The Eminence in Shadow

Cid marzy o jednym: być „szarą eminencją”, która steruje światem z cienia. Po reinkarnacji zakłada dla żartu organizację i wymyśla historię o złowrogim Kulcie... nie mając pojęcia, że trafił w punkt.

Cid trafia na potworną masę, która po oczyszczeniu okazuje się dziewczyną. Nadaje jej imię Alpha i tak rodzi się Shadow Garden - ekipa do walki z „fikcyjnym” wrogiem, który... niestety istnieje naprawdę.

Cid idzie do elitarnej szkoły i próbuje grać tło jak zawodowiec. Problem w tym, że świat uparcie pcha go w sam środek szkolnych dramatów, a Alexia niespodziewanie zaczyna zwracać na niego uwagę.

Kto ma władzę, ten zwykle myśli, że kontroluje wszystko i właśnie dlatego popełnia najgłupsze błędy. Cid miesza się w sprawy, które wyglądają jak zwykłe kłopoty, ale pachną Kultem na kilometr.

Na drodze Cida staje przeciwnik, który nie jest zwykłym pionkiem, tylko kimś z ambicjami większego kalibru. Cid wreszcie ma okazję zagrać swoją ulubioną rolę i pokazać, czemu „Shadow” brzmi jak wyrok.

W stolicy pojawiają się morderstwa dokonywane rzekomo w imieniu Shadow Garden, co grozi kompromitacją całej organizacji. W tym samym czasie Iris szuka kogoś do zbadania artefaktu, a Cid jak zwykle przypadkiem wchodzi w centrum afery.

Shadow Garden dostarcza raport o groźnych członkach Kultu w królewskiej stolicy, ale Cid żyje już tylko jednym: turniejem szermierczym. No bo przecież prawdziwa eminencja musi mieć też czas na swoje hobby.

Akademia zostaje zaatakowana i robi się naprawdę ostro. Cid poświęca się, żeby uratować Rose... przynajmniej w oczach wszystkich, bo on sam traktuje to jak perfekcyjnie zaplanowany element przedstawienia.

Uczniowie stawiają opór, a Shadow Garden wchodzi do gry jako wsparcie. W chaosie Cid dopada kluczowego przeciwnika i sprawdza, kto tu naprawdę pociąga za sznurki.

Cid rusza do Lindwurm na wezwanie Alphy, a na miejscu czuje, że to teren, gdzie świętość jest tylko ładną naklejką. Zbliża się Próba Bogini, polityka się zagęszcza, a stara legenda ma drugie dno.

Startuje wielkie wydarzenie, a Cid zostaje wciągnięty na arenę w najgorszym możliwym momencie. W roli Shadowa staje naprzeciw Aurory - Wiedźmy Katastrofy - i zaczyna się pojedynek, który wygląda jak koszmar.

Sanktuarium otwiera się na dobre, a Alpha chce wydrzeć na światło dzienne sekrety Kultu. Cid wchodzi tam równolegle i znów spotyka Aurorę, a wspomnienia zaczynają układać się w niebezpiecznie logiczną całość.

Alpha mierzy się z przeciwnikiem wzmocnionym mocą Kultu, a walka robi się brutalna. Tymczasem Cid i Aurora docierają do rdzenia Sanktuarium, gdzie czeka blokada możliwa do pokonania tylko w jeden, bardzo specyficzny sposób.

Sukces nie trwa długo - wróg znajduje sposób na kontrę, a plan zaczyna się sypać. Równolegle Alexia próbuje zbudować sojusz, bo coś w tym świecie ewidentnie nie gra.

Bushin Festival przyciąga potęgi, ale wśród nich pojawia się ktoś, kto wygląda jak totalny przeciętniak. Cid oczywiście uznaje, że to idealna okazja, żeby zrobić show... w stylu „nikt mnie nie zauważy”.

Rose ucieka na północ, a Królestwo Oriany chce to załatwić we własnym zakresie. Tyle że im bardziej ktoś mówi „to tylko sprawa wewnętrzna”, tym mocniej czuć, że za kulisami stoi Kult.

Cid wraca myślami do lekcji pianina z poprzedniego życia, a w teraźniejszości muzyka zaczyna odgrywać zaskakująco ważną rolę. W tym samym czasie występ Epsilon staje się tłem dla wydarzeń, które mają znacznie mroczniejszy rytm.

Cid i Claire dostają zaproszenie na wydarzenie turniejowe, a Cid znów łapie niechciane zainteresowanie. Jedna chwila, jeden błąd, jedna decyzja i robi się głośno.

Doem pcha świat w stronę konfliktu z Midgar, a na arenie rusza starcie Jiminy z Iris. Każdy gra swoją rolę, tylko że część ludzi nawet nie wie, kto trzyma za sznurki.

Po walce Shadowa z Beatrix do gry wchodzi Iris i robi się totalna demolka w stolicy. W tle Rose trafia na Alphę, a sezon domyka się wielkim starciem, które pokazuje, jak cienka jest granica między legendą a katastrofą.

Cid i Claire trafiają do gigantycznych slumsów zwanych Miastem Bezprawia. Zamiast spokojnej wycieczki dostają chaos związany z Czerwonym Księżycem, a Cid wpada w sam środek wydarzeń, udając że go tam wcale nie ma.

Czerwony Księżyc wisi nad miastem, a atmosfera gęstnieje jak mgła w horrorze. Shadow zostaje przedstawiony najważniejszym graczom Miasta Bezprawia, podczas gdy Mary i Claire wpadają na Juggernauta.

Nadchodzi noc, na którą wszyscy czekali (albo się jej bali). W blasku Czerwonego Księżyca powraca Krwawa Królowa Elisabeth, a w Mieście Bezprawia zaczyna się festiwal paniki, desperacji i walki o przetrwanie.

Mitsugoshi rośnie w siłę, a Gamma zbiera efekty swojej pracy... tylko że im większy sukces, tym większa pokusa, żeby go komuś ukraść. Na horyzoncie pojawia się kryzys, który może wywrócić imperium do góry nogami.

Alpha i Gamma próbują działać ostrożnie, żeby nikt nie połączył Mitsugoshi z Shadow Garden. Równolegle na scenę wchodzi ktoś, kto gra na własnych zasadach: John Smith - i robi wrażenie, jakby miał plan większy niż wszyscy dookoła.

Kim jest John Smith i czemu walczy tak, jakby fizyka była tylko sugestią? Jego umiejętności przewyższają nawet topowych wojowników, a tajemnica tożsamości rośnie z każdą minutą. I oczywiście Cid jest totalnie przypadkiem w centrum tej zagadki.

Wielki Sojusz Korporacyjny doprowadza do zamknięcia sklepów, a mieszkańcy miasta zaczynają wrzeć. Shadow Garden musi zdecydować, czy przeczekać burzę, czy wejść w konflikt na pełnej.

Gdy Cid znika, sytuacja się zaostrza więc Shadow Garden rusza do akcji. Tyle że zamiast ponurej operacji dostajemy odcinek z gorącym źródłem Mitsugoshi, czyli moment oddechu, który i tak potrafi wybuchnąć w twarz, jeśli ktoś wchodzi w nie te drzwi, co trzeba.

W drodze do Królestwa Oriany Cid łapie dziwny nastrój refleksji: jakby brakowało mu jakiegoś elementu układanki. Czy to intuicja, czy tylko jego wyobraźnia, która znowu odpala tryb fabuły? Tak czy inaczej - klucz do kolejnych wydarzeń jest bliżej, niż myśli.

Rose Oriana jest uwikłana w sytuację, która wygląda jak zdrada... ale w tym świecie pozory są najtańszą walutą. Nawet Siedem Cieni ma związane ręce, bo gra toczy się o politykę, zakładników i decyzje, które potrafią złamać człowieka.

Perv bierze matkę Rose jako zakładniczkę, więc Rose nie ma przestrzeni na żaden ruch. Wtedy do gry wchodzi Eminencja w Cieniu - i robi to, co umie najlepiej: usuwa przeszkody, jakby były tylko rekwizytami.

Finał sezonu odpala bez hamulców: bankiet przemocy, rozliczenia i pokaz siły, w którym kolejne maski spadają. Kto przejmie kontrolę, a kto zrozumie, że od początku był pionkiem?