Long Way Round

Poznajcie Charleya Boormana i Ewana McGregora. Panowie poznali się na planie filmu "Pocałunek węża" i od tamtej pory łączy ich głęboka, trwała przyjaźń. A teraz poznajcie ich marzenie: oprawę dookoła świata na motocyklach. Ewan i Charley zaczynają wyznaczać trasę i omawiać kraje, przez które przebiegnie ich wielka wyprawa dookoła globu.

Ewan i Charley w końcu ruszają w trasę, pełni radości i podekscytowania. Pierwszy przystanek: Praga. Chłopaki świetnie bawią się w turystów: zamawiają karykaturę, zwiedzają miasto i odwiedzają Kaplicę Czaszek w Kutnej Horze (obaj nie mogą uwierzyć, z czego powstała). Po wizycie w bajkowym miasteczku ruszają w stronę granicy ze Słowacją na spotkanie z ekipą wspierającą. Problem pojawia się, gdy okazuje się, że zapomnieli podbić karnet na poprzedniej granicy. Puszczają nerwy i Charley ścina się po raz pierwszy z Russem. "Negocjacje" ze strażnikami granicznymi wreszcie otwierają im drogę. Na Słowacji Charley i Ewan zachwycają się krajobrazem i zajeżdżają pod zamek w Bojnicach, z którego ostatecznie zostają wyrzuceni. Tuż przed granicą słowacko-ukraińską miejscowy ostrzega ich przed potężną mafią na Ukrainie. Na przejściu zaczynają się kłopoty, bo zdaniem celników niezbędne są oryginały dokumentów pojazdów (kserokopie nie wystarczą). Sytuacja zamienia się w koszmar: Ewan, Charley i ekipa muszą czekać na poboczu ponad 12 godzin, mając do dyspozycji jedynie najbrudniejszą i najbardziej śmierdzącą toaletę na świecie. Koło 2:00 w nocy wreszcie zostają wpuszczeni. Wykończeni, przyjmują zaproszenie hotelarza, którego poznali podczas koczowania na granicy. W głębi lasu trafiają do drogiego i kiczowatego hotelu Kamelot; od razu ogarnia ich nieufność, choć sami nie wiedzą, czy mają powody do obaw. Rano okazuje się, że właściciel był po prostu miłym facetem chcącym im pomóc. Znowu na motocyklach, Ewan i Charley zauważają, jak odmienna kulturowo, a jednocześnie tak bliska geograficznie jest Ukraina – zupełnie jak "podróż w czasie". Niespodziewanie trafiają na wewnętrzny posterunek kontrolny, gdzie Ewan zabija czas na pogawędce ze starszą kobietą. Później w wideopamiętniku dowiadujemy się, jak mocno to spotkanie na niego wpłynęło. Następnie pędzą do Kijowa, by zdążyć na spotkanie z UNICEF-em o 15:00. Zatrzymuje ich policja za przekroczenie prędkości, ale funkcjonariusz chce tylko pogadać o piłce nożnej. W Kijowie Ewan i Charley odwiedzają projekt UNICEF-u wspierający dzieci z Czarnobyla. Ta wizyta uświadamia im, jak ważny jest charytatywny cel podróży (i że nie jest to tylko próżny kaprys). Spacer tętniącymi życiem ulicami i wizytę w Kijowie wieńczy degustacja słynnego kotleta po kijowsku. Do groźnej sytuacji dochodzi na stacji benzynowej, gdy Charley przypadkowo opryskuje Ewana benzyną prosto w oczy; mimo bólu Ewan potrafi jeszcze zażartować. David zauważa jednak z powagą, że uszkodzenie wzroku mogłoby oznaczać koniec wyprawy. Dokładne badanie okulistyczne na szczęście wykazuje brak poważniejszych obrażeń. Na mapie chłopaki oceniają pokonany i pozostały dystans. Choć czują, że ujechali już szmat drogi, to w skali całej wyprawy wciąż niewiele. Przed nimi ciągną się tysiące kilometrów "asfaltowej wstęgi". W małym miasteczku poznają "dobrze ubranych" panów (z mafii), którzy namawiają ich na nocleg. Wbrew oczekiwaniom (biedne, ukraińskie miasteczko), dom gospodarzy okazuje się ogromny i bardzo nowoczesny! Właściciel, Igor, opowiada historię swojego życia, twierdząc m.in., że handluje dziś elektroniką. Miłą kolację wieńczy wejście Igora, który schodzi po schodach z gitarą i kałasznikowem w rękach. Gdy okazuje się, że broń nie jest naładowana, wybucha nerwowy śmiech. Przy dźwiękach tradycyjnej ukraińskiej piosenki granej przez Igora widzimy montaż: Ewan zdaje sobie sprawę, że cały dom jest pełen broni (i że Igor raczej nie handluje elektroniką), a Charley na zewnątrz strzela w powietrze z jednym z gości. W odpowiedzi Ewan odśpiewuje piosenkę U2. Następnego dnia gospodarze zabierają ich do kopalni węgla; Ewan żartuje z tego, po co właściwie zwożą ich pod ziemię. Kilometr pod powierzchnią oglądają przestarzałe metody wydobycia i ciężkie warunki pracy. Przytłoczony wydarzeniami ostatniej doby Ewan po wyjechaniu na powierzchnię rwie się w dalszą drogę, ale najpierw musi jeszcze zapozować do zdjęć z miejscowymi kobietami, które rozpoznały w nim gwiazdę kina. Telefon Igora na granicę z Rosją sprawia, że tym razem przejeżdżają bez problemu. Krótki odcinek przez Rosję i wsiadają na prom do Kazachstanu – tak zaczyna się to, co Ewan nazywa "drugim etapem" podróży. David zaznacza, że od tej pory będzie już tylko trudniej; Ewan i Charley przyznają, że wyzwania, o których mówili od miesięcy, "są już tuż za rogiem".

Ewan i Charley ruszają przez Kazachstan. Zauważają, jak zmienił się krajobraz oraz sami ludzie. Na granicy czeka na nich komitet powitalny. Niemal od razu wjeżdżają na koszmarne drogi, których tak bardzo się obawiali. Jako pierwszy wywraca się operator Claudio. Niedługo potem Ewan przyznaje, że boi się upadków i bardzo stresuje go zły stan nawierzchni. Drugim problemem stają się nieustanne eskorty policji – to ostatnia rzecz, na jaką mają ochotę, i szybko zaczyna ich to męczyć. Kolejny komitet powitalny: choć panowie doceniają gest, woleliby podróżować bez skrępowania. Lekka atmosfera podczas filmowania stada wielbłądów szybko pryska – roztrzęsieni Ewan i Charley opowiadają, jak facet w samochodzie właśnie wycelował w nich z broni. Następna policyjna eskorta prowadzi ich na przydrożny parking pełen radiowozów i kamer telewizyjnych. Ewan jest zdezorientowany i podłamany. Jeden z policjantów proponuje nocleg we własnym domu. Skrajnie wyczerpany Ewan zaśnie dosłownie na wszystkim. Gdy widzą się w lokalnych wiadomościach, dociera do nich, że wtopienie się w tłum jest niemożliwe. Chwila śmiechu przed snem kończy ten długi, wyczerpujący dzień. Następna eskorta dowozi ich prosto na wielką medialną szopkę. Charley współczuje Ewanowi. Jasno dają do zrozumienia, że nie potrzebują więcej obstawy. Po raz pierwszy wolni, Ewan i Charley jadą rozbić swój pierwszy dziki obóz. Ewan jest zachwycony perspektywą, za to Charley nie przepada za spaniem pod namiotem. Zastanawiają się, co jeszcze przyniesie droga. W świetnych nastrojach odwiedzają projekt UNICEF-u – szkołę ze ścianką wspinaczkową dla dzieci. Znowu fatalne drogi: Ewan wspomina, jak rzucało nim na wszystkie strony, a doświadczony na bezdrożach Charley kwituje, że to najgorsza trasa, jaką w życiu widział. Chwilę później widzimy ich, jak grzęzną z motocyklami w piachu. Na drugim obozowisku Ewan pokazuje ugryzienie owada na czole i przyznaje, że lęk przed wywrotką zupełnie go wykończył. Ewan jest w dołku, a Charley podziela jego obawy. W drodze nad Morze Aralskie chwila wytchnienia – pojawia się upragniony asfalt. Czoło Ewana zaczyna puchnąć po ukąszeniu. Pech ich nie opuszcza: Ewanowi znowu wlewa się do oczu i do ucha benzyna. W poruszającym wideopamiętniku widzimy jego spuchniętą twarz i frustrację, gdy okazuje się, że przez kwadrans mówił do kamery z włączoną pauzą. Podróżnicy docierają do pięknego, XIV-wiecznego mauzoleum. Ewan nie pamięta już szczegółów jego historii i zauważa, że teraz po prostu jedzie przed siebie i chłonie spotkania z ludźmi. Podczas wystawnego obiadu na ich cześć Ewan ostrzega Charleya, że na takich bankietach często podaje się końskie penisy, co wywołuje falę żartów nad podejrzaną kiełbasą. Ewan i Charley oglądają mecz kökböru ("polo z kozłem") i tradycyjną konną zabawę w gonitwę z całowaniem, po czym sami ścigają się na koniach. Spragnieni regeneracji panowie udają się do tradycyjnej kazachskiej bani. Masaż okazuje się brutalnym obijaniem i szorowaniem, podczas którego z ich gardeł wydobywają się tylko jęki i stęki. Wszędobylska policja okazuje się jednak pomocna, wskazując drogę do kanionu, który chcieli zobaczyć. Droga powrotna pod górę jest niemal nieprzejezdna. Za kanionem czeka ich kuriozalny widok: pryzmy śniegu przy drodze pomimo 40-stopniowego upału! Ewan i Charley odwiedzają kopalnię złota – punkt, na którym bardzo im zależało. Charley w swoim stylu zwija kawałek skały ze złotem. Krótki montaż pokazuje, jak docierają pod Śpiewające Wydmy. Znów wita ich policyjna eskorta, ale są już zbyt zmęczeni, by protestować, i jadą za radiowozem do miasta. Jako że to ich ostatnia noc w Kazachstanie, dają za wygraną i cieszą się skromnym występem lokalnych wokalistów. Policjant z żoną zapraszają ich do siebie, więc jadą do nich do domu. Ewan wspomina, że kiedyś czuł się w takich sytuacjach nieswojo, a teraz wizyta u obcych ludzi na kolacji i ewentualny nocleg stały się dla niego czymś zupełnie normalnym. W domu panuje zamieszanie i nikt do końca nie wie, co się dzieje. Wyczerpani i brudni motocykliści korzystają z bani. Gospodarze zastawiają stół niesamowitymi potrawami, a Ewan odważnie próbuje lokalnego przysmaku – gotowanej koziej głowy. Przed kamerą Ewan zauważa, jak wspaniali są mieszkańcy Kazachstanu, którzy tak bardzo chcieli ich poznać i podzielić się wszystkim, co mają. W poruszającym momencie pożegnania Ewan wreszcie rozumie, że policjanci z eskorty nie byli niczemu winni – wykonywali tylko rozkazy. W przydrożnej knajpce Charley z sukcesem zamawia ich ostatni kazachski posiłek, posiłkując się obrazkowym menu. Ewan z żalem opuszcza ten piękny kraj, ale nie może się doczekać wjazdu do Mongolii. Charley nie może uwierzyć, że na motocyklach przejechali już pół kontynentu!

Zanim Ewan i Charley dotrą do Mongolii, czeka ich krótki odcinek przez Rosję. Cieszą się z powrotu na porządne drogi i sprawnie dojeżdżają do Barnaułu, sporego, zeuropeizowanego miasta. Ewan i Charley są zachwyceni obezwładniającym pięknem Ałtaju. W Mongolii dróg w naszym rozumieniu po prostu nie ma. Zamiast nich podróżnicy muszą podążać za koleinami wyżłobionymi w ziemi przez ciężarówki.

Mimo wielu przeciwności losu Ewan i Charley prą naprzód, chłonąc bogatą kulturę Mongolii, a sił dodaje im piękno i życzliwość tamtejszych ludzi. Zdają sobie sprawę, że przed nimi syberyjski Trakt Kołymski (zbudowany przez więźniów Gułagu), który z pewnością wystawi ich na jeszcze cięższą próbę.

Chłopaki zmagają się z odludną, nieprzyjazną i bagnistą Syberią, brakiem jedzenia, nieprzejezdnymi rzekami oraz zniszczonymi mostami. Duch walki bierze jednak górę – Ewan i Charley są zdeterminowani, by nadrobić stracony czas.

Ewan i Charley podziwiają dziką przyrodę Alaski, po czym przekraczają granicę z Kanadą i wjeżdżają do Jukonu. Spotykają strażaków walczących z pożarami lasów oraz Walijczyka, który zabiera ich na podniebną wycieczkę samolotem nad lodowiec. Po wizycie w wesołym miasteczku w Calgary Ewan cudem unika tragedii, gdy bezmyślny kierowca o mały włos nie doprowadza do śmiertelnego wypadku. Duet dociera do Stanów Zjednoczonych i odwiedza fabrykę Harleya-Davidsona w Illinois. Wpadają też do ekipy z Orange County Choppers, a noc przed wielkim finałem spędzają w hotelu na wspomnieniach. W Nowym Jorku czeka ich triumfalne powitanie na czele potężnej kolumny motocyklistów.