Izabela, królowa Hiszpanii

Gdy królowa Juana wreszcie zachodzi w ciążę po 7 latach małżeństwa, Król Enrique IV zarządza, by jego przyrodnie rodzeństwo Isabel i Alfonso zostali przysłani z rodzinnego domu w Arevalo na zdemoralizowany dwór Kastylii w Segowii.

Trwa prowadzony przez Markiza Juana Pacheco i Arcybiskupa Carrillo bunt szlachty przeciwko Królowi, na podstawie fałszywych oskarżeń. Zwolennicy Enrique próbują wymusić działanie, ale król nie jest chętny do demonstracji sił.

Beatriz dowiaduje się, że ojciec wydał ją za mąż bez konsultacji z nią. Tymczasem, król decyduje o ślubie mającym zakończyć wojnę domową: ślubie Isabel.

Wojna domowa w Kastylii zbliża się do decydującego punktu, kiedy Enrique i Alfonso stają twarzą w twarz w Olmedo. W Segowii królowa modli się za męża, a Isabel za młodszego brata.

Po niedawnej stracie, Carrillo doradza Isabel kontynuację wojny, a Chacón pokój. Enrique odkrywa zdradę, gdzie się jej nie spodziewał. Chacón martwi się, że Gonzalo i Isabel żywią do siebie uczucia.

Isabel i Enrique ustalają warunki pokojowe w Guisando. Król Juan II of Aragon, szukający wsparcia Kastylii w wojnie przeciw Francji, wysyła emisariusza Peraltę do negocjacji małżeństwa jego syna Fernando z córką Juana Pacheco.

Isabel zastanawia się nad opcjami małżeństwa. Jej zwolennicy chcą, by poślubiła Fernando, a Enrique, by wyszła za brata Króla Francji. Pacheco i król traktują jako przewagę założenie, że pobożna infantka nie okłamie ich.

Isabel czeka w Valladolid na Fernando... Problem w tym, jak Fernando ma tam dotrzeć. Cárdenas wyrusza do Aragonii, by o wszystkim go powiadomić... a Fernando zdaje sobie sprawę, że musi zaryzykować i udać się do Kastylii. Wiedząc, że Pacheco ma szpiegów w Aragonii, Fernando obmyśla podstęp: pozoruje wymarsz na wojnę w Katalonii... po czym w przebraniu sługi jednego z towarzyszących mu żołnierzy rusza incognito do Valladolid. Ta podróż będzie pełna niebezpieczeństw, bo Pacheco (wyjątkowo zgorzkniały z powodu oszustwa Aragonii i decyzji, że Fernando poślubi Isabel, a nie jego córkę) traktuje tę sprawę śmiertelnie poważnie. Postanawia obsadzić żołnierzami każde miejsce, w którym Fernando mógłby przekroczyć granicę Kastylii. Zmusza to Fernando i jego ludzi do przemieszczania się bezpiecznymi, trudno dostępnymi szlakami.

Isabel jest wstrząśnięta. Poznanie Fernando tylko wzmogło jej nerwowość. Nie potrafi nazwać swoich uczuć, ale wyraźnie czuje do niego pociąg. Fernando dostrzega jej zdenerwowanie i próbuje zdobyć jej względy rozmową... Jednak jego pewność siebie, typowa dla mężczyzny obytego z wieloma kobietami, tak bardzo kontrastuje z naiwnością Isabel w tych sprawach, że niweczy jego dobre chęci. Ponadto zauważa, że Gonzalo poświęca Isabel szczególną uwagę, i nawiązuje z nim relację. Wtedy uświadamia sobie, że są do siebie bardzo podobni: obaj to szlachetni i karni żołnierze z ideałami, wierni sprawie aż do śmierci. Ślub jest coraz bliżej. Clara, żona Chacóna, przybywa do Valladolid na wyraźne polecenie matki Isabel, by wspierać ją w tej wyjątkowej chwili. Matka wie, że jej córka potrzebuje kogoś, kto zastąpi jej matkę, sama zaś, złożona chorobą, nie może przyjechać. Przekazuje więc tę rolę kobiecie, która karmiła małą Isabel piersią: Clarze, która ma pomóc dziewczynie w tym szczególnym czasie.

Ślub Isabel i Fernando okazuje się sukcesem: wielu szlachciców ich popiera, lud wiwatuje na ich cześć i widzi w nich narodziny nowej Kastylii, wciąż jednak pozostaje wiele przeszkód. Czas gra na ich niekorzyść, bo brak papieskiej bulli może odebrać im poparcie poddanych. Początki małżeństwa nie należą do łatwych. Spór z Enrique wciąż trwa, a Aragonia popada w coraz większą ruinę. Isabel i Fernando zostają bez pieniędzy i bez wsparcia – jak w takich warunkach zdołają zasiąść na tronie? Nadchodzi zima, a przewidywania Pacheco sprawdzają się punkt po punkcie. Bez funduszy i prawie bez jedzenia, Isabel i jej rodzina przeżywają chwile grozy. Między Fernando a Carrillo dochodzi do spięć, które Chacón z trudem próbuje łagodzić. Głód zbiera żniwo wśród ludu – ci sami mieszkańcy, którzy niedawno wiwatowali na cześć Isabel, teraz próbują szturmować jej siedzibę w poszukiwaniu żywności. Po weselnym entuzjazmie nie ma już śladu.

W relację Fernando i Isabel wkrada się zazdrość. Czy ona zdoła mu wybaczyć, że ma dwójkę nieślubnych dzieci? Ponadto żądza władzy u Carrillo budzi ogromny niepokój Aragonii – co tak naprawdę knuje arcybiskup Toledo? Po ucieczce z Valladolid Isabel i Fernando chronią się w Medina de Ríoseco. Skromność ich kwater uświadamia im, że dawne marzenia lada moment zamienią się w koszmar. Pacheco, wspierany przez Enrique, postanawia zadać ostateczny cios: atakuje sprzyjające Isabel miasta oraz regiony takie jak Asturia i Kraj Basków, uderzając w miejscową szlachtę i odbierając jej przywileje na rzecz wiernych sobie panów feudalnych. Zwolennicy Isabel są prześladowani i pozbawiani majątków oraz tytułów, o ile się jej nie wyrzekną.

26 lipca 1471 roku w Rzymie umiera papież Paweł II. Kilka dni później na papieża zostaje wybrany Sykstus IV. Nadchodzi czas, by rozwiązać sprawę dyspensy dla Isabel i Fernando. Juan II z Aragonii wysyła zaufanego Pierresa Peraltę na rozmowy z nowym papieżem. Wpływy Aragonii na Półwyspie Apenińskim są dla Sykstusa niezwykle istotne, podobnie jak wsparcie finansowe oraz idea krucjaty przeciw Turkom. Peralta składa Sykstusowi powinszowania poparte brzęczącą monetą (z trudem wysupłaną z pustego skarbca Aragonii, co jest grą va banque z myślą o przyszłości) i zapewnia go o niezmiennym poparciu Aragonii... w zamian za bullę małżeńską dla Fernando i Isabel. Sykstus przystaje na warunki: nadszedł czas zmian. W tej sprawie zasięga rady kardynała, którego dobrze zna jako Walencjanina (należącego do Korony Aragonii) – Rodriga Borji. Następnie wysyła go do Kastylii i Aragonii, by ten na własne oczy ocenił sytuację.

Cabrera przekonuje króla, że dla dobra Kastylii spotkanie z Isabel jest konieczne. Rządy Pacheco doprowadziły do chaosu w wielu miastach, zdominowanych przez ludzi mianowanych przez niego samego. Nieświadoma tego wszystkiego Isabel szykuje się na wizytę u brata, Enrique. Od ich ostatniego spotkania wydarzyło się wiele (i niewiele dobrego), ale ona z nadzieją patrzy na ten krok. Innego zdania jest Carrillo, wciąż wściekły, że nie został mianowany kardynałem. Z kolei Pacheco zaczyna działać za pośrednictwem syna: z jednej strony próbuje porwać Isabel i jej córkę, z drugiej rusza do Estremadury, by nakłonić Juanę de Avis do wezwania na pomoc jej brata, króla Portugalii, wraz z jego armią.

Po koronacji Isabel wybuchają pierwsze małżeńskie spory. Fernando uważa, że Isabel sprawuje władzę zastrzeżoną dla monarchy-mężczyzny, przez co sam czuje się odsunięty na boczny tor. Osobisty konflikt kładzie się cieniem na początkach panowania, a wrogowie – zwłaszcza arcybiskup Carrillo – próbują wykorzystać te niesnaski. Niebezpieczeństwo narasta. Zbuntowani możnowładcy jednoczą siły i zwracają się do Portugalii, by ogłosić królową swoją siostrzenicę, Juanę la Beltraneję. Dla wielu Isabel uzurpowała sobie tron i nie ma do niego praw. Królowa zamierza jednak walczyć do samego końca. Najpierw musi jednak zyskać poparcie męża, a to wcale nie będzie łatwe zadanie.

Do Fernando i Isabel uśmiecha się szczęście... królowa jest w ciąży! Narodziny męskiego potomka przyniosłyby królestwu upragniony spokój i zapewniły sukcesję. Jednak wojna z Portugalią i małżeńskie spory Isabel i Fernando zawisną nad koroną... Isabel okaże się bardziej bezwzględna niż kiedykolwiek! Tymczasem na dworze w Portugalii zapanuje żałoba...

Czy Fernando i Isabel zdołają przezwyciężyć jego zdradę? Jak poronienie odbije się na zdrowiu królowej? Wojna przybiera na sile, a przyszłość Kastylii wciąż wisi na włosku. O jeden tron nadal walczą dwie królowe, a o tym, która na nim zasiądzie, zadecydują Kościół oraz żydowskie pieniądze.

Podczas gdy padają ostatnie bastiony zwolenników Juany, Isabel waha się między surowym ukaraniem pokonanej szlachty a zawarciem z nią ugody. Jednak Diego Pacheco, jeden z głównych przywódców wrogiego obozu, nie zamierza kapitulować. Z kolei Isabel nie może zajść w kolejną ciążę i uważa swoją bezpłodność za karę boską. Widmo problemów z sukcesją staje się jeszcze groźniejsze, gdy bunt w Segowii zagraża życiu księżniczki Isabel, jej jedynej dziedziczki. Królowa ze zdumieniem odkrywa powód rebelii: aferę korupcyjną zorganizowaną przez jej zaufanego człowieka, Andrésa Cabrerę.

Uspokoiwszy sytuację w Starej Kastylii, królowa udaje się do ogarniętej niepokojami Sewilli, by zaprowadzić tam ład i sprawiedliwość. Na miejscu musi stawić czoła winnym miejskiego chaosu: księciu Medina-Sidonia i markizowi Kadyksu. W Sewilli Isabel uświadamia sobie problem, jaki niosą ze sobą fałszywi konwertyci, a żydowski lekarz Lorenzo Badoz diagnozuje u niej kobiecą dolegliwość i zaleca drobny zabieg. Na dwór przybywa Beatriz de Osorio, siostrzenica Beatriz de Bobadilla. Ta młoda, słodka i miła dziewczyna staje się powiernicą Isabel, okazuje jednak niezwykłe zainteresowanie królem. Tymczasem w nasrydzkim królestwie Grenady emir Muley Hacén zakochuje się w chrześcijańskiej niewolnicy, Isabel de Solís. Z miłości rzuca wyzwanie Kastylii. Zachowanie emira budzi niepokój zazdrosnej Aixy, jego żony i matki następcy tronu, Boabdila.

Isabel rodzi księcia Juana. Monarchowie widzą, że ich cele zostały osiągnięte: nadeszło ostateczne zwycięstwo nad Portugalią i narodził się męski dziedzic koron Kastylii i Aragonii. Isabel nie spocznie jednak, dopóki nie zamknie swojej rywalki Juany w klasztorze. Lecz trud łączenia roli matki i królowej objawia się z całą surowością w wysokiej cenie, jaką przyjdzie jej zapłacić za podpisanie pokoju. Isabel i Fernando spierają się co do porozumienia z Francją i wprowadzenia inkwizycji – dwóch spraw kluczowych dla przyszłości królestwa. Oboje próbują osiągnąć swoje cele za plecami drugiego. Gdy Fernando się o tym dowie, poczuje się zdradzony. Małżeńskie nieporozumienia wykorzystuje Beatriz de Osorio.

Urodził się infant Juan. To zdrowe i bystre dziecko. Jednak medyk królowej obawia się skutków kolejnej ciąży i poddaje monarchów surowej próbie. Ze swej strony Fernando chce wznowić romans z Beatriz de Osorio mimo pozornego oporu z jej strony. Wkrótce odkryje, że siostrzenica Bobadilli ma niebezpieczne intencje. W Grenadzie Muley Hacén zamierza uczynić swoim następcą Nasra, syna spłodzonego z Isabel de Solís. W tym celu wzywa na dwór swojego brata, El Zagala – zdaje sobie sprawę z rozgoryczenia Aixy i obawia się jej reakcji na tę decyzję.

Isabel wciąż czuje się upokorzona romansem Fernando z Beatriz de Osorio. Żal i lęk przed kolejną zdradą rzucają się cieniem na jej obowiązkach monarszych. Rada brata Hernando de Talavery pomoże zbliżyć do siebie małżonków, ale to sami Isabel i Fernando muszą rozwiązać swoje spory. Tymczasem Aixa wciąż spiskuje, by jej syn Boabdil został emirem. Nie wydaje się to jednak możliwe, dopóki żyją Muley Hacén i jego syn Nasr. Aixa postanawia zadać ostateczny cios w newralgicznym momencie, bo Nasrydzi planują napaść na Zaharę i zaskoczyć chrześcijańską osadę.

Wojna z Grenadą właśnie się rozpoczęła. Isabel i Fernando potrzebują funduszy na swoją prywatną krucjatę przeciwko niewiernym i zrobią wszystko, by je zdobyć. Jak zareaguje królestwo Nasrydów? Czy Boabdil utrzyma się na tronie? Pierwsze sukcesy w wojnie z Grenadą zachęcają do większych uderzeń, brak środków nakazuje jednak rozwagę. Fernando jest mimo to zmuszony do ofensywy, by zadowolić niecierpliwych możnych. Na szczęście dla Isabel i Fernando strona muzułmańska jest podzielona. Mimo braków w wojsku plan Gonzala Fernándeza de Córdoba wymierzony w stronnictwo Boabdila odmienia losy wojny.

Pewien żeglarz dostaje audiencję u Isabel. Chce, by Kastylia sfinansowała wyprawę, która otworzy nową drogę do Indii. Nazywa się Krzysztof Kolumb. Pomysł podoba się królowej, ale w trakcie wojny z niewiernymi trudno zgromadzić potrzebne środki. Władcy wykorzystują pojmanie Boabdila, by rzucić go przeciwko stronnictwu jego ojca, któremu dowodzi teraz El Zagal. Aixa i jej syn mają jednak własne plany: grają na zwłokę, by zebrać sojuszników. W przyszłości, pozbywszy się rywali w Grenadzie, zamierzają zatrzymać chrześcijan.

O losach wojny w Grenadzie może wreszcie przesądzić zdobycie Malagi. Najważniejsze miasto królestwa, z cennym dostępem do morza, nie podda się jednak bez walki. Podczas gdy oblężenie trwa, pochodzący z Neapolu chrześcijanin mieszkający w Maladze oferuje, że zdradzi El Zagala i otworzy bramy miasta przed wojskami Fernando. Isabel de Solís wraca na dwór Isabel po długiej niewoli w Grenadzie. Przedstawia się jako ofiara emira i przemilcza łączącą ich relację. Gdy Aixa spotka się z Isabel, będzie musiała gęsto się tłumaczyć.

Choć Grenada jest coraz bliżej upadku mimo oporu Boabdila, Isabel i Fernando stają przed nowym problemem: książę Juan ciężko choruje. Jeśli chłopiec nie wyjdzie z tego cało, kto odziedziczy tron? Mimo przestrogi, jaką niosło krwawe zdobycie Malagi, Boabdil wciąż gra na zwłokę z kapitulacją Grenady: zdobył wsparcie tureckiej floty i wierzy, że zdoła odeprzeć Kastylijczyków albo przynajmniej wynegocjować lepsze warunki. Niespodziewanie zaaranżowane małżeństwo Alfonsa Portugalskiego z Isabel z Aragonii i Kastylii staje się związkiem z miłości. Między młodymi natychmiast wybucha płomienne uczucie. Ich szczęście mąci jedynie wieść o ciężkiej chorobie księcia Juana, dziedzica Isabel i Fernando. W razie jego śmierci Alfons i Isabel odziedziczyliby korony Kastylii, Aragonii i Portugalii.

Grenada musi skapitulować. Tak decyduje Boabdil, widząc, że został osamotniony i osaczony. Nie zamierza jednak oddać królestwa przed czasem. Pod jego nieobecność Aixa postanawia nie zostawić kamienia na kamieniu. Woli obrócić Alhambrę w perzynę i zginąć wraz ze swoimi ludźmi, niż się poddać. Na dworze Isabel myśli się już o przyszłości. Różnice zdań co do tego, na co przeznaczyć pozostałe z wojny pieniądze, doprowadzają do sporu między monarchami. Isabel chce wesprzeć wyprawę Kolumba, lecz Fernando nie zapomniał o obietnicy odzyskania hrabstw zajętych przez Francuzów. Torquemada uważa, że w zdobytej Grenadzie należy postępować z pokonanymi niewiernymi znacznie surowiej. Grozi, że oskarży królów przed Rzymem o tolerowanie herezji. By nie stracić łaski papieża, Isabel i Fernando rozważają wygnanie Żydów.

Po zdobyciu Grenady i wraz z powrotem Kolumba z Indii król i królowa przybywają do Barcelony. Nie wiedzą jednak, że na miejscu los królestwa wisi na włosku.

Królowie Katoliccy niepokoją się postawą Kolumba. Czy nadal można mu ufać? W tym samym czasie Cisneros zaczyna z wielkim trudem wypełniać misję powierzoną mu przez królową.

Isabel i Fernando chcą umocnić swoją pozycję w Europie. Ich celem jest izolacja Francji. Doskonałym narzędziem do zawarcia kluczowych sojuszy okażą się ich własne dzieci.

Spotkanie Juany zwanej Joanną Szaloną i Felipe zwanego Filipem Pięknym nie mogło być bardziej namiętne. Córka Królów Katolickich szybko zapomina o swoich kastylijskich korzeniach... a życie we Flandrii wydaje się wspaniałe – przynajmniej na razie.

Isabel i Fernando otrzymują jeden z najcięższych ciosów w swoim życiu. Kwestia sukcesji wisi na włosku. To bolesna próba zarówno dla matki, jak i dla królowej.

Po przedwczesnej śmierci księcia Juana para królewska spieszy się, by zaprzysiąc na następców tronu Isabel i Manuela, choć spodziewa się sprzeciwu ze strony kortezów aragońskich. Arcyksiążę Filip, który już ostrzy sobie zęby na trony Kastylii i Aragonii, zaczyna jawić się jako wróg zamiast wyczekiwanego sojusznika i szuka poparcia u króla Francji, by zrealizować swoje ambicje. Lata po jej zdobyciu Grenada wciąż pozostaje w przeważającej mierze muzułmańska. Isabel i Fernando wysyłają Cisnerosa, by przyspieszył konwersje. Ten, wbrew zdaniu Talavery, narzuca chrystianizację po dobroci i siłą.

Isabel i Fernando znów przywdziewają żałobę. Ich najstarsza córka, dziedziczka i nadzieja, umiera podczas porodu Miguela de la Paz.

Miguel de la Paz umiera, a królowa się załamuje. Nieszczęście nie opuszcza dworu... Felipe zostaje nowym księciem Asturii.

Juana i Felipe przybywają na dwór, by złożyć przysięgę jako książęta Asturii. Napięcie między Burgundią a Las Españas sięga zenitu.

Spadkobiercy są już w Las Españas, a Królowie Katoliccy przekonują się na własne oczy, że ich córka została całkowicie zdominowana przez arcyksięcia.

Juana nie może znieść rozłąki z Felipe i traci zmysły na oczach rodziców, którzy nie wiedzą, co począć ze swoją dziedziczką.

Isabel ma z każdym dniem coraz mniej czasu... czy Juana i jej mąż będą w stanie utrzymać jej spuściznę?

Królowa żegna się z rodziną, próbując zostawić królestwo w jak najlepszych rękach... Czy Juana była gotowa do rządzenia? W jaki sposób Fernando powstrzyma Felipe?