Zorro

Victoria zostaje oskarżona o zamordowanie gościa swojej tawerny.

Korespondencyjna znajoma dona Alejandro przybywa do Los Angeles i ku wielkiemu niezadowoleniu Diego zanosi się na ślub.

Alkad Ramon próbuje zmonopolizować zasoby wody w pueblo.

Alkad każe splądrować indiański obóz i zostawić znak Zorro, by nastawić całe pueblo przeciwko „bandycie”. Odkrywa też rudę miedzi na ziemiach Indian i wynajmuje fałszywego Zorro, mistrza fechtunku, by obrabował kościelną puszkę dla ubogich, co przekonuje większość mieszkańców. Prawdziwy Zorro rusza zbadać sprawę, znajduje raport geologiczny alkada i podsłuchuje jego plan sfingowanego pojedynku z oszustem. Alkad konfiskuje ziemię Indian, ale obaj spiskowcy zostają pokonani przez prawdziwego Zorro.

Kuzyn Diego odwiedza hacjendę wraz ze swoją narzeczoną. Kiedy jednak staje się jasne, że kobieta zamierza go rzucić z powodu zauroczenia Zorro, mężczyzna postanawia wyzwać bohatera na pojedynek.

Rodzina de la Vega jest zaskoczona, gdy ubogi rolnik Maceas oferuje im darmowy wóz fasoli. Mężczyzna wierzy, że Zeus – wspaniały ogier, którego wyleczył na wyścigi po tym, jak don Esteban kazał go uśpić – przyniesie mu fortunę w starciu z pewnym señorem Herrerą. Całe pueblo obstawia wynik gonitwy, a don Diego, po wygraniu przyjacielskiego wyzwania z donem Alejandro, zauważa, że nieznajomy celowo wstrzymywał konia. Alkad stawia nawet 4000 pesos z podatków zebranych dla gubernatora.

Gdy Zorro odnajduje łupy bandytów, wśród zdobyczy trafia na niemowlę, którego złodzieje chętnie się pozbywają. Jak Diego słusznie domyśla się po ubranku, dziewczynka została skradziona rosyjskim imigrantom tłumnie przybywającym do Kalifornii. Wyznaczona przez nich nagroda 500 pesos natychmiast zmienia podejście alkada z obojętności na gorliwość. Biedny Felipe musi opiekować się płaczącym dzieckiem, więc błaga Zorro o pomoc señority Victorii Escalante, która okazuje się wprost stworzona do roli matki.

Alkad obiecuje mieszkańcom bezpośrednią drogę do San Pedro, trakt Ramona, ale zmusza siłą „ochotników” do pracy przy jej budowie. Kiedy don Alejandro wyrusza ze skargą do gubernatora terytorialnego w Monterrey, sierżant Mendoza dostaje rozkaz powstrzymania go. Zorro rusza odciągnąć uwagę lansjerów, ale zostaje postrzelony i spada w kanion, pozornie martwy. Kiedy Toronado wraca sam, Felipe rusza jego śladem i odważnie schodzi na dno wąwozu.

Ranny Zorro, szukając schronienia w kanionie, wspomina, jak pokazał Felipe tajne przejście w kominku prowadzące do jaskini. Aresztowanie dona Alejandro i Victorii Escalante przez alkada oraz słowa Mendozy, że żołnierzy najbardziej przeraża nieznane, natchnęły Diega do stworzenia tajemniczego mściciela w czarnej pelerynie i masce. Imię zaczerpnął od sprytnego lisa („zorro” po hiszpańsku), którego w kryjówce znalazł Felipe – niezastąpiony pomocnik, odkąd Diego odkrył, że niemy chłopak wcale nie jest głuchy.

Lansjerzy schodzą do kanionu, ale zamiast ciała Zorro znajdują jedynie jego ubranie na kukle z gałęzi. Toronado sam z siebie płoszy i uwalnia ich konie, a Felipe pomaga ukryć się rannemu Diegowi pod wodą, pozwalając mu oddychać przez trzcinę. Diego wspomina, jak szukał nieznanego w okolicy wierzchowca dla Zorro, a Felipe pomógł mu odnaleźć, schwytać, nazwać i wytresować dzikiego czarnego ogiera po uratowaniu jego źrebaka.

Zorro i Felipe szykują się na ostateczne starcie, ale napotykają tylko swoje konie – Toronado znalazł nawet wyjście z kanionu, dzięki czemu wracają do domu. Mendoza wraca jedynie ze strojem Zorro i inkasuje 500 pesos nagrody, która jednak zostaje w całości opodatkowana z racji jego służby wojskowej. Diego dowiaduje się od doktora Hernandeza, że wieść o śmierci Zorro uczyniła alkada jeszcze okrutniejszym, lecz sam jest zbyt słaby, by wstać z łóżka. Victoria donosi, że powróciły roboty przymusowe, wprowadzono nowe podatki, a alkad szykuje uroczystości żałobne z fałszywym ciałem Zorro, by pogrzebać mit bohatera.

Wolny czarnoskóry mężczyzna, Jack Holten (w tej roli Philip Michael Thomas), je obiad w tawernie Victorii. Gdy dwaj strażnicy alkada zaczynają go zaczepiać z powodu koloru skóry, Jack wymierza jednemu z nich cios. Trafia do aresztu za napaść na żołnierza Hiszpanii. Alkad zabiera mu dokumenty potwierdzające wolność i planuje sprzedać go na plantację w USA. Don Diego i don Alejandro wiedzą, że alkad nie oprze się zakładowi, więc proponują mu układ: jeśli Jack pokona w walce bokserskiej najlepszego strażnika, odzyska wolność.

Rabuś kradnie żołd garnizonu. Świadkiem jest ojciec Diego, don Alejandro de la Vega, który próbuje powstrzymać sprawców, lecz zostaje brutalnie powalony na ziemię. Victoria znajduje go i sprowadza do hacjendy, gdzie doktor Hernandez stwierdza, że ranny może już nigdy nie wybudzić się ze śpiączki. Zrozpaczony don Diego dręczy się poczuciem winy, że może nigdy nie zdążyć wyznać ojcu prawdy o swojej podwójnej tożsamości. Alkad zrzuca winę na Zorro, a lekarz przyznaje z rezygnacją, że jedyne lekarstwo dające Alejandro cień szansy zniknęło wraz ze skradzionym złotem.

Wędrowny Francuz Foucard imponuje mieszkańcom pueblo – nawet wiecznie sceptycznemu don Diego – sztuczkami magicznymi i zręcznością kieszonkowca, po czym zaczyna zalecać się do Victorii i świadczyć mieszkańcom drobne usługi naukowe. Sierżant Mendoza ma dowodzić eskortą transportu złota, lecz ładunek – podobnie jak wcześniej niedaleko San Francisco – zostaje skradziony przez kogoś miotającego kule ognia. Nawet Zorro zjawia się za późno, a Foucarda zastaje śpiącego w oddali. Diego wyjaśnia Felipe, że chemiczne właściwości pirosiarczanu rozwiązują dwie zagadki Francuza: w tym sposób, w jaki „ożywił” pozornie martwą gołębicę.

Pułkownik hiszpańskiej armii królewskiej Mefisto Palomarez, osławiony rzeźnik z Jukatanu, szybko traci podziw alkada, gdy ogłasza swój plan schwytania Zorro. Zamierza codziennie wybierać drogą losowania i wieszać jednego mieszkańca pueblo, aż Zorro odda się w ręce sprawiedliwości – a pierwszym skazańcem zostaje sierżant Mendoza! Zorro zjawia się nocą, proponując pułkownikowi uczciwy pojedynek, lecz zostaje uwięziony. Oczywiście był przygotowany na zdradę i nawet alkad uśmiecha się pod nosem, gdy sadysta zostaje upokorzony tuż przed egzekucją Mendozy.

Sebastian Moreno, pisarz z Hiszpanii, przybywa do pueblo, by napisać książkę o Zorro i odkryć jego prawdziwą tożsamość. Niedługo po przyjeździe jest świadkiem, jak zamaskowany jeździec ratuje Victorię i jej gości przed dwoma bandytami. Nie ma pojęcia, jak blisko prawdy się znajduje, goszcząc u dona Alejandro w hacjendzie de la Vega, gdzie przypadkowo uruchamia tajny mechanizm drzwi w kominku – na szczęście Diego powstrzymuje go w porę przed wejściem do środka. Alkad każe sierżantowi Mendozie bezskutecznie śledzić Moreno krok w krok przez całe tygodnie.

Alkad zaciera ręce na wieść o ucieczce Leonarda Monteza, który ukrył klejnot skradziony ze świątyni misji Guadalupe w Santa Barbara i najpewniej zmierza do pueblo, by go odzyskać. Felipe właśnie pokazuje na migi Diego, że namalowana przez niego „Mona Lisa z pueblo” przypomina señoritę Escalante, gdy we własnej osobie zjawia się Victoria z wiadomością, że alkad uwięził Leonarda. Zorro rusza, by powstrzymać przekazanie kościelnego skarbu w ręce chciwych zbrodniarzy i odbija skazańca sprzed samego nosa alkada i lansjerów.

Toronado znika i kulejąc błąka się po pustyni, wprawiając Diega w rozpacz. Mały chłopiec odnajduje i przygarnia zwykle nieokiełznanego ogiera.

Diego z niecierpliwością czeka na przybycie nowego misjonarza, ojca Beniteza, z którym korespondował na tematy ornitologiczne. Kapłan witający się z donem Alejandro okazuje się jednak gburowatym człowiekiem twierdzącym, że podlega wyłącznie kardynałowi. Nakazuje caballeros potroić datki na rzekome remonty i bezpodstawnie oskarża sługę Carlosa o kradzież kościelnego srebra. Diego zauważa, że charakter pisma przybysza nie zgadza się z listami, po czym jako Zorro podsłuchuje nocą, jak fałszywy duchowny targuje się z alkadem o podział łupów. Rankiem Carlos ma zostać wychłostany, ale Zorro przynosi zaginione srebro.

Don Diego i Felipe głowią się, jakiego prehistorycznego stwora kości ugrzęzły w smole, gdy don Alejandro przynosi sensacyjną wiadomość: jedynym spadkobiercą hacjendy Portillo okazuje się sierżant Jaime Mendoza, wychowanek sierocińca i daleki krewny zmarłego właściciela. Mieszkający tam zarządca Torres opowiada Mendozie legendę o budowniczym posiadłości, konkwistadorze Portillo, który powiesił się z nieszczęśliwej miłości i rzekomo straszy w murach dworu. Miejscowi notable radzą nowemu donowi nie przejmować się plotkami i przyjmują zaproszenia na jego pierwszy wystawny bankiet.

Fotograficzne eksperymenty Diego według pomysłu Josepha Eepsa kończą się spektakularną klapą. W tym samym czasie transport 6000 pesos w złocie prowadzony przez señory Caseya Hawkesa do północnych kolonii zostaje zaatakowany przez Indian. Choć Diego zwraca uwagę, że użyte strzały są nietypowe dla okolicznych szczepów, za głowę każdego Indianina zostaje wyznaczona nagroda. Gdy Zorro ratuje niewinnych tubylców, ludzie Hawkesa próbują go schwytać, lecz sami lądują za kratkami, skąd alkad szybko ich wypuszcza. Z pomocą Victorii Zorro przeszukuje pokój Hawkesa w jej gospodzie i rusza śladem jego bandy.

Don Diego i Victoria podejrzewają, że medium Miyarana, twierdząca, że rozmawia ze zmarłymi krewnymi mieszkańców, oraz jej towarzysz Ricardo Quintano, sprzedający biedakom „magiczne” kamienie, to zwykli oszuści. Zorro odkrywa, że para płaci alkadowi dwadzieścia procent zysków za wgląd w oficjalne akta, co pozwala im mamić naiwnych faktami z ich prywatnego życia. Kiedy don Alejandro publicznie demaskuje szarlatanów, zaczynają mu grozić, a stający w obronie ojca don Diego zostaje wyzwany przez Ricarda na pojedynek.

Alkad jest zachwycony zaproszeniem na przyjęcie urodzinowe w gospodzie w gronie szlachty, lecz identyczne zaproszenie dostaje Mendoza, a don Diego i don Alejandro powątpiewają, czy alkad naprawdę wyprawiłby fetę na cześć sierżanta. Mimo podejrzeń wszyscy zjawiają się na miejscu, gdzie wraz z Victorią zostają obezwładnieni i przywiązani do beczki prochu z tlącym się lontem przez Ricarda Quintanę, który odsiedział osiem miesięcy w więzieniu, podczas gdy jego wspólniczka Myatana zmarła za kratami.

Dyliżans przywozi do Los Angeles dwoje gości. Pierwszym jest brat Victorii, porucznik armii kolonialnej Francisco Escalante, który po kolacji z Mendozą dochodzi do wniosku, że garnizon nie zdoła powstrzymać ewentualnej aneksji przez Stany Zjednoczone; alkad obiecuje mu posadę pod warunkiem pojmania Zorro. Drugim przybyszem jest kobieta podająca się za matkę Josego del Reynoso – czyli Felipe. Don Diego wspomina, jak adoptował chłopca, gdy odnalazł go na pobojowisku sierpniowej rewolucji pod wozem, na którym leżał martwy ojciec dziecka, a trauma najpewniej odebrała mu mowę.

Nienawidzony pułkownik Mefisto Palomarez wraca, wymachując królewskim dekretem przekazującym mu na własność wszystkie ziemie w terytorium. Bez pytania zajmuje hacjendę rodziny de la Vega, zgadzając się jednak na propozycję dona Alejandro, by dokument poświadczył bezstronny świadek niebędący właścicielem ziemskim – sierżant Mendoza. Dzięki oddanemu Felipe Diego dowiaduje się, że pułkownik zamierza odsprzedać pueblo niejakiemu Brittonowi Bickelowi. Zorro udaje się rzucić okiem na pismo i odkrywa mistrzowskie fałszerstwo, lecz podczas konfrontacji zostaje zraniony przez Palomareza tajemniczą, śmiertelną trucizną.

Wędrowny handlarz i wynalazca, doktor Henry Wayne, prezentuje mieszkańcom niezwykłe wynalazki, w tym odkurzacz. Alkald ma dla niego tylko jedno zlecenie: zbudować pułapkę na Zorro. Diego, którego nieudany balon braci Montgolfier bawi Felipe, udaje, że pomaga, ale tak naprawdę tego nie robi. Wayne zastawia więc sidła z alkaldem, który przygotowuje odpowiednią przynętę – rzekomą egzekucję señority Victorii Escalante. Gdy Zorro łapie ich we własną pułapkę, alkald daje Wayne'owi ostatnią szansę na odnalezienie kryjówki lisa.

Dawny nauczyciel szermierki Diego z uniwersytetu w Madrycie, sir Edmond Kendall, przybywa dyliżansem do Los Angeles. Jako brytyjski rycerz odmawia zapłacenia podatku podróżnego, walczy z lansjerami i jest zbulwersowany, że Diego udaje, iż nie potrafi walczyć, i woli zapłacić za niego. Alkald nakazuje Mendozie dowiedzieć się czegoś o przybyszu. Don Alejandro zna go od 30 lat, ale nie zdradza niczego przydatnego. Na hacjendzie dwaj mężczyźni ostrzeliwują sir Edmonda i trenującego z nim Diego; Edmond rozpoznaje w nich Sancheza i Figueroę.

Gdy De la Vegowie wyjeżdżają na aukcję bydła, kapitan piratów Henry Stark ze „Złotego Lwa”, który stracił połowę załogi, najeżdża Los Angeles, porywając ludzi do pracy przymusowej, konia alkalda, a nawet Victorię i Felipe. Mijają De la Vegów w drodze powrotnej. Don Alejandro rusza do garnizonu, a Diego udaje, że tylko tropi piratów, lecz sam daje się schwytać, uwalniając wcześniej Felipe. Chłopak jedzie do hacjendy, siodła Toronado i następnego ranka przywozi strój Zorro oraz szablę Diego, który zdołał już poluzować więzy.

Señorita Amanda Herrera, córka geodety goszcząca u rodziny De la Vega, od pierwszego wejrzenia podbija serce sierżanta Jaimego Mendozy, okazując się dla niego bardziej pociągająca niż potrawy Victorii. Jednak to szeregowy Pedro Sanchez porywa ją do tańca, więc zazdrosny sierżant dręczy biednego żołnierza m.in. czyszczeniem latryn, by wymusić na nim prośbę o przeniesienie. Diego i Alejandro szkolą Mendozę w sztuce zalotów, co okazuje się jeszcze trudniejszym zadaniem. Niestety Amanda ma jeszcze jednego, wyższego rangą zalotnika – alkalda – i żaden z nich nie przypada jej do gustu. Zorro rusza w pogoń za tymi samymi dwoma bandytami, których tropem alkald wysłał swoich miłosnych rywali.

Sir Miles Thackery, najsłynniejszy szermierz Europy, przybywa do Los Angeles, pyta o najlepszego fechmistrza w pueblo i natychmiast wyzywa na pojedynek oraz pokonuje nieświadomego ryzyka sierżanta Mendozę, a następnie alkalda. Jako zwycięski mistrz ogłasza, że na czas jego pobytu wszyscy mają mu służyć, a alkald zostaje wręcz jego lokajem. Don Alejandro zostaje oszukany na licytacji swojego nagradzanego byka, a wszyscy, łącznie z Victorią, padają ofiarą zniewag. Diego staje do pojedynku z Milesem, lecz by nie zdradzić swojej tożsamości, udaje skręcenie kostki. Wkracza Zorro...

Na mocy rozkazu gubernatora każde pueblo na terytorium otrzymuje prasę drukarską, by założyć własną gazetę, rzekomo w celu krzewienia wolności słowa. Don Diego zgłasza się na redaktora „Los Angeles Guardian”. Felipe donosi, że bandyci atakują farmerów w północnej dolinie – Zorro rusza na ratunek ambitnemu José Rivasowi. Z pomocą don Alejandro przy prasie drukarskiej oraz Felipe, Diego ujawnia nadużycia alkalda, podczas gdy Victoria zakłada kącik porad sercowych jako „doña Corazon”, a Mendoza rubrykę kulinarną pod pseudonimem „Señor Estomago”.

Po samotnym przepędzeniu pięciu zbójców Zorro zostaje ukąszony przez grzechotnika i traci przytomność na farmie herszta bandytów, Alisio Turrona, któremu chwilę wcześniej darował życie w brawurowym pojedynku. Żona bandyty, Magdalena, opiekuje się rannym, opierając się pokusie zdobycia wyznaczonej przez alkalda sowitej nagrody. Jednak Alisio, którego koszulę ze znakiem Z kobieta właśnie miała cerować, nakrywa ich, tchórzliwie atakuje Zorro zmuszonego do szermierki lewą ręką, po czym przegrywa i ucieka do alkalda. Paląca chęć schwytania zamaskowanego jeźdźca okazuje się dla alkalda zgubna, gdy wraz z lansjerami dociera na farmę...

Zorro wyrusza, by ujawnić bezczelne manipulacje alkalda przy wagach targowych, lecz tym razem indiański zwiadowca, Szare Skrzydło, czeka, by podjąć jego trop i w nagrodę zdobyć konia, którego podziwia ponad wszystko – a w swoim fachu jest naprawdę znakomity. Diego i Felipe przepędzają owce przez plac, ale tropiciel odnajduje ślad. Diego wysyła więc Felipe na Toronado, by zmylił pogoń fałszywym tropem, a sam oferuje pomoc w ominięciu nowych, niebezpiecznych ruchomych piasków na ziemiach De la Vegów. Indianin bezbłędnie czyta każdy ślad, aż biedny Felipe, nie mogąc uciec, nie widzi innego wyjścia, jak tylko się ukryć...

Don Carlos przegrywa majątek w pokera z obcym szulerem Bishopem, którego podejrzewa o oszustwo. Zorro interweniuje, lecz tchórzliwy szuler strzela do niego, a kula trafia zasłaniającą go Victorię. Doktor Hernandez nie jest pewien, jak poważny jest jej stan. Diego postanawia, że jeśli ona umrze, Zorro zginie razem z nią. Umierający po pojedynku pistoletowym z Bishopem Carlos błaga don Alejandro, by dopilnował przekazania jego ziemi pracownikom, ale Bishop zyskuje zatwierdzenie praw u alkalda za 50% „podatku od przeniesienia własności” i wyzywa Alejandro na pojedynek. Tylko Felipe zauważa o świcie odjeżdżającego don Alejandro i brakującą broń...

Mendoza cieszył się na dwudniową nieobecność alkalda, który wyjechał do Santa Barbary, wprowadzając na ten czas godzinę policyjną. Tyran wraca jednak do miasta wcześniej i to całkowicie odmieniony – jest czarujący, uprzejmy dla wszystkich, a nawet prawi komplementy Victorii. Do czasu, gdy znowu staje się dawnym, bezwzględnym sobą. Wtedy sam uroczy Luis wyczuwa podstęp związany ze swoją przeszłością i człowiekiem nazwiskiem Vincente Ramon. Ów problem zostaje niespodziewanie rozwiązany przez Zorro...

Kiedy alkald sabotuje plan Victorii polegający na dostarczeniu Indianom zapasów, zakazując mieszkańcom wstępu na ich ziemie, z pomocą przychodzi Jankes Joshua Barnes i zgłasza się do powożenia wozem. Zorro powstrzymuje lansjera przed zastrzeleniem Joshuy. Barnes kupuje ziemię od rodziny De la Vega, by zająć się rolnictwem, lecz alkald unieważnia transakcję, uznając go za cudzoziemca, i aresztuje za odmowę udowodnienia lojalności koronie poprzez schwytanie Zorro. Wkrótce do miasta docierają trzej bracia Harper, pragnący pomścić śmierć ojca, Jake'a, z rąk Joshuy. Alkald proponuje im uwolnienie Barnesa, jeśli...

Alkald i jego żołnierze przepędzają plemię Indian z ziem otaczających Los Angeles, jednak na miejscu zostaje młoda dziewczyna o imieniu Kinona. Z opresji ratuje ją Zorro, a schronienie dają jej De la Vegowie. Kinona i Felipe zakochują się w sobie, ale alkald ma wobec dziewczyny zupełnie inne plany. Na dodatek Kinona jest już obiecana wojownikowi o imieniu Czarne Pióro, który odtąd widzi w Felipe wroga.

Przestępca zwany Sokołem, posługujący się drapieżnym ptakiem i działający z dwoma wspólnikami, uznaje Los Angeles za idealny łup ze względu na skorumpowanego alkalda – pod warunkiem, że uda mu się zastawić pułapkę na Zorro. Nowe podatki alkalda, mające pokryć koszt ekstrawaganckich butów za 400 pesos, pozwalają Sokołowi wywołać bunt przez rozdawanie srebrnych monet, których chemiczne ślady don Diego łączy z napadem na bank w Guadalajarze. Gdy don Alejandro ostrzega mieszkańców przed rozlewem krwi, zostaje porwany jako przynęta do śmiertelnej pułapki w górach. Zorro rusza do walki z obydwoma złoczyńcami...

Zbliża się Boże Narodzenie, a don Diego jest przygnębiony – mniej z powodu przeziębienia, a bardziej przez docinki ojca, który zarzuca mu, że nie zaprotestował, gdy Zorro w pojedynkę ratował niewinnego Frieza przed chłostą zarządzoną przez alkalda. Diego postanawia odpuścić sobie przyjęcie u Victorii i zastanawia się, czy jego niekończąca się walka z bezprawiem ma sens, skoro nie zbliża go do ukochanej, a jako zamaskowany obrońca nie może liczyć na uznanie pod własnym nazwiskiem. Wtedy w magiczny sposób zjawia się don Fernando, anioł losu, który pokazuje Diego, o ile gorszy byłby los wszystkich bez jego pomocy...

Podczas łowienia ryb Felipe natyka się na Carillo i trzech innych zbirów planujących napad na Los Angeles oraz zabójstwo alkalda w ramach zemsty. Chłopak zostaje schwytany, uznany za głuchego i związany. Diego odnajduje go i uwalnia, lecz alkald drwi, że chłopak zmyślił tę historię, by ratować własną skórę, i kontynuuje przygotowania do poświęcenia nowego dzwonu misyjnego przed dostojnymi gośćmi, podczas którego garnizon ma być nieuzbrojony. Zorro samotnie stawia czoła przebranym za mnichów bandytom z kuszą i karabinem, a następnie mściwemu Carillo, który ucieka z placu...

Zorro ściga i chwyta Enrique Vargasa, podejrzanego o napad na bank w Los Angeles. Zaintrygowany brakiem zainteresowania ze strony alkalda, Diego postanawia bronić Enrique przed sądem przeciwko oskarżycielowi Mendozie, który jest pewien, że oskarżony ucieknie przed stryczkiem. Wkrótce olbrzym dosłownie roznosi więzienie w pył: to Nestor Vargas przybył po młodszego brata. Udaje się ich jednak przekonać, by poczekali na sprawiedliwy proces, zamiast uciekać przez resztę życia – tym bardziej że argumenty w postaci pięści Nestora, zginających żelazne kraty, skutecznie uciszają wszelkie sprzeciwy Mendozy wobec obrony Diego...

Sędzia Bernardo de la Paz otrzymuje pogróżki, ponieważ ma skazać na śmierć brata groźnego przestępcy Vincente Torresa. Wysyła więc nastoletniego syna Carlosa dla bezpieczeństwa na hacjendę rodziny De la Vega, gdzie Felipe szybko przekonuje się, że jego nowy towarzysz to zuchwały łobuz. Diego testuje akurat klej do sztucznych bród na wielkanocne przedstawienie, a obaj chłopcy postanawiają go wypróbować. Urwis niszczy wazon i ucieka do miasteczka w przebraniu dorosłego, dosiadając jednego z najlepszych koni z hacjendy i dzierżąc paradną szpadę don Alejandro – akurat wtedy, gdy rzekomy syn gubernatora zaciąga się do...

Gdy Zorro powstrzymuje napad na dyliżans, rabuś Lopez przyznaje, że został wypuszczony z aresztu przez samego alkalda tylko po to, by udaremnić przyjazd jego otyłej, opryskliwej i złośliwej kuzynki, słynnej krawcowej Hermelindy. Kobieta musi pokonać resztę drogi pieszo wraz z towarzyszami podróży: botanikiem Andresem Bolanosem i pianistą Honorio Aragonem, na którego z niecierpliwością czeka całe miasteczko. Aragon zatrzymuje się u Victorii, lecz ma grać na fortepianie De la Vegów. Nocą hacjenda zostaje obrabowana, a don Alejandro ogłuszony przez zamaskowanego konesera sztuki, który pogwizduje Beethovena. Jego kolejną ofiarą staje się Victoria...

Zastępca gubernatora Frasquez przybywa dzień wcześniej z rozkazem schwytania Zorro, podczas gdy alkald wciąż nie wrócił. Uznaje Mendozę za nieodpowiedniego na stanowisko pełniącego obowiązki alkalda i mianuje don Alejandro, żądając ujęcia banity do soboty – w przeciwnym razie grozi mu zakuciem w kajdany i doprowadzeniem hacjendy do bankructwa podatkami. Krawiec Miguel Martinez dowiaduje się, że jego brat został niesłusznie oskarżony o kradzież bydła i zastrzelony, więc rusza do Los Angeles, by krwawo zemścić się na alkaldzie, nie zważając na to, kto tymczasowo sprawuje urząd. Victoria oferuje mu zniżkę, darmową zupę i wyjawia, że urzęduje Alejandro...

Nocą królewscy żołnierze przywożą wysadzaną klejnotami szpadę, mającą rzekomo należeć do Karola Wielkiego, którą alkald ma potajemnie przechować. Wkrótce do Los Angeles przybywa trupa teatralna karła, dona Alfonso Bautisty Alvarada de Figueroa. Gdy alkald żąda wygórowanego podatku od występów w wysokości 50 pesos, Alfonso dowiaduje się o nagrodzie 600 pesos za głowę Zorro i odkrywa, że pieniądze spoczywają w gabinecie. Podkrada je, po czym udaje, że znalazł je w miejscu, w którym sam je ukrył. Felipe czyta z jego warg, że celem jest cenna szpada. Alfonso hipnotyzuje alkalda, ale na widowni pojawia się również Zorro...

Protestant Daniel Nielson, uciekający przed prześladowaniami religijnymi wraz z żoną Esther i synem Aaronem, jest od lat pierwszym klientem urzędu ziemskiego alkalda Ramona, który naprawdę chce osiedlić się w Los Angeles. Mimo ostrzeżeń Diego i Victorii, że to jałowe pustkowie, Daniel przyjmuje 40 akrów na skalistej Mesa de las Piedras. Z pomocą De la Vegów przybyszom udaje się założyć samowystarczalne gospodarstwo dzięki nawozom azotanowym. Gdy don Alejandro ma kolejny atak malarii pod nieobecność doktora Hernandeza, Esther rusza mu z pomocą. Widząc przesądy mieszkańców, Diego wysyła Felipe po strój Zorro...

Dziadek pokazuje wnuczce Laurze jaskinię będącą niegdyś kryjówką i znajduje tam pamiętnik Diego De la Vegi o Diabelskiej Twierdzy, ponurym więzieniu politycznym. Victoria otrzymuje list, rzekomo od współwięźnia jej ojca Alfonsa – wynika z niego, że ojciec nie zginął w rewolucji meksykańskiej, lecz jest ciężko chory. Diego zgłasza się, by pojechać na miejsce i porozmawiać z komendantem, a w sakwie zabiera strój Zorro, obiecawszy Victorii pomoc. Alkald nakazuje Mendozie towarzyszyć mu w tygodniowej wyprawie do fortecy, na co od lat szukał pretekstu, i obaj ruszają wstawić się za więźniem...

Don Diego, posługujący się fałszywym nazwiskiem Salvador Gilarranz, zostaje aresztowany, lecz ucieka, zanim powóz Rosalindy dociera do twierdzy. Zorro jedzie dalej i spotyka najmłodszego brata Victorii, Ramona, który kręci się w pobliżu; razem przedostają się przez mury. Wewnątrz alkald i Victoria bezskutecznie błagają o uwolnienie jej ojca, więc dziewczyna postanawia działać sama: obezwładnia Rosalindę z pomocą Mendozy, podczas gdy Zorro walczy z żołnierzami. W międzyczasie alkald realizuje swój potajemny plan, który po latach okazuje się kluczowy także dla dziadka...

Korzystając z trzymiesięcznej nieobecności alkalda, Diego wyrusza w podróż do Beaumartin niedaleko Bordeaux we Francji. Mówi Felipe, że nie ma potrzeby zabierać stroju Zorro, ale mimo to znajduje go w bagażu. Diego liczy na spokojne wakacje na wsi, lecz od razu trafia w sam środek karczemnej bójki, a potem w konflikt między wicehrabią Jussakiem – arystokratycznym dowódcą garnizonu, który zachowuje się uderzająco podobnie do pewnego kalifornijskiego alkalda – a Porthosem, praprawnukiem jednego z legendarnych trzech muszkieterów...

Gdy trzej muszkieterowie są już w komplecie, Diego pomaga im ułożyć plan odzyskania zamku ich przodków. Następnie Zorro wspiera ich w realizacji tego zamierzenia i pomaga im stać się oficjalnymi obrońcami ich rodzinnego miasta.