Wickie, syn wikingów

Vicky, syn wodza Halvara, jest drobny i płochliwy. Kiedy wikingowie szykują się do kolejnej morskiej wyprawy, Halvar zgadza się zabrać syna ze sobą, ale stawia jeden warunek: Vicky musi pokonać go w noszeniu kamieni. Nikt nie wierzy, że chłopak ma jakiekolwiek szanse. Jednak dzięki swojemu sprytowi Vicky wygrywa zawody.

Choć Vicky ma pozwolenie ojca na udział w wyprawie, musi zakraść się na pokład jako pasażer na gapę schowany w beczce. Ponieważ brzydzi się jakąkolwiek przemocą, nikt w niego nie wierzy. Kiedy wikingowie najeżdżają miasto i trafiają do niewoli, to właśnie Vicky ratuje ich z opresji.

Wikingowie siedzą w lochu i nie mają pojęcia, jak wykaraskać się z tarapatów. Vicky podstępem sprowadza ze statku miecznika. Za pomocą rybiego miecza wycinają dziurę w drzwiach więzienia i uciekają. To jednak nie koniec kłopotów wikingów, ale Vicky i na to znajdzie sposób.

Snorre, jeden z członków załogi, cierpi na okropny ból zęba, przez co staje się wyjątkowo agresywny. Jednak tuż przed tym, jak na horyzoncie pojawiają się statki dzikiego Svena, Vicky'emu udaje się uśmierzyć cierpienie biednego Snorrego.

Sven to niebezpieczny awanturnik, który napada na statki wikingów obładowane cennymi skarbami. Tym razem bierze na cel okręt Halvara i wydaje się, że czeka go sowity łup. Jednak w samą porę Vicky obezwładnia statki Svena, podpalając ich żagle.

Obładowane łupami statki wikingów płyną do domu. Halvar nie ma humoru: musi zapłacić Duńczykom wysokie cło, a na dodatek depcze mu po piętach Sven. Vicky obmyśla plan, jak przechytrzyć duńskich celników i odwrócić ich uwagę.

Po powrocie do Flake wikingowie dzielą łupy. Vicky również ma dostać swoją część, ale przeznacza ją na nagrodę dla zwycięzcy zawodów w łapaniu wilków. Rywalizacja rusza rano, a pod wieczór w lasach wokół Flake nie ma już ani jednego wilka. Czy proponując to, Vicky miał jakiś ukryty cel?

Gdy pewnego dnia Sven niespodziewanie atakuje Flake i w całej wiosce wybucha chaos, Vicky wpada na pomysł, jak go pokonać: wypuszcza wilki na wolność.

Dzieci z wioski budują tratwę, na której płyną na Wyspę Fok. Vicky nie jest zachwycony tym pomysłem, ale mimo to płynie z nimi. Podczas wycieczki dochodzi do wielu nieporozumień i nerwowych sytuacji. Ostatecznie jednak Vicky zaprzyjaźnia się z fokami.

Vicky obiecuje Ylvi, że zabierze ją na wielkie święto w sąsiedniej wiosce. Niestety musi wziąć udział w wyprawie: wikingowie planują napaść na holenderski statek.

Pewnego dnia Vicky i Ylvi znajdują wycieńczonego Snorrego na plaży w pobliżu wioski. Rozbitek opowiada im, że wikingowie trafili do niewoli w Anglii, a jemu jako jedynemu udało się uciec. Chce sprowadzić pomoc dla uwięzionej załogi. Vicky zleca mieszkańcom wioski zrobienie drewnianej broni i razem ze Snorrem wyrusza do Anglii.

Gdy Snorre i Vicky lądują w Anglii, by oswobodzić wikingów, spotykają wodza czerwonookich olbrzymów. Podczas pertraktacji Snorremu udaje się podmienić broń groźnego wojownika na przyniesioną drewnianą atrapę. Następnie Snorre i Vicky uwalniają rodaków, ale zostają wciągnięci w walkę.

W drodze powrotnej z Anglii wikingowie zostają otoczeni przez Sverkera i jego ludzi. Wielki i potężny Sverker, właściciel niezwykłego krasnoludzkiego miecza, uchodzi za niezwyciężonego. Mimo strachu Vicky postanawia przechytrzyć wroga. Ostatecznie miecz Sverkera pęka na kawałki, a on sam uderza się w głowę o skałę. Od tej pory chętnie współpracuje z wikingami.

Wikingowie uparli się, by napaść na zamek we Frankonii, i nie zważają na ostrzeżenia Vicky'ego. Podczas ataku trafiają jednak do niewoli. Faxe, Ulme i Urobe zdołali uciec i wracają na statek, by prosić Vicky'ego o pomoc. Trwające na zamku święto nasuwa Vicky'emu pomysł, by zatrudnić się jako pomywacz i w ten sposób dostać się do środka.

Vicky zaczyna pracę na dworze Franków jako pomywacz. Przygotowania do wielkiej uczty idą pełną parą. Kiedy chłopak dowiaduje się o przybyciu grupy kuglarzy, wyczuwa swoją szansę: zamyka artystów w spiżarni i zabiera ich ubrania. Wikingowie uciekają w przebraniu błaznów.

Do Flake przybywa poborca podatkowy z silnie uzbrojoną eskortą. Jego przewaga jest tak duża, że wikingowie ze swoją skromną bronią są bezradni. Wtedy Vicky wpada na pomysł, by przeciwko najeźdźcom wykorzystać rury wodociągowe położone w wiosce. Taka niespodzianka daje popalić poborcy, który ze wstydem i pokonaną armią opuszcza osadę.

We Flake wybucha potężny pożar, a cała wioska znajduje się w niebezpieczeństwie. Wikingowie są bezradni. Vicky przypomina sobie dawną sztuczkę: łączy rury i gasi ogień. Od tej pory Flake ma nawet własną straż pożarną.

Vicky i Ylvi znaleźli sobie nowe zajęcie: trenują gołębie. Halvar uważa to hobby za mało męskie. Dla Vicky'ego te nowe doświadczenia mają jednak wkrótce okazać się niezwykle cenne. Gdy Gilby i Ylvi wypływają łodzią w morze i wpadają w kłopoty, Vicky dzięki gołębiom może ruszyć im na ratunek z pomocą fok.

Ludzie Halvara wysyłają gołębia do Flake. W ten sposób Vicky dowiaduje się, że wikingowie wpadli w tarapaty. Węgrzy osaczyli załogę i udaremniają każdą próbę ucieczki. Vicky rusza im z odsieczą. Na miejscu konstruuje ze skór zwierzęcych olbrzymie latawce, dzięki którym wikingowie unoszą statki i uciekają wrogom.

Wikingowie lądują na ziemiach Bułgarów i trafiają w ręce króla, którego wiecznie męczy wilczy głód. Za sprawą sprytnego fortelu Vicky'ego wikingom udaje się zbiec z zamku. Na miejscu zostaje tylko Halvar, wzięty przez bułgarskiego władcę na zakładnika. Vicky i jego kompani wracają w przebraniu etiopskich mistrzów kuchni i król staje się ofiarą własnego łakomstwa.

W drodze powrotnej do Flake wikingowie doświadczają zemsty Węgrów: silny wiatr czołowy sprawia, że ich statek staje w miejscu. Vicky i Snorre zakradają się na teren wroga. Sprytny Vicky wsypuje do miechów maszyn wiatrowych proszek na kichanie i swędzenie.

Po powrocie z wyprawy do Flake wikingowie zastają wieś zajętą przez ludzi Svena. Radzą wspólnie, jak przechytrzyć wroga, i za radą Vicky'ego wrzucają całe swoje złoto do wody. Kiedy Sven ze swoimi ludźmi nurkuje po skarb, wikingowie chwytają ich w sieci.

Łódź wikingów poszła na dno! Tjure organizuje budowę nowego okrętu. Jednak ledwo zwodowano nową jednostkę, a deski znów puszczają wodę i statek tonie. W końcu wikingowie odkrywają, że miecznik mści się za odebranie miecza jednej z ryb przez Tjurego. Vicky przekonuje załogę, że lepiej zawrzeć z miecznikami rozejm.

Wikingowie próbują ożenić Faxego – Halvar wybrał już nawet odpowiednią pannę młodą. Niestety Faxe jest strasznie nieśmiały, dochodzi do nieporozumienia i cała sprawa wisi na włosku.

Wśród wikingów panuje ogromne poruszenie. Vicky, Gilby i kilkoro innych wiejskich dzieci budują tratwę i podpływają do statku. Na pokładzie Vicky znajduje mapę Grenlandii. Wikingowie postanawiają więc wyruszyć na Grenlandię, marząc o ukrytym tam skarbie.

Po długiej podróży wikingowie docierają na Grenlandię i rozpoczynają poszukiwania rzekomego skarbu. Wódz Eskimosów wskazuje im drogę do lodowego pałacu, w którym mają być ukryte bogactwa. Wikingowie odnajdują jaskinię skrywającą pałac i odkrywają góry złota. Szybko jednak uświadamiają sobie, że nie zdołają go wydobyć, bo spoczywa pod grubą warstwą lodu.

Wikingowie nie mogą przywieźć swoim kobietom nawet najskromniejszego podarunku i w dodatku obawiają się o swój honor. Jedynie Vickie cieszy się z powrotu do Flake. Kiedy w drodze do domu dostrzegają małą wysepkę, mają nadzieję cokolwiek na niej upolować. Znajdują jednak tylko małego wieloryba, który utknął na mieliźnie, i pomagają mu wrócić do matki.

Wikingowie lądują w krainie Bułgarów i zostają uwięzieni przez króla, którego wciąż dręczy głód. Za sprawą podstępu Vicky i wikingowie uciekają z zamku. Król zatrzymuje jako zakładnika tylko Halvara. Vicky i jego przyjaciele wracają w przebraniu etiopskich mistrzów kuchni, którzy podróżują po świecie, by promować etiopskie potrawy. Król staje się ofiarą własnego łakomstwa.

Wikingowie znów ruszają w drogę. Po drodze spotykają grecki statek, z którego chcą zrabować mnóstwo kosztowności. Jednak kapitan z niezwykłym urokiem namawia ich, by popłynęli z nim do Grecji, gdzie otrzymają skarby króla. Wikingowie dają się nabrać na tę sztuczkę, a król wciąga ich w labirynt, w którym co prawda znajdują wspaniałe bogactwa, ale nie potrafią z nimi wyjść.

Wikingowie wciąż tkwią uwięzieni ze skarbami w zamkowej fosie greckiego króla i nie wiedzą, jak uciec. Przebiegły władca proponuje Halvarowi zawody – jeśli wikingowie wygrają, obiecuje puścić ich wolno. Wikingowie rzeczywiście zwyciężają, jednak grecki król wymyśla kolejny podstęp, by nie wypuścić Halvara i jego towarzyszy.

Gdy wikingowie w końcu docierają do Flake, ze zgrozą odkrywają, że wioska jest opustoszała. Dzieci ukryły się w lesie, a kobiety zniknęły. W końcu Halvar dowiaduje się, że w nocy wioskę najechali Duńczycy i uprowadzili kobiety jako zakładniczki do Danii.

Wikingowie są w Danii. Zamierzają uwolnić kobiety porwane przez Duńczyków, ale wpadają w pułapkę i sami zostają schwytani przez duńskiego króla. Kobiety z Flake stały się w międzyczasie tak niezastąpione, że władca nie chce ich wypuścić nawet za wysoki okup.

Ylva jest pod wielkim wrażeniem pana Lumpericha, który pewnego dnia składa im wizytę. Uważa go za niezwykle czarującego. Mężczyzna przywozi ze sobą skarby, które rozdaje mieszkańcom wioski. Wikingowie jednak zbyt późno orientują się, że pan Lumperich chce ich tylko omamić prezentami. Dzięki Vickiemu cała sprawa z panem Lumperichem kończy się dla wikingów szczęśliwie.

Każdego roku między wioskami Flake i Schlack dochodzi do zażartej walki o to, która z nich dostanie prawo do zorganizowania corocznego święta wikingów. Wickie, syn wodza z Flake, oraz Finn, syn wodza ze Schlack, nie potrafią jednak pojąć, dlaczego obie wioski nie mogą świętować razem.

Wikingowie wyruszają w daleką podróż – zamierzają odwiedzić Ruś. Po drodze zaskakuje ich jednak potężny sztorm, w czasie którego porywisty wiatr porywa Vickiego wraz ze złamanym masztem i żaglem. Chłopiec ląduje na małej, bezludnej wyspie. Jego przyjaciele, foki, odnajdują go, dzięki czemu przynajmniej nie czuje się tak samotny.

Vickie wciąż tkwi na wyspie, na którą zagnał go sztorm. Zastanawia się, co stało się z wikingami i ich statkiem. W końcu wraz z fokami rusza na poszukiwania, ale po Halvarze i jego załodze nie ma ani śladu. Nastroje wikingów sięgnęły dna – ich okręt rozbił się na brzegu, a Halvar rozchorował się ze zgryzoty.

Wikingowie docierają do nowego kontynentu i są zachwyceni swoim odkryciem. Kiedy jednak ruszają na zwiad, przekonują się, że nie są tu sami. Zostają pojmani przez Indian, a nieustraszeni dotąd wikingowie dowiadują się, czym jest strach.

Wikingowie goszczą u Indian Winca i cieszą się gościnnością wodza oraz mieszkańców wioski. Wikingowie nie mogą wyjść z podziwu – pokojowo nastawieni Wincowie to utalentowani rzemieślnicy, którzy urządzili swoją osadę w bardzo praktyczny i wygodny sposób. Wikingowie potrafią jednak zaskoczyć Winców wielką nowinką techniczną.

Wikingowie mieszkają z miłującymi pokój Indianami Winka już od dwóch miesięcy, gdy pewnego dnia u wybrzeży pojawia się statek Snoppego, wyjątkowo dzikiego i okrutnego wikinga. Halvar za wszelką cenę chce powstrzymać Snoppego przed splądrowaniem osady Winków, przez co sam trafia w jego ręce.

Złotowłosy Snoppe jest wściekły na Halvara za to, że ten uciekł. Postanawia stoczyć walkę z wikingami i Indianami Winka. Wikingowie zastanawiają się, jak pozbyć się Snoppego bez rozlewu krwi – za nic nie chcą dopuścić do ograbienia pokojowych Winków. Szczęście uśmiecha się jednak do wikingów i Snoppe zostaje zmuszony do odwrotu.

W wiosce Winków trwa świętowanie. Złotowłosy Snoppe stracił swoje loki i wyśmiany przez własnych wojowników musi się wycofać. Wkrótce żołnierze Snoppego odpływają zawstydzeni w morze, a dla Halvara i jego ludzi również nadchodzi pora powrotu do domu. Zasiedzieli się u pokojowych Winków.

Wioskę Flake odwiedza cyrk i rozbija swoje namioty, co wywołuje wielkie poruszenie. Mieszkańcy biorą udział w występach, zapewniając mnóstwo śmiechu i niespodzianek. Zabawę przerywa jednak pojawienie się poborcy podatkowego z urzędnikami. Tylko dzięki cyrkowcom ucieka on w popłochu, obiecując, że już nigdy nie będzie zbierał podatków we Flake.

Halvar z Flake i Baltac ze Schlack kłócą się zawzięcie o to, który z nich zostanie wybrany na wodza wszystkich wodzów. W końcu wypowiadają sobie wojnę. Obie wioski pośpiesznie szykują się do walki. Baltac ma czego bronić, bo nosi ten tytuł już od 20 lat. Jednak Halvar również porusza niebo i ziemię, by wreszcie stanąć na czele wszystkich.

Halvar i Baltac mają ambitne plany: tym razem zamierzają połączyć siły i wyruszyć na wspólną łupieżczą wyprawę. Ich plany krzyżują jednak kobiety z Flake. Uważają one, że mężczyźni powinni bardziej pomagać im w pracy. Ze wsparciem Vickiego Ylva da wikingom popalić.

Pewnego dnia Vickie i Ylva znajdują na plaży nieznajomego mężczyznę wyrzuconego przez morze. Okazuje się on posłańcem króla Bułgarów z pilną prośbą o pomoc w walce z groźnymi Szarymi Ludźmi. Wikingowie ruszają w drogę i udaje im się przedrzeć przez obóz Szarych Ludzi, docierając do bułgarskiego władcy.

Wikingowie trzymają straż w twierdzy bułgarskiego króla. Spodziewają się kolejnego ataku groźnych Szarych Ludzi. I rzeczywiście: w ostatniej chwili odkrywają, że Szarzy Ludzie wykopali tunel, by niepostrzeżenie wedrzeć się do zamku. Jak na złość, gdy wszyscy liczą na błyskotliwy pomysł Vickiego, chłopca dopada potworny ból zęba.

Bullermann wścieka się, bo wikingowie już po raz drugi rozgromili Szarych Ludzi. Przysięga zemstę na mieszkańcach Flake. Wikingowie szykują się na kolejny atak Szarych Ludzi, a tym razem Bullermann ma nadzieję, że twierdza i cały kraj wpadną w jego ręce.

Bullermann poniósł porażkę już po raz trzeci, ale nie zamierza rezygnować z walki z wikingami. Za wszelką cenę chce zdobyć twierdzę i po każdym ataku wpada w coraz większą wściekłość. Wojna trwa więc dalej. Bullermann pokłada wszystkie nadzieje w nowym planie natarcia i wierzy, że do wieczora przejmie zamek.

Wojna z Szarymi Ludźmi trwa nadal. Po ostatniej porażce Bullermann obmyśla chytry plan – zamierza przechytrzyć wikingów za pomocą olbrzymiego drewnianego konia wielkości domu. Bullermann jest pewien sukcesu. Wszystko potoczy się jednak zupełnie inaczej, niż zakładał.

Po pełnej przygód wyprawie na biegun północny wikingowie utknęli w lodowych pustkowiach. Zapasy im się skończyły, a deski z pokładu spalili już, by się ogrzać. Ich sytuacja jest po prostu beznadziejna. W ostatniej chwili ratunek na tym bezludnym pustkowiu przynosi im spotkanie z eskimoską rodziną.

Skuszeni wizją sowitego łupu wikingowie wpadają w pułapkę i zostają uwięzieni przez holenderskiego króla, który ma wobec nich konkretne plany: od teraz mają osuszać jego zalane wodą morską ziemie.

Halvar i jego ludzie wyruszają na poszukiwania samotnej wyspy na dalekim Południu, gdzie rzekomo można znaleźć tak kosztowne skarby, jak diamenty. Wikingów czeka pełna przygód wyprawa. W drodze powrotnej Ulme układa wspaniały poemat o ziejących ogniem górach, smokach i oczywiście o dzielnych wikingach. (Ostatni odcinek serialu)