje damą dworu Anny Boleyn, co wywołuje ogromny niepokój i podejrzliwość królowej. Cesarz Karol daje do zrozumienia przez Chapuysa, że zależy mu na odnowieniu relacji z Anglią. Stawia jednak warunek w postaci uznania lady Marii za prawowitą dziedziczkę Henryka, o czym Cromwell wie, że Anna się nie zgodzi. Kiedy Henryk zostaje poważnie ranny podczas turnieju rycerskiego, wszystkie myśli kierują się ku temu, kto mógłby przejąć po nim tron. Gdy król dochodzi do siebie, Anna przyłapuje go na całowaniu się z Jane; szok, wściekłość i żal doprowadzają do kolejnego poronienia – tym razem syna. Rozwścieczony kolejną nieudaną ciążą Henryk pod koniec odcinka oświadcza Cromwellowi, że jego małżeństwo z Anną jest nieważne, twierdząc, że został „urzeczony”, by ją poślubić.

Anna straciła syna, a wraz z nim ostatnią szansę na przetrwanie małżeństwa z Henrykiem. Uczucia króla i tak kierują się już gdzie indziej: rodzina Seymourów otrzymuje nowe, bardziej luksusowe komnaty na dworze i wkrótce zajmuje miejsce Boleynów jako nowi królewscy faworyci. Zachowanie Anny staje się coraz bardziej nieprzewidywalne, gdy rodzina bezlitośnie naciska na nią, by za wszelką cenę odzyskała łaski władcy. Kilku członków dworu, w tym Charles Brandon, zaczyna działać przeciwko niej, oskarżając ją o cudzołóstwo i czary. Podejrzani o bycie jej kochankami zostają aresztowani, a w końcu ten sam los spotyka samą Annę. Cromwell osobiście prowadzi przesłuchania, torturując kozły ofiarne, by wymusić fałszywe zeznania. Wszyscy oskarżeni (z wyjątkiem Thomasa Wyatta), łącznie z królową, zostają skazani na śmierć. Czterech rzekomych kochanków Anny, w tym jej zaufany przyjaciel Mark Smeaton i ukochany brat George, ginie na szafocie w Tower, podczas gdy pogrążona w rozpaczy Anna czeka na swój los.

Podczas gdy Anna Boleyn czeka na śmierć, która boleśnie się opóźnia przez spóźnienie kata, Henryk odwiedza Jane Seymour i prosi ją o rękę. Uznanie małżeństwa z Anną za nieważne oznacza, że ich córka Elżbieta staje się dzieckiem z nieprawego łoża i traci prawo do tronu, co toruje drogę prawowitemu dziedzicowi z małżeństwa z Jane. W międzyczasie lady Maria, zachwycona upadkiem Anny, ma nadzieję na szybkie pojednanie z ojcem. George Boleyn i pozostali rzekomi kochankowie Anny zostali straceni, a hrabia Thomas Boleyn zostaje wygnany z dworu w wiecznej niesławie. Arcybiskup Thomas Cranmer wciąż pozostaje lojalnym sojusznikiem Anny, ale nie może dla niej zrobić nic poza ochroną jej córki i wysłuchaniem jej ostatniej spowiedzi, w której królowa stanowczo zapewnia, że nigdy nie była niewierna Henrykowi. Pomimo roli, jaką odegrali w zniszczeniu Anny i jej rodziny, zarówno Charles Brandon, jak i Cromwell czują pewne wyrzuty sumienia, uważając śmierć za zbyt surową karę. Sezon kończy się ścięciem Anny, która idzie na śmierć z wielką godnością, budząc zaskakujące współczucie gapiów i kata. Henryk z kolei zajada się na śniadanie pieczonym łabędziem i wyczekuje trzeciego ślubu, całkowicie obojętny na śmierć swojej drugiej żony.

Zaledwie kilka dni po egzekucji Anny Boleyn Henryk VIII żeni się po raz trzeci – z nieśmiałą, cichą szlachcianką Jane Seymour. On i jego doradcy modlą się, by ten związek przyniósł męskiego potomka. Henryk pojawia się przed pozornie zadowolonym dworem, jednak w tajemnicy Thomas Cromwell i lord Rich martwią się o swoje plany dotyczące reformacji. Lady Ursula Misseldon przybywa na dwór, by służyć nowej królowej, i szybko zostaje metresą sir Francisa Bryana. Lady Marii grozi śmierć, jeśli nie podporządkuje się władzy ojca, i za radą hiszpańskiego ambasadora niechętnie ulega. Część katolików, niegdyś lojalnych poddanych, buntuje się przeciwko krucjacie Henryka wymierzonej w katolicyzm i kasacie klasztorów, co burzy świeżo zyskaną pewność siebie Cromwella i doprowadza Henryka do wściekłości.

Rebelia znana jako „Pielgrzymka Łaski” wybucha na dobre, a Henryk wysyła Brandona do stłumienia powstania. Przykuty do łóżka z powodu odnowienia się rany po wypadku na turnieju rycerskim, Henryk znajduje sobie nową metresę – lady Ursulę Misseldon.

Królowa Jane i lady Maria sprowadzają na dwór małą lady Elżbietę, z którą Henryk jedna się w Boże Narodzenie. Król obiecuje również amnestie i rozpatrzenie skarg przywódcom Pielgrzymki Łaski, jednocześnie planując ich ukaranie za rebelię; kolejne zamieszki wykorzystuje jako pretekst, by Charles Brandon skazał przywódców buntu na śmierć.

Przywódcy powstania Pielgrzymki Łaski zostają straceni, lecz Brandona prześladuje okrucieństwo i bezwzględność pacyfikacji oraz jego własny udział w tych wydarzeniach. Henryk świętuje narodziny syna, jednak jego radość trwa krótko, gdyż królowa Jane umiera zaledwie kilka dni później.

Henryk pozostaje w odosobnieniu, opłakując śmierć królowej, co wrogowie korony wykorzystują do zamordowania kilku przyjaciół dworu. Cromwell jest zaniepokojony faktem, że Henryk nie ma nic przeciwko podobieństwom nowego Kościoła do katolicyzmu. W międzyczasie król leczy chandrę, idąc do łóżka z Ursulą po raz ostatni przed jej powrotem do rodzinnego miasta.

Swatanie rusza na dobre. Cromwell knuje, by umocnić reformację poprzez ożenek Henryka z protestantką, jednak zła sława króla jako męża go wyprzedza. Stan zranionej nogi Henryka staje się zagrożeniem dla jego życia.

Wisi groźba wojny, gdy Francja i Hiszpania jednoczą się przeciwko Anglii przy poparciu Rzymu. Henryk zgadza się więc na korzystne politycznie małżeństwo z Anną z Kleve, przeciętną i prostolinijną niemiecką arystokratką, której nigdy wcześniej nie widział.

Henryk działa szybko, by unieważnić pozbawione miłości małżeństwo z Anną z Kleve, i kładzie się do łóżka z nową kochanką. 17-letnia księżniczka Maria zakochuje się w księciu Filipie z Bawarii mimo dzielących ich religii, lecz jej serce zostaje złamane, gdy ten zostaje odesłany z dworu. Cromwell nagle i dramatycznie traci łaski. Sezon kończy się ścięciem Cromwella.

Król Henryk VIII poślubia swoją piątą królową, pełną temperamentu nastolatkę, której uroda i burzliwa przeszłość rozpalają zmysły zaufanego dworzanina, Thomasa Culpeppera.

Wiek daje się Henrykowi we znaki podczas obchodów Bożego Narodzenia, jednak jego młody i rozgrzany dwór bawi się dalej bez niego. Arogancki lord Surrey bierze na celownik potężny klan Seymourów.

Zauważalnie bardziej życzliwy i tolerancyjny Henryk VIII wybacza mieszkańcom Północy bunt przeciwko niemu, tymczasem ubóstwiana przez niego młodziutka żona wdaje się w namiętny romans z Culpepperem.

Ciepłe przyjęcie króla na Północy dodaje mu sił, jednak przeszłość królowej daje o sobie znać, gdy pojawia się jej dawny kochanek i grozi szantażem, a anonimowy list ujawnia jej zdrady Henrykowi.

Król jest zdruzgotany, gdy dowiaduje się o rozwiązłej przeszłości i obecnych romansach ukochanej królowej, i wypędza ją z dworu, podczas gdy w toku śledztwa zatrzymywani i torturowani są kolejni podejrzani.

Odzyskawszy stan wolny, Henryk zaskakuje poddanych, przywracając córki do linii sukcesji, zawierając nieoczekiwany sojusz polityczny i manipulując wydarzeniami, by poślubić atrakcyjną, dojrzałą i świeżo owdowiałą kobietę.

W obliczu wiszącej wojny z Francją Henryk poślubia Catherine Parr, która okazuje się sprawną i szanowaną królową oraz macochą, dając królowi Anglii stabilny, szczęśliwy dom, o jakim marzył od dawna.

Wojna z Francją jest niemal przegrana, dopóki jeden z oficerów Henryka sprytnie nie doprowadza do nagłego zwycięstwa, jednak zdrowie triumfującego króla podupada z powodu tej kosztownej wyprawy. Brandon wraca z Francji z kochanką.

Pod adresem królowej padają poważne oskarżenia o herezję, lecz schorowany Henryk niespecjalnie się nimi interesuje. Skruszony lord Surrey staje w obliczu kary ostatecznej za utratę 600 ludzi w nierozważnej akcji, która o mały włos nie doprowadziła do wznowienia wojny z Francją.

Henryk pokonuje ostatniego politycznego wroga, lecz musi zmierzyć się z własną śmiertelnością po śmierci swojego najlepszego przyjaciela Charlesa Brandona oraz króla Francji Franciszka. Duchy jego dawnych żon pojawiają się na ostateczną konfrontację.