Katarzyna

35-letnia, niezamężna caryca raczej nie spłodzi potomka. Niemiecka księżniczka przybywa jako potencjalna żona księcia, zapewniając w ten sposób nowego spadkobiercę. Jest wiele intryg, w tym zamachy na życie księżniczki.

Friederike coraz bardziej przyzwyczaja się do życia w pałacu. Spędza jak najwięcej czasu na poznawaniu swojego narzeczonego, Piotra, i stara się zdobyć jego przychylność. Niektórzy członkowie sądu są z niej niezadowoleni i próbują wziąć sprawy w swoje ręce.

Po otrzymaniu nowego imienia Jekaterina zostaje ochrzczona i przygotowuje się do ślubu z Piotrem. Nie zdaje sobie sprawy, że sprawy jej matki zaczynają zagrażać jej szansom na pozostanie bezpieczną i zamożną w Rosji.

Po ślubie Piotr pozostaje z dala od Jekateriny. Dochodzi do wniosku, że poczęcie dziecka nie będzie już przydatne dla królowej Elżbiety, a następnie zostanie odrzucone. Piotr zapada na zdrowiu, co wpędza go w gorzką spiralę.

Po wyzdrowieniu Piotr nie jest już zainteresowany Jekateriną. W miarę jak oddalają się coraz bardziej, królowa Elżbieta traci nadzieję na doczekanie się następcy tronu. Jej nadzieje rosną, gdy umieszcza Jekaterinę na celowniku księcia Sałtykowa.

Po narodzinach syna Ekaterina odkrywa, że przeczucia Piotra się spełniają. Elżbieta postanawia zabrać dziecko i odebrać je spod jego opieki. Ekaterina jest zmuszona patrzeć z daleka na rosnące dziecko. Postanawia, że zrobi wszystko, by odzyskać dziecko.

Ekaterina coraz mniej przejmuje się opinią królowej na jej temat, obnosząc się ze swoimi romansami i występkami. Pomimo wzajemnej niechęci, ona i Piotr zaczynają spiskować, wiedząc, że królowa zachorowała. Jedyne, czego chcą, to odzyskać prawa do tronu i dziecka.

Królowa odzyskuje siły, odkładając na bok plan Jekateriny i Piotra. Ale ich potencjalne dojście do władzy nie zrobiło nic innego, jak tylko zbliżyło ich do siebie. Piotr zaczyna zakochiwać się w służącej, a Jekaterina zbliża się do Grzegorza Orłowa.

Królowa po raz kolejny zachorowała. Piotr jest w końcu w kolejce do zastąpienia jej następcy. Jednak jego dojście do władzy sprawiło, że jego niechęć do Jekateriny przerodziła się w czystą nienawiść. Rosjanie zaczęli postrzegać go jako nieodpowiedniego władcę, co powoduje niepokoje w całym królestwie.

Jekaterina dostrzega w Piotrze fatalną słabość. Wykorzystała swoją okazję i z pomocą Grzegorza Orłowa rozpoczęła śmiałą próbę przejęcia kontroli nad tronem. Jej cel: w końcu doczeka się sprawiedliwości dla siebie i swojej rozbitej rodziny.

Elżbieta umiera. Wszyscy szukają testamentu. Piotr Fiodorowicz zostaje ogłoszony następcą tronu. Piotr żąda, by został rozwiedziony z Katarzyną, ale otrzymuje odmowę. Wtedy Piotr postanawia ożenić się z Lisą Woroncową zgodnie z luterańskim zwyczajem i informuje o tym Katarzynę. Piotr proponuje Katarzynie wyjazd, ale nie oddaje jej syna. Katarzyna zdaje sobie sprawę, że jej syn zostanie uwięziony w twierdzy, gdzie zostanie do końca życia. Postanawia uciec.

W końcu Katarzyna Wielka zbliża się do tronu cesarzowej. Winą tego są nielogiczne działania Piotra III, który oddał Prusom zdobyte w krwawej bitwie ziemie i rozpoczął współpracę z zaprzysiężonym wrogiem Danią. Działania te sprawiły, że wszyscy oficerowie go znienawidzili. Ponadto jego żona pobiera pieniądze z zagranicy, aby zaplanować spisek. Wszystko to prowadzi do pałacowego przewrotu, po którym do władzy doszła Katarzyna II.

1768 Katarzyna rządzi Rosją, cierpiąc z powodu rozłąki z ukochanym: Grigorij Orłow wyrusza na wyprawę po stepach Taurydów. Na swój powrót Katarzyna przygotowuje prezent dla Orłowa: ślub, który niemal zrówna jego status ze statusem cesarskim. Plany te niepokoją wielu dworzan, zwłaszcza hrabiego Panina, wychowawcę Pawła, syna Katarzyny i Piotra III: obawia się, że wraz ze swoim uczniem straci wpływy na dworze. To popycha Panina do udziału w spisku przeciwko Katarzynie. Wiadomo, że Orłow został ranny w potyczce z Turkami. Młody porucznik Grigorij Potiomkin przynosi tę wiadomość Katarzynie.

Życie Potiomkina jest w niebezpieczeństwie. Panin robi wszystko, aby go uratować. Orłow wraca do Petersburga, ale rana odbiła się na jego zdrowiu. Święty Synod sprzeciwia się planom Katarzyny poślubienia go. Katarzyna wzywa do przygotowań do wojny z Turkami, tymczasem sułtan turecki wysyła do niej ambasadora ze śmiercionośnym prezentem. Pavel jest zainteresowany losami swojego ojca. Jedynym, który nie boi się mu opowiedzieć o Piotrze III, jest jego młody nauczyciel, Siemion Poroszin.

Marząc o nowym spadkobiercy, Katarzyna spieszy się z przygotowaniami do ślubu z Orłowem i przygotowuje przeprowadzkę nieślubnego syna Aleksieja do Petersburga. Ale Święty Synod nie idzie na ustępstwa, a sam Orłow jest coraz słabszy od konsekwencji rany. Ukrywając swój stan przed Katarzyną, stara się być traktowany przez szarlatanów. Między Paninem a Poroszynem wybucha kłótnia: obaj zabiegają o tę samą kobietę, młodą hrabinę Szeremietiewę.

Katarzyna widzi w Pawle coraz więcej podobieństw do Piotra III i zwalnia Poroszyna ze służby. Paweł próbuje pomóc byłemu nauczycielowi w randkowaniu z Szeremietiewą, ale Panin zakłóca ich plany. Ambasador Turcji przybywa do Petersburga. Panin próbuje z nim negocjować pokój, ale Catherine jest pewna, że ​​wojna jest nieunikniona. Zabójczy prezent od tureckiego sułtana trafia do niewłaściwej osoby.

Na dworze wybucha epidemia ospy. Ekaterina daje wszystkim przykład odwagi i jako pierwsza zostaje zaszczepiona. Przy łóżku chorego Szeremietiewy Poroszin mimowolnie obraża Panina i wyzywa go na pojedynek. Plany Katarzyny dotyczące mianowania najmłodszego syna na spadkobiercę są zagrożone: Aleksiej raczej nie nadaje się do tej roli. Orłow nadal ukrywa swoją chorobę przed Katarzyną, ale jego zachowanie już wydaje jej się podejrzane.

Katarzyna coraz bardziej zbliża się do Potiomkina, a Orłow zaczyna postrzegać go jako konkurenta. Tymczasem zagrożenie dla rządów Katarzyny przychodzi z dwóch stron: sułtan turecki niszczy ambasadę rosyjską, przybliżając tym samym wojnę, na którą Rosja nie jest gotowa. Kolejnym zagrożeniem jest mąż i dzieci siostrzenicy Piotra Wielkiego, Anna Leopoldowna, od wielu lat przebywająca na emigracji w Chołmogorach: potencjalnie mają większe prawa do tronu niż sama Katarzyna. Cesarzowa postanawia ich odwiedzić, zabierając ze sobą Pawła.

Wizyta w Kholmogorach przekonuje Katarzynę, że Anton-Ulrich i jego dzieci nie są niebezpieczni dla tronu. Nie spieszy się jednak z uwolnieniem ich z wygnania. Na prośbę Katarzyny jej druhna Zofia uwodzi Pawła. Wizyta u właścicielki ziemskiej Saltykovej przynosi Ekaterinie i Pawłowi nieoczekiwane i straszne odkrycia. W przededniu wojny Katarzyna zwabia Panina na swoją stronę, a ten zdradza spiskowców.

Stając się sojusznikiem Katarzyny, Panin przekonuje Synod, aby pozwolił cesarzowej poślubić Orłowa. W tym czasie Catherine poznaje sekret Orłowa. Jej marzenia o szczęśliwym życiu rodzinnym i nowym dziedzicu kruszą się. Katarzyna porzuca plany ślubne i przygotowuje Pawła na jej spadkobiercę. Jednak Paweł teraz zdecydowanie zamierza poślubić Sophię, która jest z nim w ciąży.

Orłow niespodziewanie zdaje sobie sprawę, że wypadł z łask i że Potiomkin jest bliski zajęcia jego miejsca w sercu Katarzyny. Razem z bratem organizuje atak na Potiomkina. W odpowiedzi Katarzyna wysyła Orłowa na front. Zofia nie chce się pozbyć dziecka Pawła. Katarzyna żąda rozstania się z spadkobiercą.

Rosja idzie na wojnę z Turcją. Katarzyna prowadzi korespondencję miłosną z Potiomkinem, który umiejętnie walczy i przynosi Rosji jedno zwycięstwo za drugim. Piotr Razumowski, przyjaciel Pawła z dzieciństwa, oświadcza się Zofii: jest gotowy adoptować syna Zofii i Pawła.

Paweł wybiera swoją narzeczoną, księżniczkę Wilhelminę, nie wiedząc o jej absurdalnym charakterze i romansach. Potiomkin wraca z wojny: teraz nikt nie może zakłócać szczęścia jego i Katarzyny. Aby to uczcić, Catherine jest gotowa uwierzyć w szczerość i czystość Wilhelminy - słowami, bez weryfikacji. Wilhelmina przechodzi na prawosławie pod imieniem Natalia.

Oszustwo Wilhelminy wychodzi na jaw, a Catherine zmuszona jest podjąć trudne decyzje pomimo życzeń własnego syna.

W roku 1774 panowanie Katarzyny było zagrożone z czterech stron. Trwa wojna z Turcją, która może zakończyć się pomyślnym pokojem lub miażdżącą porażką Rosji. Ponadto w Paryżu, w rękach zbiegłych Polaków i francuskich poszukiwaczy przygód, ważnym atutem przeciwko Katarzynie okazuje się Elizaweta Tarakanova, samozwańcza córka Elżbiety Pietrowna. Na południu Rosji wybucha powstanie chłopskie pod rządami Emelyana Pugaczowa, kolejnego oszusta, który ogłosił się Piotrem III. Wreszcie w pałacu pojawia się niebezpieczeństwo: Panin rozważa możliwości przekazania władzy z Katarzyny na Pawła. Los Rosji zależy od decyzji cesarzowej.

Katarzyna postanawia nie wycofywać wojsk z tureckiego teatru działań w celu stłumienia powstania. W Paryżu Tarakanova i jej patroni, książęta Oginsky, otrzymują wsparcie korony francuskiej. Tymczasem Pugaczow wysyła dekret, w którym obiecuje chłopom ziemię i, co najważniejsze, wolność.

Francuzi oferują Pugaczowowi pomoc w obaleniu Katarzyny z tronu. Katarzyna próbuje dowiedzieć się, czy Elżbieta Pietrowna miała dziecko. A Natalia Aleksiejewna, żona Pawła Pietrowicza, knuje intrygi w celu dokonania zamachu stanu.

Nikita Panin prosi Katarzynę o zwrot jej nieślubnego syna Aloszy do stolicy i obiecuje się nim zaopiekować. Natalia Aleksiejewna organizuje tajne spotkanie Sofii Razumowskiej i jej dziecka z Carewicza Pawła Pietrowicza.

Paweł Pietrowicz wraz z Von-Vizinem opracowują projekt konstytucji. Nikita Panin oferuje im swoją pomoc. Katarzyna planuje wejść do czynnej armii z Potiomkinem. Towarzysze informują Pugaczowa, że ​​generał naczelny Bibikow, który dowodził oddziałami, nie żyje.

Lefebvre nakazuje wysłanie portretu Tarakanovej do europejskich monarchów. Zhańbiony hrabia Szuwałow, były ulubieniec Elżbiety Pietrowna, oferuje Tarakanowej pomoc. Podczas nieobecności Katarzyny w stolicy Nikita Panin zaprasza Pawła Pietrowicza na tajne spotkanie...

Po pojedynku Andrieja Razumowskiego czeka ciężka praca. Katarzyna wraz z Nikitą Panin udaje się do Gatchiny – do posiadłości braci Orłowów. Nikita Panin prosi cesarzową o przywrócenie Aleksieja Orłowa do służby.

Nikita Panin przynosi Catherine list, który nieznane osoby wrzuciły mu przez okno. Przebrani za prostych chłopów Paweł i Andriej Razumowscy idą wśród ludzi, aby znaleźć portret oszusta. Ekaterina i Aleksiej Orłow mają wspólne zainteresowania...

Ekaterina jest zakochana w Aleksieju Orłowie. Postanawia wysłać Orłowa, aby dowodził eskadrą rosyjską w Neapolu. W tym czasie, w tajemnicy przed Katarzyną, Sekretarz Generalny Stepan Szeszkowski wysyła swoich agentów, aby zaatakowali Tarakanovą i jej patronów, książąt Ogińskich.

Następca tronu Paweł Pietrowicz przekazuje Katarzynie projekt konstytucji, nad którym pracował wspólnie z Von-Vizinem. Armia pod dowództwem Suworowa odnosi jedno zwycięstwo za drugim na południu Imperium Osmańskiego. Andriej Razumowski trafia do kazamatów Twierdzy Piotra i Pawła.

Pugaczow zdobywa przedmieścia Kazania i uwalnia żonę i dzieci. Uzupełnia swoje szeregi zwolennikami i bierze nowych jeńców: Gabriela Derzhavina i jego wiernego przyjaciela Bludova. Wśród zwolenników Pugaczowa jest Włas, zbiegły woźnica Nikity Panina.

Paninowi udaje się przekonać Katarzynę, aby mianowała jego brata Piotra szefem korpusu mającego stłumić bunt Pugaczowa. Andriej Razumowski przybywa do Neapolu z tajną misją. Turcy, oczekując wsparcia Zachodu, starają się opóźniać zawarcie traktatu pokojowego.

W obozie Pugaczowa szykuje się spisek. Jego towarzysze są niezadowoleni z bliskich relacji przywódcy ze szlachcianką Kharlovą. Po Neapolu krążą pogłoski o romansach Razumowskiego. Zainteresowała się nim żona króla Ferdynanda, Maria Karolina. Ferdynand osobiście zaprasza Tarakanovą na królewskie przyjęcie.

Turcy oferują Tarakanovej pomoc w osiągnięciu jej celów. Nieznani ludzie atakują Aleksieja Orłowa, który objął dowództwo eskadry – jest ranny. Suworow przybywa na Ural. Niezadowolenie wśród Pugaczowców rośnie z każdym dniem.

Tarakanova i Aleksiej Orłow darzą się wzajemną sympatią. Pugaczow zostaje schwytany i umieszczony w klatce. Przesłuchuje go sam Suworow. Już w Moskwie Katarzyna i Paweł przychodzą do lochu, aby osobiście porozmawiać z buntownikiem.

Tarakanova zostaje aresztowana i przewieziona do Twierdzy Piotra i Pawła. Rozumie, że Aleksiej Orłow ją zdradził. Katarzyna widzi uczucia Orłowa do Tarakanovej i nie może mu wybaczyć, jednak obiecuje oszczędzić Tarakanovą, jeśli podpisze abdykację tronu...

1779 Wojna między Austrią a Prusami trwa już od dwóch lat i obie strony zwracają się o pomoc do Imperium Rosyjskiego. Ale Katarzyna Wielka nie ma zamiaru iść na wojnę, planuje pogodzić Józefa i Fryderyka. Dzięki wsparciu Potiomkina Katarzyna udaje się na tajne spotkanie z austriackim królem Józefem. Przed zawarciem pokoju w Teszenie, Katarzyna i Potiomkin kłócą się, a Katarzyna szuka pocieszenia w ramionach swojego ulubionego hrabiego Korsakowa.

Amerykańskie kolonie w Anglii zbuntowały się. Angielski król Jerzy stawia warunek wszystkim krajom europejskim, w tym Rosji, przerwania handlu z ziemiami amerykańskimi. Cesarzowa spędza dużo czasu z Korsakowem, co odwraca jej uwagę od bolesnych myśli o Potiomkinie. W tym czasie z Krymu do stolicy przybywa adiutant księcia, kapitan Lanskoy. Jego entuzjastyczne spojrzenie i zawstydzenie nie kryją się przed spojrzeniem cesarzowej.

Zdrada Korsakowa rani Ekaterinę. Tymczasem krymski chan Shagin-Girey dokonał egzekucji na ambasadorze Turcji i zabiega o zbliżenie z Rosją. Katarzyna postanawia zaprosić Chana do Petersburga. Cesarzowa po obejrzeniu faworytów na balu zdaje sobie sprawę, że kandydaci, którzy zwracają na nią uwagę, to tak naprawdę marionetki jej szlachty i doradców.

Catherine nie jest jeszcze gotowa wpuścić Lansky'ego do swojego serca. Pozwala mu jednak towarzyszyć sobie podczas podróży do swojego syna Pawła w Gatczynie. Cesarzowa dowiaduje się, że Jego Wysokość tworzy własną armię – pułki Gatchina. Catherine mianuje Lansky'ego na adiutanta, zamierza wychować go na prawdziwego doradcę

Do Katarzyny dociera informacja, że ​​zabawne pułki spadkobiercy Pawła Pietrowicza nie są już zabawne i już planują ćwiczenia bojowe. Cesarzowa również zauważa zmiany w zachowaniu swojego ulubionego Lansky'ego, ale odwołuje swój niedawny rozkaz objęcia go obserwacją. Tymczasem chan krymski Shagin-Girey wysyła księciu Potiomkinowi prezent – ​​księżniczkę tatarską Yulduz – jako konkubinę

Cesarzowa zostaje poinformowana, że ​​Lanskoy potajemnie odwiedza pewien dom i bierze tam pieniądze. Katarzyna podejrzewa zdradę i żąda od niego wyznania. Stara przyjaciółka i współpracownica Katarzyny, księżniczka Daszkowa, wraca do stolicy. Cesarzowa mianuje ją dyrektorem Akademii Nauk w Petersburgu. Sytuacja polityczna na Krymie zaostrza się, miejscowa szlachta jest niezadowolona z potęgi Khana Shagina-Gireya, a Turcy w dalszym ciągu atakują konwoje. Katarzynie brakuje mądrych rad, ale czy Lanskoy jest w stanie ich udzielić?

Bracia chana krymskiego zbuntowali się na Krymie. Shagin-Girey prosi cesarzową o wstawiennictwo. Katarzyna wzywa Potiomkina, aby towarzyszył Chanowi do Petersburga. Straciwszy zainteresowanie Lanskim, cesarzowa zwraca uwagę na syna admirała, Nikołaja Mordwinowa, którego umiejętnie przyciąga na dwór księżna Daszkowa. Lanskoy cierpi z zazdrości i decyduje się na desperacki krok...

Potiomkin sprowadza do Petersburga nie tylko Chana, ale także księżniczkę Julduzę. Potiomkin wzywa cesarzową do przyjęcia Krymu do Imperium Rosyjskiego. Tylko silny rząd może powstrzymać konflikty społeczne. Ale jak przekonać Shagina-Gireya do napisania wyrzeczenia się na rzecz rosyjskiej cesarzowej?

Katarzyna jest w żałobie. Cesarzowa obwinia się za to, co się stało i nie jest w stanie kierować sprawami państwa. Najbliższe otoczenie zaczyna obawiać się zbliżającego się zamieszania. Pogłoski o stanie Katarzyny szybko rozeszły się nie tylko po Petersburgu i Gatczynie, ale także daleko za granicą

Katarzynie zostaje przedstawiony oficer Ermołow, którego udział w losach Lanskiego i szczery żal po utraconej ukochanej są bliskie cesarzowej. Stają się „przyjaciółmi w nieszczęściu”. Jednocześnie książę Potiomkin zaprasza Katarzynę w długą podróż z zagranicznymi ambasadorami i członkami rodziny królewskiej na nowe ziemie rosyjskie - na Krym, demonstrując w ten sposób Europie potęgę i wielkość Rosji.

Po kontroli przeprowadzonej przez Ermołowa stosunki między Katarzyną a Potiomkinem gwałtownie się pogorszyły. Jednocześnie cesarzowa czuje sympatię do oficera. Ale nie może w pełni decydować o swoich uczuciach. Austriacki król Józef staje przed trudnym wyborem – udać się z Katarzyną na Krym i zademonstrować na oczach całej Europy swoją lojalność wobec Rosji, czy też odmową urazić cesarzową.

Orszak Katarzyny wyrusza na Krym. Aby uchronić Pawła przed myślami o spisku, cesarzowa zwraca mu synów i nakazuje ich wychowywać. Mała Rosja obchodzi przybycie cesarzowej jako święto narodowe. Ale zachodni goście nie spieszą się z pisaniem prawdziwych raportów. Podczas podróży Catherine zwraca uwagę na młodego drugiego kapitana Płatona Zubowa...

Katarzyna zaprasza podróżującego z nią incognito króla Austrii Józefa na spotkanie z krymską szlachtą. Cesarzowa wzywa go do przyłączenia się do sojuszu i w tym celu zamierza zademonstrować transformację militarną Rosji. Katarzyna oferuje także Potiomkinowi rolę regenta nad swoim nieletnim wnukiem Aleksandrem, któremu planuje przekazać tron, z pominięciem Pawła.

Catherine mówi swojemu nowemu ulubieńcowi Platonowi Zubovowi, że ma wobec niego wielkie plany. Tymczasem Türkiye toczy wojnę z Rosją o Krym, planują przywrócić tam wasalstwo. Sytuacja jest niezwykle trudna, sztorm rozproszył rosyjską flotę na Krymie. A w niedalekiej przyszłości Turcy mogą wysadzić wielotysięczną armię pod Oczakowem lub w twierdzy Kinburn i odciąć Krym od Rosji.

Książę Potiomkin umiera, Katarzyna ciężko przeżywa jego śmierć. Przewidując, że wkrótce pójdzie w ślady żonatego męża, postanawia przygotować i przyspieszyć realizację swojego planu przeniesienia tronu. Tymczasem Zubow, delikatnie chroniąc cesarzową przed sprawami państwowymi, coraz bardziej miażdży pod sobą władzę...