Domek na prerii

Rodzina Ingallsów osiedla się nad brzegiem Plum Creek niedaleko Walnut Grove w stanie Minnesota. Charles własnoręcznie buduje dla nich dom i od razu rusza do miasteczka w poszukiwaniu pracy. Trudno mu pogodzić zobowiązania finansowe z czasem dla bliskich, ale największa próba nadchodzi, gdy nieszczęśliwy wypadek stawia przyszłość całej rodziny pod znakiem zapytania.

Laura i Mary denerwują się pierwszym dniem w szkole w Walnut Grove, lecz szczera życzliwość nowej nauczycielki i większości kolegów z klasy szybko rozwiewa ich obawy. Kiedy nauczycielka zaprasza rodziny uczniów na specjalną prezentację w klasie, nieprzygotowana Laura musi szybko wymyślić jakieś wyjście z sytuacji.

Zachwycony wspaniałymi zbiorami pszenicy Charles cieszy się, że wreszcie stać go na nowe sukienki dla córek, ciepły płaszcz dla Caroline, a może nawet nowe buty dla siebie – nie wspominając o wymarzonym zaprzęgu koni. Wszystko układa się jak we śnie, ale gwałtowne gradobicie bezlitośnie niszczy całe uprawy, brutalnie sprowadzając rodzinę na ziemię.

Podczas pobytu w Mankato Charles trafia na pijanego pana Edwardsa i namawia dawnego przyjaciela, by wrócił z nim do Walnut Grove. Isaiah szybko odnajduje się u boku Ingallsów, nocuje w stodole, a nawet dostaje pracę w młynie. Caroline próbuje go wyswatać z nieśmiałą i skrytą Grace Snider.

Gdy w szkole zjawia się nowy uczeń, Johnny Johnson, Laura zakochuje się w nim od pierwszego wejrzenia. Johnny jest sympatyczny, ale zupełnie nie dostrzega jej uczuć i wyraźnie okazuje zainteresowanie Mary. Choć Mary nie odwzajemnia jego zalotów, ten miłosny trójkąt rodzi napięcia między siostrami.

Amy Hearn, starsza mieszkanka Walnut Grove, ma żal do swoich dzieci, że nie kwapią się, by ją odwiedzać. W akcie desperacji kobieta dochodzi do wniosku, że sfingowanie własnego pogrzebu to jedyny sposób, by je jeszcze zobaczyć, jednak sama nie jest w stanie przeprowadzić takiego fortelu.

Laura zaprzyjaźnia się z miłą, nieśmiałą koleżanką z klasy, Olgą Nordstrom, która urodziła się z jedną nogą krótszą. Charles wpada na pomysł, który mógłby odmienić całe życie dziewczynki, ale najtrudniejsze okazuje się przekonanie jej upartego, owdowiałego ojca.

Charles szykuje się w podróż służbową do Mankato i postanawia zamienić ją w romantyczny wypad we dwoje z Caroline. Zostawiają dziewczynki pod opieką pana Edwardsa, jednak sprawy nie do końca toczą się po myśli uczestników tej wyprawy.

Gdy panna Beadle ulega wypadkowi, Caroline zostaje poproszona o tymczasowe zastępstwo w szkole. Podczas lekcji bierze pod swoje skrzydła Abla McKaya – starszego ucznia, który jest cichy, wycofany i zupełnie zniechęcony do nauki.

Gryziona poczuciem winy za przypadkowe stłuczenie ukochanej porcelanowej lalki Laury, Mary przynosi do domu małego szopa pracza, by udobruchać siostrę. Charles waha się, czy pozwolić Laurze zatrzymać zwierzątko, ostatecznie zgadza się na tymczasową opiekę – czego wkrótce przyjdzie mu gorzko żałować.

Gdy wielebny Alden proponuje zbiórkę na nowy kościelny dzwon, w miasteczku wybuchają ostre spory o sposób jej sfinansowania. Wyniosła pani Oleson chce sama wyłożyć pieniądze pod warunkiem umieszczenia na dzwonie tabliczki ze swoim nazwiskiem. Inni stanowczo się temu sprzeciwiają i obie strony grożą odejściem z parafii.

Ucząc się nocą w stodole do egzaminu z historii, Mary przypadkowo przewraca lampę naftową. Po ugaszeniu pożaru wściekła Caroline robi córce awanturę i zakazuje jej podchodzić do testu. Z czasem Mary zatrudnia się w sklepie wielobranżowym, by spłacić zniszczone w ogniu rzeczy, a następnie podejmuje decyzję, która jeszcze bardziej zaognia jej relacje z matką.

Ingallsowie radują się z narodzin synka, Charlesa Fredericka. Laura czuje jednak zazdrość i nie chce modlić się o jego zdrowie. Kiedy dochodzi do tragedii, dziewczynkę dopadają ogromne wyrzuty sumienia, a ukojenie przynosi jej rozmowa z niespodziewanym przyjacielem. Ciekawostka! To jeden z dziesięciu ulubionych odcinków Melissy Gilbert. Aktorka przyznała, że łzy w finałowej scenie między nią a Michaelem Landonem były prawdziwe i nie wymagały żadnych zabiegów charakteryzatorskich! Czy wiesz, że...? Część ujęć w miasteczku do tego dwuczęściowego odcinka kręcono jeszcze przed odcinkiem "Głos Tinkera Jonesa". Na początku widać zresztą, że kościół nie ma jeszcze dzwonu.

Zbliża się Boże Narodzenie i wszyscy dwoją się i troją, by święta były wyjątkowe. Mary bierze nadgodziny u miejskiej krawcowej, a Charles dorabia naprawianiem kół od wozów. Największą niespodziankę sprawia jednak mała Laura, której osobiste poświęcenie przypomina wszystkim, czym jest prawdziwa rodzinna miłość.

Pan i pani Oleson wdają się w potężną awanturę i decydują o separacji. Ingallsowie wraz z przyjaciółmi próbują interweniować i nakłonić ich do załagodzenia sporów.

Młoda siostrzenica Harriet Oleson przyjeżdża z wizytą do miasteczka i od razu wpada w oko doktorowi Bakerowi. Między parą szybko rodzi się płomienne uczucie i mimo sporej różnicy wieku dochodzi do zaręczyn – dopóki nieoczekiwane wydarzenie nie zmusi obojga do podjęcia kluczowej decyzji.

Wielu mieszkańców Walnut Grove ciężko zapada na zdrowiu. W kościele zostaje zorganizowana kwarantanna, a doktor próbuje ustalić źródło tajemniczej choroby.

W środku nocy do drzwi Ingallsów puka Will O'Hara, wędrowny kuglarz, który swoim niesamowitym urokiem osobistym namawia Charlesa, by ten pozwolił mu rozbić się przed ich domem. Kiedy rzekome niezwykłe umiejętności O'Hary omal nie doprowadzają do śmierci pani Oleson chorej na zapalenie wyrostka, Charles każe mu wynosić się z miasteczka, by wkrótce... znów go szukać w obliczu rodzinnego kryzysu.

Młody Graham Stewart codziennie przychodzi do szkoły posiniaczony, ale nikt nie ma odwagi zareagować – dopóki ojciec alkoholik w pijackim szale omal nie pozbawia go życia. Społeczność Walnut Grove waha się, czy ingerować, jednak Caroline przekonuje ich do działania ze względu na dobro chłopca.

Wykształcony rolnik Joe Coulter osiedla się w Walnut Grove i opowiada gospodarzom o nowej odmianie kukurydzy gwarantującej wspaniałe plony, po czym zgadza się zebrać od wszystkich pieniądze i wyruszyć po zakupy. Wypadek w drodze powrotnej uniemożliwia mu powrót na czas, co sprawia, że całe miasteczko zaczyna podejrzewać go o oszustwo.

Charles zabiera Caroline i dzieci na wiosenną wycieczkę do Mankato, lecz w drodze powrotnej zmuszeni są szukać schronienia przed potężną śnieżycą. Trafiają na opuszczoną chatę, gdzie mogą rozpalić ogień i przeczekać najgorsze, ale sytuacja gwałtownie się komplikuje, gdy Charles wyrusza na polowanie, by zdobyć pożywienie dla rodziny. Ciekawostka! Dziś Mankato to średniej wielkości miasto przy trasie Laura Ingalls Wilder Memorial Highway. Odcinek drogi US Route 14 z Lake Benton w południowo-zachodniej Minnesocie do Mankato w części południowo-środkowej zyskał to miano w 1995 roku. Badacz losów pisarki, John E. Miller, napisał na ten temat pasjonującą książkę pod tytułem "Looking for History on Highway 14".

Johnny Johnson wyrusza w podróż, by „zobaczyć kawałek świata”, a pan Edwards jedzie z nim, by pilnować, żeby chłopak nie wpadł w kłopoty. Johnny poznaje dziewczynę, która sprytnie wyciąga od niego sporą sumę pieniędzy. Pan Edwards próbuje nakłonić nieznajomą, by przekonała młodzieńca do powrotu w rodzinne strony.

Mieszkańcy Walnut Grove szykują się do obchodów Dnia Założycieli – święta obfitującego w tradycyjne zabawy i zażartą rywalizację. W zawodach bierze udział cała rodzina Ingallsów, a Charles staje do pojedynku w rąbaniu drewna z niezwykle wymagającym rywalem. Ciekawostka! Odcinek zaczyna się sceną, w której pies Jack pije wodę ze strumienia i biegnie w stronę domu. To dokładnie to samo ujęcie, wraz z podkładem muzycznym, które otwierało odcinek "Dziewczęta ze wsi". Czy wiesz, że...? W tym odcinku świętowana jest rocznica założenia Walnut Grove. W rzeczywistości osadę wytyczono w 1874 roku, a prawa miejskie zyskała oficjalnie w 1879 roku.

Kiedy młyn plajtuje i zostaje zamknięty, Charles traci dwumiesięczny zarobek, który pozwoliłby mu całkowicie spłacić dług w sklepie. Zostając z pokaźnym rachunkiem do uregulowania, chwyta się kilku prac dorywczych naraz. Mary rzuca na jakiś czas szkołę, by dorabiać u krawcowej, pani Whipple, a Laura przejmuje wszystkie obowiązki domowe i pomaga Caroline w polu.

Mary cieszy się z nowiutkich okularów, lecz jej radość pryska, gdy rówieśnicy bezlitośnie z niej szydzą – nawet mimo wsparcia panny Beadle, która sama nosi okulary. Mary postanawia je "zgubić", dopóki panna Beadle niechcący nie uświadomi jej, że oprawki wcale nie odbierają jej urody.

Gdy w Walnut Grove powstaje pierwszy bank, jego kierownictwo obejmuje chłodny i bezduszny pan Sprague. Charles od razu próbuje zaskarbić sobie jego sympatię, jednak pan Sprague spędził w bankowości zbyt wiele czasu, by nie wyczuć takich intencji. Nie dając się podejść, kategorycznie odrzuca wniosek Charlesa o ważną pożyczkę.

W Walnut Grove nadszedł czas na mecz baseballa! Po dotkliwej porażce w zeszłym roku drużyna wie, że potrzebuje pewniejszego miotacza, a pan Mumfort ze swoją złotą ręką wydaje się darem z niebios. Wszystko układa się wspaniale do momentu, gdy zaczynają się zakłady – stanowcza żona pana Mumforta kategorycznie zabrania mu grać w atmosferze głupiego hazardu.

Laura wchodzi do nawiedzonego domu w ramach zakładu z Nellie. Zaprzyjaźnia się z mieszkającym tam staruszkiem, panem Pike'em, i dowiaduje się, że mężczyzna wciąż czeka na powrót żony. Gdy okazuje się, że pani Pike zmarła wiele lat wcześniej, Laura pomaga staruszkowi pogodzić się ze stratą.

Laura i Grace Snider tracą humor, gdy zostają bez osób towarzyszących na wiosenny taniec. Caroline, czując, że Isaiah Edwards nie docenia Grace, dzieli się wspomnieniami z czasów, gdy Charles starał się o jej rękę, i podsuwa przyjaciółce sposoby na wzbudzenie w nim zazdrości. Laura podsłuchuje rozmowę i postanawia wykorzystać te rady we własnej sytuacji.

Owdowiała matka, Julia Sanderson, dowiaduje się, że jest śmiertelnie chora i nie ma bliskich krewnych, którzy mogliby zaopiekować się jej trójką dzieci: Johnem Juniorem, Carlem i Alicią. Charles obiecuje pani Sanderson, że znajdzie dzieciom nowy dom. Tymczasem relacja pana Edwardsa i Grace Snider zaczyna rozkwitać.

Owdowiała matka, Julia Sanderson, dowiaduje się, że jest śmiertelnie chora i nie ma bliskich krewnych, którzy mogliby zaopiekować się jej trójką dzieci: Johnem Juniorem, Carlem i Alicią. Charles obiecuje pani Sanderson, że znajdzie dzieciom nowy dom. Tymczasem relacja pana Edwardsa i Grace Snider zaczyna rozkwitać. Ciekawostka: Michael Landon (Charles „Pa” Ingalls) napisał wiersz „Pamiętaj o mnie”, który jest czytany na pogrzebie Julii. Wiele lat później Melissa Gilbert wyrecytowała ten sam wiersz na pogrzebie Landona.

Kiedy pani Beadle zadaje uczniom zbieranie liści w ramach projektu, Mary i Laura cieszą się na myśl o znalezieniu wyjątkowych okazów podczas zbliżającej się rodzinnej wyprawy pod namiot. Harriet przekonuje męża, by jej rodzina pojechała razem z Ingallsami. Choć obu rodzinom trudno znieść tak długi czas spędzony wspólnie, z czasem zaczynają darzyć się większym szacunkiem.

Łowiąc ryby w strumieniu, Laura i jej kolega zauważają w wodzie coś błyszczącego. Przekonani, że to złoto, Laura i Jonah wielokrotnie wymykają się w to miejsce, by zebrać go jak najwięcej. Laura marzy o wszystkich wspaniałych rzeczach, które będzie mogła kupić rodzinie, ale gdy oboje zanoszą swoje znalezisko do banku, przeżywają ogromne rozczarowanie i upokorzenie, dowiadując się, że to tylko piryt – złoto głupców.

Zbliżają się urodziny wielebnego Aldena, a dzieci ze szkółki niedzielnej zebrały pieniądze na prezent. Mary, jako klasowa skarbniczka, zostaje wybrana do zamówienia upominku i wręczenia go pastorowi. Dysponując kwotą zaledwie 1,67 dolara, zdaje sobie sprawę, że nie stać ich na nic okazałego... dopóki Laura nie namówi jej na ryzykowny krok, by podwoić zebraną sumę.

Isaiah i Grace Edwardsowie cieszą się nowo założoną rodziną, jednak wkrótce pojawiają się spięcia między Isaiahem a jego starszym adoptowanym synem, Johnem. Isaiah nie rozumie zainteresowania chłopca książkami i poezją; wolałby syna, z którym mógłby pracować w gospodarstwie i polować. Chociaż to wyraźnie nie odpowiada Johnowi, Isaiah nie daje za wygraną.

Nellie i Laura zaczynają rywalizować o względy kolegi ze szkoły. Rozwścieczona faktem, że Jason woli Laurę, Nellie próbuje zepsuć ich relację, wykorzystując swój nowiutki fonograf do bezwzględnego szantażu.

Mary jest zachwycona kwalifikacją do stanowego konkursu matematycznego, jednak radość gaśnie, gdy Charlesa nie stać na pokrycie kosztów podróży. Kiedy Mary po cichu rezygnuje, zarząd szkoły dostrzega problem i postanawia sfinansować cały wyjazd. Caroline towarzyszy córce w podróży, a Laura przejmuje domowe obowiązki, opiekując się Charlesem i Carrie.

Caroline postanawia zostać w domu, podczas gdy Charles zabiera dziewczynki na wycieczkę. Jednak ten rzadki czas samotności zamienia się w koszmar, gdy drobne zadrapanie na nodze prowadzi do groźnej infekcji. Caroline jest bliska śmierci, gdy Charles w końcu wraca do domu. W obliczu tego dramatu rodzina uświadamia sobie bardziej niż kiedykolwiek, jak bezcenną rolę w ich życiu odgrywa ukochana żona i matka.

Mary, Laura i adoptowany syn pana Edwardsa, Carl, bardzo chcą z bliska zobaczyć pociągi, o których uczą się w szkole. Dzieciom udaje się w końcu uprosić rodziców, by zabrali je w podróż służbową. Kiedy z ciekawości myszkują po wagonie służbowym na stacji kolejowej, ten nagle odczepia się od składu i zaczyna pędzić przed siebie, fundując im przejażdżkę życia.

Mimo niezmiennej życzliwości i talentu nauczycielskiego panny Beadle, rada szkoły zwołuje nadzwyczajne zebranie z powodu drastycznego spadku dyscypliny w klasie. Zostaje podjęta decyzja o zatrudnieniu na jej miejsce mężczyzny, jednak złośliwy pan Applewood od razu popada w konflikt z Laurą, niesłusznie obwiniając ją o różne incydenty w klasie.

Charles, pan Edwards i dwaj inni mężczyźni podejmują się pracy polegającej na przeładunku i transporcie materiałów wybuchowych. W trakcie podróży muszą stawić czoła wielu przeciwnościom, w tym uprzedzeniom.

Kiedy Charles zgadza się wykonać drobne prace remontowe dla wdowy Thurman, rezygnuje z zapłaty w gotówce na rzecz jej starego serwisu z porcelany – prezentu, o którym wie, że zachwyciłby Caroline. Wymaga to od niego nieco tajemniczości, lecz im więcej czasu spędza w domu wdowy Thurman, tym trudniej Caroline zachować zaufanie do męża.

Wszyscy w Walnut Grove ekscytują się zbliżającą się setną rocznicą powstania Stanów Zjednoczonych. Z tej okazji miasteczko planuje wspólny piknik z grami, fajerwerkami i zupełnie nowym masztem flagowym. Niestety, nastroje gwałtownie spadają z powodu drastycznej podwyżki podatków, która staje się ciężarem dla ciężko pracujących rodzin, takich jak Ingallsowie.

Pani Whipple nie posiada się z radości, gdy jej jedyny syn wraca do domu po udziale w wojnie secesyjnej. Granville stara się ze wszystkich sił odnaleźć w normalnym życiu, jednak borykając się z głęboką traumą, zaczyna uciekać od problemów, co odbija się nie tylko na nim.

Pełen nadziei i zadowolony z tegorocznych plonów Charles i jego rodzina muszą zmierzyć się z ogromną tragedią, gdy tornado doszczętnie niszczy całe zbiory. Charles, który zazwyczaj nie poddaje się i nie składa broni w obliczu przeciwności losu, zaskakuje żonę i dzieci swoją reakcją na tę stratę i bez konsultacji z nimi podejmuje decyzję, która ma zmienić ich całe życie.

Wielebny Alden choruje podczas zbiórki datków dla podupadłego miasteczka. Pomocną dłoń wyciąga do niego były skazaniec, Caleb Hodgekiss, wraz z żoną. Caleb postanawia pomóc pastorowi – wyrusza do Walnut Grove i zachęca mieszkańców do hojności. Swoją wrażliwością i troskliwością zaskarbia sobie zaufanie społeczności, jednak z uwagi na jego mroczną przeszłość trudno przewidzieć, co tak naprawdę zrobi. W tym odcinku w role Caleba i Mattie Hodgekissów wcielili się Johnny Cash i jego żona June Carter Cash.

Znęcanie się Nellie nad klaczą Bunny prowadzi do groźnego wypadku podczas jazdy. Gdy dziewczynka leży w łóżku ze wstrząśnieniem mózgu i podejrzeniem paraliżu, jej zrozpaczona matka obwinia o wszystko Laurę i każe Nelsowi zastrzelić zwierzę. Laura potajemnie zabiera Bunny do siebie, dopóki czegoś nie wymyśli, ale jej kłopoty pogłębiają się, gdy sama zaczyna wierzyć, że odpowiada za stan Nellie.

Ukochana klacz Laury, Bunny, oficjalnie do niej wraca, a dziewczynka z zapałem szykuje się do lokalnego wyścigu. Zazdrosna Nellie urządza awanturę, dopóki Harriet nie zgadza się kupić jej konia czystej krwi – bez wiedzy i zgody Nelsa. Choć to Nellie i jej rumak są faworytami, Laura nie odpuszcza i ciężko trenuje. Stawka staje się jeszcze wyższa, gdy Harriet funduje niezwykle kosztowną nagrodę dla zwycięzcy.

Zniecierpliwione tym, że Carrie koniecznie chciała iść z nimi odrabiać zadanie szkolne, Mary i Laura na chwilę spuszczają ją z oka. Szybko przychodzi im tego żałować, gdy mała dziewczynka oddala się i wpada do opuszczonego szybu kopalnianego. Zrozpaczona wypadkiem córeczki Caroline Ingalls odruchowo szuka winnych i obarcza odpowiedzialnością pannę Beadle. Nawet biorąc pod uwagę grozę sytuacji, takie zachowanie zupełnie nie pasuje do Caroline i już nigdy więcej jej się to nie zdarza.

W noc Halloween Laura i Mary dostają od rodziców pozwolenie na wyjście do miasteczka, by spłatać drobnego psikusa w sklepie Olesonów. Wyobraźnia Laury zaczyna pracować na najwyższych obrotach, gdy zaglądając przez okno do ich domu, widzi, jak Nels popełnia potworną zbrodnię. Przerażona tym, co zobaczyła, nie potrafi nikogo przekonać do swojej wersji wydarzeń.

Po śmierci matki załamany Charles wraca w rodzinne strony, by zabrać ojca do Walnut Grove. Pogrążony w żałobie Lansford Ingalls wolałby raczej odebrać sobie życie, niż zaczynać wszystko od nowa. Tymczasem zbliża się Święto Dziękczynienia, a Mary i Laura nie wiedzą, jak powiedzieć Carrie prawdę o indyku, którego właśnie kupiły.

Choć Lansford wciąż zmaga się ze stratą żony, dobrze odnajduje się w Walnut Grove i nawiązuje bliską więź z rodziną, a zwłaszcza z Laurą. Niestety, w chwili gdy wszystko zaczyna się układać, kolejna tragedia grozi rozbiciem rodziny.

Laura dorabia u sąsiadów i zamiast zapłaty postanawia wziąć od nich kłopotliwego kozła. Sąsiedzi cieszą się, że pozbyli się Freda, jednak teraz to rodzina Ingallsów musi sobie z nim radzić – a kozioł okazuje się niezbyt idealnym pupilem.

Mieszkańcy Walnut Grove nie mają pojęcia, co ich czeka, gdy do miasteczka wprowadzają się trzej bracia Galender. Dwaj starsi zaciągają potężne długi w sklepie i w młynie, a najmłodszy rozrabia w szkole. Wszyscy próbują posłuchać rady wielebnego Aldena i dać braciom szansę, lecz gdy dochodzi do przemocy, lojalność i zasady religijne społeczności zostają wystawione na ciężką próbę.

Choć Laura jest jeszcze trochę za mała, przekonuje ojca, by pomógł jej ubłagać Caroline o zgodę na wspólne polowanie. Dziewczynka cieszy się z rzadkich chwil spędzonych sam na sam z Charlesem i wszystko układa się cudownie – dopóki przypadkowo nie przewraca nabitej strzelby. Jej ukochany ojciec walczy o życie, a Laura musi zupełnie sama sprowadzić pomoc.

W Wigilię panna Beadle postanawia zrobić uczniom niespodziankę i puszcza ich wcześniej do domu. Okazuje się to fatalnym błędem, gdy na zewnątrz uderza potężna śnieżyca, a uwięzione dzieci nie potrafią odnaleźć drogi powrotnej. Podczas gdy doktor Baker przekształca szkołę w prowizoryczny szpital dla odmrożonych, mężczyźni muszą stawić czoła żywiołowi i odnaleźć swoich bliskich.

John, adoptowany syn Grace i Isaiaha Edwardsów, otrzymuje czteroletnie stypendium na uniwersytecie w Chicago. Isaiah wolałby jednak, aby syn dzielił z nim farmerskie życie. Ponadto John i Mary planują ślub, który stanie pod znakiem zapytania, jeśli chłopak zdecyduje się pójść za marzeniami. Rozdarty między dwoma światami John musi podjąć najtrudniejszą decyzję w życiu.

Doktor Baker pomaga w opanowaniu wybuchu gorączki górskiej w pobliskim miasteczku, a mieszkańcy Walnut Grove mają nadzieję, że zaraza ich ominie. Kiedy ciężko choruje Alicia, mała córeczka Grace i Isaiaha, ojciec zabiera ją do opuszczonego domu za miastem, by tam walczyć o jej powrót do zdrowia. Wkrótce objawy gorączki pojawiają się także u Laury, a Charles gorączkowo wyrusza na poszukiwania doktora Bakera.

W ramach szkolnych zajęć panna Beadle proponuje uczniom przygotowanie w grupach skeczy, które później zaprezentują rodzicom. Mary i Laura łączą siły z Nellie i Ginny Clark – samotną dziewczynką, której owdowiała matka zupełnie zaniedbuje jej potrzeby emocjonalne. W tym samym czasie Willie próbuje bezskutecznie namówić innych chłopców do wspólnego wystawienia „Tomka Sawyera”.

Młody syn zabitego niedawno Siuksa przeprowadza się do Walnut Grove wraz ze swoją białą matką, Amelia. Ojciec Amelii pozwala im u siebie zamieszkać, ale wstydzi się, że córka poślubiła rdzennego Amerykanina, i odtrąca wnuka. Pstrokaty Orzeł mierzy się też z okrucieństwem kolegów z klasy, a jego jedynymi przyjaciółkami stają się córki Ingallsów. Pod koniec odcinka panna Beadle wpada w ogromną złość na ucznia Setha za pobicie chłopca. Uderza ręką w jego ławkę i krzyczy mu prosto w twarz. To niezwykle rzadki wybuch wściekłości ze strony nauczycielki, która zwykle zachowywała spokój i łagodne usposobienie, nawet w trudnych sytuacjach w klasie.

Mary zostaje kopnięta w brzuch przez jednego z koni, lecz upiera się, że nic jej nie jest. Z czasem jej obrażenia wewnętrzne stają się coraz poważniejsze. Doktor Baker nie jest w stanie jej pomóc, więc dziewczyna trafia do szpitala w Rochester, gdzie czeka ją operacja. Jakby tego było mało, Charles i Caroline stają przed widmem braku pieniędzy na pokrycie rosnących rachunków medycznych.

Podczas gdy Caroline czuwa przy Mary, Charles wyrusza z panem Edwardsem w poszukiwaniu pracy, aby móc wysyłać pieniądze do szpitala. Ostatecznie zatrudniają się w kopalni przy budowie tunelu kolejowego. Oszalały ze strachu o chorą córkę Charles przestaje dbać o własne bezpieczeństwo i naraża się na ogromne niebezpieczeństwo.

Jedenastoletni Solomon Henry ucieka z domu, pragnąc zrealizować swoje marzenie o nauce w szkole. W Mankato natyka się na Charlesa Ingallsa i ukrywa się na pace jego wozu. Ostatecznie chłopak zostaje gościem w domu Ingallsów. Pomaga w gospodarstwie i zaczyna uczyć się w Walnut Grove, a jego niezwykły optymizm staje się inspiracją dla całej rodziny.

Laura zaprzyjaźnia się z koleżanką z klasy, Anną, której silne jąkanie utrudnia nawiązywanie relacji. Dziewczynka staje w obronie koleżanki, gdy ta nie zostaje przyjęta do nowego, elitarnego klubu Nellie. Sytuacja komplikuje się jednak, gdy Laura zostaje przyłapana na kradzieży pozytywki Nellie. Rywalka obiecuje nikomu nie mówić, ale ma w tym ukryty cel, który może zniszczyć przyjaźń Laury i Anny.

Kiedy nadchodzi czas wyboru nowego przewodniczącego klasy, o to stanowisko rywalizują Mary i Nellie. Chcąc nieco utrzeć nosa dziewczętom, chłopcy podstępnie zgłaszają nieśmiałego, opóźnionego w rozwoju Elmera Dopkinsa. Problem w tym, że nadopiekuńczy ojciec Elmera doskonale zdaje sobie sprawę z ich prawdziwych intencji. Pytanie tylko, jak daleko posunie się rodzic, by chronić swoje prześladowane dziecko? W tym odcinku Jima gra Michael Landon Jr. – to ten jasnowłosy chłopiec, który nominuje Mary na przewodniczącą.

W Walnut Grove od dwóch miesięcy bez przerwy leje ulewny deszcz. Charles obawia się, że jego plony przepadną, a rodzinie grozi głód. Zabiera więc bliskich w 400-milową podróż w poszukiwaniu tymczasowego życia w krainie złota. Caroline otwiera szkołę w namiocie w samym centrum miasteczka, jednak warunki do nauki okazują się dalekie od ideału.

Laura przeżywa szok i rozpacz, gdy znajduje w stodole martwego Jacka, swojego ukochanego psa. Po pełnym emocji pochówku Charles przyprowadza do domu przybłędę imieniem Bandit, by ukoić ból córki, lecz dziewczynka nie chce zaakceptować nowego psa. Tymczasem mieszkańcy Walnut Grove są podzieleni w kwestii przyjęcia do wspólnoty kościelnej pewnego ekscentrycznego przybysza.

Gdy Charles ma okazję wyjechać służbowo do Chicago, liczy na romantyczny wypad z Caroline. Ostatecznie zabiera jednak ze sobą Mary, która bardzo chce odwiedzić swojego narzeczonego, Johna. Gdy ojciec i córka odkrywają uroki metropolii tak różnej od ich spokojnego Walnut Grove, oboje stają w obliczu nieoczekiwanych prawd.

Podczas wyprawy nad rzekę tonie mała dziewczynka. Jej matka obwinia Laurę o tę tragedię i zrywa kontakt z całym otoczeniem. Widząc, że Eloise odcięła się od mieszkańców Walnut Grove, Laura próbuje podnieść ją na duchu, przynosząc kwiaty, lecz niestabilny stan psychiczny kobiety sprowadza na dziewczynkę śmiertelne niebezpieczeństwo.

Charles zaczyna dobudowywać kuchnię z tyłu domu, jednak nagły wyjazd w interesach uniemożliwia mu dokończenie pracy. Pod jego nieobecność do pomocy zostaje wynajęty charyzmatyczny majsterkowicz, Chris. Mężczyzna szybko łapie świetny kontakt z Caroline i dziewczynkami, co wywołuje falę plotek w miasteczku. Najbardziej przeżywa to Mary, która zaczyna się bać, że obcy mężczyzna rozbije ich rodzinę.

Laura i Andy natrafiają na ranną wilczycę i jej młode. Gdy przynoszą je do stodoły Garveyów, Jonathan niechętnie zgadza się, by zwierzęta zostały, dopóki doktor Baker nie postawi samicy na nogi. Kiedy wieść o drapieżnikach powoli roznosi się po miasteczku, mieszkańcy zaczynają się obawiać, że pojawią się kolejne wilki zagrażające ich rodzinom i bydłu.

Laura i Andy postanawiają odkryć, kto okrada sklep i podkrada ludziom jedzenie. „Biuro Detektywistyczne Garveya i Ingalls” oficjalnie rozpoczyna działalność, jednak w ostatecznym rozrachunku przynosi to więcej szkody niż pożytku.

Po dwóch poronieniach Beth Novack cieszy się ze zdrowej ciąży, jednak jej mąż spada z dachu i umiera w ciągu doby. Załamany tym, że nie zdołał uratować pacjenta, doktor Baker postanawia porzucić praktykę lekarską i zająć się rolnictwem, ku wielkiemu zmartwieniu mieszkańców.

Jesse i Frank James ukrywają się w Walnut Grove. Mieszkańcy miasteczka dowiadują się, kim naprawdę są przybysze, dopiero gdy ich śladem zjawiają się łowcy nagród.

Jonathan Garvey jest przekonany, że czekają go wyjątkowo udane zbiory, lecz gdy świętuje ten sukces z rodziną przy kolacji, w pożarze doszczętnie płonie ich stodoła. Choć wszystkie ich plany legły w gruzach, Alice wpada na pomysł, jak stanąć na nogi, jednak duma Jonathana staje się poważnym zagrożeniem dla ich małżeństwa.

Czternaście lat po tym, jak opuścili go żona i syn, słynny bokser Joe Kagen zjawia się w Walnut Grove. Kiedy walka przybiera fatalny obrót, doktor Baker i mieszkańcy dowiadują się, że schorowany mężczyzna, który poświęcił rodzinę dla kariery, przeżyje tylko wtedy, gdy na zawsze zrezygnuje z ringu.

Rodziny Ingallsów i Olesonów spędzają pełen wrażeń dzień na festynie hrabstwa. Między Mary a wygadanym baloniarzem zaczyna iskrzyć, Caroline i Harriet stają do pojedynku w pieczeniu ciast, a Charles i Nels biorą udział we własnej, zaciętej rywalizacji. Laura w zaskakujący sposób wydaje całe kieszonkowe, a spuszczenie Carrie z oka sprowadza na małą śmiertelne niebezpieczeństwo.

Do miasteczka wprowadzają się Adam Simms i jego syn Luke. Adam i panna Beadle szybko się w sobie zakochują, a między Luke'em i Nellie rodzi się płomienny romans. Luke to porządny i oddany Nellie chłopak, lecz gdy Harriet nie akceptuje młodego farmera, para postanawia potajemnie uciec, by wziąć ślub.

Do Walnut Grove przybywa rdzenny Amerykanin ze swoim plemieniem, szukając pomocy medycznej dla schorowanego ojca. Doktor Baker otacza wodza najlepszą opieką, lecz część mieszkańców sprzeciwia się ich tymczasowemu pobytowi. Charles i doktor Baker obmyślają tajny plan ocalenia plemienia – może on jednak przynieść śmiertelne konsekwencje dla wszystkich.

Charles i Jonathan wyruszają w podróż biznesową, która ma przynieść im spory zysk, lecz szybko zaczynają żałować tak długiej rozłąki z bliskimi. W tym samym czasie Laura zakochuje się w koledze z klasy i prosi Nellie o pomoc. Desperackie starania Laury kończą się upokorzeniem, dając jej jednak ważną lekcję bycia sobą.

Wielebny Alden proponuje piętnastoletniej Mary jej pierwszą tymczasową posadę nauczycielki w odciętej od świata osadzie. Niestety okazuje się to jedną z najtrudniejszych prób, z jakimi może zmierzyć się młoda dziewczyna. Mary musi zdecydować, czy jej kariera – i wartości wyniesione z domu – są warte stoczenia walki życia.

W zimny, deszczowy wieczór w rocznicę ślubu Charles utyka na odludziu ze złamanym kołem od wozu. W domu czekają na niego Caroline i córki z przygotowaną uroczystą kolacją. By umilić czas oczekiwania, Caroline wspomina z dziewczętami początki swojej miłości do Charlesa.

Po znalezieniu kilku butelek z listami i zdjęciem tajemniczej dziewczyny Laura trafia na porzucone niemowlę. Przygarnia je i opiekuje się nim jak własnym, nie wiedząc, że należy ono do zastraszonej młodej kobiety, której ojciec stosuje przemoc.

Charles dziedziczy majątek po bogatym wuju. Z dnia na dzień Ingallsowie stają się najlepszymi przyjaciółmi Harriet Oleson. Mieszkańcy naciskają na nich, by wspierali lokalne inicjatywy, a gazety proponują opisanie tej niezwykłej odmiany losu. Sytuacja pogarsza się, gdy niespodziewana fortuna zagraża relacjom rodziny z prawdziwymi przyjaciółmi.

Kiedy młody Peter Lundstrom zostaje wyrzucony z prywatnej szkoły za drobne kradzieże, zamożny ojciec wysyła go do stryja Nelsa Olesona w Walnut Grove, by ten dał mu dawno spóźnioną lekcję wartości.

Niewłaściwie zrozumiana uwaga męża sprawia, że ciężarna Caroline Ingalls zaczyna się zamartwiać, iż Charles będzie rozczarowany, jeśli na świat nie przyjdzie syn.

Wieloletnia nauka przy świecach przed państwowym egzaminem nauczycielskim odbija się na wzroku Mary Ingalls. Dziewczyna trafia na rutynową kontrolę u okulisty, lecz Charles dowiaduje się, że pogarszający się wzrok to zaledwie zwiastun o wiele poważniejszego problemu. Zatroskany ojciec nie potrafi powiedzieć ukochanej córce, że niebawem bezpowrotnie straci wzrok.

Zagubiona i opuszczona Mary zmaga się ze złością i użalaniem się nad sobą w szkole dla niewidomych. Nadzieję przywraca jej nowy nauczyciel, Adam Kendall. Wspólna praca uświadamia im, jak wiele ich łączy. Tymczasem w Walnut Grove z powodu kryzysu gospodarczego i braku pracy wielu mieszkańców musi zmierzyć się z wizją rozpoczęcia nowego życia gdzie indziej. UWAGA: Prawdziwa Mary Ingalls po utracie wzroku w wieku 14 lat uczyła się w Iowa School for the Blind w Vinton. Jej pobyt trwał znacznie dłużej niż kilka miesięcy ukazanych w serialu. Rodzice zawieźli ją tam 23 listopada 1881 roku, a szkołę ukończyła dopiero 11 czerwca 1889 roku w wieku 24 lat, co oznacza osiem lat nauki. Mary opuściła jednak rok szkolny 1887–1888, gdyż jej rodziny nie było stać na czesne i potrzebowała czasu na zebranie pieniędzy.

Trudna sytuacja finansowa zmusza Ingallsów do przeprowadzki do Winoki, gdzie Mary uczy w szkole dla niewidomych. Na miejscu poznają Alberta, sierotę, do którego Charles bardzo się przywiązuje, mimo że Laura przyłapuje chłopca na kradzieży w hotelu zarządzanym przez jej ojca.

Skoro Mary uczy w szkole dla niewidomych w Winoce, a reszta rodziny nie jest w stanie utrzymać się w Walnut Grove, wszyscy przenoszą się do miasta. Charles dostaje pracę jako zarządca hotelu, a Caroline prowadzi kuchnię i jadalnię. Ingallsowie zaprzyjaźniają się z osieroconym Albertem.

Adam Kendall próbuje przekonać Toma Carlina, który stracił wzrok w dzieciństwie po przebyciu odry, że może prowadzić normalne życie. Musi przy tym stawić czoła zgorzkniałemu i sceptycznemu ojcu chłopca. Nieoczekiwaną pomoc niosą skazywani na porażkę Winoka Warriors, którzy właśnie stracili gwiazdę na rzecz rywalizującej drużyny futbolowej.

Laura zaprzyjaźnia się z koleżanką z klasy, Amelią Bevins, która wstydzi się swojego otyłego ojca. Mężczyzna zdaje sobie sprawę, ile cierpienia przysparza żonie i córce, więc wyrusza w rzekomą „podróż służbową”, która na zawsze odmieni los ich rodziny.

Caroline rozmawia z Mary, a ta przekonuje Charlesa, że nie powinien zostawać w Winoce, skoro czuje się tam nieszczęśliwy. Ingallsowie postanawiają wrócić do Walnut Grove i proponują Albertowi, by pojechał z nimi. Dzieci ze szkoły dla niewidomych dają im na drogę podkowę i żegnają piosenką. Do domu wracają także Garveyowie i Olesonowie.

Ingallsowie, Garveyowie, Olesonowie i Albert wracają do Walnut Grove i zastają miasteczko zaniedbane i zrujnowane. Lars Hansen, który założył osadę ponad 50 lat wcześniej, przeszedł udar i podobnie jak Walnut Grove ledwo trzyma się na nogach. Ingallsowie i Garveyowie odwiedzają okoliczne farmy, by ogłosić plan przywrócenia miasteczku dawnej świetności.

Laura Ingalls staje się zazdrosna o uwagę, jaką ojciec poświęca Albertowi, zwłaszcza gdy chłopak dostaje cielaka do odchowania na jarmark, a Charles prosi, by ten zwracał się do niego „tato”.

Kuzyn Harriet Oleson, Sterling Murdock, przybywa do miasteczka i zakłada lokalną gazetę. Początkowo wszyscy są zachwyceni, lecz pojawiają się kłopoty, gdy Murdock daje uwielbiającej plotki Harriet własną rubrykę i pozwala jej pisać, co tylko zechce. W tym odcinku pojawia się córka Michaela Landona, Leslie, której nazwiska nie wymieniono w czołówce. Siedzi po lewej stronie, za doktorem Bakerem, w finałowej scenie w kościele. Choć w innych odcinkach grała role mówione, tym razem wystąpiła jako statystka.

Adam oświadcza się Mary i para planuje ślub w Winoce. Charlesa i Caroline nie stać na przyjazd całej rodziny, więc ruszają w drogę sami. Wszystko układa się pomyślnie do chwili, gdy Mary, targana obawami, że nie poradzą sobie w roli rodziców, odwołuje uroczystość.

Podczas gdy ojcowie potajemnie depczą im po piętach, młody Albert Ingalls i Andy Garvey postanawiają udowodnić swoją męskość. Podejmują wyzwanie, by polegając wyłącznie na własnym sprycie, przebyć pieszo drogę z Walnut Grove do Sleepy Eye i z powrotem.

Alice Garvey, nowa nauczycielka w Walnut Grove, martwi się o syna Andy'ego, który uczy się najgorzej w klasie. Kobieta niechętnie zgadza się, by korepetycji udzielała mu Nellie Oleson, co okazuje się opłakanym w skutkach błędem.

Budynek szkoły dla niewidomych ma zostać przekształcony w hotel, więc Adam i Mary są zmuszeni przenieść placówkę. Cudownym zrządzeniem losu znajduje się dla nich miejsce w Walnut Grove, lecz z powodu braku pieniędzy na transport wszyscy muszą wyruszyć w tę długą podróż pieszo.

Wędrówka z poprzedniego odcinka trwa nadal. Kobieta o nazwisku Hester Sue Terhoun ma pomóc w nauczaniu w nowej szkole i szybko zyskuje sympatię Joego Kagena – ale nie Harriet Oleson. W międzyczasie Adam wyjawia swój mroczny sekret, a kwestie rasizmu dają się we znaki wszystkim.

Charles i Jonathan zatrudniają się przy stawianiu linii telefonicznej w południowej Minnesocie, co zmusza ich do opuszczenia domów na kilka tygodni. Gdy dobrze im idzie i zarabiają więcej, niż się spodziewali, muszą zdecydować, czy warto zostać w tej pracy na dłużej. Tymczasem w Walnut Grove mała Carrie, która tęskni za tatą i brakuje jej uwagi, wymyśla sobie zmyśloną przyjaciółkę, by zabić czas.

Owdowiały stary rzemieślnik Isaac Singerman czuje się samotny po tym, jak jego dorosły syn wyjechał na wschód, by zacząć własne życie, i zatrudnia Alberta Ingallsa jako pomocnika. Gdy obaj wspólnie pracują i stają się bliskimi przyjaciółmi, Albert mierzy się z jednym z najtrudniejszych wyzwań w swoim młodym życiu – koledzy ze szkoły zaczynają mu dokuczać za spędzanie czasu z panem Singermanem, który jest Żydem.

Laura Ingalls z przerażeniem obserwuje upadek z drzewa, w wyniku którego jej przyjaciel Jordan Harrison traci wzrok podczas wykonywania cyrkowej sztuczki. Kiedy dowiaduje się, że Jordan odzyskał wzrok, Laura musi zdecydować, czy postąpi właściwie, dochowując tajemnicy na jego prośbę – zwłaszcza gdy chłopak mówi jej, że troska rodziców o niego najwyraźniej uratowała ich przed rozwodem.

Wracając do domu z wyjazdu w interesach, Charles i Jonathan wpadają na dawnego znajomego, Toby'ego Noe. Mężczyzna nie ma ani grosza, ani pracy, więc Charles zaprasza go, by pomieszkał z nimi w Walnut Grove. Kłopoty zaczynają się, gdy Toby traci głowę dla Amandy Cooper, starej panny, która w ogóle nie jest nim zainteresowana. Laura chce pójść na potańcówkę z kolegą z klasy, Jasonem, ale ma problem z wyznaniem mu swoich uczuć.

Adam i Mary spodziewają się pierwszego dziecka. Mary wie, że relacje Adama z ojcem są napięte, i potajemnie wysyła do mężczyzny list. Thomas Kendall przyjeżdża do Walnut Grove z wizytą, pragnąc zbliżyć się do syna i wnuka. W międzyczasie Albert Ingalls zadurza się w pannie Bennett, pięknej młodej kobiecie, która zastępuje w szkole panią Garvey.

Kezia, ekscentryczna starsza pani, żyje sobie szczęśliwie w domu pod Walnut Grove, lecz gdy zalega z podatkami, jej posesja trafia na licytację. Harriet Oleson, obnosząc się ze swoim bogactwem, kupuje dom jako swoją „letnią rezydencję”. Wprowadza się z dziećmi i pozwala Kezii zostać tylko pod warunkiem, że ta zgodzi się pracować jako służąca. Laura, Albert i Andy obmyślają plan, by pomóc Kezii odzyskać jej dom.

Wybuchają kłopoty, gdy pełen nienawiści i uprzedzeń miejscowy rolnik odmawia ustalenia uczciwej ceny za pszenicę, ponieważ czarnoskórzy farmerzy mieliby prawo do tej samej stawki. Sytuacja zaognia się, gdy napada on na małego syna Jonathana, a niedługo potem zostaje oskarżony o podpalenie stodoły Garveyów.

Mary zaczyna widzieć jasne światło za każdym razem, gdy staje przed oknem. Pojawia się szansa na odzyskanie wzroku, ale ona i Charles muszą odwiedzić jej okulistę w Sleepy Eye, by uzyskać pewność. Podczas ich nieobecności Laura i Albert szykują dla Mary niespodziankę, a rodzina Ingallsów zaczyna się niepokoić ostatnim dziwnym zachowaniem Adama.

Będąc poza miastem w interesach związanych z zakupem nowych koni do gospodarstwa, Charles spędza coraz więcej czasu z rodziną Harperów. Głowa rodziny to niestabilny emocjonalnie człowiek, który topi w alkoholu żal po śmierci najstarszego syna. Jego żona i dwójka pozostałych dzieci znajdują ukojenie w serdecznej przyjaźni Charlesa, a ten wkrótce czuje się w obowiązku pomóc im stanąć na nogi.

Zdeterminowani, by przetrwać zimę, dwaj mężczyźni zarabiają na sprzedaży skażonego mięsa mieszkańcom Walnut Grove. Kilka osób w miasteczku zaraża się wąglikiem, w tym Laura, Albert, Adam, Alice i Nels. Chorzy zostają odizolowani w szkole dla niewidomych, a ponieważ czas ucieka, Charles i Jonathan wyruszają po lekarstwa.

Dwunastoletni chłopiec o imieniu Dylan choruje na białaczkę i zostało mu zaledwie kilka tygodni życia. Jego jedynym marzeniem jest zobaczyć Ocean Spokojny, a kiedy jego nadopiekuńcza matka zbyt boi się go zabrać, Laura i Albert postanawiają pomóc mu tam dotrzeć.

Wraz z początkiem nowego roku szkolnego Nellie otrzymuje od matki szokujący prezent z okazji ukończenia szkoły. Caroline podejmuje pracę w restauracji, gdy Charles ulega wypadkowi i nie może pracować.

Gdy Laura i Nellie zaczynają się bić z powodu egzaminu końcowego, Almanzo rozdziela je i zabiera Laurę do siebie do domu. Kiedy Charles dowiaduje się, że Almanzo zabrał Laurę do siebie, idzie tam i uderza go w twarz, bojąc się, że ktoś wykorzystał jego córkę. Laura krzyczy na bijących się mężczyzn i oznajmia im, że nie jest już dzieckiem.

Albert zaczyna mieć wątpliwości co do swojej tożsamości, gdy panna Wilder zadaje uczniom projekt polegający na przygotowaniu drzewa genealogicznego. Problem w tym, że akurat gdy Ingallsowie szykują się do jego oficjalnej adopcji, pojawia się biologiczny ojciec Alberta, z którym ten dawno nie miał kontaktu, i żąda praw do opieki nad nim.

W drodze na ceremonię wręczenia nagród dla nauczycieli w Minneapolis dyliżans, którym jadą Adam, Mary oraz kobieta w ciąży imieniem Marge, ulega wypadkowi. Tylko Mary jest w stanie się uwolnić i musi liczyć wyłącznie na własny spryt, by sprowadzić pomoc.

Przez Walnut Grove przejeżdża trupa cyrkowa, a Nels Oleson z przerażeniem zauważa swoją siostrę Annabelle, z którą od dawna nie utrzymywał kontaktu, występującą jako „gruba baba”. Zawstydzony jej wyglądem Nels wypiera się jakichkolwiek powiązań z nią.

Wielebny Alden zaczyna spotykać się z życzliwą Anną Craig, a jego dusza naprawdę rozkwita, gdy po raz pierwszy w życiu poznaje smak miłości. W chwili, gdy ma się oświadczyć, nieoczekiwany obrót spraw skłania Annę do zerwania znajomości.

W Halloween Albert ma sen, w którym wraz z Laurą zostaje porwany przez wrogie plemię Indian po tym, jak wzięto ich za członków rywalizującego plemienia.

Gdy Isaiah Edwards traci chęć do życia po wypadku przy wyrębie lasu, w wyniku którego został kaleką, list do Walnut Grove od jego zmartwionej żony Grace sprawia, że Charles i Laura wracają do wielkich lasów, by spróbować pomóc staremu przyjacielowi.

Jonathan Garvey daje sobie wmówić, że jest świetnym zapaśnikiem, co okazuje się podstępem mającym na celu oszukanie mieszkańców Walnut Grove, którym grozi utrata sporych pieniędzy na ustawionej walce. Pani Oleson również stawia wysokie zakłady – pieniędzmi kościelnymi, których jest skarbniczką.

Kaznodzieja działający jako uzdrowiciel zakłada zbór w Walnut Grove, podbierając parafian z kościoła wielebnego Aldena. Sprawa przybiera jednak śmiertelnie poważny obrót, gdy nastoletni chłopiec umiera z powodu pękniętego wyrostka robaczkowego po tym, jak rzekomo uleczono go z bólu.

Matka Caroline umiera w trakcie podróży pociągiem do Walnut Grove. Ojciec Caroline zaszywa się na jakiś czas w ziemiance. Dopiero Albert namawia go na wspólne łowienie ryb. Ojciec Caroline snuje wspaniałe opowieści o dorastaniu dzieci w wielkich lasach. Pan Ingalls namawia go, by spisał te historie. Ingallsowie ciężko pracują, by uzbierać pieniądze na wydanie książki. Ojciec Caroline wyjeżdża ze świadomością, że został opublikowanym autorem.

W Walnut Grove pojawia się telefon, a pani Oleson zostaje zatrudniona jako telefonistka. Wykorzystuje swoje obowiązki, by oddawać się ulubionemu zajęciu: zbieraniu plotek. Będzie to miało fatalne skutki dla małżeństwa Garveyów, gdy kobieta dowie się o skrywanej przeszłości Alice.

Todd jako chłopiec był bity przez pijącego ojca. Teraz ma 17 lat i odwiedza dziadków w Walnut Grove. Todd szybko wpada w kłopoty. Gdy kradnie zegarek, Charles wsadza go do aresztu. Todd zostaje zmuszony do pracy na farmie pana Ingallsa, dzięki czemu uczy się, jak stać się lepszym człowiekiem.

W Walnut Grove pojawia się szkolny chuligan, Bart. Albert i Laura postanawiają dać mu nauczkę. Albert przebiera się za wilkołaka, ale chuligan nie daje się nabrać, gdy Carrie przychodzi i grozi rodzeństwu, że powie mamie o całym zużytym przez nich kleju. Laura i Albert obmyślają kolejny plan. W końcu jednak potrzeba wspólnego wysiłku wszystkich dzieci ze szkoły, by łobuz zaczął być miły.

Państwo Ingalls jadą na zjazd rolników. Chcą spotkać się z dawnymi przyjaciółmi. Charles próbuje przekonać drobnych rolników, by postawili się wielkim gospodarstwom. Caroline jest gotowa wracać do domu, gdy dowiaduje się, że kilkoro jej znajomych jest nieszczęśliwych z powodu tego, jak potoczyło się ich życie. Ingallsowie z radością wracają do siebie.

Podczas burzliwej nocy zbiegli skazańcy chronią się w szkole dla niewidomych, biorąc Laurę i Mary za zakładniczki. Jeden ze skazańców każe Laurze sprowadzić lekarza. Dziewczyna przyprowadza tatę. Udając doktora, Charles zdoła rozbroić przestępców.

Głuchy chłopiec uczy się porozumiewać ze światem, gdy Laura zaczyna uczyć go języka migowego. Z czasem chłopiec się w niej zakochuje.

Albert nieostrożnie zostawia tlące się przybory do palenia w piwnicy szkoły dla niewidomych, wywołując pożar, w którym ginie Alice i jej mały siostrzeniec, Adam Jr. Albert, Mary i Jonathan nie potrafią poradzić sobie z tą tragedią i ogarniającym ich żalem.

Gdy do Walnut Grove przyjeżdża nieodpowiedzialny młodszy brat Elizy Jane i Almanzo, Perley Day, szukając szybkiego zarobku, Charles próbuje nakłonić Laurę, by przelała swoje uczucia z Almanzo na młodszego Wildera. Kiedy jednak Perley Day rani konia Almanzo, Charles zdaje sobie sprawę z błędu, opatrując zwierzę w stodole Ingallsów.

Nels ma w końcu dość swojej żony i zakłada obwoźny biznes handlowy. W pensjonacie w innym miasteczku poznaje uroczą młodą kobietę... i o mały włos nie ulega pokusie wplątania się w romans.

Gdy nauczycielka z sąsiedniego miasteczka ulega wypadkowi, Laura zdobywa uprawnienia nauczycielskie na kilka tygodni przed szesnastymi urodzinami. W efekcie Almanzo zaczyna postrzegać ją jako dorosłą kobietę. Prowadzi to jednak do nieporozumienia, kiedy Almanzo niespodziewanie odwiedza ją w szkole i podejrzewa, że jeden z uczniów próbuje z nią flirtować. Sprawa wyjaśnia się w dniu jej urodzin za sprawą Charlesa.

Almanzo oświadcza się Laurze, ale nie kryje rozczarowania, gdy Charles oznajmia młodym, że muszą poczekać, aż Laura skończy osiemnaście lat. Gdy Laura waha się przed wspólną ucieczką, Almanzo postanawia przenieść się do Sleepy Eye. W tym samym czasie Nellie wpada w oko Percivalowi Daltonowi, którego jej rodzice zatrudnili do nauki prowadzenia restauracji. Z kolei Adam i Mary napotykają trudności przy odbudowie szkoły dla niewidomych i postanawiają przenieść ją do Sleepy Eye.

W drugiej części finału sezonu Nellie wyznaje miłość Percivalowi i para się zaręcza, a gdy Nels i Harriet dowiadują się, że chłopak jest Żydem, ślubu udziela im doktor Baker. Laura dowiaduje się, że Almanzo ryzykował życie, by pomóc szkole dla niewidomych opłacić czynsz w Sleepy Eye, i czuwa przy jego łóżku, dopóki ten nie wydobrzeje. Na weselu Nellie i Percivala Charles mówi Laurze i Almanzo, że mogą się pobrać, gdy Laura skończy siedemnaście lat.

Po zakupie kawałka ziemi Almanzo pali się do budowy domu dla siebie i Laury. Zatrudnia przyjaciela, Harva Millera, do pomocy przy uprawach. W międzyczasie Laura dostaje propozycję pracy jako nauczycielka w odległej szkole.

Plany Almanzo dotyczące budowy domu legną w gruzach, co zmusza go do przełożenia ślubu. Laura wpada na pomysł, jak zdobyć pieniądze, jednak jego sprzeciw prowadzi do ostrej kłótni między narzeczonymi.

Jonathan i Andy Garvey przeprowadzają się do Sleepy Eye, by zacząć życie od nowa. Jonathan postanawia zostać zastępcą szeryfa, aby zaprowadzić w mieście porządek, jednak jego praca okazuje się niebezpieczna i zaczyna zagrażać jego młodemu synowi.

Dawna gwiazda futbolu wraca wraz z żoną i synem do rodzinnego Walnut Grove. Jego fanatyczne podejście do trenowania kłóci się z obowiązkami szkolnymi prowadzonymi przez Laurę, a fascynacja talentem Alberta oddala go od własnego syna.

Sierociniec w Sleepy Eye staje przed trudnym wyborem, gdy dwaj mali bracia poznają potencjalnych rodziców adopcyjnych. Młodszy z nich nie chce mówić i wykazuje objawy traumy, przez co rodzina chce przygarnąć tylko starszego chłopca. Nie chcąc się rozdzielać, bracia uciekają do pobliskiej szkoły dla niewidomych, gdzie z pomocą przychodzi im dobroduszny Houston. Choć starszy mężczyzna sam chętnie by ich adoptował, sytuacja go przerasta i Charles z Jonathanem muszą interweniować.

Szesnastoletnia Annie Crane, mieszkająca z przybranymi rodzicami, zyskuje w Walnut Grove sławę utalentowanej malarki. Kiedy jej prace trafiają na wystawę w mieście, ogłoszenie przyciąga uwagę jej biologicznej matki.

Gdy Laura i Almanzo próbują przyzwyczaić się do wspólnego życia małżeńskiego, ich szczęście zostaje wystawione na próbę przez dawną sympatię Almanzo, która zjawia się w miasteczku z wieścią, że wydała własne piosenki. Laura bierze to za zły znak i uznaje, że najlepiej będzie wrócić do rodziców, a Charles i Caroline robią wszystko, by pogodzić nowożeńców.

Albert próbuje zaimponować dziewczynie, z którą koresponduje, przekonany, że nigdy nie spotkają się na żywo.

Charles i Almanzo rozwijają swój interes, wożąc towary do Sleepy Eye. Po kłótni o to, która droga jest najszybsza, postanawiają urządzić wyścig.

W wyniku wybuchu Adam niespodziewanie odzyskuje wzrok.

Po odzyskaniu wzroku Adam pragnie spełnić swoje marzenie o zostaniu prawnikiem. Tymczasem Mary nie podziela w pełni jego entuzjazmu.

Do Walnut Grove przybywa działaczka społeczna, by zachęcić mężczyzn do dzielenia praw majątkowych z żonami. Po wielkiej awanturze z mężem Harriet Oleson wyprowadza się do hotelu, a jej śladem postanawia pójść Caroline.

Gdy rodzice Percivala, Benjamin i Edna, przyjeżdżają w odwiedziny, Harriet i Benjamin popadają w ostry konflikt na tle wychowania religijnego ich wnuka.

Royal Wilder wpada na genialny pomysł, gdy chce odpocząć od dwójki swoich rozpieszczonych, nieokiełznanych synów, Myrona i Ruperta... wysyła małych urwisów do Walnut Grove z wizytą u niczego niepodejrzewających wujka Almanzo i cioci Laury!

Były bokser Joe Kagan przenosi się do Sleepy Eye, by pomóc w utrzymaniu szkoły dla niewidomych pod nieobecność Adama i Houstona. Joe wciąż kocha Hester Sue, ale o jej względy zabiega już inny mężczyzna.

Zmęczona ciągłym wtrącaniem się pani Oleson w sprawy szkoły Laura pod wpływem impulsu postanawia rzucić pracę, przez co dzieci trafiają pod opiekę Harriet. Uczniowie z Walnut Grove szybko jednak jednoczą siły, by sprowadzić Laurę z powrotem.

Nowa uczennica Sylvia Webb, która dojrzała fizycznie szybciej niż większość jej rówieśniczek, budzi ciekawość kolegów z klasy. Albert początkowo im wtóruje, ale wkrótce zaprzyjaźnia się z Sylvią. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że dziewczyna przeżywa prawdziwy koszmar: jest prześladowana – a w końcu zaatakowana – przez zamaskowanego gwałciciela, jej ojciec wykazuje chłód i obojętność wobec jej dramatu, a okrutni koledzy wciąż z niej drwią. W końcu Sylvia mdleje w szkole z wycieńczenia.

Pani Oleson roznosi plotki, że to Albert zapłodnił Sylvię. Caroline wie, że to nieprawda, i konfrontuje się ze swoją rywalką z powodu tych fałszywych oskarżeń. Pan Webb dochodzi do wniosku, że wstyd, jakiego przysporzyła mu tragedia córki, zmusza ich do wyprowadzki z Walnut Grove. Sylvia uznaje, że byłaby szczęśliwsza z Albertem, więc oboje postanawiają wziąć ślub. Gdy pan Webb dowiaduje się, że Albert odwiedził Sylvię mimo zakazu przyjmowania gości, nazywa ją dziwką, a dziewczyna ucieka. Albert, który znalazł pracę w kuźni, bierze później udział w poszukiwaniach Sylvii.

Nie mogąc znaleźć pracy w Sleepy Eye, Adam postanawia zostać pierwszym prawnikiem w Walnut Grove. W swojej pierwszej sprawie podejmuje się obrony człowieka, który sprzedał bezwartościowe udziały w swojej ziemi.

Zarówno Laura, jak i jej matka Caroline zaczynają zauważać u siebie objawy ciąży. Caroline po urodzeniu czterech córek bardzo pragnie syna. Kiedy jednak okazuje się, że nie jest w ciąży, lecz wchodzi w okres menopauzy, wpada w głęboką depresję. Mąż i córki ze wszystkich sił próbują ją przekonać, że kochają ją za to, kim jest, a nie za to, kim chciała być. W końcu Charles proponuje Caroline odnowienie przysięgi małżeńskiej.

Realizując dostawę poza miastem, Albert i Charles poznają rodzinę Cooperów i ruszają w dalszą drogę razem z nimi. W trakcie podróży dochodzi do wypadku, w którym giną rodzice, a Charles zostaje z dwójką ich osieroconych dzieci.

Dzieci Cooperów zamieszkują z Charlesem, ale gdy powoli zaczynają się odnajdywać w nowej sytuacji, na miejscu zjawiają się rodzice adopcyjni.

Percival i Nellie wyjeżdżają do Nowego Jorku, aby Percival mógł przejąć rodzinny interes po tym, jak jego ojciec zmarł spokojnie we śnie. Pani Oleson bardzo przeżywa wyjazd Nellie i popada w przygnębienie. Olesonowie postanawiają adoptować dziewczynkę, która zajęłaby miejsce córki. Podczas pobytu w Sleepy Eye trafiają na małą, która wygląda niemal identycznie jak Nellie w dzieciństwie.

Nancy okazuje się gorsza, niż Nellie kiedykolwiek była. Zamyka nawet inną dziewczynkę w lodowni. Uczniowie obmyślają plan, by dać Nancy nauczkę – podstępem namawiają ją, aby wzięła udział w zabawie w zanurzanie w beczce z wodą. W tym odcinku Adam i Mary przeprowadzają się do Nowego Jorku, aby móc zarobić na życie, a Hester Sue przyjeżdża do Walnut Grove, by pracować w restauracji.

James dochodzi do wniosku, że obecność jego i Cassandry w domu Charlesa rodzi więcej problemów, niż przynosi pożytku, i postanawia uciec – zwłaszcza po tym, jak Albert narzeka, że ten ciągle za nim łazi. Kiedy Albert zdaje sobie sprawę, że to jego zachowanie mogło skłonić Jamesa do odejścia, rusza na jego poszukiwania, by namówić go do powrotu do domu.

Doktor Baker zamieszcza ogłoszenie o poszukiwaniu drugiego lekarza, aby odciążyć się w pracy (i uwolnić od ciągłego naprzykrzania się pani Oleson). Zatrudnia doktora Caleba Ledoux, ale nie spodziewa się, że ten jest czarny. Ingallsowie należą do nielicznych, którzy przyjmują doktora Ledoux życzliwie, podczas gdy inni okazują mu jawną wrogość i rasizm. Nawet doktor Baker zmaga się ze swoimi uprzedzeniami i na złość przydziela młodemu lekarzowi błahe przypadki. W końcu doktor Ledoux jako jedyny jest pod ręką, gdy u ciężarnej kobiety dochodzi do komplikacji porodowych. Mąż kobiety nie chce wpuścić go do domu przez kolor skóry, więc lekarz może pomóc rodzącej dopiero wtedy, gdy Charles powala mężczyznę na ziemię. Ledoux pomyślnie przeprowadza operację i na świat przychodzi syn. Wstrząśnięty doktor Baker, widząc przebieg zabiegu, przyznaje, że tylko Caleb ze swoim znakomitym wykształceniem mógł uratować życie kobiety. Doktor Ledoux w złości zapowiada żonie, że wyjadą z Walnut Grove, jednak poruszająca przemowa doktora Bakera w kościele przekonuje go do pozostania.

Laura dostaje od Elizy Jane zaproszenie na seminarium poświęcone wybitnym amerykańskim pisarzom w Arizonie. Po przyjeździe na miejsce czeka ją niemiłe rozczarowanie, gdy uświadamia sobie, że prowadzącemu zajęcia profesorowi bardziej zależy na przelotnym romansie z nią niż na omawianiu lektur, które czyta reszta grupy.

W odcinku poświęconym ślepemu zachwytowi idolami Charles i Nels martwią się wpływem, jaki starzejący się cyrkowiec wywiera na dzieci z Walnut Grove. Niepokoi ich to tym bardziej, że niektórzy – zwłaszcza Albert i Willie – z różnym skutkiem próbowali powtórzyć niebezpieczne sztuczki kaskadera.

Pan Oleson zostaje porwany przez parę niezdarnych recydywistów. Kiedy dowiaduje się, że pani Oleson odmawia zapłacenia okupu, Nels wpada na pomysł, jak odzyskać wolność, w wyniku czego ci sami porywacze uprowadzają kolejnych mieszkańców Walnut Grove.

Charles jedzie do Chicago, by wesprzeć pogrążonego w żałobie pana Edwardsa, którego syn John Jr zginął w tragicznym wypadku. Żal szybko jednak ustępuje miejsca wściekłości, gdy okazuje się, że śmierć Johna Jr wcale nie była przypadkowa. Charles i pan Edwards proszą redaktora gazety, w której pracował John Jr, o pomoc w odkryciu prawdy.

Do szkoły w Walnut Grove trafia pulchny chłopiec. Dzieci dokuczają mu z powodu nadwagi, a Nancy namawia go, by zaczął terroryzować innych uczniów. Złośliwości ze strony rówieśników stają się tak dokuczliwe, że chłopiec postanawia rzucić szkołę. Wtedy dzieci dochodzą do wniosku, że miarka się przebrała, i idą go przeprosić.

Pani Oleson przekształca restaurację w lokal franczyzowy, jednak z trudem radzi sobie z warunkami umowy. Charles i Nels łączą siły i postanawiają otworzyć własny lokal naprzeciwko. Nowa restauracja doprowadza lokal pani Oleson do plajty, a w miasteczku wszystko wraca do normy – lub do czegoś, co normę przypomina.

W Walnut Grove nadchodzą święta Bożego Narodzenia. Kiedy nagła śnieżyca więzi Ingallsów w domu, cała rodzina wspomina swoje ulubione chwile ze świąt spędzonych w dzieciństwie.

James zaprzyjaźnia się z Gideonem Hale'em, chłopcem, który się jąka. Rodząca się przyjaźń staje jednak pod znakiem zapytania, gdy Gideon podsłuchuje, jak James z niego kpi. Wilk idący tropem Jamesa i Charlesa podczas podróży z towarem może okazać się kluczem do otwarcia się Gideona na świat.

Gdy Almanzo i Charles wyruszają z dostawą do Arizony, Laura podczas dotkliwej suszy ryzykuje życiem własnym i nienarodzonego dziecka, starając się utrzymać przy życiu nowo posadzony sad.

W nietypowej klamrze kompozycyjnej para z lat 80. licytuje zabytkowy rozkładany stół i zauważa na nim znak rzemieślniczy „CI”. Odcinek przenosi się w przeszłość, pokazując Charlesa, który własnoręcznie wykonuje ten stół na sprzedaż do sklepu pana Johanssena. Pan Johanssen zleca mu produkcję kolejnych sztuk, aby zaspokoić popyt w Minneapolis. Wkrótce Charles prowadzi mały warsztat pracujący na okrągło i na całe tygodnie zostawia rodzinę w Walnut Grove. Niewskazujący skrupułów właściciel fabryki mebli kradnie projekt stołu i zaczyna masowo produkować go po znacznie niższych kosztach.

Starszy krewny Jamesa i Cassandry próbuje odebrać Charlesowi opiekę nad dziećmi. Ostatecznie przegrywa batalię sądową, co oznacza, że dzieci pozostają pod opieką Charlesa.

Do miasteczka przyjeżdża były mąż Hester Sue, Sam. Zapewnia ją, że skończył z piciem i hazardem. Hester Sue wierzy, że się zmienił, i wkrótce zgadza się za niego wyjść. Prawdę o Samie poznaje dopiero wtedy, gdy pojawiają się jego żona i dzieci, ostrzegając Hester Sue, że mężczyzna wciąż pije i gra.

Młode małżeństwo Wilderów zostaje wystawione na pierwszą poważną próbę, gdy Almanzo niedługo po przebytej chorobie przechodzi udar.

Almanzo, rozgoryczony paraliżem, który przekreśla jego dotychczasowe życie, niemal całkowicie się poddaje, mimo że na świat przychodzi mała Rose. Jego nastawienie niemal skłania Laurę do odejścia od męża. Tornado, które niszczy gospodarstwo, może okazać się punktem zwrotnym dla ich wspólnej przyszłości.

Alkoholizm pana Edwardsa, podsycany tragiczną śmiercią Johna Juniora, niszczy jego małżeństwo. Mężczyzna wraca do Walnut Grove, by szukać ukojenia u starych przyjaciół. Wieloletnia przyjaźń zostaje jednak wystawiona na ciężką próbę, gdy wypadek spowodowany przez pijanego Edwardsa omal nie kosztuje Alberta życia.

Dawna przyjaciółka Caroline pisze do niej z prośbą o pomoc. Kobieta jest w ciąży i mieszka w obozie poszukiwaczy złota, gdzie wybuchła epidemia grypy. Caroline odkrywa, że mąż jej przyjaciółki nie kocha żony, a wręcz pragnie śmierci nienarodzonego dziecka. Kobieta umiera przy porodzie, ale maleństwo przeżywa. W innym namiocie rodzi się martwe dziecko. Caroline postanawia oddać noworodka osieroconej matce, wiedząc, że ta otoczy go należytą opieką.

Podczas pobytu pana Edwardsa, Charlesa i Jamesa w Sleepy Eye, James zostaje postrzelony w trakcie napadu na bank. Nieprzytomny chłopiec trafia do szpitala. W tym czasie pan Edwards, pan Ingalls i Albert ruszają śladem bandytów. Udaje im się ich schwytać i oddać w ręce sprawiedliwości. Charles nie traci wiary w to, że James wyzdrowieje.

Gdy Charles nie chce przyjąć do wiadomości, że James prawdopodobnie nigdy nie dojdzie do siebie po ranie postrzałowej, opuszcza Walnut Grove z adoptowanym synem. Wznosi w lesie ołtarz i ma nadzieję, że Bóg ześle cud.

Po ciężkiej zimie Charles postanawia sprzedać gospodarstwo rodzinie Carterów i przenieść się z bliskimi do nowego miasta w stanie Iowa. Przed ich wyjazdem Laura, Almanzo i przyjaciele urządzają małe przyjęcie pożegnalne. Almanzo dostaje list od starszego brata, Royala, który zapowiada swój przyjazd z córką Jenny.

Po śmierci Royala Laura i Almanzo starają się stworzyć Jenny prawdziwy dom. Dziewczynka obwinia się jednak o odejście ojca i podejmuje desperacki krok, by znów się z nim spotkać, ale w porę ratuje ją przyjaciel. Tymczasem Jeb Carter uczy się pływać po tym, jak złamał rękę.

Robiąc porządki w dawnym domu Larsa Hansona z nadzieją na zyskowną sprzedaż, pani Oleson trafia na stary oblig na okaziciela. Zamiast go spieniężyć i doprowadzić Walnut Grove do bankructwa, postanawia wykorzystać dług do zdobycia wpływów dla rodziny – zaczynając od zmiany nazwy miasteczka. Kiedy zmusza Nelsa do kandydowania na burmistrza, Laura i inni członkowie rady miejskiej używają fortelu z plotką, by przekonać Almanza do startu w wyborach.

Pan Stark popada w tak wielkie długi, że traci zmysły. Wraca do domu i strzela do żony oraz córki. Następnie ucieka i trafia do domu Laury. Bierze Laurę i Jenny za swoją rodzinę, a widząc małą Rose, jest przekonany, że to jego córka urodziła dziecko.

Mierzący niewiele ponad metr cyrkowiec Lou szuka pracy w Walnut Grove po tym, jak jego żona zmarła przy porodzie ich córeczki. Uprzedzona pani Oleson wykorzystuje swoje wpływy, by karzeł nie dostał żadnego zajęcia. Grozi nawet panu Andersonowi zamknięciem konta w banku, jeśli ten go zatrudni. Aby utrzymać niemowlę przy życiu, Lou zmuszony jest kraść jedzenie. Gdy prawda wychodzi na jaw, pani Oleson postanawia wnieść oskarżenie. Kiedy jednak Nancy wpada do studni, Lou z narażeniem życia spieszy jej na ratunek. Wtedy pani Oleson dochodzi do wniosku, że niski wzrost ma swoje zalety, i wycofuje wszystkie zarzuty.

Do Walnut Grove przyjeżdża objazdowy cyrk osobliwości, którego główną atrakcją jest dziki chłopiec. Dziecko ucieka i zaprzyjaźnia się z Wilderami. Okazuje się, że to Matthew Roger, a jego agresywne zachowanie wynika z faktu, że podawano mu morfinę.

Pan Edwards ukrywa Matthew u siebie, ale Nancy Oleson donosi na niego. Przybyły sędzia decyduje o umieszczeniu chłopca w zakładzie zamkniętym. Pan Edwards wygłasza wtedy mowę, przekonując, że każdemu zdarza się czasem postradać zmysły, i nakłania sędziego, by pozwolił Matthew zostać pod jego opieką.

Nellie wraca do Walnut Grove i przekonuje się, że Nancy jest jeszcze gorsza, niż ona kiedykolwiek była. Gdy uwaga wszystkich przestaje skupiać się na Nancy, ta ucieka z domu. Nels i Nellie wyruszają na poszukiwania i w końcu ją odnajdują. Lecz gdy wydaje się, że dziewczynka wyciągnęła cenną lekcję, szybko udowadnia, że wcale tak nie jest.

Mieszkańcy Walnut Grove początkowo cieszą się na wieść o planach poprowadzenia kolei przez miasteczko. Radość nie trwa jednak długo, gdy inwestorzy nakazują kilku rodzinom opuszczenie domów. Ludzie stawiają opór na farmie Carterów, a powstałe opóźnienia zmuszają kolej do wyznaczenia innej trasy.

Przyjaciółka Laury z dzieciństwa, Jane Canfield, wraca do Walnut Grove. Mimo że jest niewidoma, zakochuje się w panu Edwardsie, który mógłby być jej ojcem. Jane przechodzi operację, dzięki której odzyskuje wzrok. Po długich rozterkach pan Edwards mówi jej, że powinna pójść własną drogą i ułożyć sobie lepsze życie. Na koniec odcinka widzimy go z oddali, jak patrzy na odjeżdżający dyliżans z Jane.

Podczas gdy Almanzo i John wyjeżdżają do San Francisco na zjazd National Grange, pan Edwards postanawia mieć oko na Laurę i Sarah. Kiedy w mieście pojawia się przystojny pastor z diecezji w sprawach urzędowych dotyczących wielebnego Aldena, Edwards dochodzi do błędnych wniosków, widząc obie mężatki spędzające z przybyszem mnóstwo czasu.

Jenny gubi naszyjnik w stawie i o mały włos nie tonie, próbując go wyłowić. W wyniku wypadku dochodzi do częściowego uszkodzenia mózgu i dziewczynka musi na nowo uczyć się mówić i chodzić. Przyjaciel Jenny, emerytowany lekarz, pomaga jej zmobilizować się do walki o zdrowie. Dzięki niemu dziewczynka wraca do pełni sił.

Po śmierci matki pani Carter do miasteczka przyjeżdża ojciec Sarah. Próbuje namówić Carterów na powrót do Nowego Jorku, chcąc zapewnić im lepsze życie. Rodzina tłumaczy mu jednak, że ich prawdziwy dom jest w Walnut Grove. Z czasem ojciec Sarah zaczyna rozumieć ich wybór.

Bracia Older to gang, który niegdyś cieszył się złą sławą. Najpierw napadają na pana Edwardsa, ale tracą zrabowane pieniądze. Następnie próbują zdobyć za niego okup, co również kończy się fatalnie.

Laura pisze książkę na konkurs literacki, a jej praca zostaje wyróżniona. Kobieta wyrusza do Minneapolis, aby omówić szczegóły umowy z wydawcą. Kiedy ten jednak domaga się wprowadzenia zmian w tekście, Laura rezygnuje z udziału i wraca do domu.

Gdy Albert nieustannie wchodzi w konflikt z prawem, Charles zabiera go z wielkiego miasta z powrotem do Walnut Grove. Na miejscu chłopak wcale się nie zmienia, ponieważ okazuje się uzależniony od morfiny. Charles zmusza syna do odstawienia narkotyku i czuwa przy nim w trakcie bolesnego odwyku. Dzięki ojcu Albert pokonuje nałóg. Na koniec dowiadujemy się, że w przyszłości zostanie doktorem Albertem Ingallsem.

Laura rodzi synka. Chłopczyk jest początkowo zdrowy i silny, lecz wkrótce niespodziewanie umiera. Nie mogąc poradzić sobie z bólem po stracie, Laura obwinia o tragedię doktora Bakera. Reputacja lekarza cierpi tak bardzo, że ten postanawia wyjechać z miasteczka w poszukiwaniu pracy. Tuż przed jego wyjazdem Rose zapada na ospę. Doktor musi przejść dwutygodniową kwarantannę w domu Wilderów. Widząc, jak ratuje życie jej córce, Laura zmienia zdanie na jego temat i wraz z mieszkańcami przekonuje go do pozostania.

Jason Carter zaczyna pracować u starszej pani, z którą wkrótce bardzo się zaprzyjaźnia. Matka chłopca uważa jednak, że staruszka jest podejrzanie miła, i zabrania synowi dalszych wizyt. Zmienia zdanie dopiero wtedy, gdy dowiaduje się, że kobieta jest śmiertelnie chora.

Pan Edwards i mieszkańcy Walnut Grove zaprzyjaźniają się z orangutanem. Jednak przyjaźń ta i życie wesołego zwierzaka stają pod znakiem zapytania, gdy Nancy i pani Oleson zaczynają siać zamęt.

Willie Oleson kończy szkołę w Walnut Grove, a Harriet za wszelką cenę chce, by poszedł na studia. Chłopak ma jednak inne plany: zamierza poślubić swoją szkolną miłość, Rachel Brown, i wspólnie prowadzić rodzinną restaurację. Wściekła, że syn sprzeciwia się jej woli, Harriet rozsiewa złośliwe plotki, niemal doprowadzając do odwołania ślubu.

Pan Montague zatrzymuje się w pensjonacie Wilderów, zbierając w Walnut Grove materiały do nowej książki. Matthew Roger staje przed trudnym wyborem, gdy niespodziewanie zjawia się jego biologiczny ojciec. Chłopiec postanawia opuścić pana Edwardsa i odejść z tatą. Pan Edwards przeprowadza się do pensjonatu, by nie czuć się samotnym.