Generation Kill: Czas wojny

W obozie Mathilda, marines z pierwszej kompanii zwiadowczej Bravo walczą z nudą, ściskiem w namiotach, deficytem podstawowych produktów, ostrym drylem, niekompetencją dowódców, pustynnym wiatrem, ostrzałem ze strony ekspresu do kawy i plotkami o śmierci J-Lo. Z nadzieją czekają na rozkazy porucznika Stephena “Godfathera” Ferrando (Chance Kelly), szorstkiego dowódcy Pierwszego Batalionu. Dołącza do nich reporter Evan “Skryba” Wright (Lee Tergesen) z magazynu Rolling Stone, który będzie towarzyszyć w Humvee’m żołnierzom z drugiego plutonu. Dowódcą grupy jest Brad “Iceman” Colbert (Alexander Skarsgård). Wóz prowadzi Ray Person (James Ransone), a na tylnym miejscu siedzi kapral - James Trombley (Billy Lush). Po niespodziewanej dostawie hurtowych ilości pizzy, żołnierze opuszczają obóz przejściowy i wsiadają do Humvee. Po przekroczeniu północnej granicę Iraku, jadą na spotkanie z niepewnym losem.

Po rozmowie z Mattisem, niecierpliwym generałem brygady (Robert John Burke), Ferrando wydaje rozkaz, aby kompania Bravo przekroczyła Eufrat następnej nocy. Plan zostaje zrealizowany, a żołnierze zajmują Nasiriję za dnia niemal bez walki. Jedyny niebezpieczny strzał zostaje oddany z pustego samochodu z broni AK-47 do dowódcy trzeciego plutonu “Kapitana America” McGrawa (Eric Nenninger). Kompania Bravo zmierza w kierunku Mezopotamii, zostając daleko w tyle za pozostałymi oddziałami. Powodem tego jest błędny rozkaz wydany przez dowódcę kapitana “Encino Mana” Schwetje’a (Brian Patrick Wade), który zwala całą winę na Colberta. Żołnierze podejmują po raz pierwszy walkę pod Al Gharraf, gdzie Trombley zabija pierwszego napastnika. Upojony zwycięstwem pluton, który poniósł minimalne straty w ludziach świętuje zwycięstwo. Wszystkich nie opuszcza dobry humor, pomimo rozkazów sierżanta Sixtasa (Neal Jones), który wzywa żołnierzy, aby regulaminowo ogolili się.

Po przetrwaniu pierwszego chrztu bojowego kompania Bravo rusza dalej, czekając na rozkazy do nowej misji zwiadowczej. Obserwując przydrożną osadę, żołnierze z przerażeniem i niedowierzaniem patrzą, jak pułkowa grupa bojowa wjeżdża z furią i obraca wioskę w pył. Z nowymi rozkazami Bravo kieruje się do miasta Ar Rifa, gdzie Fick próbuje opanować groźną sytuację wywołaną przez "Encino Mana", który zażądał ostrzału artyleryjskiego na nieistniejącą grupę z granatnikami. Gdy kompania Alpha ostrzeliwuje miasto, Ferrando wydaje nowy, pilniejszy rozkaz: przebyć 40 kilometrów i zająć lotnisko kontrolowane przez iracką Gwardię Republikańską i bronione przez czołgi. Marsz opóźnia się, gdy ciężarówka zaopatrzeniowa zostaje omyłkowo ostrzelana przez rezerwistów, przez co Ferrando nakazuje ją porzucić. Zaniepokojony powolnym marszem pieszym Alphy oraz potrzebą zwiadu przed uderzeniem brytyjskich spadochroniarzy na lotnisko, Godfather rozkazuje Bravo przedzierać się nocą na pas startowy i traktować wszystkich Irakijczyków jako wrogów. Trombley bierze ten rozkaz do serca i otwiera ogień, po czym okazuje się, że postrzelił dwóch irackich chłopców i ich wielbłądy. Bravo ostatecznie zdobywa lotnisko bez ani jednej straty własnej, choć "Captain America" robi wszystko, by zdewastować opuszczone hangary, i żąda absurdalnego ataku na odległe chaty cywilów. Ranni przez Trombleya chłopcy trafiają do namiotu "Godfathera" dzięki Docowi Bryanowi i dowódcom drużyn, którzy mają nadzieję na ewakuację medyczną do szpitala polowego. Po przedstawieniu mocnych argumentów, dlaczego taka ewakuacja jest niemożliwa, "Godfather" ostatecznie się na nią zgadza. Trombley dowiaduje się, że powinien przygotować się na śledztwo, jednak martwi się wyłącznie losem Colberta, który wydał mu rozkaz strzału.

Po szaleńczym rajdzie w celu zdobycia lotniska 1. Batalion Rozpoznawczy wyprzedza resztę amerykańskich sił o całe kilometry i ma chwilę na odpoczynek oraz przegrupowanie. Porzucona ciężarówka zaopatrzeniowa została rozkradziona i zniszczona, przez co kompania musi zadowolić się jednym posiłkiem dziennie. Po wyrażeniu swojego niezadowolenia dowódcy kompania Alpha otrzymuje inne zadanie – odzyskać ciało wziętego do niewoli marines zamordowanego w Asz-Szatrze. Misja przybiera nieoczekiwany obrót, gdy na miejscu zjawia się wyszkolona przez CIA armia irackich bojowników o wolność, po czym równie szybko znika. Tymczasem Bravo prze do przodu na północ, czyszcząc osady i zmagając się z silnym ostrzałem. Po drodze Trombleyowi udaje się przynajmniej częściowo odkupić swoje winy w oczach kolegów. Podczas gdy Alpha wkracza do Asz-Szatry, Bravo rozstawia blokadę drogową na przedmieściach Al-Hajj. Żołnierze spierają się o właściwe procedury zatrzymywania samochodów, jednak granica między ostrożnością a narażaniem własnego życia jest bardzo cienka. Bravo rusza dalej, gdy wraca Alpha, pozostawiając po swojej misji w Asz-Szatrze więcej pytań niż odpowiedzi.

Podczas obserwacji małej osady żołnierze Bravo są sfrustrowani chaosem i nieprzewidywalnością wojny, a Colbert z trudem broni decyzji dowództwa. 1. Batalion Rozpoznawczy ma w końcu okazję wykorzystać swoje umiejętności i informacje od lokalnych Irakijczyków na temat zasadzki przy moście przed nimi. Wyjątkowo zwiadowcy nie zostają wysłani w sam środek pułapki – zamiast tego odpoczywają i patrzą, jak lepiej uzbrojone wozy LAV szturmują most. Gdy zasadzka wydaje się zlikwidowana, drużyna Colberta dostaje rozkaz poprowadzenia Bravo przez most. Szybko okazuje się, że wrogowie wciąż stawiają opór, jednak pod wodzą Colberta udaje im się wyjść z tego niemal bez szwanku. Po przegrupowaniu Bravo otrzymuje rozkaz ponownego przekroczenia mostu – tym razem na czele z Bravo 3 – i znów natrafia na problemy. Następnego ranka 1. Batalion Rozpoznawczy ogląda ciała ludzi, z którymi walczył w nocy, i odkrywa, że wróg nie jest tym, za kogo go brali. Bravo jedzie dalej na północ do Al-Muwaffakiji, gdzie czeka ich kolejne zadanie: postawić następną blokadę drogową i zniszczyć posterunek Gwardii Republikańskiej, który okazuje się jedyną szkołą w mieście. Mimo upomnień Colberta, by wstrzymać ogień do absolutnej konieczności, na blokadzie Bravo dochodzi do incydentu. Gdy ruszają dalej na północ, żołnierzom coraz bardziej ciąży niejednoznaczność tej wojny.

Na przedmieściach Al-Kut Captain America wykazuje nadmierną gorliwość podczas obezwładniania jeńca, a rosnące rozczarowanie jego ludzi stylem dowodzenia staje się coraz bardziej widoczne. W międzyczasie Ferrando przekazuje oficerom wiadomość, że jego odpowiednik w pułkowej grupie bojowej został odwołany ze stanowiska, mimo że osiągnął swój cel. "Encino Man" bierze sobie słowa Ferrando do serca i ostrzega Ficka, że nie będzie już tolerował podważania swoich rozkazów. Kolejną misją 1. Batalionu Rozpoznawczego jest eskortowanie autostradą cywilów uciekających z Bagdadu. Żołnierzy porusza widok ludzkiego nieszczęścia i próbują pomóc, co daje Fickowi do myślenia. Colbert i reszta uświadamiają sobie, że skoro Bagdad jest kolejnym celem wojsk amerykańskich, ich wojna prawdopodobnie dobiega końca – co złości Ferrando, który rwie się do dalszej walki. Po spotkaniu ze starym znajomym opowiadającym mrożące krew w żyłach historie o rezerwistach piechoty morskiej, 1. Batalion Rozpoznawczy rusza do Bakuby, miasta na północ od Bagdadu, by zmierzyć się z irackimi siłami pancernymi – mając przy sobie wspomnianych rezerwistów. Mimo paru wpadek po drodze misja kończy się sukcesem, a marines biorą jeńców. Niestety sierżant Eric Kocher, odpowiednik Colberta w Bravo 3, oraz jeden z jego ludzi zostają oskarżeni przez rezerwistę o złe traktowanie jeńca. 1. Batalion wraca do Bagdadu, nie wiedząc, jaka przypadnie im rola w mieście.

Kompania Bravo dociera do Bagdadu i jest zszokowana ogromem oraz skalą miasta. Żołnierze rozbijają bazę w opuszczonej fabryce papierosów, gdzie mają chwilę na odpoczynek, choć teren fabryki nie jest tak bezpieczny, jak by chcieli. Ograniczany przez posiadanie zaledwie jednego tłumacza na cały batalion, 1. Batalion Rozpoznawczy może wysyłać do miasta tylko sporadyczne patrole. W ich trakcie okazuje się, że skala problemów, z którymi mierzą się Irakijczycy, przerasta wyobrażenia marines. Próby niesienia pomocy są torpedowane przez wiecznie zmieniające się wytyczne, brak niezbędnego zaopatrzenia, niesfornych mieszkańców i bariery kulturowe. Podczas gdy Colbert martwi się o zdegradowanego przyjaciela Kochera, porucznik Fick coraz bardziej traci złudzenia z powodu braku jakiegokolwiek planu na Bagdad i odmawia wykonania rozkazu narażającego jego ludzi na niebezpieczeństwo. Żołnierze dowiadują się, że to ich ostatnia noc w Bagdadzie, i świętują na stadionie piłkarskim. Ruszają na południe do opuszczonej bazy irackiej armii, by domknąć sprawy, jednak wcześniej niezdrowy entuzjazm "Captaina Ameriki" prowadzi do katastrofy. Marines robią inwentaryzację i wspominają swój czas w Iraku, a narastające od dawna napięcia wreszcie wybuchają podczas towarzyskiego meczu futbolowego. "Scribe" żegna się z chłopakami i przed wyjazdem odbywa ciekawą rozmowę z Ferrando. Jeden ze zwiadowców puszcza film zmontowany z nagranych przez siebie ujęć, a żołnierze chłoną obrazy i dźwięki, nim powoli odpłyną we śnie.