Czarna Żmija

Ryszard III wygrywa historyczną bitwę na polach Bosworth, zostaje jednak omyłkowo zabity przez Edmunda, jego wnuka. Ten, pogardzany dotąd i stojący w cieniu brata, kreuje swój nowy wizerunek oraz nowy przydomek, co ma zapewnić mu powszechne poważanie.

Starszy brat Edmunda, Harry, sprawuje tymczasowe rządy w państwie, podczas gdy król uczestniczy w wyprawie krzyżowej. Czarna Żmija dostrzega okazję, aby zagarnąć tron dla siebie – otrzymuje dowody na to, że jego brat jest bękartem. Zbliżająca się uczta staje się doskonałą sposobnością do obwieszczenia tych rewelacji i skonfrontowania ich z rzeczywistością.

Kolejni arcybiskupi Canterbury przekonują bogatych szlachciców, by ci przepisywali swoje ziemie na rzecz Kościoła zamiast Korony. W rezultacie duchowni giną z rąk siepaczy króla, aż postanawia on mianować na to stanowisko kogoś zaufanego. Tym kimś ma być Edmund, który po objęciu fatalnej funkcji usiłuje uniknąć losu swoich poprzedników.

Chcąc zdominować północą Europę, król Ryszard postanawia, że jeden z jego synów musi ożenić się z hiszpańską infantką. Wybór pada na Edmunda, który z pomocą służących za wszelką cenę stara się nie dopuścić do ślubu.

W Europie rozprzestrzenia się zaraza (czarna śmierć). O sprowadzenie plagi obwinia się czarownice. Chcąc udobruchać lud, książę Harry sprowadza na dwór słynnego łowcę czarownic. Wkrótce Edmund zostaje uznany za czarownika i aresztowany.

Edmund zostaje pozbawiony wszystkich tytułów i zaszczytów. Zwalnia Baldricka i Percyego, by następnie zwołać sześciu najgroźniejszych ludzi w całym królestwie i z ich pomocą zasiąść na angielskim tronie.

Lord Edmund Czarna Żmija odkrywa, że zakochał się w swoim nowym służącym – Bobie. Wkrótce okazuje się, że w rzeczywistości Bob nie jest mężczyzną, lecz przebraną kobietą o imieniu Kate.

Królowa mianuje Czarną Żmiję królewskim katem. Odbywa się to jednak wbrew jego woli, jako że wszyscy, którzy obejmowali to stanowisko, stracili głowy. Tymczasem zbliża się termin egzekucji przyjaciela królowej – Lorda Farrowa.

Aby zaimponować królowej i dowieść, że nie ustępuje w niczym słynnemu odkrywcy Walterowi Raleighowi, Czarna Żmija postanawia wynająć statek i wyruszyć na egzotyczną wyprawę.

Dyrektor banku czarnych mnichów grozi Edmundowi torturami i śmiercią, jeśli ten nie zwróci bankowi pożyczonego tysiąca funtów. Czarna Żmija musi wymyślić sposób na szybkie zdobycie pieniędzy.

Purytańskie wujostwo Czarnej Żmii, Białe Żmije, odwiedzają go, by omówić kwestię potencjalnego spadku. Wizyta przypada na czas planowanych zawodów pijackich z lordem Melchettem. Edmund usiłuje uczestniczyć w obu spotkaniach jednocześnie, tak, aby wujostwo nie dowiedziało się o przyjęciu, a Melchett – o jego staraniach w pozostaniu trzeźwym.

Z powodu fali porwań królowa Elżbieta oświadcza (za radą Edmunda), że nie będzie już więcej płacić porywaczom żądanych przez nich okupów. Tymczasem Czarna Żmija oraz lord Melchett zostają porwani przez szalonego, niemieckiego szpiega.

Premier Pitt Młodszy chce pozbawić księcia Regenta praw obywatelskich. Jedyną rzeczą, którą może zrobić królewski służący jest sfałszowanie wyborów. W odcinku pojawia się komentator polityczny Vincent Hanna – jako ekspert zdający relację z wyborów uzupełniających.

Samuel Johnson pragnie zdobyć patronat księcia dla swojej przełomowej książki – Słownika. Edmund przypadkowo poleca Baldrickowi spalić książkę i dlatego próbuje napisać ją od nowa w ciągu jednej nocy.

Znudzony zachwytami mieszkańców Londynu nad ostatnią eskapadą Szkarłatnego Pryszcza, Edmund Czarna Żmija zakłada się z księciem Jerzym, że i on potrafiłby uratować francuskiego arystokratę.

Podczas przedstawienia teatralnego ma miejsce nieudany zamach na życie księcia Jerzego. Wstrząśnięty faktem, iż nie jest kochany przez wszystkich swoich poddanych, książę postanawia zatrudnić aktora, który nauczyłby go manier i sztuki przemawiania.

Czarna Żmija odkrywa, że książę Jerzy jest bankrutem. Kiedy okazuje się, że parlament nie zatwierdzi wypłaty dodatkowych pieniędzy dla następcy tronu, Edmund obmyśla plan, dzięki któremu książę zdobędzie pieniądze. Wystarczy, że ożeni się z dziewczyną pochodzącą z bogatej rodziny. Plan Edmunda utrudnia jedynie brak chętnych do takiego ożenku.

Edmund dowiaduje się, że do Londynu przybył jego szkocki kuzyn McAdder. Tymczasem po powrocie z wojny książę Wellington dowiaduje się, że książę Jerzy uwiódł jego młodą kuzynkę – postanawia więc wyzwać Jerzego na pojedynek.

Generał Melchett ogłasza konkurs na projekt okładki dla magazynu Król i ojczyzna. Edmund Czarna Żmija postanawia wziąć udział w konkursie, aby na pewien czas wydostać się z okopów. Na przeszkodzie staje jednak brak talentu artystycznego Edmunda.

Z powodu panującego w okopach głodu Czarna Żmija zabija ulubionego gołębia pocztowego generała Melchetta – nakrapianego Jasia – podczas gdy ten przynosi instrukcję, iż z powodu problemów komunikacyjnych strzelanie do gołębi pocztowych jest przestępstwem i grozi postawieniem przed sądem polowym.

Chcąc podnieść morale żołnierzy, generał Melchett prosi kapitana Czarną Żmiję o zorganizowanie tradycyjnego, brytyjskiego przedstawienia muzycznego. Edmund zgadza się, dostrzegając w tym kolejną szansę na opuszczenie okopów.

Kapitan Czarna Żmija, porucznik George oraz szeregowy Baldrick wstępują do brytyjskich sił powietrznych, mając nadzieję, że dzięki temu więcej czasu spędzą w klasie na szkoleniu niż na linii frontu. Szkolenie jest jednak prowadzone przez dowódcę eskadry Flasheart, który natychmiast wysyła swoich nowych podwładnych na akcję.

Kiedy generał Melchett dowiaduje się, że w szpitalu polowym działa niemiecki szpieg, wysyła kapitana Czarną Żmiję, aby odkrył jego tożsamość. Wkrótce głównym podejrzanym Edmunda zostaje pacjent mówiący z lekkim niemieckim akcentem.

Po latach wojny pozycyjnej generał Melchett wydaje żołnierzom rozkaz do samobójczego ataku na niemieckie pozycje. Chcąc uniknąć śmierci zdesperowany kapitan Czarna Żmija usiłuje przekonać swoich zwierzchników, że oszalał.