Wiktoria

Gdy osiemnastoletnia Victoria zostaje królową, jej matka, księżna Kentu, pod wpływem swojego doradcy Conroya, krąży wokół młodej monarchini, marząc o przejęciu władzy. Victoria nienawidzi Conroya i ma dość uległości matki wobec niego, dlatego odsuwa od siebie oboje. Tymczasem służba musi przywyknąć do nowej przełożonej, zaufanej guwernantki Victorii, Lehzen. Jenkins, garderobiana królowej, jest wściekła, dowiadując się, że Lehzen bez porozumienia z nią przydzieliła jej asystentkę, tajemniczą Skerrett. Victoria radzi sobie z nową rzeczywistością dzięki pomocy premiera, lorda Melbourne'a. Oboje są sobą zafascynowani: Victoria erudycyjną mądrością starszego mężczyzny, a on urzekającą prostodusznością młodej władczyni. Zaczynają krążyć plotki o ich zażyłości, a Melbourne z obawy przed skandalem wycofuje się, zostawiając Victorię na pastwę Conroya, który wykorzystuje okazję, by przejąć kontrolę i osłabić pozycję królowej. Victoria rzuca pochopne oskarżenie, a blask jej koronacji nagle przygasa, gdy dociera do niej, że ściągnęła na koronę skandal.

W miarę jak popularność Melbourne'a w parlamencie spada, torysi z niecierpliwością wyczekują rychłego triumfu. Najbardziej zniecierpliwiony jest nikczemny wuj Victorii, książę Cumberland, który widzi w zbliżającej się porażce Melbourne'a szansę na wykorzystanie słabości siostrzenicy i ustanowienie regencji wspólnie z księżną Kentu i Conroyem. Victoria jest załamana, gdy Melbourne z żalem ogłasza swoje odejście, i jeszcze bardziej zagubiona, gdy musi powierzyć misję sformowania rządu zupełnie obcemu sir Robertowi Peelowi. Zrozpaczona błaga Melbourne'a o powrót na stanowisko i jest zbita z tropu, kiedy ten odmawia – Peel jest właściwym kandydatem. Nie mogąc się z tym pogodzić, Victoria obmyśla plan, który upokarza Peela, nie dając mu innego wyboru, jak odmówić powołania rządu.

Powstanie czartystów w Newport obnaża chwiejność monarchii. Wykorzystuje to wuj Victorii, Leopold, naciskając na nią, by zabezpieczyła tron, wychodząc za kuzyna Alberta. Wyczuwając okazję do okiełznania krnąbrnej królowej, Conroy ochoczo popiera ten pomysł. Victoria jednak okazuje całkowitą obojętność wszystkim konkurentom, ponieważ – jak słusznie podejrzewa Leopold – jedynym mężczyzną, który naprawdę ją interesuje, jest jej premier. Kiedy czartyści uderzają ponownie, Victoria czuje się zmuszona wyznać Melbourne'owi głębię swoich uczuć. Rozpacz jej starszej garderobianej Jenkins z powodu brutalnej egzekucji powstańców skłania Victorię do sprzeciwienia się surowemu orzeczeniu premiera i złagodzenia wyroku. Królowa wpada we wściekłość, gdy dowiaduje się, że z polecenia Leopolda przybywa Albert.

Victoria i Albert zrażają się do siebie zaledwie kilka minut po jego przyjeździe. Brat Alberta, Ernest, zachęca go do flirtu, ale Albert czuje się całą sytuacją ogromnie upokorzony. Jego zakłopotanie w obecności Victorii przeradza się w ponure zuchwalstwo – a przynajmniej tak odbiera to królowa, która skarży się na niego Melbourne'owi. Po cichu licząc na zaimponowanie Albertowi, Victoria przenosi dwór do Windsoru, gdzie napięcie między nią, Melbourne'em a Albertem tylko rośnie. Próbując uporządkować swoje uczucia, musi zadać sobie pytanie, czy woli pochlebstwa, którymi dotąd uspokajał ją Melbourne, czy też jest gotowa na trudną prawdę, jaką uosabia Albert. Wśród służby dochodzi do spięć między pałacowym personelem a wyniosłym kamerdynerem książąt z Coburga, Lohleinem, a w pałacu zjawia się dziewczyna imieniem Eliza, żądając od Skerrett pieniędzy i dając do zrozumienia, że ta nie jest tą, za kogo się podaje.

W ostatnich, cennych chwilach przed wyjazdem do Coburga Albert prosi Victorię o zapewnienie mu tytułu i uposażenia przed ślubem. Królowa jednak bardziej przejmuje się powiadomieniem Melbourne'a o zaręczynach. W Coburgu Albert obawia się o swoją przyszłość w Anglii: ma zostać mężem najpotężniejszej kobiety świata, lecz bez własnej niezależności finansowej. Tymczasem Victorię ogarnia paranoja i wmawia sobie, że Albert potrzebuje pieniędzy na utrzymanie kochanki. Melbourne w końcu akceptuje narzeczonego królowej, na czym tak bardzo jej zależało, co pozwala jej i Albertowi otwarcie stawić czoła najgłębszym lękom związanym z małżeństwem. Victoria żegna się ostatecznie z Melbourne'em, po czym oboje z Albertem ze zdenerwowaniem przygotowują się do nocy poślubnej.

Nie mając żadnej realnej roli na dworze, Albert czuje się bezużyteczny, a sytuację pogarsza jeszcze książę Sussexu, który nie chce ustąpić mu pierwszeństwa przy stole. Choć przygnębiony książę liczy, że narodziny dziedzica przyniosą mu większy szacunek, Victoria jest zdeterminowana, by przechytrzyć księcia Sussexu i zapewnić mężowi należną pozycję. Wśród służby nie cichną plotki o tym, kiedy można spodziewać się pierwszego królewskiego potomka, a Skerrett staje przed trudnym wyborem, gdyż jedyną osobą mogącą uratować jej kuzynkę i małe dziecko przed rychłą śmiercią jest człowiek, któremu ufa najmniej – Francatelli. Albert ma własny plan na to, by stać się pożytecznym: postanawia zainaugurować konwencję przeciwko niewolnictwu i ze zdenerwowaniem przygotowuje przemówienie.

Ciąża Victorii wywołuje kłopotliwy temat ewentualnej regencji. Gdy królowa wyznacza Alberta na regenta na wypadek swojej śmierci, torysi są oburzeni perspektywą rządów niemieckiego księcia. Albert jednak za wszelką cenę chce zdobyć większe wpływy już teraz. Proponuje podróż do dynamicznie uprzemysławiającej się Północy, by lepiej poznać nastroje w kraju. Wyprawa okazuje się daleka od ekscytującej podróży, na jaką liczył – Albert zostaje upokorzony przez goszczących ich torysów i nie potrafi zrozumieć braku wyczucia u Victorii. W tym nieprzyjaznym otoczeniu bratnią duszę odnajduje w sir Robercie Peelu, który ku jego zachwytowi zaprasza go do obejrzenia swojej kolei. Wśród służby Lohlein mierzy się z podobną niechęcią z powodu obcego pochodzenia, a w pałacu Francatelli i Skerrett zaczynają mieć się ku sobie.

Będąca w zaawansowanej ciąży Victoria jest poirytowana próbami Alberta i swojej matki, by zamknąć ją w pałacu. Do Londynu przybywa Cumberland, licząc na to, że Victoria może umrzeć w połogu, ponieważ nadal jest domniemanym następcą tronu. Zdeterminowana, by pokazać się poddanym, królowa wyrusza na przejażdżkę, podczas której zostaje zaczepiona przez obłąkanego wielbiciela, pragnącego uwolnić ją od „niemieckiego tyrana”. Chociaż Victoria jest wstrząśnięta, postanawia nie dać się zastraszyć i mimo obaw Alberta ponownie wyjeżdża powozem.

Miesiąc po narodzinach pierwszego dziecka królowa Victoria zaskakuje dwór, upierając się przy jak najszybszym powrocie do obowiązków. Zakochany w córce Albert, który pod nieobecność żony zarządzał sprawami państwa, postanawia nie martwić jej niepokojącymi doniesieniami o brytyjskich żołnierzach w Afganistanie. Jednak w miarę jak wieści stają się coraz gorsze, Victoria zaczyna podejrzewać, że mąż i premier Robert Peel coś przed nią ukrywają. Zdeterminowana, by odzyskać należne miejsce, i z właściwą sobie impulsywnością mianuje nową mistrzynią szat budzącą respekt księżną Buccleuch i domaga się powrotu do pałacowej kuchni dawnego szefa kuchni, Francatelliego. W międzyczasie na chrzciny małej Vicky zjeżdża się rodzina Alberta, a jej dynastyczne intrygi tylko potęgują frustrację Victorii. Przekonana, że prawda jest przed nią zatajana, królowa szuka odpowiedzi u księcia Wellingtona.

Po powrocie do monarszych obowiązków Victoria czuje niepokój, widząc zainteresowanie Alberta błyskotliwą matematyczką Adą Lovelace, współpracującą z cenionym Charlesem Babbage'em. Królowa organizuje wieczór kulturalny, by poznać tę dwójkę, ale zaczyna się obawiać, że traci uwagę męża. Uświadamiając sobie kolejną ciążę, Victoria wpada w jeszcze większy popłoch, lękając się, że znowu zostanie zepchnięta do roli matki w pokoju dziecinnym. Gdy napięcie między nią a Albertem sięga zenitu, jak przekazać mu tę radosną nowinę? Wśród służby nastroje są równie niespokojne, bo w tajemniczy sposób zaczynają znikać różne przedmioty. Nieśmiała nowa garderobiana Cleary obawia się, że w pałacu straszy, jednak Brodie odkrywa prawdziwego sprawcę.

W kraju narasta niezadowolenie, a po wysłuchaniu błagań tkacza jedwabiu ze Spitalfields Victoria postanawia pomóc. Wbrew radom Peela i Alberta wciela w życie plan: organizuje w pałacu niezwykły bal średniowieczny, na który goście muszą przyjść w strojach uszytych z jedwabiu ze Spitalfields. Tymczasem Victoria, nie mając żadnych wieści od lorda Melbourne'a, zaczyna się coraz bardziej niepokoić. Wysyła Emmę, by odwiedziła starego przyjaciela i sprawdziła, czy wszystko u niego w porządku. Mimo początkowych oporów i trudu odnalezienia się w roli księcia małżonka i męża, Albert daje się porwać wystawności balu i możliwości założenia korony. Bal staje się doskonałą okazją do odnowienia dawnych znajomości i rozkwitu romansów, lecz nie spotyka się z tak przychylnym odbiorem w kraju, na jaki liczyła Victoria.

Dwór królewski cieszy się z narodzin zdrowego księcia Walii, lecz Victorię po ciężkim porodzie paraliżuje niewytłumaczalny smutek, który uniemożliwia jej nawiązanie więzi z synem. Sytuację pogarszają tragiczne wieści z Coburga, przez które Albert musi wyjechać w rodzinne strony – po raz pierwszy od ślubu małżonkowie zostają rozdzieleni. Na miejscu Albert odkrywa mroczną rodzinną tajemnicę, przez którą traci pewność co do swojej pozycji w pałacu. Tymczasem błąd Skerrett grozi ściągnięciem kłopotów na Francatelliego, chyba że wyjawi ona swój najgłębiej skrywany sekret. Czy odważy się na wyznanie, ryzykując utratę posady? Z kolei niechętne zwierzenie Drummonda grozi przerwaniem jego rodzącej się przyjaźni z lordem Alfredem. W obliczu obowiązków państwowych Victoria uświadamia sobie, że bycie królową wymaga działania niezależnie od tego, czy ma oparcie w Albercie, i musi wykrzesać z siebie nieznane dotąd pokłady odwagi. Czy uda jej się dotrzeć do pogrążonego w cierpieniu męża?

W obawie, że zbliżające się małżeństwo syna króla Francji Ludwika Filipa z królową Hiszpanii doprowadzi do niebezpiecznego sojuszu, Victoria wyrusza w swoją pierwszą podróż na kontynent, by odwieść od tego pomysłu przebiegłego francuskiego monarchę. W otoczeniu dworu i służby Victoria szybko zdaje sobie sprawę, że musi zachować szczególną czujność, jeśli uroczy, lecz niezbyt godny zaufania Ludwik Filip ma potraktować ją poważnie jako monarchinię. Szukając wsparcia u Alberta, natrafia na chłód. Nie wie, że mąż wciąż nie doszedł do siebie po wstrząsającej prawdzie o swoim pochodzeniu, a rozpusta i skandale na francuskim dworze doprowadzają go do rozpaczy. Zdana na samotne starcie z Ludwikiem Filipem, czy Victoria wykaże się sprytem godnym międzynarodowego przywódcy? I czy Albert zdoła przezwyciężyć odrazę do otaczającej go dekadencji i powierzy Victorii swoje tajemnice?

Gdy do królowej docierają wieści o potwornym głodzie w Irlandii, Victoria nie ma wątpliwości, że rząd powinien zrobić więcej, by pomóc. Jednak premier Peel ma związane ręce – wie, że wysłanie żywności Irlandczykom zachwiałoby pozycją jego partii i zrujnowało jego karierę. Widząc, że Albert ślepo ufa Peelowi, Victoria zaczyna wątpić we własne racje. Tymczasem echa tragedii głodu docierają do samego pałacu, wywołując podziały wśród domowników i ogromne cierpienie Cleary. Nie mogąc dłużej patrzeć na śmierć głodową swoich parafian, wielebny dr Traill staje u drzwi Victorii z gorącym apelem o interwencję. Czy jego dramatyczne świadectwo zdoła przełamać głęboko zakorzenione uprzedzenia, a Victoria przekona premiera do działania? Wszystkich czekają bolesne wyrzeczenia, a królowa ostatecznie zrozumie, że w obliczu tak porażającej tragedii żadne miłosierdzie nie jest wystarczające.

Czując się osaczona zaostrzonymi środkami bezpieczeństwa w pałacu po kolejnej próbie zamachu, Victoria szuka ucieczki w krainie, o której marzyła w dzieciństwie: szkockich Highlands. Miejsce to okazuje się jednak dalekie od romantycznej przystani znanej z powieści Waltera Scotta, a ona zaczyna rozumieć, że niezależnie od tego, gdzie się znajduje, nie ucieknie od bycia królową. Kiedy wspólny wypad przybiera nieoczekiwany obrót, Victoria zyskuje upragnioną anonimowość, a Albert może po raz pierwszy sprawdzić się w roli tradycyjnego męża. Z dala od pałacowej codzienności, na całym dworze – zarówno wśród arystokracji, jak i służby – podczas wyzwalającej nocy świętojańskiej na jaw wychodzą sekrety i rodzą się namiętności.

Gdy Peel toczy w parlamencie najważniejszą batalię w swojej karierze, mierząc się z konsekwencjami sprzeciwu wobec ustaw zbożowych, Albert mimowolnie gra na korzyść krytyków premiera, narażając na szwank osiągnięty z trudem postęp. Tymczasem w pałacu napięte relacje między Victorią, Albertem a zaufaną powierniczką królowej, Lehzen, sięgają punktu krytycznego. Alberta coraz bardziej frustruje wpływ, jaki Lehzen wywiera na jego żonę, zwłaszcza w obliczu zagrożenia zdrowia ich dzieci. Stając przed perspektywą utraty swoich najważniejszych podpór, Victoria i Albert zaczynają się od siebie oddalać. Kiedy jednak dochodzi do tragedii, uświadamiają sobie, że zarówno w życiu osobistym, jak i politycznym konieczne będą poświęcenia.

Przez Europę przetacza się fala rewolucji, a presja ciążąca na Victorii rośnie wraz z przybyciem nowych gości do pałacu.

Victoria musi zdecydować, czy odpowiedzieć na bunt czartystów siłą, czy pozwolić im na złożenie petycji.

W Osborne House Albert cieszy się czasem spędzonym z rodziną z dala od Londynu, lecz Victoria pragnie jak najszybciej wrócić do pałacu i polityki.

Gdy Albert wyjeżdża z pałacu do Cambridge, Victoria musi zmierzyć się z tragicznymi skutkami epidemii cholery na ulicach Londynu.

Po próbie zamachu dwór królewski udaje się z wizytą do Irlandii. Podczas pobytu w posiadłości Palmerstona nie brakuje intryg, konfliktów i romansów.

Bal w stylu gregoriańskim w pałacu nie mógł odbyć się w gorszym momencie, gdyż do opinii publicznej trafiają prywatne zdjęcia rodziny królewskiej.

Albert i Palmerston kładą na szali swoje reputacje, a Victoria musi wbrew własnemu rozsądkowi zdecydować, po czyjej stanąć stronie.

Oczy całego świata zwrócone są na Wielką Wystawę i parę królewską. Czy czeka ich triumf, czy porażka?