Korona królów

Kraków - 1325. Król Władysław Łokietek marzy o zjednoczeniu ziem polskich i planuje atak na Płock, by osłabić sojusz Mazowsza z Krzyżakami. Sytuację zmienia jednak przybycie na Wawel rycerza Pełki, który uciekł z niewoli wielkiego księcia Litwy Giedymina i prosi władcę o ratunek dla uwięzionych. Łokietek postanawia zawrzeć z Litwą sojusz dzięki małżeństwu swojego syna Kazimierza z córką Giedymina - Aldoną. Dziewczyna, choć kocha innego, ulega woli ojca, przyjeżdża do Polski i przyjmuje chrzest, na którym dostaje nowe imię: Anna. Królowa Jadwiga od początku okazuje jednak przyszłej synowej niechęć.

Po siedmiu latach Kazimierz i Anna są rodzicami dwóch córek: Elżbietki i Kundzi. Stosunki królowej Jadwigi z synową pozostają napięte, gdy obie czekają na Wawelu na powrót mężów z kolejnej wojny. Król Władysław powraca do Krakowa jako zwycięzca, po zdobyciu Kościana i pokonaniu książąt, którzy złożyli hołd Janowi Luksemburskiemu, władcy Czech. Tuż po przybyciu na dwór Łokietek traci jednak siły i morzy go choroba. Królowa Jadwiga postanawia zachować chorobę władcy w tajemnicy, nie tylko przed dworem, ale także przed Anną, obawiając się, że synowa doniesie o słabości króla swojemu ojcu wielkiemu księciu Litwy Giedyminowi. Czujna Anna udaje się po wróżbę do wiedźmy.

Król Władysław jest bliski śmierci i martwi się o przyszłość korony. Jadwiga nadal ukrywa jego stan przed dworem. Tymczasem na Wawelu pojawia się minstrel z Litwy, z tajną wiadomością dla Anny. Z pomocą minstrela i swoich dwórek (Cudki oraz Egle) księżniczka wymyka się podstępem z zamku na spotkanie ze swoim bratem Olgierdem, który odpowiedział na jej wezwanie i przyjechał do Polski. Książę Kazimierz zauważa jednak, że jego żona zniknęła i podejrzewając ją o zdradę, wyrusza jej śladem. Tymczasem Jaśko z Melsztyna, zaufany rycerz Kazimierza donosi o wyjeździe Anny królowej Jadwidze...

Tajemniczy mężczyzna w kapturze przekupuje jednego z wieśniaków, który ma podrzucić do królewskiej spiżarni truciznę. W pobliże Krakowa docierają książęta: Władysław łęczycki i Przemek sieradzki bratankowie Łokietka, którzy po śmierci liczą na przejęcie jego ziem. Córka królewskiej pary – Kunegunda ma za to nadzieję, że polską koronę zdobędzie jej syn Bolko. Tuż przed śmiercią król Władysław prosi bliskich, by wspierali Kazimierza i to jego wybiera na swojego następcę. Na dworze pojawia się tajemnicza dziewczynka. Anna od razu rozpoznaje w niej podobieństwo do męża...

Po śmierci króla Kraków pogrążony jest w żałobie. Nadal nie wiadomo, czy Kazimierz przejmie koronę i dostanie akceptację papieża. Sytuację na Wawelu komplikuje pojawienie się Jolenty, nieślubnej córki Kazimierza. Dziewczynka została przysłana przez Elżbietę, siostrę Kazimierza i królową Węgier, z ostrzeżeniem, że dziecku grozi niebezpieczeństwo. Biskup krakowski Grot i archidiakon Jarosław obawiają się dezaprobaty papieża. Załamana Anna nie potrafi wybaczyć mężowi. Tymczasem Olgierd podsłuchuje rozmowę tajemniczych Węgrów w karczmie i decyduje się zawrócić z drogi powrotnej na Litwę.

Na dworze panuje wielkie poruszenie. Kazimierz i Jadwiga nie wierzą w spisek węgierski. Podejrzewają o intrygę Olgierda. Wzmacniane są straże, a w kuchni nakazuje się ostrożność. Brat Anny w obawie o jej życie i zdrowie chce zabrać siostrę na Litwę. Pomysł ten podoba się Jadwidze, która nadal okazuje jej niechęć. Anna wie, że nie może opuścić króla. Wkrótce kucharka litewska dostrzega na zapleczu kuchni martwe szczury.

Na zamku trwa uczta. Najbliższa rodzina i krewni podważają ostatnią wolę zmarłego Władysława Łokietka dotyczącą koronacji syna, co rozwściecza Jadwigę. Tymczasem straże odnajdują Charcika, który na polecenie Węgrów podrzucił do kuchni truciznę. Podczas biesiady umiera Podczaszy po spróbowaniu zatrutych ziół. Miksturę miała wypić królowa. Na Wawelu robi się coraz bardziej niebezpiecznie.

Krzyżacy chcą przedłużenia pokoju za cenę zerwania sojuszu z Litwą. Kazimierz jednak pozostaje nieugięty. Podpisze rozejm, ale na starych warunkach. Jadwiga jest przekonana, że to Anna stoi za spiskiem, aby wraz z bratem przejąć królestwo. Żona Kazimierza obawia się o bezpieczeństwo swoich dzieci, dlatego nie pozwala im uczestniczyć w procesji żałobnej. Swoją decyzją ponownie naraża się królowej. Tymczasem na zamku dochodzi do kolejnej próby otrucia.

Anna i dzieci boją się o swoje życie. Kazimierz stara się zadbać o ich bezpieczeństwo i coraz częściej podejmuje decyzje sam, czym sprawia Jadwidze zawód. Wdzięczny Olgierdowi za uratowanie życia jego córek, zaprasza go wraz z Giedyminem na koronację. Rozmowa Anny z bratem schodzi na temat jej dawnej miłości. Przyszła królowa jest zrozpaczona. Jadwiga opiekuje się chorą córką Kunegundą. Egle widzi boginię śmierci, co przeraża Annę.

Trwają przygotowania do pogrzebu Władysława Łokietka. Jadwiga bardzo cierpi po stracie męża. Przyjazd Elżbiety powoduje zamieszanie na dworze. Kunegunda próbuje zniechęcić siostrę do Kazimierza i Anny, ale Elżbieta broni brata i staje po jego stronie. Jest bezwzględna w osądzie spiskowców węgierskich. Wraz z Kazimierzem skazuje ich na tortury i śmierć, za próbę otrucia rodziny królewskiej. W tle uroczystości pogrzebowych na dworze rozwija się romans Niemierzy i Cudki - dwórki Anny.

Trwa Wielki Post. Córki Anny i Kazimierza ściśle go przestrzegają, co doprowadza małą Elżbietkę do omdlenia. Incydent ten powoduje pierwszy otwarty konflikt między Jadwigą a jej synową. Kazimierz udaje się na polowanie z Olgierdem. Obydwaj dobrze się bawią w swoim towarzystwie. W królewskich lasach spotykają polującego młodzieńca - Maćka. Przyszły król oszczędza mu kary i przyjmuje go do pracy na zamku. Annie doskwiera samotność. Jej dawna miłość z Litwy ma wkrótce odwiedzić Wawel.

Cały dwór uczestniczy w uroczystościach wielkanocnych. Poruszające misterium paschalne skłania Annę do przemyśleń. Wiara chrześcijańska staje się dla niej ważna. Nadal myśli ona o dawnym ukochanym, dlatego szuka pomocy u swojego spowiednika - Wojciecha. Kazimierz marzy o dziedzicu, a Anna czuje się w obowiązku dać mężowi syna. Wybranka Niemierzy, Cudka, podkochuje się w przyszłym władcy. Nie potrafi zapanować nad swoim uczuciem, co zaczynają dostrzegać inni na dworze.

Jadwiga wszelkimi siłami próbuje nie dopuścić do koronacji Anny. Uważa, że synowa nie jest godna pełnienia królewskich funkcji i chce pozbyć się jej z dworu. Kazimierz, widząc smutek żony, zabiera ją na konną przejażdżkę po lesie. W przydrożnej karczmie przyszły król zostaje rozpoznany, a poddani oddają mu hołd. Elżbietka, która dużo czasu spędza z babcią na modlitwach, postanawia pójść do klasztoru.

Kazimierz nie chce zgodzić się na wojnę z zakonem krzyżackim. Jego pokojowe stanowisko popiera kasztelan krakowski Spytek z Melsztyna, który jako jedyny rozumie strategię przyszłego króla. Z kolei biskup krakowski Grot uważa, że wojna to słuszne rozwiązanie. Relacja między nim a Kazimierzem staje się coraz bardziej napięta. Anna nieoczekiwanie zaprzyjaźnia się ze swoją szwagierką - Elżbietą, żoną króla Węgier Karola Roberta. Niemierza oświadcza się Cudce podczas uczty. Jego wybranka nie jest jednak pewna swoich uczuć.

Trwają przygotowania do koronacji Kazimierza i Anny. Na dwór zjeżdżają się zaproszeni goście. Wraz z drugim bratem Anny, Kiejstutem, pojawia się jej młodzieńcza miłość - Arunas. Podczas uczty Jadwiga dostrzega ich wzajemne spojrzenia. Przyszła królowa widzi się z chłopakiem na osobności, o czym wie tylko Olgierd. Po spotkaniu Anna chce, by Arunas zniknął z jej życia. Schadzkę dawnych kochanków widzi jedna z dwórek, Helena, o czym donosi Jadwidze.

Jadwiga oskarża synową o zdradę i szuka potwierdzenia wśród osób, które są najbliżej Anny. Księżniczka przyznaje się do spotkania z litewskim rycerzem, twierdząc, że musiała rozliczyć się z przeszłością. Kazimierz nie kryje swojej złości, ale wybacza żonie. Arunas opuszcza Wawel i postanawia wstąpić do klasztoru. W końcu zaczyna długo oczekiwana ceremonia. Anna u boku Kazimierza z dumą zakłada koronę.

Na Wawelu pojawia się zaufany człowiek Władysława Łokietka - Grzegorz Nekanda, herbu Topór. Kazimierz pragnie, aby został on marszałkiem dworu. Po koronacji Anna nabiera pewności siebie, chociaż martwią ją krążące plotki. Cudka próbuje ją pocieszyć. Jadwiga zmuszona jest usunąć się w cień. Uświadamia sobie, że może być zaborcza wobec syna, ale nie zamierza znikać z jego życia. Tymczasem na dwór przybywa jej przyjaciółka Katarzyna, która wspiera matkę Kazimierza w trudnych chwilach. Arunas w klasztorze w Tyńcu przechodzi duchową przemianę i przyjmuje imię Szymon.

Jadwiga czuje, że syn już nie liczy się jak dawniej z jej zdaniem, dlatego postanawia wyjechać do Sącza i wstąpić do klasztoru. Kazimierz jest wzburzony tą decyzją. Niczego nieświadomy król zgadza się, aby na dworze w otoczeniu młodej królowej została Katarzyna. Anna ma żal do męża, że nie dostrzega podstępnych zamiarów swojej matki. Kłócą się, ale wieść o ciąży studzi negatywne emocje małżonków. Kazimierz wierzy, że Anna urodzi mu syna. Przekupka, żona Charcika skazanego za podrzucenie na dwór trucizny, zbliża się do Garncarza. Para planuje wspólną przyszłość.

Kazimierz nabiera wątpliwości, czy jest ojcem dziecka, które urodzi Anna. Małżonkowie szczerze rozmawiają o miłości, wierności i Arunasie. Król ufa ukochanej. Okazuje radość z powodu ciąży Anny i wierzy, że urodzi się syn. Królowa martwi się, że może rozczarować męża. Podczas pobytu w Sączu u klarysek Jadwiga odpoczywa na łonie natury. Planuje wybudowanie w pobliżu kościoła. Jej spokój burzy list od Katarzyny z informacją o ciąży królowej. Rycerz Jasiek przyprowadza na dwór rozbójnika - Krystyna z Samborca, który jest krewnym biskupa Grota.

Dwór obiega informacja o ciąży królowej Anny. Jadwiga rozważa powrót na zamek, ale ciągle bije się z myślami. Kazimierz uczy Maćka władania mieczem. Młodzieniec przybył na zamek, kiedy podczas polowania w lesie król zaoferował mu pracę. Kazimierz skazuje Krystyna na ścięcie za przewinienia, jakich się dopuścił. Pozostaje nieugięty mimo nacisków ze strony biskupa. Wkrótce winny zostaje stracony.

Król usiłuje zawrzeć rozejm z Brandenburgią. Z tego powodu popada w kolejny konflikt z biskupem Grotem. Kazimierz w podziękowaniu za zasługi nadaje swoim doradcom tytuły. Jasiek zostaje mianowany kasztelanem małogojskim, a Niemierza ochmistrzem dworu. Na zaproszenie Jadwigi do Sącza przybywa Katarzyna Pilecka, z którą dużo rozmawia o Annie. Elżbietka i Kundzia dorastają. Są ciekawe świata, dlatego na polecenie ich matki Helena uczy je nowych umiejętności.

Kazimierz, chcąc wzmocnić państwo, planuje budowę nowych zamków. Egle ostrzega królową przed zdradą kogoś z jej bliskich. Jadwiga z przyjaciółką chcą odnaleźć Arunasa, by pogrążyć Annę. Po powrocie na zamek Katarzyna wypytuje kucharkę o rycerza z Litwy. Królowa decyduje się wyrzucić Gabiję z dworu za plotkowanie na jej temat.

Trwają gorączkowe przygotowania do ślubu rycerza Niemierzy i dwórki królowej - Cudki. Ojciec dziewczyny, Pełka z Sieciechowa, przekazuje córce medalion po jej zmarłej matce. Tymczasem Helena próbuje uwieść Kazimierza. Władca z trudem odrzuca jej zaloty. Niebawem dziewczyna zostaje zhańbiona przez dwóch mężczyzn. Książę świdnicki Bolko przekazuje królowi informację o śmierci jego siostry Kunegundy.

Po śmierci córki Jadwiga przechodzi załamanie nerwowe. Zaniepokojeni jej stanem Kazimierz i Bolko postanawiają przewieźć ją na Wawel. Okazuje się, że książę świdnicki dwukrotnie wysłał gońców z wiadomością o śmierci matki, ale nigdy nie dotarli do Krakowa. Anna dowiaduje się o spisku teściowej. Do zamku przybywa Mikołaj Ligęza, syn podczaszego, którego otruto. Król powierza mu urząd po ojcu.

Kazimierz w obawie o wojnę z Czechami i Brandenburgią rozważa rozbudowę zamków na granicach. Zniknięcie gońców Bolka potwierdza jego przypuszczenia o rosnącym zagrożeniu. Podejrzenie pada na Luksemburczyka, który nadal tytułuje się królem. Anna wspiera męża w trudnych chwilach i pomaga teściowej wrócić do zdrowia.

Kazimierz wysyła rycerza Pełkę z tajną misją. Obiecuje, że zaopiekuje się jego córką Cudką. Anna dowiaduje się, że ktoś na dworze knuje przeciwko niej intrygi. Tymczasem kucharka litewska Gabija poznaje Karczmarza.

Stając w obliczu rosnącego zagrożenia w kraju, król pilnie potrzebuje pieniędzy. Tymczasem Katarzyna Pilecka gorączkowo poszukuje Arunasa. Podczas swojej misji zostaje napadnięta, a jej pachołek zabity. Jadwiga zaczyna dziwnie się zachowywać.

Egle w tajemnicy przed królową udaje się na spotkanie z Arunasem. Zwraca się do niego z prośbą, na co chłopak zdradza jej swój plan. Dominikanina Wojciecha, spowiednika królowej, niepokoi dziwne zachowanie jednej z dwórek. Decyduje się ostrzec przed nią Annę.

Do Kazimierza dociera list z żądaniem okupu w zamian za wypuszczenie Katarzyny Pileckiej z niewoli. Aby ją ratować, król wysyła swojego zaufanego rycerza z pieniędzmi. Niestety, podczas spotkania z szantażystami dochodzi do nieszczęśliwego wypadku.

Porwany rycerz wykazuje się wielką odwagą, ale płaci za to wysoką cenę. Anna źle znosi ciążę. Sytuacji nie ułatwia fakt, że niebawem dociera do niej bolesna informacja o śmierci Arunasa.

Burzliwa kłótnia z Jaśkiem doprowadza Helenę do rozpaczy. Nieszczęśliwa dwórka zaczyna dziwnie się zachowywać. W tajemnicy przed wszystkimi, podejmuje niewłaściwą decyzję.

Na dworze trwa wielkie poruszenie z powodu zniknięcia królewskich dzieci. Kazimierz wyrusza na gorączkowe poszukiwania córek, ukrywając przed wszystkimi swoje przerażenie. Tymczasem Pełka szuka zaginionych posłańców Bolka.

Kazimierz podejmuje decyzję o ukaraniu dwórki. Doradcy jednak nie podzielają jego zdania i sprzeciwiają się woli władcy. Tymczasem Jasiek odkrywa okrutne fakty, które budzą jego przerażenie.

Kazimierz planuje budowę kolejnych zamków w królestwie. Z powodu braku wystarczających pieniędzy w skarbcu postanawia wziąć pożyczkę od Żyda Lewka, miejscowego lichwiarza. Kontrowersyjny pomysł władcy napotyka na liczne przeszkody. Tymczasem Egle dręczą złe przeczucia.

Kazimierz nie kryje swojej złości z powodu postępowania Jaśka, który nie odpuszcza w sprawie Heleny i podważa jego decyzję. Królowa nadal jest bardzo słaba. Zaczyna sprzeciwiać się metodom, jakimi leczy ją Egle. Urażona dwórka czuje się niepotrzebna na Wawelu.

Ciąża królowej jest już widoczna. Anna sprzeciwia się modlitwom odmawianym przez Egle. W wyniku konfliktu dwórki z Katarzyną Jadwiga wyrzuca ją z dworu. Rozgoryczona Egle w tajemnicy przed królową opuszcza zamek. Na Wawelu pojawia się krewna kanclerza, Machna. Elżbietka i Kundzia są nią zachwycone. Biskup Grot spotyka się z Nekandą - doradcą króla, który zaczyna donosić o planach Kazimierza. Pobity Pełka jest przetrzymywany w lochu na czeskim zamku.

Anna ma wyrzuty sumienia z powodu nagłego zniknięcia Egle. Kazimierz wysyła gońców na poszukiwania dwórki, czym wzbudza gniew Jadwigi. Rozczarowana matka postanawia wyjechać do Sącza, zostawiając na dworze Katarzynę. Pełka jest torturowany przez czeskich strażników. Przebywa w lochu z Litwinem Butrym, któremu pomaga uciec i prosi go o wezwanie ratunku.

Kazimierz podejmuje decyzję o przedłużeniu rozejmu z zakonem i poszukuje kolejnych sojuszników. Jest zauroczony Machną, która stara się go uwieść. Anna z powodu przedłużającej się nieobecności Egle swoją złość wyładowuje na nowej dwórce i Katarzynie. Oskarża przyjaciółkę Jadwigi o knucie intryg. Tymczasem Egle spotyka w karczmie kucharkę litewską, Gabiję, która postanawia towarzyszyć jej w podróży na Litwę.

Król domyśla się, że Nekanda donosi biskupowi Grotowi o jego planach. Anna dostrzega, że Kazimierz coraz więcej uwagi poświęca Machnie, co prowadzi do sprzeczki. Niewierny mąż spędza noc w komnacie dwórki. Na Wawelu pojawia się Giovanni, który ma nauczyć tańca dzieci królewskiej pary. Butrym napada na Egle i Gabiję. Kobiety bronią się i odnajdują przy nim krzyżyk Cudki.

Królowa przyłapuje Kazimierza na zdradzie. Po upadku ze schodów Anna przedwcześnie rodzi martwego syna. Król jest zrozpaczony po stracie dziedzica. Egle i Gabija przyprowadzają związanego Butryma na zamek. Kucharka litewska przekazuje Cudce krzyżyk. Nekanda przesłuchuje więźnia, ale nie chce on zdradzić miejsca przetrzymywania Pełki.

Stan zdrowia królowej ulega pogorszeniu. Na Wawelu pojawia się tajemniczy mnich, który przywiózł dla Anny lecznicze zioła z Tyńca. Butrym zostaje poddany torturom. Do komnaty Ligęzy zakrada się tajemnicza postać w kapturze, co sprowadza na podczaszego poważne kłopoty.

Anna cudem unika śmierci. Ligęza odkrywa, kto spiskuje przeciwko niemu i zaczyna się bronić. Cudka dowiaduje się, gdzie przetrzymywany jest jej ojciec. Robi wszystko, aby go uratować. Machna musi ponieść konsekwencje swojego zachowania.

Kazimierz wysyła papieżowi list ze skargą na biskupa Grota. Nasila się konflikt między władcą a duchownym. Kucharka litewska w dowód uznania zostaje ochmistrzynią na dworze. Niemierza wyrusza w tajemnicy uwolnić Pełkę z niewoli. Anna odkrywa smutną prawdę.

Na dwór przybywa Jagna, córka Spytka. Dziewczyna ma zostać nową dwórką królowej. Od początku jednak trudno jej się odnaleźć w zamkowych realiach. Tymczasem jej brat - Jasiek, jest członkiem bandy rozbójniczki Baśki Dunin. Chłopak nie chce zmieniać swojego życia i opuszczać szeregów grupy. Niemierzy udaje się dotrzeć do Czech. Garncarz i Przekupka przygotowują się do ślubu.

Kazimierz zamierza wydać Elżbietkę za mąż za margrabiego brandenburskiego. Pomysł męża nie podoba się Annie. Między królewską parą ponownie dochodzi do konfliktu. Niemierzę dręczą wyrzuty sumienia, przez co odsuwa się od Cudki. Córka Pełki czuje się osamotniona. Karczmarz przyjmuje pod swój dach Bogdana.

Rok 1335. Sekretarz Grota, Paszek, zostaje pojmany za niezapłacenie danin. Mężczyzna trafia do lochu. Na wieść o uwięzieniu sługi Grot wpada we wściekłość. Tymczasem Jagna coraz lepiej czuje się na dworze. Królowa Anna ma przed mężem pewne tajemnice.

Kazimierz zamierza wyjechać do Wyszehradu. Wpada we wściekłość, kiedy dowiaduje się, że Anna już nigdy nie urodzi mu syna. Za swoje zasługi Pełka zostaje mianowany kasztelanem kaliskim. Biskup Grot organizuje najazd na zamek.

Po długiej podróży polska delegacja z królem na czele dociera do Wyszehradu. Przebieg obrad jest burzliwy. Witautas, kupiec i krewny Gabiji, przywozi do Krakowa córkę Egle, Audre. Grot za wszelką cenę chce uwolnić swojego siostrzeńca. Decyduje się na rozwiązanie siłowe. Królowa wykazuje dużą odwagę i hart ducha.

Jasiek przestawia siostrze, Jagnie, Baśkę Dunin, swoją ukochaną. Pokazuje jej także swojego nowo narodzonego syna - Spytka. Wkrótce mężczyzna wchodzi w poważny konflikt z Gedkiem. Tymczasem w Wyszehradzie strażnicy znajdują zwłoki Kravarza. Podejrzenie pada na Pełkę.

Na dwór przybywa Bożena Tęczyńska. Kobieta, która jest kuzynką biskupa Grota, robi na wszystkich bardzo dobre wrażenie. Wzbudza nawet sympatię wymagającej Aldony. Gedko zostaje schwytany. By się uratować, podejmuje decyzję, która może się okazać tragiczna w skutkach.

Jasiek dowiaduje się, że Baśka Dunin została pojmana przez królewskie straże. Pragnie za wszelką cenę uratować zarówno ukochaną, jak i swojego syna - Spytka. Gedko z początku ukrywa przed nim prawdę na temat swojego udziału w tej sprawie. Jednak wyrzuty sumienia stają się dla niego nie do zniesienia. Do Polski wraca delegacja z Wyszehradu.

Bolko odwiedza w Sączu Jadwigę. Opowiada kobiecie o przebiegu obrad w Wyszehradzie i mówi, co udało się osiągnąć. Najważniejsze jest to, że odzyskano tytuł króla Polski. Tymczasem Anna ma wrażenie, że mąż nie ma dla niej czasu. Czuje się zaniedbywana. Jaśkowi nie udaje się uratować ukochanej.

Jasiek jest zrozpaczony po stracie Baśki. Kłóci się z ojcem na temat przyszłość małego Spytka. Mikołaj Ligęza zostaje pozbawiony urzędu. Król nakazuje mu także opuścić królestwo. Kazimierz wydaje się coraz bardziej zauroczony Cudką.

Król nakazuje Niemierzy udać się z delegacją do Pragi i oddać pieniądze Luksemburczykowi. Zasmucona Anna zwierza się Cudce, że Kazimierz coraz bardziej się od niej oddala. Dwórka czuje się zakłopotana wyznaniem królowej. Giovanni wyznaje miłość do Jagny przed jej ojcem - Spytkiem.

Na Wawelu pojawia się córka Bożeny Tęczyńskiej - Małgorzata. Dziewczyna ma zostać nową dwórką królowej. Spytek nie zamierza zaakceptować uczucia, które zrodziło się pomiędzy Jagną a Giovannim. Z tego powodu dziewczyna podejmuje decyzję, by oddać się służbie Bogu. Cudkę zaczynają dręczyć wyrzuty sumienia z powodu romansu z królem.

Król zdaje sobie sprawę z niewielkiej wartości monety. Mówi doradcom, że chciałby bić własną. Sługa Trzebor informuje go o związku Jaśka z Baśką Dunin. Władca z początku nie chce w to uwierzyć, ale kiedy mężczyzna pokazuje mu małego Spytka, każe wezwać zarówno Jaśka, jak i jego ojca. Wobec starszego z nich okazuje łaskę, a młodszego łagodnie każe. Tymczasem królowa podejrzewa, że mąż zdradza ją z Cudką. Prosi Egle, by jej powróżyła, lecz ta odmawia. Kobiety się kłócą. Aldonie pomaga rozmowa z Wojciechem na temat pokornej miłości. Kaptur próbuje się dowiedzieć, czy król wydał rozkaz stracenia Jaśka. Wkrótce spotyka w karczmie pijanego Trzebora. Jest na niego wściekły, że plan zawiódł, a mężczyzna lekceważy sytuację.

Spytek odwiedza królową matkę, Jadwigę w Sączu, czym sprawia kobiecie ogromną radość. Mężczyzna opowiada jej o wnuczkach, życiu na dworze i wyjeździe do Wyszehradu i mówi, że jest zainteresowany Katarzyną Pilecką. Do króla przychodzi matka Trzebora. Kobieta oznajmia, że jej syn został zamordowany, i prosi o ukaranie sprawców. Władca obiecuje znaleźć winnego, a kobiecie wypłacić roczną pensję jej syna. Na urząd podczaszego wyznacza zaś Egidiusza (Idziego). Wkrótce Kazimierz dowiaduje się od rannego rycerza, że Niemierza został zaatakowany przez uzbrojonych ludzi i nie wiadomo, czy żyje. Wysyła Jaśka, który przynosi na zamek karę pieniężną, na jego poszukiwania. Kaptur grozi karczmarzowi. Zabrania mu zdradzania komukolwiek, że widział go w towarzystwie Trzebora. Niemierza jest prowadzony przez Czecha Jaromira do jego chaty.

Jadwiga martwi się, że Kazimierz nie ma męskiego potomka. Postanawia, że następcą tronu będzie jeden z synów Elżbiety. Jasiek odnajduje nieprzytomnego Niemierzę w chacie Jaromira i przywozi go na zamek. W tym czasie król nie chce się zgodzić na wspólny wyjazd z żoną do Sącza. Pijany wyznaje Spytkowi, a następnie Jaśkowi, że Aldona jest bezpłodna. Młodszy z mężczyzn mówi mu, że ciężko ranny Niemierza jest już na Wawelu. Tymczasem królowa żali się Egle i Katarzynie, że Kazimierz nie chce już spędzać z nią czasu. Cudka przybywa na zamek zaraz po otrzymaniu wiadomości, że przebywa tam jej mąż. Aldona ją pociesza. Egle obawia się, że Cudka zechce przyznać się przed królową do swojego romansu z władcą. Jagna szuka Giovanniego. Żali się Małgorzacie, że tęskni za ukochanym.

Kazimierz rozmawia z Bogorią na temat następcy tronu. Sugeruje, że syna nie musi urodzić mu żona. Nad łożem nieprzytomnego Niemierzy król spotyka się z Cudką. Dziewczyna oznajmia mu, że go kocha. Anna zamierza wprowadzić zmiany na Wawelu. Chce, by na dworze było bardziej kolorowo. Grot dowiaduje się od Bogorii, że papież liczy na jego pojednanie się z królem.

Niemierza odzyskuje przytomność. Jasiek oznajmia Kazimierzowi, że nie powinien oddalać Anny. Mężczyźni się kłócą. Ostatecznie król przyznaje przyjacielowi rację. Zaczyna dążyć do pojednania z żoną. Anna prosi malarza o wykonanie prac na murach. Zatrudnia też rzemieślników. Jest zaskoczona zmianą w zachowaniu męża. Katarzyna postanawia poinformować Jadwigę o bezpłodności królowej. Kobieta przyjmuje oświadczyny Spytka. Cudka modli się w kaplicy, by jej mąż odzyskał zdrowie.

Kazimierz dowiaduje się od kanclerza i innych współpracowników, że na Mazowszu dochodzi do licznych napaści dokonywanych przez Litwinów. Eliasz odwiedza chorą Gabiję. Podejrzewa u niej febrę. O możliwości wybuchu epidemii tej groźnej choroby mówi Annie. Kobieta jest przestraszona. Na czas choroby Gabiji Egle nakazuje Audre zamieszkać z karczmie. Sama idzie do córki.

Kazimierz rozmawia z Pełką na temat zagrożenia epidemią. Zabrania Annie spotykać się z Kundzią, która może być chora. Anna przygotowuje się do wyjazdu. Gdy dowiaduje się, że jej córka zemdlała, pomimo zakazu wchodzi do jej komnaty. Grot idzie do króla. Prosi go o pojednanie. Katarzyna proponuje Małgorzacie, by ta wyjechała do Świdnicy, gdzie poszukują dwórki.

Król niepokoi się o Kundzię. Odwiedza ją w komnacie, gdzie zastaje też Annę. Władca rozmawia w karczmie z rycerzem Dobkiem. W zamian za służbę obiecuje mu ziemię. Kundzia budzi się i powoli wraca do zdrowia. Egle dowiaduje się od posłańca, że na zamku nie ma zarazy. Decyduje się wracać. Na Wawelu słyszy od Audre, że z Gabiją jest coraz gorzej.

Jadwiga zwierza się Konstancji, że postanowiła włożyć habit. Wcześniej jednak chce się spotkać z Elżbietą, by się upewnić, że na tronie Polski nie zasiądzie obcokrajowiec. Królową odwiedza Katarzyna Pilecka. Podczas polowania strzała rani Olgierda. Kazimierz wyznacza nagrodę za wskazanie człowieka, który ją wystrzelił. Wie, że był to zamach na niego. Jasiek walczy z Gniewkiem.

Kazimierz wie, że ktoś chce jego śmierci. Zaniepokojeni urzędnicy królewscy rozprawiają, komu może na tym zależeć i dlaczego. Niemierza rusza na poszukiwania. Anna czuwa przy rannym bracie. Zainteresowanie Olgierdem wykazuje także Elżbieta, co nie umyka uwadze jej brata.

Jadwiga przygotowuje się do uroczystości obłóczyn. W tej ważnej chwili jest przy niej Elżbieta. Wbrew nadziejom kobiety nie zjawia się Kazimierz. Egle zostaje wtrącona do lochu. Ma poważne kłopoty. Z wielkim niepokojem przygląda się temu królowa Anna. Niestety, nic nie może zrobić.

Dochodzi do kłótni między Elżbietą a Kazimierzem. Kobieta chce, aby tron odziedziczył jej syn - Ludwik. Król domaga się układu, który zagwarantuje mu zysk w zamian za przekazanie korony. Egle zostaje poddana obrzędom zwanym ordaliami bądź sądem bożym. Wiele osób się zastanawia, czy wytrzyma tortury. Mimo że Olgierd i Elżbieta nie są sobie obojętni, nie potrafią się do siebie zbliżyć. Oboje boją się konsekwencji.

Rok 1338. Król odbywa kolejną podróż do Wyszehradu. Egle przeżywa sąd boży. Okazuje się, że w kobiecie zaszła ogromna zmiana. Tymczasem na Wawelu dworzanie żyją głównie sprawami miłosnymi. Elżbietka zyskuje pierwszego adoratora, a Bożena i Małgorzata wybierają w końcu spośród wszystkich kandydatów mężczyzn, których mają poślubić.

Podczas wizyty w Wyszehradzie Kazimierz negocjuje z Karolem Robertem i księciem Trojdenowiczem w sprawie umowy na przeżycie. W Warszawie Ligęza wpada w poważne tarapaty. Zdesperowany nadużywa alkoholu. Nieoczekiwanie pojawia się Henryk, który wykorzystuje słabość byłego podczaszego. Audre jest nieszczęśliwie zakochana.

Egle bardzo martwi się o córkę. Obrady prowadzone w Wyszehradzie stają pod znakiem zapytania, ponieważ król czeski wysyła na spotkanie swojego syna. Wydaje się, że władca szuka pretekstu do zerwania rozmów. Tymczasem podczas nieobecności Kazimierza jeden z urzędników dworskich okazuje coraz większe zainteresowanie królowej Annie.

Jasiek ratuje z opresji dziewczynę imieniem Ofka, która przybyła z Książa. Młoda kobieta wpada mu w oko. Na Wawel przybywa arcybiskup Janisław. Zarzuca biskupowi Grotowi nielojalność, a także dbanie jedynie o własne interesy. Ma do niego pretensje o to, że wniósł do papieża prośbę o uczynienie z biskupstwa krakowskiego - arcybiskupstwa. Zrobił to bez porozumienia z przełożonym. Zdaniem Janisława jest to poważne nadużycie.

Na Wawelu powstaje wielkie poruszenie. Okazało się bowiem, że papież zgodził się na proces przeciwko Krzyżakom. Król chce, aby reprezentował go przed sądem biskup Grot. Duchowny ma jednak inne plany. Gdy mówi o nich Kazimierzowi, zaskakuje zarówno jego, jak i dworzan, ale ostatecznie zyskuje aprobatę. Królowa próbuje zbliżyć się do Kazimierza. Mąż jednak ponownie ją odtrąca.

Spytek żyje przygotowaniami do zrękowin syna. Jasiek jednak nie chce poślubić dziewczyny wybranej dla niego przez ojca. Nie może zapomnieć o pięknej nieznajomej - Ofce. W Warszawie rozpoczyna się proces przeciw Krzyżakom. Niestety, zakon nie przysyła swojego reprezentanta, co denerwuje zebranych. Krzyżacy podważają także wiarygodność rozprawy i zasadność sprawy.

Królowa w końcu czuje się szczęśliwa. Chce, aby to uczucie trwało, bez względu na konsekwencje. Biskup Grot zeznaje na procesie warszawskim. Jego słowa robią na zebranych ogromne wrażenie. Nawet Janisław, który nie znał wszystkich faktów, podziwia hart ducha podwładnego. Jasiek spotyka się z Ligęzą. Mężczyźni zostają napadnięci przez Henryka. Walka jest ciężka, ale Jasiek wygrywa. Niestety, nie obywa się bez ofiar.

Egle boi się tego, co może się stać, jeśli romans królowej wyjdzie na jaw. Po dworze ciągle krążą plotki. Tymczasem proces toczący się w Warszawie ma się ku końcowi. Stan Ligęzy się pogarsza. Mężczyzna błaga Jaśka, by zabrał go do Krakowa. Chce przed śmiercią prosić króla o wybaczenie. Mówi, że wszystko co zrobił, czynił z myślą o pokucie za wcześniejsze nadużycia. Jasiek obawia się, że Ligęza nie przeżyje trudów podróży.

Na Wawel dociera umierający Mikołaja Ligęza. Mężczyzna pragnie prosić króla o wybaczenie. Jasiek opowiada Kazimierzowi, co się wydarzyło w Warszawie. Nekanda ma wielką nadzieją, że Bożena niebawem go poślubi. Anna coraz gorzej się czuje. Eliasz jednak sądzi, że młody i silny organizm królowej pokona chorobę.

Stan Anny bardzo się pogarsza. Kazimierz czuwa przy żonie. Czuje się winny jej choroby. Sądzi, że jest to kara za jego grzechy. Na dwór przybywa Arunas. Król wezwał go, by pomógł królowej. Zdaniem mnicha na ratunek jest już jednak za późno. Anna rozpoznaje duchownego. Cały dwór modli się za królową. Elżbietka i Kundzia są przerażone.

Po pogrzebie królowej życie na Wawelu zdaje się toczyć zwykłym rytmem. W rzeczywistości jednak wszyscy czują się przygnębieni. Dwór żeński zostaje rozwiązany. Egle i Audre wiedzą, że muszą opuścić zamek. Kazimierz zwierza się Idziemu. Mówi, że bardzo cierpi. Podczaszy również czuje się winny śmierci królowej. Skrywana tajemnica coraz bardziej mu doskwiera.

Król nie chce, aby osoby, które ceniła Anna, opuściły Wawel. Szuka sposobu, by zatrzymać na zamku dwórki zmarłej żony. Kazimierz mianuje Ligęzę swoim doradcą. Mężczyzna czuje się zaszczycony. Nie kryje także swojego zaskoczenia. Gabija, Egle i Audre także pozostają na Wawelu. Elżbietka i Kundzia czują się teraz lepiej, gdy otaczają je bliskie im osoby.

W czasie wizyty w Sączu Elżbietka wyznaje, iż chciałaby wstąpić do klasztoru. Kazimierz z początku stanowczo odmawia. Jednak po rozmowie z Jadwigą pozwala córce zostać kilka dni z babcią. Ligęza coraz śmielej okazuje Egle swoje zainteresowanie. Kobieta jednak nie jest pewna, co do niego czuje. Dworzanie z niecierpliwością czekają na informację na temat wyroku, który lada dzień ma zapaść w procesie z Krzyżakami. Wszyscy się zastanawiają, czy Pomorze znów będzie należało do Polski.

Jadwiga podupada na zdrowiu. Bardzo cierpi z powodu ran, które utworzyły jej się na ciele od noszenia włosienicy. Wyczerpują ją też ciągłe posty i umartwianie się. Elżbietka z niepokojem obserwuje babcię. Kazimierz postanawia rozpocząć budowę nowych murów obronnych, a także kościołów i zamków. Nie kieruje się przy tym względami bezpieczeństwa, a splendorem królestwa. Tymczasem na Wawel dociera tragiczna wiadomość.

Po przyjrzeniu się z bliska życiu w klasztorze Elżbietka rezygnuje z planów zostania mniszką. Ligęza próbuje zaskarbić sobie sympatię Audre, która podobnie jak matka mężczyzny jest przeciwna jego małżeństwu z Egle. Do zamku - korzystając z powrotu do Krakowa biskupa Grota - potajemnie dociera Henryk. Mężczyzna konsekwentnie zaczyna wcielać w życie swój okrutny plan.

Na dworze trwa uczta weselna Jaśka i Ofki. Zakochany w Bożenie Tęczyńskiej Nekanda planuje również jak najszybciej wziąć ślub. Szlachcianka także czuje się szczęśliwa. Na Wawel przyjeżdża Bolko. Towarzyszy mu małżonka, Agnieszka Habsburżanka. Dwórki są ciekawe księżnej. Henryk morduje sługę. Przebrany za niego ukrywa się na zamku. Dochodzi do zamachu na życie króla.

Na Wawelu trwa uroczystość pożegnania zaufanego człowieka króla. W tym samym czasie dociera tam kolejna tragiczna wiadomość. Okazuje się, że Eufemia, siostra Aldony i żona księcia Trojdenowicza, została otruta przez bojarów, którzy domagają się, by Jerzy ustąpił z tronu. Na dodatek nadchodzą złe wieści z Sącza połączone z prośbą o odwiedziny władcy. Stan królowej Jadwigi pogorszył się. Wszyscy modlą się za jej zdrowie.

Rok 1342. Kazimierz i jego druga żona Adelajda otrzymują wiadomość o poważnej chorobie króla Węgier, Karola Roberta. Mimo to nie rezygnują oni ze swoich planów i udają się do Świdnicy na spotkanie z Bolkiem II Małym. W tym czasie na Wawel przybywa Niemierza, który przywozi ze sobą złe wieści na temat Krzyżaków. Okazuje się, że nowy papież, Klemens VI, jest nieprzychylnie nastawiony do Polski. Mija kilka lat. Na dworze pojawia się Jolenta, domniemana córka króla i Cudki, wychowywana przez matkę i Niemierzę. Starsza córka Kazimierza, Elżbieta, wydaje się o nią zazdrosna. Zaczyna intrygować.

Kazimierz i Bolko udają się na spotkanie z księciem żagańskim Henrykiem V. Liczą, że sprzymierzy się z nimi przeciwko Czechom. Mężczyzna zaczyna jednak stawiać im warunki. Król zamierza zdobyć Wschowę - ostatni fragment Wielkopolski, którego nie udało się odzyskać Władysławowi Łokietkowi. Chcąc dokończyć dzieło ojca, gotowy jest wiele poświęcić. Najpierw jednak Kazimierz wyrusza do Wyszehradu, gdzie ma się odbyć pogrzeb Karola Roberta. Niemierza ustala z biskupem Grotem dalsze postępowanie dotyczące Krzyżaków. Decydują, że należy natychmiast działać.

Na Wawel przybywa Hińcza. Mężczyzna utrzymuje, że jest krewnym Nekandy i domaga się spadku po nim. Uznana przez króla za wdowę Bożena Tęczyńska jest zdruzgotana tą sytuacją. Ligęza spotyka na ulicy Bellę, piękną Włoszkę, w której był zakochany podczas swojego pobytu w Italii. Wydaje się, że dawne uczucie może pokrzyżować wspólne plany matrymonialne jego i Egle. Księżna świdnicka Agnieszka troskliwie opiekuje się małą Anną, bratanicą Bolka. Matka dziewczynki zmarła kilka lat temu, a ojciec nie interesuje się dzieckiem.

Po powrocie na Wawel Adelajda poznaje Jolentę. Wydaje się nią zauroczona. Zachowanie macochy wzmaga gniew Elżbiety. Poproszony przez Bożenę Tęczyńską o pomoc Ligęza przeprowadza rozmowę z Hińczą. Jest przekonany, że nowo przybyły jest oszustem. Na zamku zjawia się czeski szlachcic Arnost. Mężczyzna chce rozmawiać z Kazimierzem. Gdy spotyka Jolentę, zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia.

Kazimierz wysyła biskupa Grota i Niemierzę z ważną misją do Awinionu. Na dwór przybywa Wacław z Balic, mężczyzna należący do rodziny Nekandy. Okazuje się, że Hińcza nie jest oszustem i spadek po zmarłym należy się właśnie jemu. Mimo to Ligęza nadal dochodzi praw Bożeny Tęczyńskiej do majątku męża. Po rozmowie z Arnostem wójt postanawia wystawić straże przy składach z piwem, które są okradane. Decyzja ta wywołuje bunt kupców. Porządkująca ubrania Mikołaja Egle znajduje grzebień, który zgubiła Bella.

Król wraz z orszakiem dociera do Wyszehradu. Choć jest spóźniony, chce się spotkać z Ludwikiem i swoją siostrą Elżbietą. Ponieważ stracił już nadzieję, że papież zaakceptuje wyrok warszawskiego sądu, liczy na poparcie nowego władcy Węgier. Nie wszystko idzie po jego myśli. Na Wawelu Jasiek i kanclerz zastanawiają się, jak rozwiązać problem napływających do Krakowa Prusaków, którzy uciekają przed napadającymi na ich domy Litwinami. Jolenta pyta Cudkę o swoje pochodzenie.

Na prośbę swojej siostry Elżbiety Kazimierz stara się załagodzić konflikt z Ludwikiem. Tymczasem na krakowskim dworze dochodzi do szczerej rozmowy Cudki z Adelajdą. Dawna dwórka opowiada władczyni historię Jolenty. Starsza córka króla, Elżbieta, dochodzi do wniosku, że powinna zmienić sposób, w jaki traktuje innych ludzi. Zaczyna rozumieć, jak bardzo była okrutna wobec Jolenty i Adelajdy. Dziewczyna cierpi i nie potrafi zapanować nad złymi emocjami, które towarzyszą jej od śmierci matki, królowej Anny. Ligęza nadal stara się odnaleźć Bellę.

Kazimierz chce zawiązać sojusz z księciem słupskim Bogusławem. Ma nadzieję, że poprze go on w walce z Krzyżakami. W zamian za ten gest jest gotowy oddać mężczyźnie rękę swojej starszej córki, Elżbiety. W Świdnicy brat Bolka, Henryk, decyduje, iż jego córka, Anna, wstąpi do klasztoru. Księżna Agnieszka jest niemile zaskoczona tą decyzją. Czuje, że dziewczynka stała się jej bardzo bliska. Dwoje ludzi ucieka przed atakami Litwinów w stronę Krakowa. Po drodze dokonują strasznego odkrycia.

Na Wawelu możni sądzą Hińczę. Mężczyzna zostaje skazany na karę spędzenia dziesięciu lat w lochu. Niespodziewanie rozprawę przerywa Bożena Tęczyńska, która prosi o ułaskawienie oszusta. Postawa kobiety imponuje podskarbiemu. Na wieść o niepowodzeniu misji Niemierzy i Grota u nowego papieża i wielkiego mistrza zakonu Bogoria postanawia osobiście odwiedzić Krzyżaków. Brat Bolka potwierdza, że nie zamierza oddać Anny do klasztoru. Wychowanie dziewczynki powierza szczęśliwej Agnieszce.

Bogoria przygotowuje się do spotkania z Krzyżakami. Ciężarna Egle jest rozpieszczana przez Mikołaja. Gabija nie chce jej martwić swoimi przypuszczeniami co do niewierności mężczyzny. Na zamek przybywa Ofka. Jasiek jest zły na ukochaną, która także spodziewa się dziecka, że sama wyruszyła w podróż, narażając się na ataki zbójów. Ofka i Bogna poznają Bellę. Kobieta pomaga im znaleźć dobrego kaletnika i opowiada swoją historię. Cudka zdradza Elżbietce, że miała zły sen i martwi się o bezpieczny powrót Jolenty do domu. W tym samym czasie na orszak dziewczyny napada zbrojna banda.

Jolenta budzi się w jakiejś chacie. Jest pilnowana przez jednego ze zbójów. Na zamku zjawiają się Przybysław i Mikołaj z Biechowa, starosta wielkopolski. Kanclerz prosi ich o poprowadzenie rozmów z księciem słupskim Bogusławem. Król chce, by Pomorze stało się zaporą dla posiłków, które ściągają Krzyżacy. W zamian gotowy jest oddać możnowładcy rękę Elżbietki. Adelajda pyta Cudkę o swoją poprzedniczkę, Annę, oraz o życie na Wawelu w czasach, gdy ona była królową. Dwórka wyznaje władczyni, że bardzo martwi się o Jolentę, ponieważ nie ma od niej żadnych wieści. Adelajda wysyła do dziewczyny posła.

W drodze na Wawel Kazimierz spotyka Olgierda. Litwin zarzuca mu nielojalność i bratanie się z Czechami. Król zapewnia przyjaciela, że jeżeli Czesi lub Węgrzy będą mieli złe zamiary wobec Litwy, nie poprze żadnego z tych krajów. Adelajda zazdrości Ofce jej błogosławionego stanu. Niemierza wręcza Cudce prezent. Kobieta mówi mężowi, że martwi ją brak wieści od córki. Wkrótce wysłany przez Adelajdę posłaniec wraca z informacją, że dziewczyna nie dotarła do Gołczy. Tymczasem Jolenta żąda od Arnosta, aby ją wypuścił. Dziewczyna podejmuje desperacką nieudaną próbę ucieczki.

Cudka jest zła na Niemierzę, że przedkłada sprawy państwowe nad poszukiwanie córki. Król zezwala dworzaninowi zająć się problemami rodzinnymi. Elżbietka nadal się umartwia. Jolenta próbuje przekupić sługę Arnosta, Ondrzeja. Niestety, nic nie udaje jej się osiągnąć. Kazimierz wraca na Wawel w towarzystwie Olgierda. Przedstawia przyjaciela Adelajdzie. Nie kryje swojego niezadowolenie, gdy dowiaduje się, że jego żona wbrew oczekiwaniom nie jest w ciąży. Bogoria namawia Kazimierza, by pozwolił mu pojechać do Malborka. Prosi też władcę, aby podjął rozmowy z Litwinami o zaprzestaniu najazdów. Przybysław chce, by król ponowne przyjął jego córkę, Helenę, na dwór. Bolko dostaje list od Elżbiety. Kobieta zapewnia go o swoim poparciu. Mała Anna spada z konia i traci przytomność. Agnieszka jest przerażona.

Jolenta ucieka z niewoli. Biegnie przez las, podczas gdy Arnost i jego ludzie jej szukają. Cudka odchodzi od zmysłów, ponieważ Niemierzy nie udaje się znaleźć dziewczyny. Kazimierz chce wiedzieć, co działo się na Wawelu podczas jego nieobecności. Dowiaduje się o Hińczy i Arnoście. Każe odnaleźć Czecha i przyprowadzić go na zamek. Spytek radzi Jaśkowi, aby porozmawiał z Ofką o Helenie, nim po dworze zaczną krążyć plotki. Kanclerz sugeruje królowi dokonanie ataku na ziemie Henryka Żagańskiego, co pozwoli odzyskał Wschowę. Dostojnik twierdzi, że takie działanie pozwoliłoby ukończyć dzieło Władysława Łokietka. Dałoby jednocześnie możliwość sprawowania lepszej kontroli nad szlakami handlowymi między Śląskiem a Wielkopolską. Bolko chce zaprosić księcia Jaworskiego, aby rozpocząć rozmowy o Bolesławcu. Brat księcia ukradkiem obserwuje Agnieszkę i swoją córkę, Annę.

Niemierza nadal poszukuje Jolenty. Tymczasem dziewczyna błąka się po leśnych drogach. Elżbietka i Kundzia proszą Olgierda, aby nauczył je strzelać z łuku. Mężczyzna dostrzega Maćka, który obserwuje księżniczki. Nie podoba mu się to. Dochodzi do kolejnej szczerej rozmowy między Kazimierzem a Olgierdem. Brat Anny zapewnia króla o swojej lojalności. Wkrótce władca zwierza się Adelajdzie, że czuje bezsilność, bezskutecznie próbując zapewnić poddanym bezpieczeństwo. W Świdnicy Bolko i Agnieszka przygotowują dwór na przyjazd Heryka V Żelaznego. Książe zamierza zapłacić swojemu gościowi za Bolesławiec. Niestety, okazuje się, że nie wszystko układa się po jego myśli.

Olgierd szykuje się do powrotu do domu. Przed wyjazdem mówi Kazimierzowi, że chciałby przypieczętować sojuszu zamążpójściem Kundzi. Chłop z Czech, który pomógł Jolencie, chce, aby dziewczyna dla niego pracowała. Ona jednak odmawia. Wkrótce Jolentę odwiedza uboga kobieta imieniem Katka. Dziewczyna daje jej jedną ze swoich spinek. Licząc na pomoc, oddaje jej też buty. Tymczasem Cudka jest zrozpaczona. Chce wrócić do Gołczy, do swoich pozostałych córek, Elżuni i Pachny. Karl nie ustaje w zdobywaniu wiedzy. Uczy także kata anatomii. Zainspirowany opowieściami Kekelona Guncel wyrzuca zawartość skrzyni Agnieszki i zabiera ją. Wraz ze swoimi ludźmi wyrusza z zamiarem porwania księcia Żagańskiego. Agnieszka rozmawia z Henrykiem na temat małej Anny.

Wójt zgłasza Kazimierzowi rabunki, do których dochodzi w jego kraju. Prosi także o wsparcie. Władca przydziela mu do pomocy Maćka. Jego pierwszym zadaniem jest przesłuchanie wesołków, którzy mogą coś wiedzieć w sprawie porwania Jolenty. Tyczka przypomina sobie, że za pojmaniem dziewczyny może stać Arnost. Cudka chce poznać oskarżonych o pojmanie jej córki. Nie zostaje jednak wpuszczona do lochów, z których dobiegają przeraźliwe krzyki. Zagubioną w lesie Jolentę odnajduje tajemniczy jeździec. Mężczyzna brutalnie gwałci napotkaną kobietę.

Na dwór świdnicki wraca Bolko ze skradzioną skrzynią. Jego łup staje się tematem do plotek. Słynący z porywczego charakteru Guncel kaja się przed księciem świdnickim. Jest gotowy ponieść najwyższy wymiar kary. Bolko okazuje mu jednak łaskę. Katarzyna radzi zrozpaczonej Cudce, by wróciła do Gołczy, gdzie mieszkają jej córki. Ofka prezentuje na dworze nową biżuterię od Belli. Rycerze tracą nadzieję na odnalezienie żywej Jolenty. Ich brak wiary rozwściecza Niemierzę.

Posłowie wracają z Pomorza. Kazimierz postanawia uczcić ich zwieńczoną sukcesem interwencję. Przybysław za zgodą króla, przywozi na Wawel Helenę. Elżbietka i Kundzia nie są zadowolone z tej decyzji. Bella udaje się z wizytą do Adelajdy. Jej urodę dostrzega Kazimierz. Złotniczka z dumą prezentuje królowej swoje wyroby. Śmił wypełniając wolę króla, rozpytuje w karczmie o Arnosta. Dowiaduje się, że czeski rycerz niedawno odwiedził to miejsce.

Adelajda dostrzega konflikt między Heleną a Kundzią. Dwórka Ilza obiecuje, że podpyta dziewczynki. Elżbietka zdradza Kazimierzowi, że bardzo tęskni za zmarłą matką. Ku zaskoczeniu mężczyzny okazuje się, że dziewczyna pamięta historię Heleny, która chciała zaszkodzić Annie. Egle chce się dowiedzieć, czy Ligęzę i Bellę nadal coś łączy. Prosi o pomoc Gabiję. Wójt spotyka się z Marcinem. Przedmiotem ich rozmowy jest zbliżający się transport skór.

Niemierza dowiaduje się, gdzie zbrojni Arnosta przetrzymywali Jolentę. Odnajduje chatę, a potem rusza na poszukiwania córki. Kazimierz rozmawia z doradcami o wysokości posagu Elżbietki. Król chce zaprosić księcia Bogusława na Wawel. Pełka sugeruje, że lepszy będzie Poznań. Królewny rozprawiają o wyjeździe starszej z nich nad morze. Bella przywozi królowej zrobioną na zamówienie biżuterię. Na korytarzu zamku spotyka Ligięzę. Adelajda prosi Bellę o stworzenie wyjątkowego prezentu dla męża. Tymczasem Gabija płoszy oczekującego na złotniczkę Mikołaja. Potem pyta Włoszkę o jej relację z Ligęzą. Wójt informuje Jaśka o kolejnym transporcie skór. Nie może dowiedzieć się od Marcina bliższych szczegółów. Bolko spotyka się z bratem w Świdnicy. Henryk przekonuje go, że aby zdobyć cenną ziemię, powinni zaprosić stryja na polowanie.

Jolenta i Niemierza przybywają na zamek. Ich pojawienie się wywołuje wielkie poruszenie. Eliasz zdradza Niemierzy, że jego córka została pohańbiona. Zdruzgotany tą informacją krzyczy, że lepiej by było gdyby dziewczyna umarła. Jolenta słysząc te słowa chce popełnić samobójstwo, ale w ostatniej chwili ratuje ją Helena. Zdradza, że kiedyś przeszła przez to samo. Elżbietka kiedy dowiaduje się, co przydarzyło się Jolencie, zadręcza się w kaplicy. Tymczasem Bogoria wraca z Malborka i opowiada Kazimierzowi o przebiegu wizyty. Zapewnia o kryzysie w zakonie krzyżackim. Król nie kryje zadowolenia z tych wiadomości. Mszczuj niespodziewanie każe Marcinowi jechać z Ziemkiem z transportem skór. Obaj nie są z tego faktu zadowoleni. Garbarz jest jednak nieugięty i wkrótce ruszają w drogę. Kiedy informacja ta dociera do Jana Jury i Jaśka, niezwłocznie jadą za transportem. Kiedy udaje im się go dogonić, okazuje się, że Ziemek i Marcin zostali napadnięci. Rozpoczyna się walka.

Na zamku pojawia się Cudka, która chce jak najszybciej zobaczyć córkę. Niemierza próbuje jej powiedzieć co się stało, ale ta nie chce słuchać. Jest zaskoczona kiedy okazuje się, że z Jolentą nie ma kontaktu. Ze smutkiem odkrywa, że reaguje tylko na Helenę. Eliasz tłumaczy jej, że młode kobiety łączy to samo doświadczenie. Niemierza wciąż uważa, że lepiej by było dla wszystkich, gdyby ich córka umarła. Cudka jest zszokowana postawą męża. Jan Jura, wójt, sędzia Madrostka i Jasiek przesłuchują Marcina. Dowiadują się, że chłopak widział wcześniej Ziemka z jednym ze zbójców w karczmie. Wkrótce Ziemek przyznaje się do napadów na transporty ze skórami, a także do zabicia woźnicy. W karczmie świętowana jest bohaterska postawa Marcina. Mszczuj wdzięczny chłopakowi, mianuje go swoim pomocnikiem. Ligęza odnajduje Bellę. Tłumaczy jej dlaczego wyjechał z Bolonii i ją zostawił, zapewniając przy tym, ale nadal ja kocha. Przeczuwa, że kobieta odwzajemnia jego uczucie. Do Świdnicy tymczasem dociera książę jaworski. Od początku zachowuje się jednak bardzo wyniośle, a rozmowy z nim nie przebiegają tak, jakby sobie tego życzył Bolko. Denerwuje się, że stryj nie przepisze mu ziemi.

Pod pretekstem opieki nad Agnieszką Bolko opóźnia polowanie w towarzystwie stryja. W końcu jednak wychodzi. Podczas łowów okazuje się, że książę jaworski woli towarzystwo brata księcia. Kiedy jednak zbliża się zwierzyna, Henryk rozprasza stryja przez co ten wraca z lasu z niczym. Jest wściekły. Sytuację ratuje Peter Zedlitz, syn cenionego przez jaworskiego marszałka Kunemana. Kazimierz zastanawia się nad przywróceniem dawnych granic kraju. Chce, by znalazły się w tym samym miejscu co za czasów rządów ojca. Spytek odradza mu to, sugerując, że zniszczy sojusz z Bolkiem. Niemierza próbuje dotrzeć do córki. Ona jednak nadal jest bardzo wystraszona. Cudka zamierza zabrać ją do domu, ale zawstydzona tym, co ją spotkało, Jolenta, nie chce opuścić komnaty Eliasza. Ligęza podstępem pozbywa się pisarza Bartłomieja z kancelarii, aby móc napisać list do Belli. Prosi strażnika Niestrasza o przekazanie wiadomości złotniczce. Egle prawie przyłapuje go na tym. Mężczyźnie znowu udaje się ukryć kłamstwo. W nocy Mikołaj czeka na Bellę w umówionym miejscu. Kobieta przychodzi, ale oznajmia mu, że wraca do Włoch.

Ligęza zdradza Jaśkowi, że jest szaleńczo zakochany w pięknej Belli. Przyjaciel nie pochwala jego romansu z Włoszką. Kazimierz rozsyła gońców do wojewodów i kasztelanów z zaproszeniami na naradę. Chce z nimi omówić zmiany, jakie wkrótce zajdą w królestwie. Wójt widząc Gabiję w towarzystwie Witautasa, staje się zazdrosny.

W karczmie pojawia się dumny ze swego pochodzenia i umiejętności Piotr Szafraniec. Młodzieniec pragnie objąć stanowisko przy królu i właśnie w tej sprawie spotyka się z Janem Jurą. Ligęza po namiętnej nocy spędzonej z Bellą, decyduje się odejść od Egle. Tymczasem na Wawelu dworzanie niepokoją się nadchodzącymi zmianami. Przyjeżdża także Andrzej z Tęczyna, by nakłonić matkę, wdowę po Nekandzie, do zamieszkania w klasztorze. Bożena ma jednak inne plany na przyszłość.

Ligęza prosi króla o zwolnienie go z piastowanego dotąd urzędu marszałka. Kazimierz jest zaskoczony, tym co słyszy. Szybko jednak znajduje godnego zastępcę. Audre dowiaduje się o romansie Ligęzy. Postanawia wymierzyć mu sprawiedliwość za krzywdę wyrządzoną jej matce. Do Świdnicy dociera list z Wawelu. Katarzyna Pilecka anonsuje przybycie Heleny na tutejszy dwór.

Po ataku na Ligęzę, Audre ukrywa się w leśnej chacie. Wie bowiem, że za tak haniebny czyn czeka ją surowa kara. Ranny Mikołaj rozstaje się z Bellą. Piotr Szafraniec robi dobre wrażenie na królu. Kazimierzowi imponuje zapał i odwaga sądów głoszonych przez młodzieńca. Oficjalnie mianuje go marszałkiem dworu. Adelajda niespodziewanie traci przytomność.

Audre obawia się przyszłości. Tymczasem Gabija chce wyruszyć na jej poszukiwania. W zrealizowaniu obranego przez siebie celu przeszkadza jej dwórka Oda. Ranny Ligęza postanawia przeprosić żonę. W duchu przyznaje, że podjął złą decyzją, odchodząc od niej. Andrzej z Tęczyna pragnie rozmówić się z królem. Uważa, że Kazimierz postąpił pochopnie, obsadzając na urząd marszałka Piotra Szafrańca. Matka studzi jego emocje.

Cudka i Jolenta wracają do Gołczy, co cieszy innych dworzan. Poprawie ulegają relacje między Kazimierzem a Adelajdą. Niestety, kiedy władca dowiaduje się, że jego małżonka wciąż nie jest brzemienna, wpada we wściekłość. Winy upatruje także w bezskutecznych praktykach Karla. W Krakowie dochodzi do wielkiego pożaru. Z pomocą przybywa wójt, który nie bacząc na własne życie, ratuje dziecko. Szybko zostaje okrzyknięty bohaterem narodowym.

Biskup Grot dowiaduje się od Paszka o planach króla dotyczących przeniesienia targu do Sokołowa. Wkrótce swoje żale wykrzykuje Kazimierzowi. Po tym incydencie władca wzywa do siebie Ligęzę. Ma dla niego tajną misję. Były marszałek dworu ma udać się do Pragi. To część królewskiego planu, by przyłączając Wschowę, spełnić marzenie Władysława Łokietka. Gabija poszukuje w karczmie i na targu zaginionej Audre. Nikt jednak nie widział tutaj dziewczyny.

Podczas powrotu do Świdnicy Guncel wypytuje Helenę o powody, które skłoniły ją do wyjazdu. Niebawem dwórka ratuje życie swojemu towarzyszowi, kiedy ten krztusi się mięsiwem przy ognisku. Adelajda postanawia dowiedzieć się, dlaczego Egle i Ligęza nie są już razem. Dworzanie bowiem szepczą, że wszystkiemu winna jest włoska złotniczka, Bella. Biskup Grot otrzymuje list od papieża. Zwierzchnik kościoła gratuluje mu wypracowania pokoju z krzyżakami.

Jędrzej dochodzi do siebie po zabawie z poprzedniego wieczora. Mela wykorzystując okazję, wmawia mu, że spędzili ze sobą upojną noc. Piotr Szafraniec streszcza królowi wyniki inspekcji przeprowadzonej przez straż miejską. Zapał młodzieńca imponuje Kazimierzowi. Monarcha zleca mu zwołanie pilnego spotkania, na którym mają się stawić: Jasiek, Pełka, Herman i biskup Jan. Orszak Heleny kontynuuje podróż do Świdnicy. Guncel nie ustaje w staraniach o względy dziewczyny. Ona jednak pozostaje niewzruszona na jego zaloty.

Na Wawel przybywa barwny orszak Elżbiety. Kazimierz z serdecznością wita siostrę, lecz ona będąc w nostalgicznym nastroju, wspomina ich dzieciństwo. Okazuje się jednak, że prawdziwym powodem jej wizyty jest troska o syna. Matka martwi się o Andrzeja, który dla poszerzenia wpływów królestwa zmuszony jest trwać przy kobiecie, której nie kocha. Egle nadal bezskutecznie poszukuje Audre. Tym razem o zaginioną wypytuje Maćka. Zdesperowana prosi o pomoc Adelajdę.

Elżbieta zdradza bratu swój nowy pomysł. Chce wyruszyć do Neapolu, by jako była królowa węgierska okazać wsparcie synowi. Kazimierz nie jest przekonany do planu siostry. Narasta konflikt między Ilzą a Heleną. Podstępna Ilza prowadzi nową dwórkę do komnaty pod pretekstem przymierzania strojów. Gdy ta przekracza próg sali, zatrzaskuje za nią drzwi. Zamknięta w ciemnym pomieszczeniu dziewczyna woła o pomoc. Miłek i Grzymek chwytają Witautasa.

W Świdnicy zdenerwowana Agnieszka oczekuje wraz z Ilzą na przybycie Heleny. Gdy dwórka się pojawia, dostaje od księżnej w policzek. Ligęza przekazuje władcy dobre wieści. Otóż Jan Luksemburczyk jest rad ze wsparcia udzielonego mu przez Kazimierza. Tymczasem na Wawelu biskup Grot przekazuje Elżbiecie relikwie z kością św. Wojciecha. Kobieta jest wdzięczna za tak bezcenny podarek. W rozmowie zdradza duchownemu, że Ludwik nie poprze jej brata w wojnie z Krzyżakami.

Egle rozmawia z Eliaszem o swoim zdrowiu. Domyśla się, że straciła dziecko. Po kolejnym odrzuceniu przez żonę Ligęza postanawia odnaleźć Audre i Gabiję. Obiecuje, że wróci z nimi albo wcale. Elżbieta strofuje Kazimierza. Radzi bratu, by skończył z nieobyczajnymi zachowaniami. Jagna odwiedza Karla w jego komnacie. Wizytę dziewczyny przerywa zdenerwowany Bogumił. Jego żona właśnie umiera przy porodzie. Zawezwany na pomoc Karl ratuje dziecko dzięki nacięciu brzucha matki.

Przybyli na spotkanie z Kazimierzem goście z niepokojem oczekują królewskiego przekazu. Władca ogłasza, że nie chce angażować się w kolejne wojny, ale w królestwie są potrzebne zmiany. Nagradza Spytka przychodem za zasługi, jednocześnie odbierając mu klucz myślenicki, który dotąd należał do kasztelanii krakowskiej. Spytek czuje się urażony. Trwają poszukiwania Audre i Gabiji. Maciek i Ligęza wspomagani przez Przybeka oraz Niemoję przeczesują las. Wkrótce znajdują Gabiję. Nie ma z nią jednak zaginionej Audre.

Gabija wskazuje miejsce, gdzie Audre została zaatakowana przez wilka. Dziewczyna jest w krytycznym stanie. Straciła dużo krwi. Na Wawelu Karl widząc rozległość obrażeń, postanawia zastosować swoje nowatorskie metody leczenia. Kazimierz martwi się reakcją Spytka na jego decyzję. Podczas konnej przejażdżki z Pełką wspomina dawne lata spędzone w towarzystwie kasztelana. Ilzę dręczą wyrzuty sumienia. Zdradza Dorocie, że zamierza przeprosić Helenę za swoje złośliwe zachowanie.

Jagna zarzuca Karlowi brak serca względem potrzebujących. Ma on wielką wiedzę medyczną, ale nie potrafi wczuwać się w sytuację chorych. Dziewczyna postanawia dowiedzieć się, jaki jest stan zdrowia Orsulki, dziecka uratowanego przez medyka podczas nieszczęsnego porodu. Wójt jest uradowany z powrotu Gabiji. Widać, że mają się ku sobie. Spotkanie zakochanych przerywa Femka, która prosi ochmistrzynię o zwolnienie z wykonywanych obowiązków, by móc odwiedzić chorą matkę. Szybko wychodzi na jaw kłamstwo służącej.

Pełkę martwi przedłużający się konflikt króla ze Spytkiem. By rozładować napiętą atmosferę, rozmawia z kasztelanem. Na straganach kupieckich wójt pilnuje porządku. Tam spotyka Filipa, który zalega z zapłaceniem myta. Mężczyzna chcąc uniknąć kary, okłamuje pana, że padł ofiarą kradzieży. Jagna wciąż przeżywa ostatnie wydarzenia. Postanawia spisać na pergaminie wszystkie swoje myśli. Karl obawiając się kary, każe kobiecie zniszczyć zapiski. Ich kłótnię przerywa płacz dziecka. Gabija i Mikołaj zbliżają się do siebie. Dwórka snuje plany o ślubie, co spotyka się z wyraźnym oporem jej ukochanego.

Na Wawelu krążą plotki o niemowlęciu zrodzonym z martwej matki. Eliasz wypytuje o to Jagnę. Ma za złe dziewczynie, że ślepo ufa zapewnieniom Karla. Następnie zarzuca medykowi szatańskie praktyki i przeszukuje jego skrzynię. Gabija robiąc zakupy, dowiaduje się od Lenki o żonie wójta. Upokorzona widząc ukochanego, wymierza mu policzek. Kazimierz dyskutuje z Elżbietą o nagrobku ich ojca. Adelajda czuje się pominięta przez męża, który nawet nie raczył zapytać jej o zdanie. Na zamek docierają wieści o podbojach Henryka Żagańskiego. W tej sytuacji Kazimierz postanawia zaatakować Wschowę.

W Świdnicy Bolko rozmawia z bratem na temat sytuacji w Głogowie. Okazuje się bowiem, że Żelazny może wygrać bitwę. Krewni wspólnie zastanawiają się nad poczynaniami Kazimierza. Polski władca tymczasem potrzebuje pieniędzy na ewentualne działania zbrojne. Królewski skarbiec jest pusty, co skłania Kazimierza do zapożyczenia się u lichwiarza Lewka. Pijany wójt wraca do domu przez targowisko. Wkrótce kat wymierza mu sprawiedliwość, uderzając go w głowę. Eliasz zaniepokojony tragiczną sytuacją małej Orszulki modli się żarliwie w kaplicy. Dla dobra dziecka obiecuje, że nie wyda Karla przed Kazimierzem, a porzuconą przez ojca dziewczynkę umieści w klasztorze.

Gabija nie potrafi zaakceptować faktu, że jej ukochany kłamał w kwestii swojego stanu wolnego. Wyżywa się na służących, ganiąc Femkę i Kachnę za żarty na temat ślubu. Eliasz odmawia jedzenie, by odpokutować za grzech Karla. Kundzia i Elżbietka martwią się o Jolentę. Dziewczyna niechętnie opuszcza dom i wciąż chodzi smutna. Kazimierz porusza z Wacławem i Hermanem temat w sprawie zbudowania drogi rzecznej potrzebnej do transportowania soli. Przerażona Bogna alarmuje wszystkich dworzan o zbyt wcześnie rozpoczynającym się porodzie Ofki. Wkrótce na świat przychodzi syn Jaśka. Dziecko jest jednak zbyt maleńkie, by mogło przeżyć. Niezbędna jest pomoc Eliasza.

Jagna uzupełnia kronikę o przygotowania Elżbietki do ślubu z Bogusławem. Kundzi jest przykro z powodu zbliżającego się odejścia siostry. Elżbietką także targają wątpliwości. Za radą Adelajdy udaje się po pomoc do Eliasza. Kazimierz przygotowuje się do spotkania z księciem Bogusławem. Jest to oficjalna wizyta, na której zapadną wszystkie decyzje dotyczące ślubu jego córki. Po owocnych rozmowach czas na polowanie. W trakcie łowów Bogusław dopuszcza się oszustwa, wbijając swoją dzidę w powalonego przez Jaśka dzika. Mela przygotowuje lekarstwo z ropuch. Działania kobiety odkrywa kat.

Krasna opuszcza namiot królewski, co przyuważają zbrojni i Jasiek. Kazimierz jest zadowolony z wyboru zięcia. Jasiek nie ufa jednak Bogusławowi. Nie wie, dlaczego nie darzy księcia sympatią, ale ostrzega przed nim dumnego króla. Kanclerz przynosi Spytkowi dobre wieści z Malborka. Wielki Mistrz Zakonu chce ugody. Dobruszka odwiedza pomywaczkę. Dotarła do niej informacja o tajemniczej miksturze poprawiającej urodę. Kat sądzi, że dzięki umiejętnościom ukochanej można dorobić się fortuny. Ilza nie szczędzi Helenie uszczypliwości.

Elżbieta chciałaby przekonać swojego męża, by po zaślubinach wspólnie zachowali czystość przed Bogiem. Rozgniewany ojciec tłumaczy jej, że najważniejsze jest dobro królestwa. Wójt dostaje informację o śmierci żony. Bardzo go cieszy ta wiadomość. Kiedy dowiaduje się o tym Gabija, czuje się upokorzona. Do Świdnicy dociera wieść o planach zaatakowania Wschowy przez Kazimierza.

Między Kazimierzem i Adelajdą dochodzi do kolejnej sprzeczki. Brak potomka powoduje narastające napięcie, które źle wpływa na ich wzajemne relacje. Rozzłoszczona królowa topi smutki w alkoholu. Tymczasem na Wawel przybywa Bogoria ze swoim siostrzeńcem Januszem Sychywilkiem ze Strzelec. Gratuluje królowi zawarcia przymierza z książętami pomorskimi. Gabija zażywa eliksir przygotowany przez Melę. W wyniku jego działania traci przytomność i rani się w głowę.

Pełna rozterek Adelajda czuje się samotna. Dowiaduje się, że Anna również miała trudne życie u boku Kazimierza. Idzi poznaje skrywaną dotąd tajemnicę związaną z dawną królową. Otumanioną po upadku Gabiję odnajduje karczmarz. Mężczyzna odkrywa, że poszkodowana straciła pamięć. W Świdnicy Ilza wciąż knuje intrygi. Kłamie, że brat Bolka darzy szczególnym uczuciem Helenę. Wzburzony Guncel natychmiast chce ruszyć za Henrykiem, który udał się na polowanie.

Król zgadza się przyjąć gońca przybywającego z Malborka, Jakuba z Biskupic. We dwóch dogadują warunki porozumienia z Zakonem. Kazimierz jest bardzo konsekwentny w swoich postanowieniach. Niemierza chce wysłać Jolentę do klasztoru. Eliasz uważa jednak, że kobieta może tam iść tylko za Bożym posłannictwem. Cudka czuje ulgę. Na dworze Bolka rozważa się powiększenie księstwa świdnickiego.

Kunegunda i Jagna rozpytują Elżbietę o jej nagłe zniknięcie. Królewna zdradza im, że leżała krzyżem w kaplicy, by powierzyć Chrystusowi swoje lęki w związku z zaślubinami. Adelajda chce wesprzeć pasierbicę w trudnych dla niej chwilach. Prosi Katarzynę, by towarzyszyła Elżbiecie u Bogusława. Kunad odwiedza królową w jej komnacie. Kiedy wyznaje ukochanej swą miłość, kochanków nakrywa Elżbieta. Kazimierz razem z Janem Jurą i Jaśkiem jedzie na spotkanie z Krzyżakami. Jan Jura nabiera wątpliwości, czy można zaufać nieprzychylnym dotąd członkom Zakonu. Bolko chce kupić Sobótkę. Wysyła Petera z listem do Mikołaja Ziębickiego. Zedlitz, który sam podrzucił księciu ten pomysł, martwi się o reakcję Jana Luksemburskiego. W końcu wycofuje się z planu.

Kazimierz wraz z towarzyszami dociera pod Kalisz. Zależy im na czasie, by jak najszybciej zawrzeć sojusz z Krzyżakami. Niespodziewanie przyjeżdża książę Bogusław. Zapewnia króla o swojej lojalności wobec niego. Wyjawia władcy, że biskup Grot, Mikołaj z Biechowa i Przybysław z Sierakowa są przeciwni brataniu się z wrogiem. Arcybiskup Bogoria usiłuje przekonać Grota do zaprzestania walk z Kazimierzem i Krzyżakami. Swoją decyzję motywuje dobrem ogółu. Wójt przypadkiem dowiaduje się o wypadku Gabiji. O szczegóły zajścia wypytuje Kata. Za punkt honoru wyznacza sobie odnalezienie winnych skrzywdzenia ochmistrzyni. Zazdrosny o Helenę Guncel atakuje Henryka, brata Bolka.

W Kaliszu wciąż trwają dysputy o zawarciu pokoju z Krzyżakami. Nie wszyscy możni wyrażają na to zgodę. Kazimierz doskonale wie, że wojna z Zakonem oznacza także konflikt z Czechami i w efekcie również z kościołem. Ostrzega Bogusława, że jeśli chce rękę jego córki, musi nakłonić wszystkich do sojuszu. Do biskupa Grota nie przemawiają jednak żadne argumenty. Wciąż obstaje przy swoich racjach. Ostatecznie urzędnicy wyrażają zgodę na plany króla. Przybysław dowiaduje się, że jego córka, Helena, miłuje niejakiego Guncela. Pyta Pełkę o przeszłość tajemniczego adoratora. Ten jednak milczy. W Świdnicy Guncel jest ciężko ranny. W malignie prosi Helenę o wybaczenie. Na Wawelu Gabija odzyskuje siły. Wciąż niczego nie pamięta z przeszłości, ale doskonale zarządza służbą.

Król i jego doradcy wiwatują z powodu szczęśliwego zakończenia wojny z Krzyżakami. Tymczasem zbliża się dzień zaślubin Elżbiety z Bogusławem. Królewna wspomina zmarłą matkę. Zaczyna rozumieć Annę, która tego dnia, podobnie jak ona, musiała czuć się niezwykle samotna. Kazimierz spotyka Maćka. Chłopak zdobywa się na odwagę i oznajmia królowi, że kocha jego córkę. Władca wypędza go z zamku. Elżbieta nie chce drogich klejnotów. Nad wszystko ceni sobie skromność. Katarzyna zakłada jej na szyi delikatny naszyjnik, który otrzymała od królowej Jadwigi. Uroczystość przebiega bez zakłóceń. Helena wyznaje, że wciąż darzy uczuciem Guncela. Prosi Boga o uleczenie ukochanego. Niespodziewanie ten odzyskuje przytomność.

Krzyżacy szykują się na spotkanie z polskim władcą. Tuż przed wyjazdem Wielki Mistrz Zakonu dostaje ataku paranoi. Mężczyźnie wydaje się, że ubranie pali jego skórę. Tymczasem Kazimierz z niecierpliwością oczekuje przybycia gości. Mijają godziny, a ich wciąż nie ma. Król stawia sprawę na ostrzu noża - jeśli Krzyżacy nie zaszczycą go swą obecnością, pokoju nie będzie. Ostatecznie Wielki Mistrz Zakonu dociera na umówione spotkanie. Na Wawelu Jutta pozuje Kunadowi, który szkicuje portret dwórki na pergaminie. Ich intymną rozmowę podsłuchuje Kunegunda. Zasłyszane informacje przekazuje Adelajdzie. Królowa nie wierzy jednak w słowa dziewczyny. Wójt dowiaduje się o niedozwolonych praktykach stosowanych przez Melę. Przypuszcza, że pomywaczka jest odpowiedzialna za wypadek Gabiji.

Kazimierza odwiedza wdowa po rycerzu Florianie Szarym. Wdzięczna władcy za ustanowienie pokoju z Krzyżakami, wręcza mu miecz niegdyś należący do jej męża. Król decyduje się przekazać Dobrzyń w dzierżawę Krzyżakom. Potrzebuje bowiem gotówki na odzyskanie Wschowy. Doradcy sugerują mu podjęcie rozmowy z Bolkiem, by uniknąć rozlewu krwi. Kazimierz obstaje jednak przy swoim. Wójt zleca Maćkowi znalezienie Meli. Kat próbuje go przekupić sakiewką z pieniędzmi, chąc ochronić ukochaną. Wójt odwiedza Gabiję na zamku. Wyznaje jej prawdę. Okazuje się, że ochmistrzyni powoli wracają wspomnienia.

Król zastanawia się nad przyszłością kraju po ataku na Wschowę. Każdemu z wojów przydziela zadanie. Jasiek ma ruszyć na zwiady, Mikołaj z Bychowa i Jan Jura muszą zaatakować z chorągwiami od wschodu i zachodu. Pełka będzie wiernie towarzyszył królowi, by ten nie dostał się w ręce wroga. Adelajdzie nie w smak nowy pomysł męża. Swoje frustracje wyładowuje na Karlu, któremu zarzuca brak efektów w kuracji. W gniewnie wyrzuca go z zamku. Urażony medyk zaczyna się pakować. Agnieszka jest niespokojna. Uważa, że na nią i Adelajdę rzucono zły czar. Wkrótce traci dziecko.

Jan Jura przyprowadza przed oblicze króla jeńca ze Wschowy. Schwytany mężczyzna błaga go o wypuszczenie ludzi z więzień. Ci bowiem modlili się o nadejście polskiego wojska. Tymczasem Jasiek oznajmia Kazimierzowi, że stryjowie Henryka chcą zbrojnie pomścić krzywdę bratanka. W tej sytuacji król rozkazuje Janowi Jurze ruszyć z wojskiem na armię Konrada pod Oleśnicę. Sam z Jaśkiem i Pełką spróbuje zmusić książęta do odwrotu. Na Kazimierza i jego towarzyszy napadają rycerze ścinawscy. Karl prosi Eliasza o pomoc. Chce wspomóc medyka w leczeniu bezpłodnej królowej. Tylko tak pozostanie na dworze, gdzie przebywa jego ukochana Jagna. Bolko rozmawia z Przybysławem o ataku Kazimierza na Wschowę. Nie kryje swojego rozgoryczenia. Wysyła brata na front, by pokazać, że księstwu świdnickiemu nie jest obojętna zaistniała sytuacja. Ojciec Heleny nie wyraża zgody na ślub córki z Guncelem.

Kazimierz decyduje się na działania zbrojne, by uratować Jana Jurę z niewoli. Ranny Guncel dociera do karczmy na Śląsku. Na miejscu słyszy rozmowę gości, którzy komentują napady zbrojne króla na ich tereny. Agnieszka obawia się kolejnej konfrontacji Kazimierza i Henryka. Guncel dla dobra sprawy prosi króla i księcia o zawarcie porozumienia. Zależy mu także na przychylności ojca Heleny, który widząc jego zaangażowanie, może w końcu dostrzeże w nim przyszłego zięcia. Wypracowany sojusz doprowadza do uwolnienia Jana Jury i innych uwięzionych. Gabija prosi Adelajdę o zgodę na powrót do zadań ochmistrzyni. Władczyni nie jest jednak przychylna Litwince z uwagi na jej pochodzenie.

Rok 1344. Mieszkańcy Krakowa przygotowują się do Świąt Bożego Narodzenia. Biskup Grot przygotowuje widowisko o gwieździe wigilijnej. Bolko z Agnieszką przybywają na Wawel. Kazimierz jest rad z tej wizyty. Radości wuja nie podziela jego siostrzeniec. Obwinia on bowiem króla o śmierć Henryka, który zginął pod Oleśnicą. Jagna wraca ze Szczecina. Ma dość życia pod dyktando ojca. Pragnie sama o sobie decydować. Zauważa także zmianę w zachowaniu Karla. Kazimierz kolejny rok oczekuje dziedzica. Brak potomka doprowadza Adelajdę do rozpaczy. Król podejrzewa, że ciąży nad nim straszna klątwa.

Kazimierz po raz pierwszy od dawna z pożądaniem patrzy na żonę. Poranne igraszki przerywa oczekujący na króla Bolko. Wkrótce wspólnie wybierają się na polowanie. Gabija szuka wójta w karczmie. Wzburzona nieobecnością ukochanego, wychodząc, wpada na niego. Okazuje się, że razem z Maćkiem schwytali obłąkaną Melę. Kat jest przerażony myślą, że będzie musiał wykonać egzekucję na ukochanej. Dziewczyna jest agresywna i zachowuje się jakby postradała wszystkie zmysły. Karl pokazuje Adelajdzie księgę medyczną Avicenny. Królowa za wszelką cenę chce być matką i dać Kazimierzowi upragnionego potomka. Wypytuje Egle o jej magiczne zdolności.

Kazimierz, mimo że posłańcy nie wrócili jeszcze z Niemiec, oznajmia Kunegundzie, że wkrótce poślubi ona syna Wittelsbacha. Prosi także Adelajdę, by otoczyła opieką jego córkę. Królowa swoją niechęć do pasierbicy ponownie ukrywa pod uśmiechem. Adelajda jest zazdrosna o Kunegundę. Obraża królewnę, twierdząc, że Ludwik, jej przyszły mąż, nie zgodzi się jej poślubić. Sytuację wykorzystuje Mela, która najpierw uwodzi, a później zabija strażnika więziennego. Oswobodzona napada na Gabiję. Ligęza i Guncel nadal są w podróży. Zimowa zawierucha nieco krzyżuje ich plany.

Ligęza i Guncel wraz z cesarskim posłem szczęśliwie wracają na Wawel. Gość jest zachwycony urodą Kunegundy. Podczas uczty na zamku ukochany Heleny wykorzystuje okazję i prosi króla o wstawiennictwo u Przybysława. Wojewoda nie chce zgodzić się na ich ślub. Zostaje wydany wyrok śmierci na Melę. Kat postanawia pojednać się z żoną. Nie udaje mu się to jednak. Dochodzi między nimi do kolejnej kłótni.

Rok 1345, Wielkanoc. Od trzech miesięcy Kazimierz oczekuje na przybycie cesarza. Mimo braku wieści, nie opuszcza go dobry humor. Wkrótce Przybysław donosi mu, że wojewodzie kaliskiemu udało się uwięzić Karola Luksemburskiego. Król zastanawia się, jak wiele dla czeskiego władcy warte jest życie jego syna. Korzystając z okazji, Kazimierz wstawia się u ojca Heleny za oddanym mu Guncelem. Wylicza Przybysławowi liczne zasługi rycerza. Jagna wraca na Wawel. Jej uczucie do medyka jest jeszcze silniejsze, co zasmuca Spytka. Mężczyzna miał bowiem nadzieję, że córka zapomni o ukochanym Karlu. Katarzyna postanawia pomóc Spytkowi. Tak manipuluje rozmową z Agnieszką, że księżna godzi się, by Jagna zamieszkała na dworze w Świdnicy. Bolko czuje, że następna wojna jest nieunikniona. Ma żal do Kazimierza o jego nieroztropne działania. Nikel odkrywa przed Rudigerem swoje prawdziwe oblicze. Okazuje się, że sprzyja Czechom.

Bolko rusza na spotkanie z Agnieszką. Dowiaduje się, że Karol Luksemburski zbiegł z więzienia w Kaliszu. Ojciec uciekiniera, Jan, chcąc pomścić syna, zbiera przy granicy swoje wojska. Konflikt zbrojny wisi w powietrzu. Zgromadzone informacje Bolko przekazuje w listach Kazimierzowi, Ludwikowi i Elżbiecie oraz Wittelsbachom, jednocześnie licząc na ich wsparcie w przypadku rychłej wojny. Guncel otrzymuje od księcia zadanie specjalne - ma zawrócić orszak Agnieszki. Księżna nie ma jednak zamiaru słuchać rycerza. Tymczasem na Wawelu trwa tajna narada. Król podejrzewa, że ktoś musiał donieść Czechom, gdzie przetrzymywany jest ich władca. Rozmowę możnych podsłuchuje Idzi. Kunegunda obawia się, że konflikt zbrojny uniemożliwi jej zamążpójście. Kazimierz uspokaja córkę.

Bolko zbiera wojsko na wypadek wojny. Do księcia przychodzi Browanik i relacjonuje mu, jak Czesi napadli na jego karawanę. Na zamek wracają Guncel, Jagna i Agnieszka. Bolko jest wściekły na żonę, że ta nie wykonała jego prośby. Agnieszka nie wyobrażała sobie jednak, by w tak trudnym czasie nie trwać u boku męża. Guncel zostaje wysłany na front. Helena martwi się o bezpieczeństwo ukochanego. Tymczasem na Wawelu Jasiek trenuje władanie mieczem z Janem Jurą. Skonfliktowanych rycerzy obserwują dwórki - Jutta i Oda. Gabija szykuje posag dla Kunegundy. Podczas przedślubnej krzątaniny Idzi zbliża się do księżniczki. Tylko tak wykona powierzoną mu misję otrucia córki Kazimierza. Szpieg częstuje Kunegundę winem z trucizną. Zawartość kielicha wypija jednak Oda. Dwórka traci przytomność.

Bolko nie wie, czy dobrze zrobił, zawierając sojusz z Kazimierzem. Dzięki wsparciu Agnieszki książę rusza do walki. W czasie bitwy Helena dowiaduje się, że Nikel donosi Czechom. Pogarsza się stan Ody.

Strażnicy chwytają podczaszego. Pojmany wyjawia władcy prawdę o szpiegach, którzy nie chcą dopuścić do ślubu Kunegundy. Idzi, wykonując polecenia Kazimierza, okłamuje swoich sprzymierzeńców.

Helena szykuje się do ślubu. Gdy Weronika wylewa wino na suknię, przyszła panna młoda bierze to zły znak. Bolko szuka Nikela. Ma żal do Rudigera, że ten nie uprzedził go o działaniach zdrajcy.

Kazimierz dowiaduje się, że Czesi ruszają na Kraków. Gdy orientuje się, że wojska Luksemburga nie zawrócą, podejmuje decyzję o powrocie na Wawel. Adelajda żarliwie modli się o bezpieczeństwo męża.

Kunegunda traci głowę dla Ludwika, jest w nim szaleńczo zakochana. Na co dzień oschła Adelajda, dobitnie przypomina pasierbicy o powściągliwości w okazywaniu uczuć. Król przybywa na Wawel. Jest niezadowolony widząc Ludwika bez wojsk, które obiecał jego ojciec.

Jan Luksemburski pali kolejne wsie, by pokazać Kazimierzowi swoją wyższość. Król rozpoczyna pertraktacje z Ludwikiem, synem cesarza Wittelsbacha. Jagna dowiaduje się, kogo ojciec wybrał jej na męża.

Wójt próbuje przekonać Gabiję, by nie wyruszała do Bawarii z Kunegundą. Ochmistrzyni jest jednak nieugięta. W Krakowie dochodzi do napaści na cesarski orszak. Wskutek ataku rany odnosi sokolnik.

Rok 1345. Na Wawelu trwa uroczystość zaślubin Kunegundy z Ludwikiem. Podczas świętowania w karczmie dochodzi do awantury między rannym sokolnikiem a mężem adorowanej przez niego Dobruszki.

Cudka jest wdzięczna Niemierzy, że wyraził zgodę na ślub Jolenty z cesarskim rycerzem. Kunegunda z pomocą Jagny i służek pakuje się do wyjazdu z Ludwikiem. Na pamiątkę zostawia swoje osobiste rzeczy.

Koniec lipca 1345 r. Adelajda nie może zapomnieć zdrady Kazimierza. Dręczą ją koszmary senne. Postanawia dowiedzieć się, kim jest tajemnicza kochanka jej męża. Na Wawel przybywa Konrad Falkenhain.

Adelajda ma dość Kunegundy, która rozpacza po Ludwiku. Królewna nie wie bowiem, co stało się z jej mężem. Wkrótce Kunegunda postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Odwiedza podskarbiego.

Elżbieta wini synową o śmierć Andrzeja. Ludwik namawia ją, by wystąpiła przeciw Kazimierzowi. Adelajda podpytuje Katarzynę o kochankę króla. Karl opracowuje recepturę na stworzenie złota.

Narasta konflikt między Kościołem a Kazimierzem. Grot wraca z Avinionu w towarzystwie legata papieskiego. Bogoria ma za złe duchownemu, że ten zamiast wspierać swego króla, występuje przeciwko niemu.

Z okazji wizyty papieskiego legata Grot ułaskawia chłopca skazanego na chłostę. Na spotkaniu pojawia się oślepiony starzec, który opowiada przybyszowi o torturach zadawanych mu przez Czechów.

Kazimierz jest wzburzony zachowaniem biskupa. Wojciech donosi mu, że duchowny jest bliski śmierci. Przy umierającym czuwa Eliasz. Wkrótce król przybywa do komaty Grota. Prosi go o przebaczenie.

Na Wawel przybywa nowy biskup krakowski z Avinionu. Kazimierz jest rad z dokonanego wyboru, bo Szyrzyk w przeciwieństwie do Grota nie będzie konfliktowy. Okazuje się jednak, że Szyrzyk zmarł na dżumę.

Bolko dyktuje Peterowi treść listu do Wittelsbachów. Agnieszka boi się o Annę. Prosi męża, by wspólnie ją odwiedzili. Tymczasem w Budzie Elżbieta wita Ludwika. Cieszy się z powrotu syna.

Kazimierz przekonuje Olgierda do przyjęcia chrztu. Janem Jurą targają wyrzuty sumienia. Musi dbać o interesy królestwa. W Budzie Elżbieta zarzuca Ludwikowi opieszałość względem Joanny.

Bolko dowiaduje się, że Kazimierz sprzymierzył się z Luksemburgami. Oznacza to, że jego sojusz z polskim władcą nie istnieje. Guncel zostaje oskarżony o głoszenie herezji. Staje przed sądem.

Królową Elżbietę znów dotyka tragedia - umiera jej wnuk, syn zmarłego Andrzeja. Na zamku panuje żałoba. W tym momencie do Budy docierają Olgierd, Ligęza i Paszek. Dźwięk dzwonów niepokoi gości.

Na Wawel docierają posłowie ze wschodu. Rozpoczynają się negocjacje. Kazimierz prosi Tatarów by ci pozostali bezstronni w razie ewentualnego konfliktu polsko–litewskiego i nie blokowali jego ataku na Ruś.

Mikołaj udaje się na Wawel. W ręku dzierży buty dla królewny. Kunegunda cieszy się na widok nowych pantofelków, a wójt liczy, że jego zasługi przyczynią się do wyprawienia szybszego ślubu z Gabiją.

Bodzęta wypytuje Andrzeja z Tęczyna i Pęłkę o plany Kazimierza. Jest zaskoczony, że król nie poinformował go o świętowaniu zwycięstwa na Rusi. Kazimierz zastanawia się, gdzie powinien wyjechać.

Gabija i Mikołaj potwierdzają Reginie doniesienia o planach ślubnych. W kuchni kobieta informuje Femkę o odejściu ochmistrzyni. Dziewczyna boi się, że nowa przełożona wyrzuci ją ze służby.

Baryczka oznajmia, że papież został poinformowany o siejącym zgorszenie zachowaniu Kazimierza. Polski władca wyrzuca posłańca złych wiadomości. Postanawia skutecznie uciszyć niewygodnego świadka.

Mikołaj i Gabija czekają na Baryczkę w kościele. Panna młoda podejrzewa, że coś musiało się złego wydarzyć. Wojciech mówi im o zaginięciu wikarego. W zaistniałej sytuacji to on udziela parze ślubu.

Bogoria pojawia się na Wawelu, by rozwiązać zagadkę śmierci wikariusza Baryczki. Kunegunda i Adelajda podejrzewają, że Kazimierza dosięgnie ręka sprawiedliwości za wyrządzone krzywdy.

Elżbieta chce wiedzieć o wszystkich występkach brata. Na Wawel posyła swojego informatora, Marcina z Rajska. Przed obliczem Kazimierza staje poseł krzyżacki z częścią zaległych pieniędzy.

Egle w trakcie powrotu do domu dowiaduje się o ataku Litwinów na Polaków. Nie chce rozlewu krwi, dlatego ucieka się do podstępu i tak udaremnia najazd. Rusza na Wawel, by ostrzec Kazimierza.

Litwini atakują Polaków. Król zastanawia się, jak rozgromić wrogie wojska. Postanawia czekać z decyzją do momentu, aż dowie się, czy Olgierd wspiera działania Kiejstuta. Do Budy przybywa Bolko.

Ludwik wraca na Wawel, by zjednać sobie sojuszników na dworze Kazimierza. Król przypomina krewnemu o obiecanej sukcesji tronu. Jan Jura obserwuje królewskich urzędników, by zapobiec buntowi.

Lipiec 1351 roku. Wojska Kazimierza przygotowują się do podboju Rusi. Polaków wspiera armia Ludwika Węgierskiego. Krewny polskiego władcy przypomina urzędnikom o obietnicy sukcesyjnej wuja.

Pełka i Niemierza udają się w pokojowych zamiarach do Olgierda. Rycerze trafiają do niewoli Kiejstuta. Ich poćwiartowane ciała mają zostać wysłane polskiemu władcy jako odpowiedź na jego zuchwalstwo.

Wieść o śmierci Pełki i Niemierzy dociera do Kazimierza. Olgierd wysyła list do Elżbiety, w którym potępia bestialską zbrodnię. Zastrzega, że z mordem dokonanym przez Kiejstuta nie miał nic wspólnego.

Przy umierającym Kazimierzu trwa wiernie jego rycerz Jasiek. Ludwik zamierza objąć władzę nad wojskami. Żąda od rycerzy całkowitego oddania. Gdy ważą się losy korony, chory władca myśli o Małgorzacie.

Eliasz i Karl docierają do Lublina, by wspomóc leczenie Kazimierza. Jasiek czuwa przy władcy. Rycerze i możni składają przysięgę Ludwikowi, że po śmierci Kazimierza, to jego będą uważać za króla.

Adelajda ma wyrzuty sumienia, że nie trwa przy umierającym mężu. Bodzęta zapewnia królową, że teraz powinna wspierać swój lud w Krakowie. Niespodziewanie Kazimierz odzyskuje świadomość.

Adelajda wciąż ukrywa przed poddanymi chorobę Kazimierza. Swoją decyzję motywuje tym, że pragnie chronić majestat króla. Wkrótce wyprawia uroczystą ucztę, co nie spotyka się z przychylnością dworzan.

Adelajda dostaje list od Landgrafa z Hesji. Ojciec odmawia Adelajdzie powrotu do domu. Po ewentualnej śmierci Kazimierza ma walczyć o odprawę wdowią. Oda chce uwieźć Szafrańca. Stara się zwrócić jego uwagę na sobie, jednak nieskutecznie.

Elżbieta posyła Paszka do Krakowa. Mężczyzna ma się dowiedzieć, jak wyglądają relacje polsko-litewskie. Informacje muszą zostać potwierdzone przez Marcina z Rajska. Oda stroi się, by uwieść Szafrańca.

Monarcha chce się zemścić na Kiejstucie. Elżbieta informuje litewskiego księcia, że nie chce, by spotkała go kara za czyny brata. Jurze i Jaśkowi poleca zadbać o bezpieczeństwo Ludwika.

Kazimierz wraca na Wawel, ale Adelajda nie chce, by poddani widzieli króla słabego. Trwają poszukiwania skradzionych mieczy Pełki i Niemierzy. Kazimierz rozmawia szczerze z Cudką. Ich wzajemna miłość rodzi się na nowo.

Jasiek, Jan Jura, Suchywilk i Maciej Borkowic planują atak na Kiejstuta, chcą pomścić śmierć Pełki i Niemierzy. Ludwik przedstawia im powody, dla których należy zabić Olgierda. Kazimierz przeprasza Adelajdę, że nie jest dobrym mężem.

Kazimierz i Adelajda obiecują Cudce wsparcie. Następnie król poleca Ligęzie, by wyprosił u Olgierda spotkanie. Misja Jaśka, Jana Jury, Suchywilka i Macieja Borkowica zostaje zwieńczona sukcesem.

Rycerze Kazimierza więżą Kiejstuta w obozowisku wojsk polsko-węgierskich. Król chce znaleźć rybaków, którzy oznaczając brody na Bugu, ułatwili wrogowi przeprawę przez rzekę. Misję ma wykonać Ligęza.

Na Wawelu pojawia się goniec zapowiadający powrót wojsk po wojnie na Rusi. Rycerze witają się ze swoimi rodzinami. Kazimierz nadaje nagrody za zasługi w wojnie. Król nagradza wszystkich, poza Maćkiem Borkowicem, który zostaje publicznie upokorzony.

Katarzyna znów knuje na dworze. Podejrzewa, że ojcem dziecka Cudki wcale nie był Niemierza. Jednocześnie martwi się, że potomek nigdy nie pozna krewnego. Kazimierz postanawia rozmówić się z Tatarami.

Guncel szuka Heleny. W lesie znajduje medalion. Obawia się, że żona nie żyje, a za jej śmierć obwinia Macieja. Decyduje się ruszyć do Przybysława, by oznajmić teściowi tragiczną wiadomość.

Spytek staje przed Synem Chana. Negocjacje nie idą po jego myśli. Tatarzy obcinają Spytkowi język. Dobiesław ma dostarczyć go królowi z żądaniem okupu. Adelajda podejrzewa, że ojcem dziecka Cudki może być Kazimierz.

Na Wawel dociera Dobiesław z Kurozwęk. Przywozi odcięty język Spytka i informację o okupie. Jasiek chce jechać do Tatarów, ale Kazimierz się nie zgadza. Katarzyna na wieść o tym co spotkało Spytka, jest załamana.

Guncel, Przybysław i Borkowic rozpaczają po stracie Heleny. Borkowic zachęca Guncela, by ten przyłączył się do niego w walce o Wielkopolskę. Helena nie rozumie, dlaczego Giermek Jakuba ją więzi, a jednocześnie obiecuje, że będzie się nią opiekował.

Jasiek i Dobiesław stają przed obliczem syna chana. Pierwszy z rycerzy grozi śmiercią swemu adwersarzowi. W tym czasie Kazimierz spotyka się z Olgierdem. Wkrótce obaj dochodzą do porozumienia.

Na Wawel dociera Jasiek w towarzystwie wyczerpanego Spytka. Rycerz ostrzega królewskich doradców przed zemstą Tatarów. Cudka zaczyna rodzić. Wkrótce wydaje na świat dwóch królewskich synów.

W karczmie dochodzi do przypadkowego spotkania Bogdana z Audre. Mężczyzna przybył do Krakowa z prezentem ofiarowanym mu prze Elżbietę. Cudka nadaje synom imiona zmarłych rycerzy, Pełka i Niemierza.

Kunegunda prosi Wojciecha o chrzest dla Niemierzy i Pełki. Robi to na prośbę Cudki. Bodzęta jest rozżalony, że to nie on ma udzielić sakramentu. Małgorzata zgłębia temat ojcostwa synów Cudki.

Agnieszka i Ilona proszą Bolka o interwencję. Chcą wiedzieć, co księżniczka Anna czuje do Paszka. W Poznaniu wydarza się tragedia po sprzeczce między Beniaminem a Maciejem Borkowicem.

Guncel i Maciej Borkowic dowiadują się, że Bolka nie ma w Świdnicy i muszą uciekać dalej. Bogdan widząc, że Błażej go zdemaskował, postanawia go zabić. Kazimierz na wieść o tym co stało się w Poznaniu pozbawia Borkowica wszelkich praw.

Anna nie jest zachwycona wizją ślubu z prawie czterdziestoletnim Karolem. Agnieszka jest zła, że nikt nie powiedział jej o planach ślubu. Guncel opowiada Bolkowi o wszystkim co wydarzyło się w Poznaniu.

Bogdan przygotowuje zamach na Kazimierza. Podczas przygotowań do polowania strzela do króla z kuszy, na ratunek rusza Jasiek. Bogdan ucieka zabierając ze sobą Audre. Dziewczyna jest zaślepiona miłością do niego.

Audre zauważa zmianę w zachowaniu Bogdana. Mężczyzna jest wyraźnie zdenerwowany. Okłamuje Litwinkę, że powodem jego zmieszania jest ich wspólny wyjazd. Adelajda nie może zapomnieć o słowach męża.

Guncel chce pomścić śmierć Heleny. Twierdzi, że Kazimierz może mu w tym pomóc. Prosi Bolka o wsparcie jego inicjatywy u króla. Bogdan zostaje wtrącony do lochu. Adelajda ma zdecydować o jego losie.

Adelajda ociera się o szaleństwo. Po dwóch latach Kazimierz chce powiedzieć jej o rozwodzie. Królowa jest oburzona. Kazimierz nakazuje jej wyjazd do Żarnowca. Załamana kobieta chce popełnić samobójstwo. W ostatniej chwili ratuje ją dwórka.

Adelajda wyrusza do Żarnowca. W tym czasie Kazimierz dociera do Pragi. Zleca Jurze odnalezienie Krystyny. Suchywilk przypuszcza, że kobieta, której tak usilnie szuka władca, może być szpiegiem Karola.

Elżbieta podejrzewa syna o niecne zamiary. Zdaniem władczyni Ludwik może spiskować z Karolem. Tymczasem polski król zabiera ze sobą do Budy Krystynę. Nie chce, by ktoś dowiedział się o jej obecności.

Kazimierz dla związku z Krystyną po raz pierwszy w życiu postawił swoją prywatność ponad dobro kraju. Wszyscy poza nim są w Rzymie. W Świdnicy trwa bunt. Kiczold i Peter wzywają na pomoc Kazimierza.

Kazimierz wraca z Krystyną na Wawel i bez oporów wprowadza ją na dwór. Nakazuje przygotowanie dla niej komnaty królowej. Wszyscy są zszokowani i okazują niechęć nowej wybrance króla. Kunegunda czeka na Ludwika, który nadal po nią nie przyjechał.

Kunegunda z niecierpliwością oczekuje przybycia męża. Do Kazimierza dociera informacja, że zaległy posag zapłacił kanclerz. Władca nie kryje swojego oburzenia. Wszystko bowiem odbyło się poza nim.

Krystyna zdaje relację Beneszowi. Czeski szpieg czym prędzej chce ruszać z informacjami do Karola. Kazimierz martwi się długą nieobecnością Jury, który ruszył na poszukiwania Macieja Borkowica. Kunegunda doczekała się momentu wyjazdu z mężem.

Adelajda wdaje się w romans z Ligęzą. Zakochanych widzi Oda, która jest rozczarowana postawą swojej pani. Jasiek nadal nie może pogodzić się z tym, że kasztelanem został Jura a nie on. Niespodziewanie dowiaduje się, że kolejny raz będzie ojcem.

Adelajda dzięki romansowi rozkwita. Widzi, że Oda jest nieszczęśliwa więc odsyła ją do Szafrańca. Bodzęta wraca na Wawel i zamierza rozmawiać z Kazimierzem o tym czego dowiedział się w Żarnowcu. Kazimierz zaskakuje biskupa decyzją o ślubie z Krystyną.

Gabija i Regina przypuszczają, że to Krystyna szpieguje dla Karola. Chcą sprawdzić, czy to prawda. Tymczasem niczego nieświadomy Kazimierz podejmuje ważne decyzje związane ze swoją nową ukochaną.

Trwają przygotowania do ślubu Kazimierza z Krystyną. Wszyscy są przeciwni, nawet w kuchni, ale Gabija nakazuje pracę. Jest lojalna wobec króla. Jutta rodzi, a Jura bardzo przeżywa narodziny syna.

Guncel dociera do państwa krzyżackiego. Prosi Jakuba z Biskupic o wstawiennictwo u wielkiego mistrza. Krzyżacy pomimo zapewnień nie wspierają Polaków w walce z Rusią. Guncel nie zdaje sobie sprawy, że niedaleko jest więziona Helena i ich córeczka Helenka.

Maciek przynosi wieści, że na zamku znaleziono truciznę, którą nasączone były łakocie. Na szczęście złapał zamachowca - Benesza. Krystyna jest przerażona, że czeski szpieg ją zdradzi. Regina podpuszczona przez Krystynę udaje się do lochu i truje Benesza nim zdąży cokolwiek powiedzieć.

Kazimierz pragnie się dowiedzieć, kto chciał zabić Krystynę. Obawia się, że na zawsze pozostanie to tajemnicą. Jasiek rozważa, czy próba morderstwa była częścią jakiegoś większego planu.

Borkowic przybywa na Wawel. Jest zaskoczony, że w Krakowie wiedzą o wydarzeniach w Wielkopolsce. Kazimierz odstąpi od kary w zamian za przysięgę wierności. Pomiędzy Borkowicem a Guncelem dochodzi do przepychanek. Maciej posądza szwagra o zdradę.

Justycjariusz znajduje Borkowica i doprowadza go przed oblicze Kazimierza. Król jest nieubłagany i poleca zamurować zdrajcę żywcem. Stwierdza, że nie ma innego sposobu na uporanie się z konfederatami. Ciężko ranny Mikołaj powoli dochodzi do zdrowia.

Na Wawel przybywa Olgierd. Litwin odnawia sojusz z Kazimierzem. Gwarancją ma być ślub wnuka Kazimierza – Kaźka z córka Olgierda Kenną. Wszyscy są zaniepokojeni zniknięciem Karczmarza. Później okazuje się, że Samuel się ukrywa.

Przełom roku 1376 i 1377. Król Ludwik Andegaweński mianuje regentką swoją matkę Elżbietę. Razem z nią do Krakowa przybywa wielu Węgrów. Dochodzi do incydentu, który przeradza się w rzeź Madziarów.

Ludwik Andegaweński planuje sojusz z Leopoldem Habsburgiem poprzez małżeństwo swej 4-letniej córki z Wilhelmem. W Krakowie rządy sprawuje znienawidzony przez lud namiestnik Władysław Opolczyk.

1377 rok. Węgierski król znalazł kandydatów na mężów dla trzech córek. Zaplanował przyszłość 4-letniej Jadwigi. Elżbieta uważa, że wnuczka jest za mała, by wysyłać ją do Wiednia. Chce jej towarzyszyć.

Rok 1377. Wokół stosu pogrzebowego Olgierda Giedyminowicza zbiera się cała rodzina. Rycerz Pomsta informuje Wallenroda, że to doskonała okazja, żeby zabić bliskich wielkiego księcia.

4-letnia Jadwiga jedzie na wiedeński dwór, do swojego narzeczonego, 8-letniego Wilhelma Habsburga. Pierwsze spotkanie z przyszłymi teściami - Leopoldem i Viridis - kończy się dla niej fatalnie.

Książę Leopold Habsburg marzy o tym, by jego syn w przyszłości został królem. Władysław Opolczyk święci wojenne triumfy na Rusi. Kolekcjonuje cenne przedmioty, którymi zamierza pokryć długi.

Trwają przygotowania do zaręczyn królewny Jadwigi Andegaweńskiej i księcia Wilhelma Habsburga. Przybywają goście i duchowni. Elzbieta postanawia pozbawić Władysława Opolczyka tytułu namiestnika.

Jadwiga dowiaduje się o śmierci Katarzyny. Na Litwie trwa wojna. Jogaiła chce wejść w sojusz z Ludwikiem. Wysyła na Węgry Skirgiełłę i Cyryla. Posłowie mają wynegocjować porozumienie z królem.

Władysław Opolczyk rozważa pomoc Helenie w odnalezieniu jej męża, który zaginął kilka lat temu na Litwie. Posłowie jadą do Malborka. Cyryl boi się, że zostanie przez Krzyżaków rozpoznany jako Pomsta.

Na węgierski dwór przybywają litewscy posłowie na czele ze Skirgiełłą. Proszą o chrzest. Elżbieta Bośniaczka sądzi, że to jej dana będzie misja nawrócenia Litwy na chrześcijaństwo.

Władysław Opolczyk mówi Przedborowi z Brzezia i Sędziwojowi z Szubina, że węgierski król ich oszukał. Mężczyźni udają się na zjazd w Koszycach. W Wilnie trwają przygotowania do ślubu Marii z Wojdyłą.

Panowie z Małopolski i Wielkopolski debatują w Koszycach nad tym, kto ma przejąć polską koronę. Na miejscu zjawia się Ludwik, który oczekuje złożenia przysięgi, że królem zostanie jego córka.

Niemierzę i Skirgiełłę napadają wysłannicy Kiejstuta. Zawisza Kurozwęcki zostaje biskupem krakowskim. Jego ojciec jest niezwykle dumny. Przed pierwszym kazaniem duchowny przesadza z trunkami.

Elżbieta umiera w klasztorze. Ludwik postanawia wysłać Jadwigę do Krakowa. Królewna ma wyrzuty sumienia, że nie odwiedziła babci przed śmiercią. Jogaiła waha się, czy poślubić moskiewską księżniczkę.

Testament Elżbiety budzi na Węgrzech kontrowersje. Jasiek z Melsztyna i Spytko przybywają na pogrzeb. Jagiełło nie chce zrywać układu z Krzyżakami i odmawia pomocy stryjowi. Kiejstut planuje zemstę.

Kiejstut zdobywa Wilno. Żąda od bratanka, by zrzekł się tytułu wielkiego księcia. Jagiełło wyjeżdża z bliskimi do Krewy, ale obiecuje zemstę. Jasiek przekazuje Spytkowi sztylet Władysława Łokietka.

Z Wilna wygnano Olgierdowiczów. Kiejstut wzywa Jagiełłę i wymaga od niego posłuszeństwa. Krewny jednak planuje zemstę i odzyskanie zamku. Zawisza spada z drabiny w trakcie podglądania Heleny i Pełki.

Kiejstut torturuje Wojdyłę. Hanul dostaje się na zamek w Krewie. Oferuje Jagielle pomoc w odbiciu Wilna. Jan z Kleparza wystawia diagnozę rannemu Zawiszy. Ma szansę uczenia się u Mikołaja z Alwerni.

Jagiełło, z pomocą Hanula oraz mieszczan, odzyskuje Wilno. Maria Olgierdówna jest zrozpaczona i pogrążona w żalu po śmierci męża. W Krakowie rozwija się miłość Pełki do żony swojego brata, Heleny. Jan z Kleparza pilnie potrzebuje pieniędzy, aby zacząć naukę. Postanawia wyruszyć, wraz z Grzymkiem, do swojej wsi i tam przejąć pańskie włości. Spytek i Przedbor z Brzezia zakładają się o to, kto będzie rządził na Litwie.

Rok 1382. Na Litwie trwają rozmowy dotyczące wojny. Jagiełło pragnie zawrzeć z Kiejstutem rozejm. W Budzie Pełka zabiega o spotkanie z królem Ludwikiem. Jadwiga pod okiem ojca przygotowuje się do rządzenia. Jan z Kleparza jako szlachcic robi zajazd Kościelca, wioski nadanej mu przez królową Elżbietę wraz z herbem Golian.

Bośniaczka knuje za plecami coraz słabszego męża, planując przejąć władzę. Niemierza przedostaje się do celi Kiejstuta z zamiarem dokonania aktu zemsty. Urszula i Cudka odkrywają tajemnicę Heleny.

Kiejstut ginie z ręki Niemierzy. Jagiełło wyrzuca Skirgielle, że dopuścił do zbrodni. Witold obiecuje wziąć odwet za morderstwo ojca. Poważnie chory Ludwik symbolicznie żegna się z Budą.

Elżbieta Bośniaczka wbrew wcześniejszym planom postanawia na królową Węgier koronować Marię. Jadwiga się załamuje. Niemierza zostaje schwytany przez litewskich wojowników. Na pomoc rusza mu Pełka.

Jagiełło jest wściekły, że Cyrylowi i Witoldowi udało się uciec. W Radomsku odbywa się zjazd - możni nie mogą dojść do porozumienia co do wspólnego kandydata na króla Polski. Jadwiga przeżywa żałobę.

Panowie polscy zostali postawieni pod ścianą po tym, jak decyzją Bośniaczki Maria ma być królową Węgier. Spytek opracowuje jednak plan i znajduje nowego kandydata na tron Polski. Witold, po ucieczce z Trok, szuka schronienia u Krzyżaków. Konrad Wallenrod chce go jak najszybciej ochrzcić. Niemierza wraca do domu. Helena i Cudka zastanawiają się, czy wyjawić mu tajemnicę.

Helena i Cudka chcą wyznać Niemierzy prawdę, ale złe wieści z Wielkopolski niweczą ich zamiary. Jagiełło jest w trudnej sytuacji, ale nie chce przyjąć chrztu ani się żenić. Jan z Kleparza rusza na radę panów do Melsztyna, gdzie zwraca uwagę na absurd polskiego położenia. Spytek zdradza, że posłał Pełkę do Jagiełły.

23 III 1383. Niedziela Palmowa. Trwa zjazd w Sieradzu, na którym odbywają się dyskusje na temat obsadzenia tronu. Spytek fortelem pozbywa się Opolczyka z grona kandydatów na króla Polski. Pełka podczas spotkania z Jagiełłą przedstawia propozycję sojuszu i małżeństwa z Jadwigą.

Zielone Świątki. Bodzanta i Siemowit chcą uprowadzić Jadwigę. Ich zamiary udaremniają Spytek i Pełka. Panowie polscy oczekują na orszak węgierski, ale córka Ludwika się nie pojawia. Zamiast niej Bośniaczka przysyła list, w którym oznajmia, że Andegawenka przyjedzie do Polski najwcześniej za kilka miesięcy. Helena rodzi syna, Urszula znów ją szantażuje. Jagiełło oznajmia matce, że podjął ostateczną decyzje: ożeni się z Jadwigą.

Mentor zawiadamia panów polskich, że królowa Jadwiga zjawi się w Polsce najwcześniej wiosną. Przedbór z Brzezia usiłuje zapanować nad sytuacją na Wawelu. Niemierza dowiaduje się o zdradzie Heleny.

Jadwiga rozmawia z matką. Próbuje wymusić na niej zgodę na wyjazd do Polski. Mentor znajduje list królowej adresowany do Wilhelma, w którym władczyni pisze o sekretnym spotkaniu w Krakowie.

Jadwiga otrzymuje list oczerniający Wilhelma. Maria, która jest jego autorką, wmawia siostrze, że przyniósł go posłaniec z Litwy. Witold staje po stronie Jagiełły i zgadza się na przyjęcie chrztu.

Jadwiga dociera do Polski, nawiązuje dobry kontakt ze Spytkiem i wychodzi do witającego ją tłumu. Jagiełło wysyła do Polski Korygiełło, by powitał królową. Wallenrod idzie z odsieczą, a Ragana składa ofiarę z siebie by ratować Jagiełłę.

Jadwiga próbuje lepiej poznać Dymitra z Goraja. Zazdrośni panowie polscy spiskują z Gniewoszem z Dalewic. Opolczyk próbuje nakłonić Leopolda, by jak najszybciej oddelegował do Krakowa Wilhelma.

Przed koronacją Jadwiga udaje się na pielgrzymkę pokutną. Biednym rozdaje jałmużnę. Ma nadzieję, że Wilhelm zjawi się na uroczystości. Spytko zdradza informacje na temat zamachu i próbie porwania.

Trwa uroczystość koronacji Jadwigi. Na Wawel przyjeżdżają Litwini Lisica i Korygiełło. Bodzanta popada w konflikt z Radlicą. Jagiełło pokonuje wojska Wallenroda. Okazuje łaskę tym, którzy przeżyli.

Jadwiga ułaskawia Cztana i powierza mu misję chrystianizacji Litwy. Na Wawelu zjawia się Luca Visconti. Pełka próbuje się dowiedzieć, czy dziecko jest jego. Niemierza z zazdrości rani brata.

Spytek i Korygiełło szukają winnego napadu na Lisicę. Pełka jest zmuszony do ucieczki. Niemierza wyciąga do brata pomocną dłoń, ale gdy zostaje wezwany na zamek, sam wpada w tarapaty.

Jagiełło zdobywa Neu-Marienwerder. Spytek coraz mniej wierzy w swój plan wyswatania królowej z Jagiełłą. Margit jest zazdrosna o córki Przedbora z Brzezia, które zostały dwórkami Andegawenki.

Do Jadwigi dochodzą wieści o zamiarach wydania jej za Jagiełłę. Postanawia dowiedzieć się, kto jest autorem tego pomysłu. W Krakowie rozchodzą się plotki o tym, że na tronie ma zasiąść Litwin.

Jadwiga chce jechać do Budy. To szansa dla Niemierzy, by z misją wydostać się z Krakowa i uciec przed Litwinami. Królowa zmienia jednak zdanie, a Niemierza spotyka Skirgiełłę. Obaj zaczynają się bić, a przy okazji rozmawiać. Jadwiga godzi się ze Spytkiem i rozważa jego propozycję, jednak Opolczyk przekonuje ją, by zwodziła panów polskich, a on zadba o to, by Wilhelm zjawił się na Wawelu.

Jadwiga rozumie, że w obliczu politycznych argumentów nie uniknie małżeństwa z Jagiełłą. Wilhelm informuje rodziców, że chce jechać do Krakowa. Tylko Luca poznaje prawdziwy powód jego wyjazdu.

Bośniaczka okłamuje Leopolda, twierdząc że nie obiecała Jadwigi Litwinom. Za jego plecami układa się z Borysem Koriatowiczem. Jan z Kleparza przebiera się za trubadura, by zdobyć miłość Mścichny.

Z inicjatywy Przedbora z Brzezia ma się odbyć zjazd panów. Spytek informuje o planach Jadwigę, która postanawia osobiście wybrać się na naradę. Ragana rozsiewa przed komnatą królowej tajemniczy pył.

Pełka na łożu śmierci pragnie pojednać się z bratem, ale ich ostatnia rozmowa jest bardzo emocjonalna. Mężczyzna umiera, a Cudka wyrzeka się Niemierzy. Podczas zjazdu Spytek odbiera informację z Budy.

Na spotkaniu w Krewie zapadają decyzje dotyczące złączenia Polski i Litwy. W drodze do Sącza Jadwigę nawiedza duch jej prababki. Pod wpływem tego widzenia władczyni zmienia plany i wraca do Krakowa.

Spytek, Jan z Tęczyna i Hinczka wracają z Krewa. Witold i Skirgiełło ukrywają przed nimi fakt, że Krzyżacy napadli na Litwę. Wilhelm zjawia się w Krakowie. Krzyżacy proponują mu układ.

Urszula chce wykorzystać wizytę Habsburga w Krakowie. Skirgiełło zostaje pojmany przez Krzyżaków. Jagiełło tłumaczy Wallenrodowi, jak wydostać się z zasadzki. Wszystko słyszy von Wildstein.

Wilhelm pojawia się na ulicach Krakowa i zaczyna dojrzalej myśleć o swoim związku z Jadwigą. Śmichna i Mścichna poznają Lukę i są pewne, że to on był autorem miłosnych listów Wilhelma. Helena martwi się o stan Cudki, Niemierza prosi Jadwigę, by ta przyjęła jego matkę znów na Wawel. Jadwiga zgadza się i rozmawia z Cudką o Litwie, pod wpływem jej słów postanawia jeszcze raz wysłuchać argumentów Spytka.

Starania Spytka zaczynają przynosić skutek i opór Jadwigi maleje. Królowa wie, że połączenie z Jagiełłą jest nieuniknione. Tymczasem Habsburg czyni starania, by zdobyć serce wybranki po rycersku.

Do Krakowa przyjeżdża żona Opolczyka, Eufemia. Namawia królową, by wymknęła się na spotkanie z Wilhelmem. Ragana donosi o planowanej schadzce Spytkowi. Urszula robi wszystko, by uwolnić Grzymka.

Jadwiga rozkazuje zorganizowanie spotkania z Wilhelmem. Eufemia korzysta z okazji i wymyśla fortel mający doprowadzić do ich schadzki. Spytek i Przedbór z Brzezia dostrzegają jej nieczyste zagrywki.

Eufemia obiecuje, że sprowadzi Wilhelma na Wawel. Panowie polscy są czujni i robią wszystko, by do spotkania z Jadwigą z ukochanym nie doszło. Dymitr z Goraja zamyka Jadwigę w komnacie i nie reaguje nawet gdy ta, chwyta za topór i próbuje sforsować drzwi. Spytek udaremnia wjazd Wilhelma na zamek. Gniewosz zostaje ukarany za zdradę i wyrzucony do Dalewic. Grzymek zostaje ułaskawiony.

Jadwiga dowiaduje się, że Wilhelm wyjechał z Krakowa. Pyta Eufemię, co powinna zrobić. Ta sugeruje ślub z Siemowitem. Wtedy Margit przynosi zrezygnowanej królowej list miłosny od Habsburga.

24 grudnia 1385 roku. Jadwiga postanawia wybaczyć Siemowitowi, który nie chce małżeństwa, lecz pokoju z Koroną. Eufemia nie ukrywa rozczarowania postawą brata. Urszula odnajduje skarb Gniewosza.

Styczeń 1386 r. Polscy panowie wręczają Jagielle akt preelekcji. Niemierza demaskuje Cztana. Misja Zawiszy z Oleśnicy okazuje się niebezpieczna. Jagiełło jednak zgadza się spełnić prośbę królowej.

Jagiełło zostaje obwołany królem. Jadwiga jest już pogodzona z tym, że będzie żoną poganina. Pisze pożegnalny list do Wilhelma. Mścichna tęskni za Janem z Kleparza. Krystyna podejrzewa Raganę o czary.

Na Wawelu trwa dyskusja, kogo wybierze król na ojca chrzestnego. Jagiełło zamierza skorzystać z wróżb Ragany. Wysyła po nią Skirgiełłę. Jadwiga przygotowuje się do spotkania z przyszłym mężem.

Jagiełło szuka ojca chrzestnego. Eufemia postanawia walczyć o swoją pozycję na dworze. Jadwiga poleca Margit, by pozbyła się pamiątek po Wilhelmie. Na zamek przybywa Gabija. Umiera na rękach króla.

Jadwiga ułaskawia Cztana z Borowiny, chcąc pokazać Jagielle, jak być miłosiernym. Książęta litewscy oddają cześć pogańskim bóstwom. Ich zebranie przerywa ks. Mikołaj Trąba, który wygłasza katechezę.

Jagiełło niszczy przechwyconą korespondencję Jadwigi. Radlica i Bodzanta zawiązują sojusz przeciw Trąbie, który oficjalnie zostaje kapelanem króla. Wierzynek szpieguje na rzecz Krzyżaków.

Urszula i Grzymek stają się ofiarami napadu zbójców. Regina w porę alarmuje Niemierzę. Przybywa on na ratunek i przepędza napastników. Na miejscu znajduje porzucony przez jednego z nich nóż z herbem.

Eufemia namawia Jadwigę, by walczyła o swoją pozycję przy mężu. Jagiełło wzywa na Wawel Raganę. Chce poznać znaczenie snów. Luca Visconti uprzedza Dobiesława, że ślub bez zapłaty może być nieważny.

Felicja i Eufemia udzielają Jadwidze rad, jak być dobrą żoną. Dobiesław i Gniewosz z Dalewic szukają złota Habsburgów. Regina chce zainwestować skarb w interesy Nikodema, ale boi się klątwy.

4 marca 1386 roku Jagiełło zostaje ogłoszony królem. Engelhard przywozi życzenia od wielkiego mistrza krzyżackiego, jednocześnie spiskuje z Witoldem i wyznacza kolejne zadanie Wierzynkowi.

Jagiełło jest rozdarty pomiędzy obowiązkami wobec Litwy a powinnościami polskiego króla. Wymusza na możnych udział w wojnie z zakonem. Niemierza i Witold wyganiają Engelharda z Krakowa.

Siemowitowi nie podoba się to, że musi składać hołd akurat wtedy, gdy trwa wojna z Krzyżakami. Eufemia doradza bratu więcej dyplomacji, a parze królewskiej podsuwa pomysł udania się do Częstochowy.

Podróżującym po kraju Jagielle i Jadwidze towarzyszy Eufemia, która próbuje załatwiać swoje prywatne interesy. Grabarz poznaje Hankę z Korczyna, siostrzenicę Reginy. Jest zauroczony kobietą.

Jadwiga chce, by Mikołaj z Wenecji poniósł karę. Jagiełło wolałby go wykorzystać jako sojusznika w Wielkopolsce. Ojciec Tomasz namawia Helenę, by wstawiła się za Mikołajem u królowej.

W wyniku potyczki z oddziałem księcia smoleńskiego Witold zostaje ranny, Niemierza zaś trafia do niewoli. Jadwiga dowiaduje się o trudnej sytuacji na Węgrzech. Błaga męża o pomoc dla matki i siostry.

Wieśniacy z Wielkopolski, którym Jagiełło kazał odebrać jedzenie, proszą Jadwigę, żeby się za nimi wstawiła. Pod wpływem swojej żony Władysław postanawia wynagrodzić krzywdę poddanym.

Do Jadwigi dochodzą wieści o tym, że sytuacja w Budzie jest dramatyczna. Jagiełło przygotowuje pismo, w którym składa Bośniaczce propozycję układu zabezpieczającego. Engelhard żąda śmierci Niemirzy.

Przed królewską parą staje legat papieski Maffiolus, któremu Jagiełło ma przysięgać na wierność Stolicy Apostolskiej. Dochodzi do nieprzyjemnej sytuacji. Wallenrod wysyła Jana po okup za Niemierzę.

Jagiełło zleca księdzu Trąbie, by ukrył Raganę przed legatem papieskim. Maffiolus chce uzyskać od kapelana przysięgę, że król zerwał z pogaństwem. Jan z Kleparza przywozi wieści o porwanym Niemierzy.

Jagiełło urządza polowanie. Życzy sobie poznać bohatera Jana z Kleparza bliżej i chce, by Dobiesław zaprosił go na swój ślub. Zawisza z Oleśnicy, na rozkaz Jadwigi, chwyta szpiega krzyżackiego.

Jagiełło organizuje pomoc dla Bośniaczki. Opolczyk wyrusza jako wysłannik króla. Niemierza zostaje uwolniony w zamian za okup. Diabeł Wenecki oferuje Wallenrodowi swoje usługi. Wilhelm więzi Trąbę.

Bośniaczka i Maria w niewoli. Zjawia się Opolczyk, który chce pomóc im wyjechać do Krakowa, ale Bośniaczka nie chce uciekać. Mścichna porusza drażliwy dla Jadwigi temat Wilhelma co doprowadza do poważnej rozmowy, w wyniku której Mścichna postanawia odrzucić Jana z Kleparza.

Opolczyk i Wilhelm knują, w jaki sposób odzyskać teren Rusi oraz żonę Władysława. Rozpoczyna się ceremonia zaślubin Mścichny i Dobiesława. W tym czasie Jadwiga dowiaduje się o śmierci matki.

Skirgiełło przychodzi z pomocą Raganie porwanej przez Witolda. Jadwiga w ramach kary wysyła księdza Trąbę na Litwę. Helena przyznaje się Diabłu Weneckiemu, że jedzie z królową na Ruś.

Jagiełło wchodzi w spór z Julianną na temat konieczności chrztu Litwy. Ostatecznie jednak gasi Święty Ogień, symbol litewskiego pogaństwa. Wilhelm chce wytoczyć Jadwidze proces o bigamię.

Spytek gości Jadwigę i Erzsebet w Melsztynie. Oświadcza się dwórce królowej. Jagiełło i jego żona dowiadują się o wywrotowej działalności Opolczyka. Witold zdradza Annie, że chce odzyskać całą Litwę.

Jadwiga dowodzi, że Opolczyk kłamał. Poleca Mikloszowi, by zawiózł jej siostrze pojednawczą wiadomość. W Budzie trwają przygotowania do koronacji. Jagiełło oddaje Oleńkę Siemowitowi.

Spytek relacjonuje Jadwidze, że kolejne ataki na Halicz nie przybliżają Polaków do zwycięstwa, a nowe posiłki z Węgier wzmacniają obrońców. Pijany Przedbór zostaje napadnięty i ośmieszony.

Ksiądz Trąba i Jagiełło zastanawiają się nad świętością ojca Wojciecha. Niespodziewanie zjawia się Visconti, by przekonać króla do dobrowolnego oddania swojej żony Wilhelmowi. Zostaje wyrzucony.

Skirgiełło przywozi Jagielle Andrzeja Garbatego. Wawel szykuje się na powrót królowej. Krystyna narzeka, Dymitr zarządza porządki. Jagiełło na piśmie potwierdza przywileje Skirgiełły, a Klemens z Moskorzewa zostaje kanclerzem.

Bohun nie ma odwagi powiedzieć Helenie o tym, że wydał jej męża Witoldowi. Wierzynek zleca otrucie szpiega krzyżackiego. Jadwiga razem z Erzsebet próbują zeswatać Margit i Dymitra z Goraja.

Witold knuje z Krzyżakami, czego świadkiem jest Bohun. Engelhard spiskuje przeciwko Wallenrodowi i szantażuje Zollnera. Przedbór przed śmiercią zgadza się na ślub Mścichny z Janem z Kleparza.

Opolczyk mści się na Jadwidze. Wysyła Gniewosza z Dalewic do Krakowa, by tam rozpuszczał plotki o władczyni. Dymitr z Goraja prosi Margit o rękę. Dziewczyna czuje się winna i przyjmuje oświadczyny.

Jagiełło w głębi duszy obawia się Wilhelma, mimo to zgadza się na spotkanie z Viscontim i na to by Jadwiga zrobiła karnawał na Wawelu. Ragana oddaje się Skirgielle. Korygiełło próbuje uświadomić bratu, że Ragana robi wszystko z miłości do Jagiełły. Margit i Luca Visconti zakochują się w sobie.

Przed ślubem Dymitra dręczą wątpliwości. Zastanawia się, czy decyzja o ożenku była słuszna. Eufemia wskazuje powody, dla których Jagiełło powinien rozpatrzyć małżeństwo Wigunta i jej córki.

Jadwiga przekonuje Marię do poślubienia Dawida. Do Krystyny dochodzą wieści, że dwór potajemnie rozmawia na temat królowej. Plotki rozsiewa Gniewosz. Eufemia przyjmuje naszyjnik od Dymitra z Goraja.

Jadwiga dowiaduje się od Krystyny, że to Gniewosz rozsiewa pogłoski na jej temat. W Piotrkowie król potwierdza przywileje dla szlachty. Następnie ogłasza natychmiastowy powrót do Krakowa.

Margit gubi list napisany przez Jadwigę. Janowi z Kleparza nie udaje się porwać Mścichny. Kobieta uważa, że muszą zaczekać na decyzję Zbigniewa. Korygiełło doznaje obrażeń. Skirgiełło rusza do walki.

Umiera Bodzanta. Jagiełło przyjmuje nominację Dobrogosta na następcę arcybiskupa. Radlica przegania Wierzynka i Mateusza, którzy przyszli kupić odpusty. Dowiaduje się, że Opolczyk knuje w Rzymie.

Jagiełło grozi Gniewoszowi procesem za szkalowanie królowej. Jadwigę dochodzą wieści w tej sprawie. Jan z Tęczyna zapewnia, że stanie w jej obronie. Skirgiełło przeżywa atak Krzyżaków na Żmudź.

W Wiślicy trwa rozprawa dotycząca pomówień królowej. W końcu Gniewosz przyznaje się do rozsiewania plotek. Jan przyjmuje Mścichnę, Śmichnę i Zbigniewa w Kościelcu. Pokazuje im, gdzie wybuduje dwór.

Zbigniew jedzie z siostrami do Brzezia. Chce szybko wydać Śmichnę za chorego sąsiada. Ragana ucieka od Hanula, ale wcześniej zdradza mu, że kręcące się koło Jagiełły kobiety są niebezpieczne.

Władysław Opolczyk w czasie uczty doprowadza do bójki. Zostaje zamknięty w komnacie. Jadwiga Pilecka ucieka się do podstępu, by doprowadzić do uwolnienia córki. Obiecuje Czamborowi posag Elżbiety.

Witold mówi żonie, że nie zrezygnuje z odbicia Litwy. Skirgiełło torturuje Raganę, by poznać prawdę o porwaniu Pileckich. Zawisza z Oleśnicy zdradza królowej, że w lochu przebywa wróżka króla.

Pod nieobecność króla rządy sprawuje Jadwiga. Jej urzędnicy znajdują zapis unieważniający małżeństwo Elżbiety Pileckiej. Gniewosz przychodzi do domu Opolczyka, domagając się zapłaty za swoje usługi.

Skirgiełło i Wigunt, uwalniając więźniów litewskich, trafiają na Czupurnę. Jagiełło ma plan uwolnienia Elżbiety: za posłem Czambora i Jadwigą Pilecką wysyła swojego człowieka Jana z Jicina. Visconti zazdrosny o Margit wyzywa Sirputisa na pojedynek.

Upokorzony przez Annę Czupurna zdradza Klemensowi z Moskorzewa plan Witolda. Wkrótce książę zaczyna realizować swój pomysł. Gniewosz atakuje Reginę i upomina się o złoto. Kobieta dostaje zawału serca.

Wallenrod żąda od litewskiego księcia zakładniczek: żony, córki i siostry. Jagiełło i Jadwiga proszą Jana o pomoc przy nowym kościele. Królowa i Śmichna przekonują Mścichnę, by nie bała się ślubu.

W karczmie trwa wesele Jana z Kleparza i Mścichny. Umierająca Ragana wieszczy o przeciętej na pół Litwie, która broczy krwią. Krzyżacy oprócz hołdu i Grodna chcą zapłaty za związane z wojną koszty.

Rok 1390. Jagiełło rusza na wojnę. Jadwiga w księgach szuka odpowiedzi na pytanie o słuszność tego konfliktu. Witold morduje braci Sirputisa, chcąc przestrzec Litwinów, którzy zbratali się z Polakami.

Sirputis chce pomścić braci. Wkrótce razem z Janem z Kleparza ratuje Zbigniewa. Jeniec krzyżacki potwierdza, że Witold poniósł klęskę. Gniewosz oferuje Dymitrowi z Goraja, że będzie jego szpiegiem.

Jagiełło sądzi, że legat papieski nie będzie po ich stronie. Korygiełło przekonuje Jana Manco, że Litwa jest chrześcijańska. Wilhelm pisze do Jadwigi, a królowa w odpowiedzi wysyła list do papieża.

Rok 1390. W Wilnie trwają zamieszki i niepokoje związane z wojną. Jagiełło i Klemens z Moskorzewa przygotowują odezwę skierowaną do mieszczan. Krucjata rusza na Litwę. Król musi podjąć ważną decyzję.

Skirgiełło jest przeciwny temu, by Korygiełło bronił Krzywego Grodu. Pod wpływem Sirputisa postanawia dać bratu szansę. Rozpoczyna się atak. Jadwiga na Wawelu modli się za walczącą Litwę.

Sirputis udaje się do obozu wroga, by odzyskać głowę Korygiełły. Jean Le Maingre oddaje mu trofeum. Jan z Kleparza broni grodu, w czym pomagają mu dzieci litewskie. Wielki mistrz Zollner umiera.

Skirgiełło pochował brata. Francuzi zaczynają mieć wątpliwości co do krucjaty. Jadwiga dowiaduje się, że Jagiełło rozpoczął prace nad uniwersytetem. Czambor szuka wsparcia u Opolczyka, zrobi wszystko, by odzyskać Elżbietę. Pileckie, uratowane przez Jana z Jiczina, przyjeżdżają na Wawel.

Klemens z Moskorzewa przechodzi kryzys. Witold nie rezygnuje z walki o władzę. Jagiełło przyjmuje na służbę Jana z Oleśnicy i od razu wysyła go na Litwę. Niebawem dowiaduje się o śmierci Korygiełły.

Starostą wileńskim zostaje Jan z Oleśnicy. Engelhard i Wallenrod modlą się nad grobem Zollnera i przygotowują do wyborów wielkiego mistrza. Zawisza z Oleśnicy dostarcza Krzyżakom list od Jadwigi.

Markward przyjeżdża do Julianny, by opowiedzieć jej o śmierci Korygiełły oraz sojuszu Witolda z Moskwą. Na Wawelu toczą się spory, czy królowa powinna poprzeć Litwę, czy odciąć się od konfliktu.

Diabeł Wenecki domaga się od Eufemii podpisania zastawu Złotorii. Jadwiga w liście od Jana z Tęczyna dostaje informację, że Opolczyk jest zdrajcą. Skirgiełło łapie mordercę Korygiełły.

Lipiec 1391. Poruszona kazaniem Jadwiga prosi Jana Szczeknę, by został jej kapelanem. Jagiełło dowiaduje się o zastawie Złotorii. Układa plan wojny z Opolczykiem, aby odciągnąć Krzyżaków od Litwy.

Lato 1391. Jagiełło zleca Wiguntowi niezwykle ważne zadanie - powrót na Kujawy i przejrzenie zamiarów Opolczyka. Jadwiga domaga się, aby Radlica i Szczekna pracowali razem nad wznowieniem uczelni.

Lato 1391. Jagiełło podejmuje decyzję o rychłym wyruszeniu wojsk na Opolczyka. Prosi Spytka, aby ustalił, kto jest szpiegiem. Spytek dochodzi do wniosku, że ze sprawą może być powiązany Jan z Tęczyna.

Wrzesień 1391 rok. Pierwsze tygodnie wojny przynoszą Jagielle przewagę. Do Sirputisa dociera informacja o ciąży Margit. Jan z Tęczyna planuje ocalić Eufemię. Hanka rezygnuje z zaręczyn z Dominikiem.

Rozpoczynają się przygotowania do ślubu Margit i Sirputisa. Erzsebet próbuje zapobiec temu małżeństwu. Jagiełło planuje romantyczną niespodziankę dla żony. Prosi Jana i Mścichnę o pomoc.

Na polecenie Jagiełły biskup Henryk jedzie z misją dyplomatyczną do Witolda. Eufemia wzrusza Jadwigę opowieścią o swoim młodszym bracie. Margit chce pomóc Sirputisowi. Prosi Helenę o wsparcie.

Henryk prosi Witolda o rękę Ryngałły. Po śmierci Radlicy zebrana na Wawelu kapituła kanoników przystępuje do wyboru nowego biskupa. Dobiesław popiera swojego bratanka Siecieja z Chmielnika.

Sirputis przywozi wieści o tym, że Margit urodziła córkę. Jadwiga dowiaduje się z horoskopu, że los będzie dla niej łaskawy w kwestii macierzyństwa. Witold skłania się do przyjęcia oferty Jagiełły.

Wigunt odkrywa, że Opolczyk szykuje się na spotkanie z Krzyżakami. Wysyła posłańca, by doniósł o tym Jagielle. Sirputis ma złe wieści dla Skirgiełły. Jadwiga chce sprowadzić do Krakowa syna Heleny.

Maffiolus nie ustaje w wysiłkach, by przejąć biskupstwo. Jastrzębiec przywozi złe wieści z Rzymu - papież nie może odwołać Włocha. Przebrany za kupca Opolczyk przybywa do Malborka.

Wierzynek i Gniewosz chcą jak najszybciej sprzedać informację o rozbiorze Polski. Jan z Tęczyna i Spytek podejrzewają, że Dymitr jest szpiegiem. Witold szykuje się do ucieczki z zamku Ritterswerder.

Skirgiełło błaga, by Jagiełło nie oddawał Litwy Witoldowi. Ragana wróży królowi wiele cierpienia. Ostatecznie udaje mu się zwyciężyć, ale zostaje sam. Jadwiga w Budzie walczy o Polskę.

Jagiełło dostaje wiadomość, że musi wykupić Skirgiełłę z karczmy. Jadwiga wraca z Budy i dowiaduje się od Aleksandry o śmierci Henryka. Postanawia polecić papieżowi Maffiolusa na biskupstwo płockie.

Witold i Skirgiełło planują atak na Świdrygiełłę. Gniewosz z Dalewic odzyskuje łańcuch Habsburgów i chce oddać go Jadwidze. Grabarz dowiaduje się, że to Hanka wykupiła go z więzienia.

Witold triumfuje w Wilnie i próbuje przeciągnąć Sirputisa na swoją stronę. Wallenrod ma zawał serca. Engelhard obserwuje jego agonię w milczeniu. Król Władysław wciąż angażuje się w sprawę Pileckich.

Jagiełło spowiada się Trąbie ze słabości do Elżbiety, a Jadwiga Szczeknie ze swojej zazdrości. Czambor pojawia się w Krakowie i chce porwać Elżbietę Pilecką. Władysław wysyła Bohuna na wschód.

Dymitr z Goraja, Jan z Jiczina i Spytek planują zasadzkę na Czambora. Mężczyzna ginie. Opolczyk dowiaduje się, że Jagiełło próbuje przekupić jego bratanków. Jadwiga pozbywa się Pileckich z Krakowa.

Jagiełło pochłonięty jest obecną sytuacją na zachodzie kraju. Postanawia wysłać do bratanków Opolczyka Jana z Tęczyna oraz Sedziwoja. Tymczasem Helena postanawia poznać prawdę o Niemierzy.

Ojciec Tomasz oferuje Witoldowi zabójstwo Skirgiełły. Jadwiga udaje się do kościoła karmelitów i oddaje złotą klamerkę na rzecz potrzebujących. Jan z Tęczyna nie może już więcej widywać się z Eufemią.

Maria pomaga Raganie w przygotowaniach do ślubu. Czupurna i Zbrojny Litewski chcą ostrzec Skirgiełłę. Postanawiają namówić go do odwołania ceremonii. On bagatelizuje zagrożenie i wypija zatrutą wodę.

Zabójca Skirgiełły wciąż pozostaje nieodnaleziony. Ragana podejmuje się misji odszukania go. Jagiełło postanawia, że pojedzie do Kijowa. Maria Olgierdówna informuje o śmierci Skirgiełły.

Sprawa Mołdawii potęguje spór między Polską i Węgrami. Jagiełło uzmysławia Jadwidze, że przyjście na świat siostrzeńca zachwieje sojuszem z sąsiadami. Układ sił zmieni się na korzyść Luksemburczyka.

Jadwiga odkrywa, że jej siostra nie żyje. Jagiełło decyduje się opuścić Kraków, by wspierać królową w trudnych chwilach, a panowie polscy rozważają, jakie korzyści może przynieść im śmierć Marii.

Witold prowadzi politykę zagraniczną sprzeczną z tym, co ustalił z Jagiełłą. Szczekna stara się ukryć przed Jadwigą kronikę Jana z Czarnkowa. Synek Skirgiełły trafia do Mścichny oraz Jana z Kleparza.

Bohun uprowadza Raganę. Eufemia rozmawia ze Spytkiem. Próbuje go przekonać, by spotkał się z Bernardem, bratankiem Opolczyka. Wierzy, że może to przyczynić się do zakończenia wojny.

Wojsko królewskie oblega Opole. Wincenty z Granowa przekazuje wieści o kapitulacji Opolczyka. Rpiszka zajmuje stanowisko ochmistrza królowej. Jadwiga stara się otaczać wianuszkiem intelektualistów.

Bohun i Helena planują ślub. Niemierza spotyka się w Krakowie z Kozakiem i przekazuje mu informacje na temat planów Witolda. Wkrótce, ratując małego Guncela, zostaje rozpoznany przez Kata.

Na uniwersytecie w Krakowie ma zostać utworzony Wydział Teologiczny. Pietrek przywozi wieści o tym, że Jan z Kleparza został wzięty w niewolę. Krzyżacy odmawiają zwrotu ziemi dobrzyńskiej.

Do Krakowa przybywają Zygmunt Luksemburski i Opolczyk. Mścichna przymierza się do wprowadzenia Ragany na Wawel. Kobieta próbuje także zwrócić na siebie uwagę Zygmunta Luksemburskiego.

Rok 1398. Jadwiga pokazuje nadwornym uczonym, co zrobić, by sztuka nie kłóciła się z codziennością. Jagiełło wszędzie widzi niebezpieczeństwo. Nie ufa nikomu, kto kontaktuje się z Witoldem.

Sirputis dąży do pojednania z synem. Jagiełło nie zgadza się, by Tatarka wróciła na teren Białej Ordy. Kobieta umiera w Krakowie, wcześniej przeklinając króla. Szczekna układa dla królowej horoskop.

Engelhard przygotowuje plan przeciwko Witoldowi. Panom polskim nie podoba się polityka króla wobec Kiejstutowicza. Boją się, że Litwa uzyska samodzielność. Jadwiga sądzi, że spodziewa się dziecka.

Jadwiga postanawia opuścić naradę dotyczącą Litwy, by powiedzieć mężowi o dziecku. Hanka próbuje dostać się na Wawel i powiadomić króla o klątwie Tatarki. Dominik udaremnia jej zamiary.

Z Pragi na Wawel przybywa teolog Henryk Bitterfeld. Daje Jadwidze w prezencie traktat o życiu kontemplacyjnym. Kiejstutowicz zamierza wykorzystać szlachetność Spytka do swoich celów.

Jadwiga Pilecka przybywa na Wawel z prośbą o ratunek dla Spytka. Witold chwilowo triumfuje, ale wszystko burzy przyjazd Krzyżaków. Spytek namawia Kiejstutowicza do organizacji turnieju.

Trwają przygotowania do święta. Jagiełło wspomina noce Kupały na Litwie. Jan z Kleparza dociera do obozu Witolda, gdzie zostaje wzięty za szpiega. Jadwiga wraca na Wawel. Wkrótce zaczyna rodzić.

Spytek chce przekonać swoich żołnierzy, by się nie wycofywali. Szczekna zdradza Bitterfeldowi, że horoskop Elżbiety Bonifacji jest bardzo zły. Jadwiga doznaje komplikacji poporodowych.

Jadwiga czuje się coraz gorzej. Przy jej łożu odbywa się pośpieszny chrzest Elżbiety Bonifacji. Królowa postanawia przekazać Skarbimierczykowi swoje klejnoty na sfinansowanie uniwersytetu.

Stan zdrowia Jadwigi się poprawia. Królowa nie zdaje sobie sprawy, co grozi jej córeczce. Gdy Elżbieta Bonifacja umiera, cały Wawel pogrąża się w żałobie. Jagiełło poleca wykonanie fresków w Wiślicy.

Eufemia podsuwa królowej pomysł nawiązania kontaktu z Wilhelmem. Wkrótce Jadwiga umiera. Kraków szykuje się na jej pożegnanie. Tochtamysz przekonuje, że pokonanie wojsk Timura będzie bardzo łatwe.

Jagiełło kupuje dom Pęcherza, przyszłe Collegium Maius. Ragana zjawia się przy rodzącej Margit. Witold jest pewien, że Władysław ma potomka. Postanawia go przyćmić swoim spektakularnym zwycięstwem.