Świat mnie nie pokona

Na komisariacie Zero opowiada o plakatach z groźbami, stresuje się nadchodzącą rozmową w telewizji i wpada na starego znajomego.

Zero wspomina pierwsze spotkanie z Cesarem w salonie gier w latach 80. Później wpada na kolację do domu Cesare’a na zaproszenie jego matki i zrywa kolejne plakaty.

Zero i Pancernik wracają pamięcią do nastoletnich czasów i próbują ustalić, dlaczego Cesare stał się taki, a nie inny, oraz starają się podjąć z nim dyskusję.

Zero myśli o chwili, kiedy na jego przyjaźni z Cesarem pojawiły się pierwsze rysy. Sarah, rozdarta między ideałami a pracą marzeń, dyskutuje z przyjaciółmi.

Działania ratusza i budząca się przemoc sprawiają, że Zero chce odejść. Kiedy jednak Secco opowiada o swojej bolesnej młodości, Zero wybiera sprawiedliwość.

Następuje polityczny impas. Cesare przestaje być w centrum uwagi. Dochodzi do zamieszek. Zero doznaje objawienia w samym środku brutalnego starcia.