Najeźdźca Zim

Irkeni to rasa dążąca do dominacji nad całym wszechświatem. Ich przywódcy, Najwyżsi Czerwony i Fioletowy, właśnie zaczęli przydzielać zadania Najeźdźcom – elitarnym żołnierzom mającym podbić najniebezpieczniejsze planety. Kiedy jednak Zim, wygnany wcześniej żołnierz, powraca i domaga się własnej misji, Najwyżsi postanawiają wysłać go na Ziemię – planetę, o której nikt nigdy nie słyszał. Zim dostaje zepsutego, taniego robota i wyrusza w podróż, nie mając pojęcia, że ziemski chłopiec imieniem Dib już wie o jego przybyciu i zamierza pokrzyżować mu plany.

Po kolejnym dniu w szkole panna Bitters przypomina dzieciom o zebraniu z rodzicami, na które pod koniec dnia muszą przyjść wszyscy opiekunowie. Zim wpada w panikę, bo jego robotyczni rodzice nie są jeszcze zaprogramowani do takiego zadania, a on nie może ryzykować dekonspiracji. Próbuje więc nauczyć ich odpowiedniego zachowania, ale beztroska Gira szybko stawia całe przedsięwzięcie pod znakiem zapytania.

Gdy Zim traci wreszcie cierpliwość do niezdarności Gira, postanawia ulepszyć jego system nawigacji i sprawdzić go w praktyce. Pierwsze testy wypadają obiecująco, więc Zim zabiera Gira do miasta, by przekonać się, czy robot zdoła bezpiecznie doprowadzić ich do bazy. Kiedy jednak okazuje się, że Gir zapomniał nowego czipu, obaj muszą znaleźć drogę powrotną, kompletnie nie rozumiejąc, jak funkcjonuje ludzkie miasto.

Po tym, jak Zim robi wielką awanturę, bo nie potrafi zjeść szkolnego lunchu, podsłuchuje rozmowę dziewczynek wytykających mu nieludzkie zachowanie i brak znajomych. Chcąc uchodzić za normalnego, postanawia zaprzyjaźnić się z uczniem imieniem Keef. Gdy Zim uznaje swój plan za zrealizowany, próbuje pozbyć się natręta, ale ku jego rozpaczy Keef nie odstępuje go na krok. Zim postanawia sięgnąć po dość drastyczne środki, by wreszcie dał mu spokój.

Gdy Dibowi wreszcie udaje się zrobić zdjęcie Zima bez przebrania, kosmita planuje zmniejszyć się do mikroskopijnych rozmiarów, wniknąć do jego ciała i wyczyścić mu pamięć, by zapomniał, gdzie ukrył fotografię. Na szczęście ojciec Diba pracuje nad technologią, która może pomóc powstrzymać Zima, zanim będzie za późno. Chłopak musi jednak bardzo uważać, bo obecność kosmity w jego ciele czyni go niezwykle bezbronnym.

Obejrzawszy stary film, w którym najeźdźcy z kosmosu zostają pokonani przez bakterie, Zim zaczyna zgłębiać temat zarazków. Kiedy odkrywa, że mikroby są dosłownie wszędzie, rozpoczyna w swojej bazie bezwzględną krucjatę, by wybić je wszystkie. Bardzo pomaga mu w tym znaleziony przez Gira spray do czyszczenia, ale gdy płyn się kończy, Zim musi zaryzykować i pójść do sklepu po kolejną butelkę, doskonale wiedząc, ile zarazków czai się na zewnątrz.

Gdy Dib odkrywa, że Zim nie ma ludzkich narządów, postanawia wykorzystać jego fikcyjną przypadłość i wysłać go na badanie do szkolnej pielęgniarki, licząc na ujawnienie prawdy. Dib nieopatrznie wygaduje się ze swoim planem, więc Zim konstruuje urządzenie pozwalające podmieniać przedmioty na organy. Zaczyna wykradać wnętrzności kolegom z klasy, byle tylko przed wizytą w gabinecie pielęgniarki wypaść jak najbardziej po ludzku.

Zim postanawia przetestować systemy obronne Ziemi i wybiera się swoim statkiem Voot na patrol, by poobserwować lokalną policję. Jednak w wyniku zderzenia z trzmielem rozbija maszynę w parku. Ponieważ zbliża się dzień, musi wracać do bazy na piechotę, zostawiając wrak. Gdy na uszkodzony pojazd natrafia sekta wielbicieli kosmitów, Zim musi zrobić wszystko, by odzyskać statek i nie zdradzić swojej tożsamości.

Kiedy pewnego dnia zaczyna padać, Zim wpada w panikę, bo nigdy wcześniej nie widział deszczu. Dib zauważa jego strach i podstępem wyciąga go na ulewę, odkrywając, że woda jest zabójcza dla rasy Irkenów i powoduje u nich dotkliwe poparzenia. Dib postanawia wykorzystać to odkrycie do stworzenia ostatecznej broni przeciwko Zimowi. Tymczasem kosmita desperacko szuka sposobu na ochronę przed nowym zagrożeniem, co prowadzi do starcia, jakiego żaden z nich się nie spodziewał.

Panna Bitters przydziela uczniom mentorów na Dzień Kariery na podstawie wyników testu predyspozycji. Dib i Zim próbują wpłynąć na wyniki, by zdobyć wymarzone posady: Dib trafia pod skrzydła badacza zjawisk paranormalnych, a Zim ląduje w barze szybkiej obsługi. Błędnie interpretując napis o obsłużeniu ośmiu miliardów klientów, Zim bierze szefów sieci za przywódców planety i z pełnym poświęceniem zabiera się do pracy, licząc na awans na Władcę Ludzkości. Z powodu układu planet grozi mu jednak niekontrolowana mutacja, która może zaprzepaścić całą misję. Dib zamierza to wykorzystać, ale sytuacja obu bohaterów potoczy się zupełnie inaczej, niż planowali.

Dib otrzymuje wreszcie szansę przedstawienia swoich dowodów na kosmiczne pochodzenie Zima w tajnym stowarzyszeniu Swollen Eyeball Network. Wierzy, że to raz na zawsze położy kres knowaniom kosmity. Okazuje się jednak, że potrzebuje pisemnej zgody rodzica. Ponieważ jego ojciec jest zajęty nagrywaniem programu telewizyjnego, Dib musi wkraść się do studia, by zdobyć podpis. Szybko przekonuje się, że dotarcie do ojca i zamienienie z nim słowa graniczy z cudem.

Planując zemstę na kolegach ze szkoły, a zwłaszcza na Dibie, Zim organizuje dla całej klasy wycieczkę. Dib jako jedyny zauważa, że kierowca autobusu nie jest człowiekiem, ale przez jego wieczne teorie spiskowe nikt nie traktuje go poważnie. Pewny siebie Zim zdradza Dibowi każdy szczegół planu, przekonany, że chłopak nic nie wskóra. Dib nie zamierza się jednak poddawać i robi wszystko, by ocalić klasę i siebie, choć zupełnie nie rozumie, dlaczego w planie kosmity kluczową rolę odgrywa pokój z łosiem.

Z polecenia kuratorium panna Bitters ogłasza klasie, że muszą zaopiekować się nowym chomikiem. Uczniowie są zachwyceni uroczym zwierzakiem, co Zim postanawia obrócić na swoją korzyść – uważa, że chomicza słodycz osłabi czujność ludzi. Kosmita mocuje na gryzoniu irkeńskie urządzenie, które pozwala mu kontrolować zwierzę i powiększać jego rozmiary. Gdy gigantyczny chomik wymyka się spod kontroli i zaczyna siać spustoszenie, Zim musi ratować swoją bazę i uważać na wojsko, którego interwencja mogłaby zniweczyć całą jego misję.

Zmagając się z usterkami w systemie obronnym bazy, Zim postanawia jak najszybciej go zmodernizować. Na czas wymiany sztucznej inteligencji komputera powierza Giranie zadanie pilnowania, by nic nie poszło nie tak. Robot zaczyna się jednak bawić urządzeniami i przypadkowo doprowadza do wyłączenia domu oraz samego siebie. Ku swojemu przerażeniu Zim odkrywa, że SI Gira została wgrana do głównego komputera bazy. Niekontrolowane i chaotyczne zachowanie robota sprowadza na całą misję ogromne niebezpieczeństwo.

Zim kończy pracę nad kolejnym ze swoich genialnych wynalazków – czasoprzestrzennym transmiterem obiektów. Planuje wysłać w przeszłość wielkiego robota, by wyeliminować Diba raz na zawsze. Maszyna okazuje się jednak niekompatybilna z polem temporalnym, więc sfrustrowany Zim ciska w wir gumową świnkę. Ta bez trudu przenosi się w czasie i sprawia, że mały Dib wywraca się na rowerku. Zachwycony Zim zaczyna bombardować przeszłość Diba kolejnymi świnkami, wpływając na jego teraźniejszość. Wkrótce jednak przekonuje się, że igranie z czasem może przynieść opłakane skutki.

Zim wścieka się, że pozostali Najeźdźcy radzą sobie ze swoimi misjami o wiele lepiej niż on. Wkrótce odkrywa, że jego połączenie z bazą danych zostało zerwane, a Ziemię porwali Planet-Jackersi – obca rasa, która musi wrzucać inne planety w swoje gasnące słońce, by przetrwać. Zim postanawia pokrzyżować im plany. Kiedy Dib odmawia mu pomocy, nie wierząc w zagrożenie, kosmita uświadamia sobie, że musi sam uratować świat, który zamierza zniszczyć – tylko po to, by nikt nie odebrał mu tej przyjemności.

Po ciężkim dniu w szkole, podczas którego Dib odkrył lukę w zabezpieczeniach jego bazy, przybity Zim wraca do domu. Gir próbuje poprawić mu humor, nacierając mu twarz tłuszczem z bekonu. Od tłuszczu na czole kosmity wyskakuje pryszcz, co wywołuje u niego panikę – boi się, że przestanie wyglądać normalnie i zdradzi swoją tożsamość. Lekarstwa na trądzik tylko pogarszają sprawę, a gdy Gir dorysowuje krostce twarz, Zim traci wszelką nadzieję. Wkrótce jednak okazuje się, że pryszcz ma zdolności hipnotyzujące, co Zim natychmiast postanawia wykorzystać przeciwko Dibowi.

Awaria statku Voot sprawia, że Zim i Gir kręcą się bezwładnie w powietrzu, ale kosmita odzyskuje kontrolę tuż przed katastrofą i bezpiecznie ląduje w bazie. Zim jest wściekły, ponieważ całe zdarzenie widziało ludzkie niemowlę. Mimo prób uspokojenia go przez Gira, Zim postanawia odnaleźć dziecko i sprawdzić, co da się zrobić. Na miejscu z zaskoczeniem odkrywa prawdziwą naturę bobasa i musi zrobić wszystko, by powstrzymać jego groźne zamiary.

Dib jest przekonany, że znalazł sposób na przekopanie się do podziemnej kryjówki Zima. Wtedy jednak pojawia się profesor Membrane i ogłasza rodzinne wyjście, dając Gaz prawo wyboru restauracji. Dib wybiega z domu, obiecując, że wróci na czas. Gdy się spóźnia, ojciec postanawia na niego zaczekać, co doprowadza głodną Gaz do wściekłości. Dziewczynka rusza do bazy Zima, by odnaleźć brata. Nawet fakt, że Zim zdążył już zabrać Diba do orbitalnego laboratorium, nie powstrzyma jej przed dotarciem na wymarzoną kolację.

Zauważywszy, że Zim znów nie tknął szkolnego obiadu, Dib rzuca w niego plastrem mortadeli, by go sprowokować. Wędlina wtapia się w skórę kosmity, sprawiając mu potworny ból. Zim poprzysięga zemstę. Następnego dnia Dib siada na pinezce, co wywołuje u Zima atak histerycznego śmiechu. Chłopak początkowo bagatelizuje sprawę, lecz wkrótce sam zaczyna zamieniać się w kawał żywej mortadeli. Zdając sobie sprawę ze śmiertelnego zagrożenia, musi jak najszybciej znaleźć antidotum.

Zobaczywszy reklamę nowej przenośnej konsoli Game Slave 2, Gaz postanawia natychmiast wybrać się do centrum handlowego, by ją kupić. Ojciec nalega jednak, by zabrała ze sobą brata, i każe jej czekać, aż Dib obejrzy do końca program Mysterious Mysteries. Przez to docierają na miejsce zbyt późno. Wściekła Gaz podstępem zwabia brata na podziemny parking, a sama biegnie po konsolę. Na miejscu okazuje się, że ostatni egzemplarz sprzątnął jej sprzed nosa nieznośny dzieciak. Gaz rusza za nim, podczas gdy Dib musi znaleźć wyjście z podziemi opanowanych przez irytujących ludzi-szczury.

Zbliża się Halloween i całe miasto daje się porwać świątecznej gorączce, co doprowadza Zima do szału – uważa tę tradycję za absurdalną i nie życzy sobie nachodzenia przez ziemskie dzieciaki. Tymczasem panna Bitters odsyła Diba do zakładu dla obłąkanych, uznając jego zachowanie za wyjątkowo podejrzane; w rzeczywistości chłopak został wciągnięty do koszmarnego wymiaru, który sam stworzył, manipulując wynalazkiem ojca. Dib ucieka ze szpitala i zmusza Zima do powrotu do świata koszmarów, wierząc, że tylko kosmita zdoła powstrzymać to szaleństwo. Odwieczni wrogowie muszą połączyć siły, by przetrwać.

Zmagając się ze spadkiem oglądalności spowodowanym brakiem dobrych tematów, producenci programu Mysterious Mysteries chwytają się desperackich kroków i wreszcie zapraszają Diba do studia. Chłopak dostrzega w tym idealną okazję, by zdemaskować Zima, i pokazuje nagranie z ich spotkania w lesie, czym zachwyca prowadzącego. Następnego dnia w studiu zjawia się jednak sam Zim, by przedstawić zupełnie inną wersję wydarzeń. Pomiędzy rywalami rozpoczyna się zaciekła bitwa na słowa o to, kto zdoła przekonać gospodarza do swoich racji.

Profesor Membrane prezentuje przełomowy wynalazek, który całkowicie wyeliminuje potrzebę stosowania paliw; w razie awarii maszyna może jednak wywołać falę uderzeniową grożącą zagładą wszelkiego życia. Naukowiec odmawia uruchomienia urządzenia pod nieobecność dzieci, a Dib spóźnia się, próbując powstrzymać Zima przed sabotażem. Sytuacja wymyka się spod kontroli, gdy Dib wpada w pułapkę kosmity, a zniecierpliwiony tłum zaczyna tracić panowanie nad sobą. Profesor wysyła więc Gaz, by odnalazła brata i raz na zawsze ukróciła jego wybryki.

Szkoła organizuje zbiórkę pieniędzy i sprzedaż słodyczy, obiecując tajemniczą nagrodę osobie, która sprzeda najwięcej czekolad. Zim postanawia wygrać za wszelką cenę, co prowokuje Diba do wzięcia udziału w rywalizacji, byle tylko utrzeć nosa kosmicie. Wkrótce Zim dochodzi do wniosku, że aby pobić wynik rywala, musi sięgnąć po naprawdę bezwzględne metody.

Gir ogląda film wypożyczony z pobliskiego centrum handlowego, a Zim przypadkowo znajduje się w pokoju, gdy na ekranie pojawia się ostrzeżenie FBI. W tym samym momencie dzwonią z centrum handlowego z żądaniem zwrotu kasety. Zim wpada w panikę, podejrzewając podstęp. Gdy komputer podpowiada mu, że FBI to zapewne łowcy kosmitów, zabiera film i rusza do centrum handlowego, choć zupełnie nie wie, co go tam czeka.

Zim leci na Marsa, by znaleźć sposób na zniszczenie Ziemi, uznając, że to, co unicestwiło życie na Czerwonej Planecie, zadziała też u nas. Natrafia tam na Twarz na Marsie i odkrywa, że to panel sterowania całego globu, który w rzeczywistości jest statkiem kosmicznym. Dib dowiaduje się o tym i próbuje zaalarmować placówkę NASAPLACE, jednak nikt mu nie wierzy, bo naukowcy nie mogą oderwać wzroku od monitorów. Czy Dib zdoła powstrzymać Zima, zanim ten użyje Marsa, by zmiażdżyć wszelkie życie na Ziemi?

Zim próbuje wyjaśnić Najwyższym, że ludzie są jednocześnie głupi i wysocy, jednak dzwonek do drzwi przerywa transmisję. Stojące w progu postacie twierdzą, że są ludźmi, lecz Zim im nie wierzy i oskarża ich o zagłuszanie sygnału statkiem kosmicznym. Przybysze po prostu pakują Gira i Zima do worków i zabierają na swój pokład. Czy Zim zdoła wrócić do bazy, dokończyć raport dla Najwyższych i jak ukarze kosmitów, którzy ośmielili się go porwać?

Gdy profesor Membrane zaprasza do domu znajomych naukowców, ci naśmiewają się z Diba i jego pasji do zjawisk paranormalnych. Sytuację pogarsza program Tajemnicze Tajemnice, emitujący materiał o Kurzej Stopie – stworzeniu będącym ewidentnie facetem w przebraniu. Dib wyrusza na krucjatę, by dowieść oszustwa i udowodnić, że badanie zjawisk niewyjaśnionych polega też na demaskowaniu mistyfikacji. Pytanie tylko, czy uda mu się odnaleźć nieuchwytnego stwora i zdjąć z niego kostium?

Najwyżsi przeglądają planetę magazynową, by wysłać najeźdźcom cenny sprzęt wspierający ich misje. Dla Najeźdźczyni Tenn na Meekrobie wybierają bojowego mecha maskującego Megadoomer, a Zimowi postanawiają wysłać pudło wadliwych jednostek SIR. Gdy wściekły niewolnik zamienia etykiety paczek, potężna maszyna trafia w ręce Zima, który planuje wykorzystać ten dar od przywódców, by raz na zawsze pozbyć się Diba.

Jeden z uczniów przychodzi spóźniony na lekcję, drapiąc się po głowie, w czym panna Bitters natychmiast rozpoznaje objaw wszawicy. Zanim zdąży zareagować, pasożyty przenoszą się na resztę klasy. Nauczycielka wzywa Odwszawiacza, który ogłasza stan wyjątkowy i izoluje dzieci w osobnych pomieszczeniach. Zim okazuje się jednak całkowicie odporny na wszy, przez co Odwszawiacz zaczyna się nim wyjątkowo interesować.

Trwają walentynki i wszyscy rozdają sobie mięsne laurki. Gdy w szkole zjawia się nowa dziewczyna, Tak, i częstuje kiełbasą, Zim uznaje, że wpadł jej w oko, i postanawia wykorzystać okazję do zbadania ludzkich rytuałów miłosnych. Próba kończy się fiaskiem, więc Zim wraca do domu. Na miejscu odkrywa, że Tak go śledziła i w rzeczywistości należy do rasy Irkenów. Dziewczyna zamierza przejąć jego misję, by udowodnić Najwyższym, że zasługuje na miano Najeźdźcy. Zim nie zamierza na to pozwolić, w końcu Ziemia należy do niego.

Wygłupy Gira niweczą plan Zima polegający na zatruciu ściekami ziemskich zapasów wołowiny. Zirytowany Zim podkręca moc modyfikatora zachowania robota, by ten pozostał na stałe w trybie pełnej powagi. Śmiertelnie poważny Gir zaczyna jednak postrzegać Zima jako zagrożenie dla powodzenia misji i ucieka, by zdobywać wiedzę na własną rękę. Zim z pomocą Squidmana musi go odnaleźć i przywrócić do normalnego stanu, zanim ich sekret wyjdzie na jaw.

Podczas obiadu w stołówce Zim znowu urządza awanturę o jedzenie, na co Dib rzuca w niego muffinką, doprowadzając go do wściekłości. Następnej nocy Dibowi ukazują się we śnie przedstawiciele rasy Meekrob i obdarzają go potężnymi supermocami, dzięki którym chłopak zamierza raz na zawsze rozprawić się z kosmitą. Po łatwym pokonaniu Zima Dib zaczyna wykorzystywać nowe zdolności dla dobra ogółu i wiedzie wymarzone, wspaniałe życie – być może aż nazbyt wspaniałe.

Mając dość nieustannych żądań Zima, Najwyżsi przypominają mu, że jest Najeźdźcą, a nie żołnierzem piechoty, i nie potrafi obsługiwać zaawansowanego sprzętu bojowego. Aby mógł dowieść swojej wartości, wysyłają go do Hobo 13 – elitarnego ośrodka szkoleniowego, który potrafią ukończyć tylko najlepsi. Liczą na to, że Zim zginie podczas prób i zniknie na dobre, jednak szybko przekonują się, jak bardzo nie docenili jego sprytu.

W Dniu Sondowania, kiedy Najwyżsi oceniają postępy Najeźdźców, Zim trzyma Diba w pułapce czasoprzestrzennej, gdzie czas płynie w zwolnionym tempie, planując przeprowadzić na nim pokazowe eksperymenty. Gdy awaria doprowadza do wybuchu, Zim znajduje powoli rozszerzający się odłamek eksplozji. Uznaje, że zneutralizuje zagrożenie, wrzucając go do miejskiego szamba. Szybko okazuje się jednak, że dotarcie na miejsce z tykającym ładunkiem graniczy z cudem, co zmusi go do sięgnięcia po nieszablonowe metody.

W przyszłości robotyczny bałwan Sludgy opowiada dzieciom historię najgorszych świąt w historii. Wszystko zaczęło się, gdy Zim, Gir i Minimoose próbowali zarobić na ulicy, a Zim zauważył, że grubi mężczyźni w czerwonych kubrakach z białymi brodami zbierają mnóstwo pieniędzy. Po schwytaniu jednego z nich poznaje postać Świętego Mikołaja i jest zachwycony jego władzą nad ludźmi. Tworzy gigantyczny kombinezon Mikołaja, by przejąć kontrolę nad ludzkością. Dib przejrzewa jego podstęp i rusza do akcji, by ocalić nie tylko święta, ale i cały gatunek ludzki.

Gdy Zim orientuje się, że Najwyżsi znajdują się bardzo blisko Ziemi, postanawia zaprezentować im swój nowy plan: potwora pożerającego ludzkie mózgi. Przywódcy mają jednak na głowie własne kłopoty z ruchem oporu atakującym ich flagowy statek Massive. Zim postanawia przejąć zdalną kontrolę nad okrętem i ściągnąć ich na Ziemię. Sprawy komplikują się, gdy Dib włamuje się do systemów za pomocą statku Tak, robo-rodzice zaczynają wariować, a głodna bestia wyrywa się na wolność. Zim musi wspiąć się na wyżyny sprytu, by ściągnąć Najwyższych na czas.

Dib przyzywa Mortosa Złodzieja Dusz – mistyczną istotę budzącą się raz na tysiąc lat – by ten odebrał duszę Zimowi. Na miejscu okazuje się jednak, że stwór musi najpierw naładować moce. Dib zmuszony jest pomagać mu w wypełnianiu kuriozalnych zadań, byle tylko dopiąć swego i raz na zawsze zniszczyć wroga. W tym samym czasie Zim krąży po mieście, realizując swój kolejny nikczemny plan, który tak bardzo zaniepokoił Diba.

Dib wreszcie instaluje ukrytą kamerę w domu Zima i szykuje się do ujawnienia prawdy o kosmicie przed Siecią Spuchniętego Oka. Ku jego rozczarowaniu Zim zamiast knuć kolejny nikczemny plan, skupia się wyłącznie na gofrach przygotowanych przez Gira. Choć gofry nie wydają się niczym niezwykłym, a transmisja staje się nudna, niespodziewany zwrot akcji daje Dibowi cień szansy na sukces.

Do domu Zima przychodzi dziewczynka imieniem Moofy, próbując sprzedać mu ciasteczka. Wystraszony kosmita nasyła na nią mechanicznego susła, lecz mała wpada do głębokiej dziury. Sprawa natychmiast trafia do mediów, a wokół posesji zbiera się tłum gapiów i wozy transmisyjne. Bojąc się dekonspiracji, Zim obmyśla plan: zamierza wykorzystać zamieszanie, by oswobodzić Moofy i przy okazji zniszczyć cały świat.

Gdy Dib odkrywa, że przejęty statek Tak ma wbudowaną sztuczną inteligencję, wgrywa do systemu kopię własnej osobowości. Początkowo jest zachwycony rezultatami, jednak maszyna zaczyna zachowywać się coraz bardziej zaborczo i próbuje zająć jego miejsce w świecie. Pojawienie się gigantycznego pojazdu pod szkołą zwraca uwagę Zima, który rozpoznaje statek i postanawia przeprogramować go do ataku na Diba. Pytanie, czy uda mu się zmusić maszynę do zniszczenia własnego pierwowzoru?

Po incydencie na lekcji w-fu Dib trafia do szkolnego pedagoga, pana Dwicky'ego, któremu opowiada o knowaniach Zima. Ku jego zaskoczeniu pedagog bez wahania mu wierzy i proponuje współpracę, by wspólnie ujawnić kosmitę przed światem. Razem przygotowują zasadzkę z użyciem obcego translatora. Dib nie ma jednak pojęcia, jakie są prawdziwe intencje pana Dwicky'ego.

W szkole ruszają wybory do samorządu uczniowskiego. Zim postanawia wystartować, wychodząc z założenia, że zwycięstwo będzie idealnym pierwszym krokiem do przejęcia władzy nad światem. Dib wie, że sam nie ma szans na wygraną, więc postanawia wesprzeć kontrkandydata Zima, poczciwego Willy'ego. Pomaga mu w kampanii, licząc na rozgromienie kosmity przy urnach, lecz posłuszeństwo i możliwości Willy'ego szybko stają pod znakiem zapytania.

Gdy Dibowi udaje się częściowo zrekonstruować starą księgę zaklęć, rzuca urok na siostrę, by sprawdzić jej działanie. W efekcie każda potrawa, po którą sięga Gaz, smakuje jak wieprzowina. Wściekła dziewczyna grozi mu zniszczeniem, jeśli natychmiast nie cofnie zaklęcia. Ojciec zamyka ją w klatce i traktuje jak medyczny ewenement, więc zdesperowany Dib prosi o pomoc Sieć Spuchniętego Oka. Rozwiązanie okazuje się jedno: Gaz musi przenieść się do innego wymiaru i ubłagać Króla Wieprzowiny o przywrócenie smaku.

Sizz-Lorr, bezwzględny właściciel restauracji na Foodcourtii, porywa Zima z powrotem na planetę, by ten dokończył odbywanie kary. Zim musi uciekać przed jego gniewem, ale dawna droga ucieczki odpada – lokal zyskał nowe systemy obronne grożące natychmiastową eksplozją przy próbie wyjścia. Na dodatek lada moment ma się rozpocząć Wielkie Żarcie, a jeśli Zim nie zbiegnie na czas, utknie na Foodcourtii na kolejne dwadzieścia lat. Czy uda mu się przechytrzyć pewnego siebie kucharza?