Czerwony karzeł

Na pokładzie statku górniczego Red Dwarf, w głębi kosmosu, znajdują się Dave Lister i Arnold Rimmer – dwaj członkowie załogi będący swoimi całkowitymi przeciwieństwami. Dave to beztroski leń, a Arnold to pedantyczny, drobiazgowy gnojek. Gdy w wyniku wypadku na statku Lister zostaje jedynym ocalałym, sprawy przybierają ciekawy obrót. Wraz z Holly, pokładowym komputerem o IQ 6000, Dave odkryje życie, o jakim mu się nawet nie śniło.

Rimmer jest wściekły, ponieważ Lister planuje spędzić resztę podróży w stazie. Podczas przygotowań zaczynają dziać się dziwne rzeczy: Rimmer zaczyna rozmawiać z kimś, kogo tam nie ma, a Lister widzi, jak pojawia się jego zdjęcie z dwójką dzieci.

Jest sobotni wieczór i Lister ma ochotę na imprezę, podczas gdy Arnold Rimmer upiera się przy przeprowadzeniu inwentaryzacji zapasów statku. Kiedy Lister protestuje, Rimmer ukrywa jego zapas papierosów gdzieś na pokładzie. Dave chce, żeby Rimmer pozwolił Holly podmienić na jedną noc jego hologram na postać Kochanski, ale Rimmer boi się, że Lister już go nie przywróci. Dave planuje też podejść do egzaminu, by awansować i przewyższyć rangą Rimmera.

Rimmer namawia Holly, by zdradził mu informacje, które kapitan Hollister umieścił w aktach osobowych jego i Listera. Holly informuje Rimmera o niezidentyfikowanym obiekcie zmierzającym w stronę Red Dwarfa, a Rimmer wciąga kapsułę na pokład. Lister śledzi Kota, aby sprawdzić, dokąd ten znika z pokładowych czujników.

Lister schodzi na niższy pokład, który Rimmer miał oczyścić z promieniowania, i zapada na chorobę. W jej wyniku dwie cechy jego osobowości materializują się w postaci ciał stałych: jedna jako Pewność siebie, a druga jako czysta Paranoja.

Lister chce, żeby Holly załadował hologram Kochanski jako drugi hologram, ale Rimmer uznaje, że kolejna kopia jego samego będzie znacznie lepsza i ukrywa taśmy z zapisem Kochanski.

Po odebraniu sygnału SOS Lister, Rimmer i Kot stroją się, licząc na spotkanie z pierwszymi kobietami, jakie widzieli od niepamiętnych czasów. Wszystkich ich czeka jednak spore zaskoczenie.

Załoga otrzymuje kapsułę pocztową z Ziemi, a Rimmer dostaje złe wieści. W przesyłce znajduje się również gra wideo o nazwie „Lepsze niż życie”, którą postanawiają przetestować.

Załoga rusza w tango na małym księżycu. Po powrocie Rimmer popada w depresję z powodu swojego życia miłosnego. Lister dzieli się wtedy jednym ze swoich wspomnień z taśmą hologramu Rimmera i zleca Holly'emu ustawienie parametrów tak, by Rimmer myślał, że to jego własne wspomnienie.

Chłopaki znajdują przeciek w stazie na poziomie 16. Rimmer próbuje go wykorzystać, by ostrzec swoje wcześniejsze „ja” przed śmiercią załogi i nie dopuścić do stania się hologramem.

W momencie gdy sytuacja staje się skrajnie nudna i monotonna, Holly ogłasza, że zostaje zastąpiony przez inny holograficzny system operacyjny komputera o imieniu Queeg. Queeg jest niezwykle surowy i ma obsesję na punkcie przestrzegania zasad.

Holly wynajduje Holly Hop Drive, który ma zabrać ich z powrotem na Ziemię, ale zamiast tego lądują w równoległym wszechświecie na alternatywnym Red Dwarfie, gdzie wszystko jest całkowitym przeciwieństwem ich świata.

Rimmer daje Krytenowi lekcję pilotażu na pokładzie Starbuga i obaj wpadają w czasoprzestrzenną dziurę. Kryten i Rimmer lądują na równoległej Ziemi, gdzie czas płynie do tyłu. Dave i Kot ruszają im na ratunek.

Gdy Holly dochodzi do wniosku, że zbliża się katastrofa, ogłasza ewakuację statku. Lister i Rimmer rozbijają się jednym ze Starbugów na lodowym księżycu, mając ograniczone zapasy i jedynie lód za oknem.

Zmodyfikowane genetycznie stworzenie zmieniające kształty dostaje się na pokład i zaczyna po kolei wysysać emocje z członków załogi.

Skutter dostaje szału i przepina całą instalację elektryczną statku. Kiedy więc Lister zamawia batonika z automatu z przekąskami, przypadkowo uruchamia sekwencję samozagłady. Jest tylko jeden sposób na rozbrojenie bomby, ale wymaga, by Lister pożyczył swoje ciało oficerce. To daje Rimmerowi do myślenia...

Załoga Red Dwarfa sieje spustoszenie w historii, beztrosko ignorując skutki naruszenia przyczynowości. Kiedy Kryten odkrywa zmutowany wywoływacz, który tworzy zdjęcia, w które można wejść, załoga zdaje sobie sprawę, że może zmienić swoją przeszłość.

Kryten odkrywa, że zbliża się data jego fabrycznego zgonu i zostało mu mniej niż dwadzieścia cztery godziny życia. Załoga postanawia zapewnić mechanoidowi najlepszą noc w jego życiu. Po raz pierwszy doświadcza on prawdziwej przyjemności i pragnie opóźnić swoje wstąpienie do Krzemowego Nieba, miejsca spoczynku wszystkich urządzeń elektrycznych. Wtedy pojawia się jego następca...

Kryten, pokładowy mechanoid z Red Dwarfa, ratuje z rozbitego statku androidkę Camille. To model z serii 4000, dokładnie tak jak on, tylko w wersji GTi z realistycznymi palcami u nóg i rozsuwanym szyberdachem na głowie. Kryten wpada w stan zaawansowanej zgodności wzajemnej na podstawie identyfikatora pierwotnego (co ludzie nazywają „miłością od pierwszego wejrzenia”), ale wkrótce przekonuje się, że prawdziwa zaawansowana zgodność wzajemna nigdy nie działa bez błędów i usterek.

Załoga namierza niezidentyfikowany statek wyposażony w szczytowe osiągnięcie inżynierii genetycznej – maszynę, która przepisując DNA, potrafi przekształcić dowolną żywą istotę w inną. Błogosławieństwo czy przekleństwo? Wszystko komplikuje się, gdy curry Listera trafia do transmutatora i przybiera postać zbliżoną do ludzkiej.

Poczucie wrodzonej sprawiedliwości nie istnieje nigdzie w znanym wszechświecie – z wyjątkiem Justice World, opuszczonej kolonii karnej wyposażonej w „pole sprawiedliwości”, które sprawia, że konsekwencje zbrodni spadają na jej sprawcę. Niewinni nie mają się czego obawiać. Rimmer ma spore kłopoty.

Holly odzyskuje swoje genialne IQ i z niewyjaśnionych przyczyn odcina zasilanie statku, pozostawiając załogę bezradnie dryfującą w stronę Białej Dziury. Czy Rimmer poświęci swoje holograficzne życie, by ocalić resztę załogi?

We wszechświecie niemal identycznym z naszym istnieje inny Arnold Rimmer. Pilot doświadczalny Korpusu Kosmicznego – czarujący, lubiany, odważny i skromny. Po tym, jak jego statek testowy przekracza prędkość rzeczywistości, staje on twarzą w twarz ze swoim odpowiednikiem na pokładzie Red Dwarfa.

Teleporter materii przenosi załogę do Waxworld – gigantycznego parku rozrywki, w którym woskowe droidy wyłamały się z oprogramowania i wpadły w szał. Hitler, Kaligula i Dusiciel z Bostonu prowadzą armię ciemności przeciwko siłom Elvisa, Gandhiego i Stana Laurela.

Rimmer zostaje przetransportowany z Red Dwarfa na zaawansowany holostatek „Enlightenment”, na którym służy elita Korpusu Kosmicznego. Na tej jednostce znajduje się wszystko, o czym kiedykolwiek marzył. Czy uda mu się zdobyć przydział, by dołączyć do załogi tego niezwykłego statku?

Inkwizytor przemierza czas, eliminując życiowych nieudaczników i wymazując bezwartościowych ludzi – załoga Karła ma naprawdę gigantyczne kłopoty.

Rimmer zostaje uwięziony we własnym umyśle, gdzie kończy rozebrany do naga, naoliwiony, skuty kajdanami, wylizany, uwiązany łańcuchami, wyszydzony, upokorzony i o mały włos nie dostaje sękatą rzeczą wielkości meksykańskiej agawy tam, gdzie zaglądają tylko celnicy.

Po incydencie w centrum badań nad wirusami Rimmer zmusza załogę do spędzenia dwunastu tygodni na kwarantannie. Ale kto pilnuje pilnującego?

Kto wie, jakie zło czai się w ludzkich sercach? Załoga Czerwonego Karła dowiaduje się tego, gdy spotyka swoje mroczne strony – czterech złych sobowtórów z piekła rodem, zdeterminowanych, by ich zniszczyć.

Załoga Czerwonego Karła odkrywa opuszczony statek kosmiczny na dnie oceanu, ale misja ratunkowa nagle przestaje być tak kusząca, gdy okazuje się, że wszyscy pasażerowie popełnili samobójstwo. W obliczu ataku gigantycznego potwora morskiego ucieczka staje się jedyną słuszną opcją.

Ścigając skradzionego Czerwonego Karła, Lister i spółka zostają zaatakowani przez Psireny – istoty, które wabią kosmicznych podróżników na śmierć za pomocą zabójczej mieszanki telepatycznej manipulacji i skąpych ciuszków.

Zapasy się kurczą. Woda była filtrowana tyle razy, że zaczyna smakować jak holenderski lager. Wtedy wadliwa wiązka naprowadzająca wciąga załogę Karła na opuszczoną stację kosmiczną...

Kryten łapie śmiertelnego wirusa komputerowego, a Rimmer i reszta muszą wejść w głąb jego elektronicznego umysłu. Trafiają do miasteczka na Dzikim Zachodzie, gdzie czeka ich pojedynek z metafizycznymi rewolwerowcami.

Załoga Karła potrzebuje części zamiennych do silnika od przerażających, rzygać się chce jak brzydkich Kinitawowi. Jednak plemię GELF-ów interesuje tylko jedna wymiana: Lister musi poślubić córkę wodza.

Uwięziony na rozpadającym się statku Rimmer porzuca resztę załogi, uciekając jedyną ocalałą kapsułą ratunkową. Gdy zbliża się z zawrotną prędkością do tunelu czasoprzestrzennego, odkrywa, że kapsuła nie ma sterów.

Gdy obok Kosmokosa materializuje się identyczny statek, załoga z przerażeniem odbiera sygnał SOS od samych siebie z przyszłości za piętnaście lat.

Załoga nie żyje, wybita przez swoje przyszłe wersje w dramatycznym finale szóstego sezonu. Powrót zza grobu to jednak bułka z masłem w porównaniu z prawdziwym dramatem Listera – zapasy curry przepadły, a on znajduje się trzy miliony lat świetlnych od najbliższego poppadoma. Nie mogąc znieść głodu vindaloo, ignoruje prawa przyczynowo-skutkowe i cofa się w czasie z zamiarem zamówienia „500 porcji na wynos”, ale ląduje w Dallas w listopadzie 1963 roku, gdzie przez przypadek wypycha snajpera przez okno na piątym piętrze.

Znacznie bardziej szarmanckie alter ego Rimmera, As Rimmer, ląduje na Kosmokosie śmiertelnie ranny. Prosi Rimmera, by ten zajął jego miejsce jako zawadiacki obrońca Wszechświata. Rimmer z żalem musi odmówić, bo jest zbyt zajęty katalogowaniem swojej kolekcji butów.

Kiedy zderzają się dwie rzeczywistości, załoga Karła przeżywa swój najbardziej przerażający koszmar – spotykają prawdziwą, żywą, ludzką kobietę, która w dodatku jest atrakcyjna i miła. To Kristine Kochanski, była dziewczyna Listera. Kryten od razu dostaje ataku chorobliwej zazdrości, przekonany, że odbierze mu ona Listera, i zaczyna knuć, jak natychmiast odesłać ją do jej własnego wymiaru.

Gdy w środku nocy wysiada główny generator i zasilanie awaryjne, załoga musi przeczołgać się przez kilometrowy labirynt kanałów technicznych, by zrestartować silniki. Podczas tej wyprawy dowiadują się o sobie nawzajem kilku zaskakujących rzeczy. W tym tego, co Lister zrobił kiedyś na skrzynce ze szparagami w puszce.

Lister odkrywa, że tęskni za Rimmerem – dopóki Kryten nie zabiera go na wirtualną przejażdżkę „Doświadczenie Rimmera”, prezentującą najwspanialsze momenty z powszechnie znienawidzonego życia zmarłego załoganta.

Kochanski zabiera załogę do symulatora sztucznej rzeczywistości i przenosi ich do świata „Dumy i uprzedzenia”, licząc na to, że przybliży im niuanse tego literackiego arcydzieła. Wolne żarty.

Lister zostaje zainfekowany dziwnym, inteligentnym wirusem. Próbuje nawiązać łączność z chorobą i ugłaskać ją, by go nie zabijała, ale gdy to zawodzi, zdaje sobie sprawę, że będzie musiał poddać się rozbrajająco prostej kuracji Kochanski.

Załoga szuka nanobotów w koszu na brudną bieliznę, aby przywrócić Listera do stanu sprzed infekcji. Zamiast tego dowiadują się, kto i dlaczego ukradł ich statek, Czerwonego Karła.

Nanoboty nie tylko odtworzyły Czerwonego Karła, ale też zaludniły go oryginalną załogą. Dla Rimmera to fantastyczna wiadomość.

Rimmer zostaje zaproszony na kolację z kapitanem. Żeby impreza się rozkręciła, oblewa się „Wirusem Magnetyzmu Seksualnego”, przez co żeńska część załogi nie może mu się oprzeć.

Załodze Karła grożą dwa lata w areszcie za przestępstwa przeciwko Korpusowi Kosmicznemu. Widząc, że ich linia obrony ma więcej dziur niż gacie Listera, postanawiają uciec, by dowieść swojej niewinności.

Posłuchawszy rady Holly'ego, Lister wstępuje do „Kanarków” – zaprawionego w bojach oddziału skazańców wysyłanych na samobójcze misje. Okazuje się, że to wcale nie był, jak myślał, więzienny chór!

Kryten zakłada własną piracką stację telewizyjną, aby umilić czas więźniom.

Kiedy Rimmer i Lister muszą zmierzyć się ze strażnikami w meczu koszykówki, dosypują rywalom do soku na przerwę lek na potencję o nazwie „Boing”.

Załoga Karła odkrywa, że ptaki pochodzą od dinozaurów, gdy przypadkowo cofają wróbla w ewolucji prosto do postaci T-Rexa!

Rimmer trafia do lustrzanego wymiaru, w którym odkrywa, że kapitanem statku jest inna wersja jego samego.

Dziewięć lat później załoga Czerwonego Karła jest starsza, ale ani trochę mądrzejsza. Dzień Listera, upływający na wkurzaniu Rimmera, zostaje przerwany przez odkrycie skaczącego po wymiarach lewiatana w głębokim na milę zbiorniku wodnym statku.

Zastępczyni Rimmera, Katerina, jest zdeterminowana, by sprowadzić Listera z powrotem na jego ojczystą planetę. Jednak Ziemia w 2009 roku wcale nie jest taka, jakiej się spodziewali, a Rimmer wcale nie zamierza dać się zastąpić.

Wiedząc, że są skazani na śmierć, załoganci Karła udają się pod tajemniczy adres w Londynie, by błagać o przedłużenie życia.

Rimmer odbiera sygnał SOS ze skazanego na zagładę statku dowodzonego przez jego odnoszącego pasmo sukcesów brata, Howarda. Nie potrafi jednak zdobyć się na jego ratunek, dopóki nie dorówna mu stopniem zawodowym. Ma 15 godzin, by zdać egzamin z astronawigacji i zostać oficerem — ten sam egzamin, który oblał już dziewięć razy.

Lister co roku wysyła sobie kartkę na Dzień Ojca, by uczcić fakt, że jest swoim własnym tatą. Kiedy jednak Rimmer wytyka mu, że był dla siebie beznadziejnym ojcem, Lister postanawia coś z tym zrobić. W tym czasie Rimmer i Kryten instalują nowy komputer pokładowy: piękną, lecz zabójczo logiczną Pree.

Uwięzieni w Brytanii w 23 roku n.e. załoganci potrzebują 8-woltowej baterii, aby zasilić pilot powrotny i wrócić do domu. Przypominając sobie lekcję ze szkoły, Rimmer proponuje zrobienie baterii z cytryn. Jednak najbliższa cytryna znajduje się w Indiach, ponad 6000 kilometrów dalej. Wyruszają w podróż, która ostatecznie doprowadzi ich do spotkania z historyczną gwiazdą z pierwszej ligi, co może zmienić całe dzieje cywilizacji.

Lister przegrywa Rimmera w pokera z Inżynieryjnymi Formami Życia i w zamian otrzymuje niechciany prezent: detonator krocza zaprogramowany na wybuch w ciągu 24 godzin, jeśli Lister nie spłaci długów. Tymczasem Kryten i Kocur zostają splątani kwantowo i robią wszystko w idealnej synchronizacji.

Lister ma kłopoty sercowe, gdy wikła się w trójkąt miłosny z automatami z przekąskami numer 23 i 34. Na domiar złego dostaje list od dawnej dziewczyny z informacją, że jest w ciąży i to może być jego dziecko. Lister i Rimmer przekopują się przez górę korespondencji z kapsuły pocztowej, by dowiedzieć się, czy Lister wreszcie został ojcem.

Ukrywając się w asteroidzie, otoczeni przez Okręt Śmierci Symulantów i flotę Anihilatorów, załoganci zaczynają się zastanawiać, czy to już początek końca. Tylko jeden człowiek może ich uratować. Niestety tym człowiekiem jest Arnold J. Rimmer.

Załoga Karła trafia do alternatywnej wersji Ameryki, w której nowoczesna technologia jest zakazana, co czyni istnienie Rimmera i Krytena nielegalnym. Bohaterowie przenikają do technologicznego podziemia i próbują obalić autorytarny reżim.

Kiedy załoga bada rozbity statek na dnie oceanicznego księżyca, Lister i Kocur zostają uwięzieni, a dla Listera zaczyna się prawdziwy koszmar. W tym czasie Rimmer i Kryten odkrywają, że statkiem steruje mroczna siła.

Po awanturze z obłąkanym droidem Lister zostaje pozbawiony nerek. Jedynym rozwiązaniem jest nakłonienie Kocura, najbardziej samolubnej istoty we wszechświecie, by oddał mu jedną ze swoich.

Dzięki skandalicznemu zbiegowi okoliczności i odrobinie szczęścia Rimmer ratuje życie wydrukowanemu biologicznie kapitanowi i dostaje awans, spełniając swoje życiowe marzenie o zostaniu oficerem. Natychmiast otwiera klub oficerski, do którego wstęp mają tylko wybrani, i za pomocą biodrukarki zapełnia go kolejnymi wersjami samego siebie.

Kryten przechodzi kryzys wieku średniego i zmienia kolor obudowy z mechanoidowej szarości na czerwień Ferrari. Ekipa próbuje mu uświadomić, jak wiele w życiu osiągnął, zabierając go w odwiedziny do mechanoida z jego dawnej floty.

Kocur robi sobie przerwę od bycia zakochanym w samym sobie i zakochuje się bez pamięci w kotce, która skrywa mroczny sekret.

Załoga Karła natrafia na stację kosmiczną, której załoga opracowała lekarstwo na zło.

Lister, Kocur i Rimmer przekonują się na własnej skórze, jak wygląda życie Krytena, kiedy zostają wgrani do ciał mechanoidów i zmuszeni do niewolniczej pracy.

Załoganci trafiają na statek, na którym krytyka jest nielegalna. Jak poradzi sobie z tym Rimmer?

Kiedy wszystkie maszyny na Czerwonym Karle rozpoczynają strajk, Rimmer i Kryten organizują wybory prezydenckie, podczas gdy Kocur przeżywa bezprecedensowy kryzys tożsamości, odkrywając, że potrzebuje okularów.

Gdy załoga pobiera najnowszą aktualizację oprogramowania, odkrywa, że Jupiter Mining Corporation, właściciel Czerwonego Karła, została wykupiona przez M-Corp — firmę, która sprawia, że jej pracownicy widzą wyłącznie produkty wyprodukowane przez nią samą.

Rimmer wchodzi w posiadanie skoczka kwantowego i podróżuje po multiwersum w poszukiwaniu wymiaru, w którym nie jest aż tak kompletnym nieudacznikiem.