Eren the Southpaw

Połowa liceum już za nimi i wszyscy zaczynają na poważnie myśleć o przyszłości. Koichi Asakura, który chce iść do szkoły artystycznej i zostać projektantem, jest wstrząśnięty graffiti odkrytym na ścianie muzeum. Zaniepokojony faktem, że autor ma większy talent od niego, Koichi zaczyna malować na ścianie magazynu, by odnaleźć tajemniczego twórcę. Tymczasem Ellen Yamagishi, która chodzi do tego samego liceum, mimo wielkiego talentu porzuciła rysowanie po pewnym incydencie.

Za namową Sayuri Kato, Koichi i jego znajomi odwiedzają pracownię artystyczną, by przygotować się do egzaminów wstępnych. Na miejscu niespodziewanie spotykają Ellen. Dziewczyna zna dyrektora pracowni, Kaido, od dzieciństwa i wciąż czasem tam zagląda. Koichi, napędzany rywalizacją z Ellen, regularnie uczestniczy w zajęciach, ale jego umiejętności wcale się nie poprawiają, a Kaido nie szczędzi mu ostrej krytyki. Pewnego ranka Ellen zauważa Koichiego, który wychodzi robić zdjęcia do zadania domowego.

Po zaciętej rywalizacji Koichi zdobywa wymarzoną pracę w renomowanej agencji reklamowej Meguro Advertising. Bardzo chce od razu wykazać się w zespole, jednak coraz bardziej frustruje go dystans dzielący go od zapracowanej koleżanki, Yuko. Kilka lat później Meguro Advertising przejmuje wielką kampanię z budżetem 300 milionów jenów dla firmy Sunny Try i powierza ją charyzmatycznemu dyrektorowi kreatywnemu, Yusuke Kamiyi. Koichi dostaje zadanie zaprojektowania logo pod okiem swojego idola, Kamiyi, ale...

W 2007 roku powstaje Zespół Kamiyi, na którego czele stoi najmłodszy w historii dyrektor kreatywny. Koichi i Mitsuhashi, przeniesiona z działu marketingu, pracują nad projektami w nowej grupie, jednak utknęli w martwym punkcie i brakuje im dobrych pomysłów. Tymczasem Meguro Advertising otrzymuje zaproszenie do przetargu od Sunny Try, giganta na rynku napojów, który zażądał, by to Kamiya stanął na czele projektu. Aby wygrać przetarg, kierownictwo informuje Kamiyę, że tymczasowo rozwiązuje jego zespół i powołuje grupę zadaniową.

Zespół sprzedażowy prowadzony przez Kamiyę otrzymuje zlecenie na reklamę telewizyjną nowego produktu firmy P – chipsów Gigakara. Choć produkt skierowany jest do nastolatków, szef marketingu firmy P upiera się przy zatrudnieniu dojrzałej piosenkarki enka. Koichi i jego zespół mają zaledwie 10 dni na przygotowanie dwóch propozycji: jednej dla zarządu, a drugiej satysfakcjonującej ekipę produkcyjną. Koichi konsultuje się w tej sprawie z handlowcem Ryukawą, który nie kryje frustracji procesem kreatywnym – w końcu ma swoją dumę jako przedstawiciel agencji.

Ellen dostała się na Wydział Malarstwa Japońskiego Tokijskiego Uniwersytetu Sztuki za pierwszym razem i uczy się na stypendium. Gdy jako studentka czwartego roku zaczyna pracę nad projektem dyplomowym, Akari Kishi, pierwszoroczniaczka z tej samej uczelni, dowiaduje się o niej od profesora Mashiro i bezceremonialnie zaprasza Ellen na pokaz mody, w którym ma wystąpić jako modelka. Kiedy Ellen dowiaduje się, że za organizację pokazu odpowiada Koichi, pojawia się na miejscu i po raz pierwszy widzi Akari na wybiegu.

Sayuri po trzech latach odwiedza Ellen, by poprosić ją o wywiad do bezpłatnej gazetki przygotowywanej dla studentów sztuki. Sayuri od razu przechodzi do prezentacji pomysłu, ale Ellen odmawia, twierdząc, że projekt jest zbyt wyidealizowany i zupełnie do niej nie pasuje. Przejrzawszy prawdziwe intencje Sayuri, zaczyna mówić o emocjach, które dotąd skrywała w sobie. Słowa Sayuri zmuszają obie przyjaciółki z dzieciństwa do szczerej rozmowy, która pozwala im wreszcie się zrozumieć.

Mija miesiąc, odkąd Kamiya odszedł z firmy. Koichi, przeniesiony do zespołu Yanagiego, czuje się zagubiony z powodu metod pracy nowego szefa, zupełnie innych niż te u Kamiyi, a przytłaczająca ilość obowiązków i goniące terminy nie dają mu wytchnienia. Uwagi Yanagiego doprowadzają Koichiego na skraj wytrzymałości psychicznej i fizycznej. Tymczasem Kamiya, który wrócił z Szanghaju na zaproszenie Mitsuhashi, by zobaczyć Koichiego przemawiającego na Sympozjum Młodych Dyrektorów Artystycznych, spotyka się z nim po dwóch latach.

W Nowym Jorku odbywa się casting dla marki modowej ANNA KISHI, gdzie dyrektorką kreatywną jest światowej sławy projektantka i matka Akari, Anna Kishi. Anna waha się, czy obsadzić Akari w roli głównej modelki tej kolekcji, dlatego zaprasza na przesłuchanie także supermodelkę Natalie i zmusza obie do rywalizacji. Akari, święcie przekonana, że osiągnie szczyt formy w wieku 27 lat, a potem po prostu zniknie, po spotkaniu z Koichim i Ellen postanawia podjąć wyzwanie i wziąć udział w castingu.

Mimo świadomości, że brakuje mu talentu Ellen i Akari, Koichi nie zamierza się poddawać. W tym samym czasie Chiaki, kierowniczka ds. reklamy w Sonomiya Pharmaceuticals, przekazuje Ryukawie z działu sprzedaży projekt rebrandingu linii kosmetyków. Koichi zostaje wyznaczony do poprowadzenia projektu i udaje się do siedziby firmy, jednak na spotkaniu niespodziewanie zjawia się ojciec Chiaki, prezes Sonomiya. Tymczasem w Nowym Jorku uwaga wszystkich skupia się na pracach tajemniczej artystki ulicznej znanej jako Ellen Mańkut.

Mieszkająca w Nowym Jorku Ellen bez reszty poświęca się pracy, ale mimo rozgłosu wciąż nie potrafi malować tak, jak by chciała. Widząc to, producentka Sayuri zastanawia się nad promocją artystki, gdy nagle otrzymuje wezwanie od Anny Kishi i jedzie do jej biura. Po obejrzeniu nagrania z pracami Ellen Mańkut Anna zaczyna się nią interesować i proponuje Sayuri, by uczynić z dziewczyny muzę nowej marki.

Projekt rebrandingu kosmetyków Sonomiya Pharmaceuticals nabiera tempa, a dotychczasowa modelka, Akari, ma zostać zastąpiona kimś, z kim łatwiej utożsami się grupa docelowa. Rozpoczynają się castingi, podczas których Chiaki po raz pierwszy na własne oczy widzi profesjonalizm Koichiego i reszty ekipy. Znalezienie nieznanej twarzy z doświadczeniem i talentem okazuje się trudne, lecz z czasem jedna z kandydatek przykuwa uwagę Koichiego i Chiaki. Wtedy na castingu niespodziewanie zjawia się Akari.

Ellen rozstała się z Sayuri, wróciła do Japonii i znów jest w Jokohamie. Tymczasem Koichi postanawia, że to będzie jego ostatnie zlecenie. Gdy studio jest już gotowe i ma ruszyć sesja zdjęciowa do reklamy, fotograf Sakuma ignoruje plan i zaczyna robić zdjęcia po swojemu, wywołując na planie kompletny chaos. Koichi jako dyrektor czuje się bezsilny i załamany, po czym wybiega samotnie ze studia. Na niebie rozpoczyna się całkowite zaćmienie Księżyca, a Koichi zamiera na widok tego, co dostrzega na dachu jednego z budynków w Jokohamie.