Miejsce zbrodni

Młody Marcello jest po uszy zakochany i bardzo zmartwiony. Jego dziewczyna Julia przez telefon z Ludwigshafen brzmi na przestraszoną i osamotnioną – Marcello jest jednak we Włoszech. Rodzina stanowczo sprzeciwia się niemieckiej wybrance, więc Marcello po prostu rusza w drogę, by pomóc Julii. Okazję do taniego powrotu daje mu nowy znajomy, Mario Kopper, który bawił na weselu we Włoszech ze swoją koleżanką Leną Odenthal. Julia czuje ulgę i szczęście, gdy znowu widzi Marcella. Zanim jednak zdąży opowiedzieć mu o swoich zmartwieniach, radość ze spotkania przerywa jej brat Robbi. Bezrobotny, ksenofobiczny i agresywny Robbi nie akceptuje związku siostry z młodym Włochem. Czatując na parę, atakuje Marcella i wyciąga nóż. W obronie własnej Marcello śmiertelnie go rani. Przerażona Julia i ranny Marcello uciekają i ukrywają się w pustostanie. Lena i Kopper nie mają pojęcia, że ich nowa sprawa łączy się z sympatycznym młodym Włochem, którego poznali za granicą. Na miejscu zbrodni dowiadują się, że Robbi należał do paczki neonazistów. Przesłuchanie jego matki ujawnia kolejny fakt: kobieta padała ofiarą agresji syna, a ten bił także swoją siostrę. Matka twierdzi, że Julia wyjechała na wakacje ze znajomymi. Lena rozpoznaje jednak dziewczynę ze zdjęcia rodzinnego – to ta sama, którą przed chwilą widziała w okolicy. Wygląda na to, że Julia ukrywa się przed policją i staje się główną podejrzaną. Podczas gdy Lena i Kopper zbierają dowody, zakochani w swojej kryjówce szukają ratunku. Są przybici, ale zdeterminowani, by znów się nie rozdzielać – co oznacza, że nie oddadzą się w ręce policji. Marcello wpada na pomysł: uciekną do Włoch i tam zaczną wszystko od nowa. Ma ich zabrać kumpel Koppera, Roberto. Czas ucieka. Lena trafia na kolejne ślady świadczące o tym, że Julia ma chłopaka zamieszanego w sprawę. Kiedy Kopper ponownie spotyka Marcella, zaczyna podejrzewać, że chodzi właśnie o młodego Włocha. Próbuje go kryć. Z początku mu się udaje, ale wkrótce Lena orientuje się, że partner coś przed nią tai, i zmusza go do wyznania prawdy. Jest głęboko rozczarowana krętactwami Koppera, ten zaś ma jej za złe brak zrozumienia dla miłości. Skłóceni ruszają tropem Marcella i Julii.

Kolejny fałszywy alarm dla lipskiej policji. Fragmenty rzekomych kobiecych zwłok w kontenerze okazują się protezą. Niespełna pół godziny później w najbliższej okolicy dochodzi do prawdziwego morderstwa. W rodzinnym domu zostaje zabita młoda dziewczyna, która spadła ze schodów. Sprawa jest tym bardziej dramatyczna, że komisarz Kain widział ją chwilę wcześniej na ulicy. Kłóciła się z chłopakiem, który siłą wepchnął ją do budynku. Choć Kain zlecił rutynowy patrol, dręczą go wyrzuty sumienia, że nie zareagował osobiście. W kartotece BKA natrafia na oczywistego podejrzanego – Martina Kubelkę. Wyniki analizy śliny zgadzają się z jego danymi. Dla Kaina sprawa jest jasna. Nie czekając na ekspertyzę nasienia, załatwia u prokuratora nakaz aresztowania. Następnego dnia Kubelka wychodzi jednak na wolność z braku dowodów.

Ciało na łodzi, podejrzany uciekający z narzędziem zbrodni w ręku i ślady rabunku na miejscu zdarzenia – nowa sprawa Klary Blum wydaje się rozwiązana od samego początku. Prokurator bez wahania podpisuje nakaz aresztowania. Do zamknięcia śledztwa brakuje tylko przyznania się do winy. Daniel Seefried wypiera się jednak zabójstwa bogatego przemysłowca Wolfganga Reicherta. Mężczyzna sprawia wrażenie zamroczonego i twierdzi, że podano mu narkotyki. Sam nie wie, jak znalazł się na statku ani skąd w jego dłoni wziął się nóż. Trudno w to uwierzyć, a jeszcze trudniej to udowodnić. Klara nie ufa Seefriedowi, ale jest też zbita z tropu: w pamięci telefonu podejrzanego widnieje numer Rity Fürmann, żony prokuratora. Fürmann zarządza wizję lokalną na statku, podczas której Seefriedowi udaje się zbiec. Przypadek czy celowe niedopatrzenie śledczego? Podejrzany przepada jak kamień w wodę. Gdy Klara dowiaduje się, że Fürmann kazał śledzić żonę i wiedział o jej romansie z Seefriedem, zaczyna wątpić w jego uczciwość. Czy prokurator rzeczywiście zachowuje obiektywizm? Rita Fürmann jest przekonana, że mąż nie ma pojęcia o zdradzie, i błaga Klarę o milczenie, obawiając się o jego stan psychiczny. Decyzje i bierność Fürmanna podczas przesłuchań nabierają zupełnie nowego znaczenia.

Słynna aktorka Ariane Claasen jest u szczytu kariery – piękna, podziwiana i o krok od prestiżowej nagrody telewizyjnej. Sielanka nie trwa jednak długo. Najpierw Ariane odkrywa, że mąż i zarazem menedżer, Roman, zdradza ją ze śliczną młodą aktorką Pią Marshall, a wkrótce potem Roman zostaje zastrzelony we własnej willi w tajemniczych okolicznościach. Podejrzenie natychmiast pada na Ariane, która mogła działać z zazdrości. Oparciem jest dla niej siostra Franziska, choć ta zdaje się wiedzieć więcej, niż mówi. Till Ritter i Felix Stark stają przed niełatwym zadaniem: muszą prowadzić śledztwo w pełnym blichtru świecie filmu, zwłaszcza gdy media rozpętują wokół Ariane bezpardonową nagonkę. Wkrótce uwagę detektywów przykuwa tajemniczy stalker Ricky, niezrównoważony mężczyzna z niezdrową obsesją na punkcie aktorki.

Wracając wczesnym rankiem z konferencji przez wioskę w Jurze Szwabskiej, Bienzle zauważa światło w piekarni. Kupuje od mistrza pierwsze tego dnia świeże precle. Gdy orientuje się, że zostawił portfel, wraca na miejsce. Druga wizyta okazuje się znacznie mniej przyjemna: znajduje piekarza z głową w dzieży z ciastem – uduszonego. Ku własnemu niezadowoleniu Bienzle zostaje wyznaczony do poprowadzenia śledztwa na prowincji.

Zostają znalezione zwłoki kobiety. Przez przypadek komisarz Dellwo i jego koleżanka Sänger bardzo szybko ustalają tożsamość ofiary. Rekonstruując jej ostatnie godziny życia, natrafiają jednak na liczne niespójności. Wiele z tego, co mówi mąż zamordowanej, zupełnie nie zgadza się z ustaleniami śledczych. Jakby tego było mało – a przynajmniej tak uważa komisarz Dellwo – do sprawy wtrącają się agenci BKA. Dellwo uważa, że koledzy z BKA zachowują się nie tylko arogancko, ale wręcz przeszkadzają jemu i Charlotte Sänger w pracy. Werner Fromm, szef wydziału zabójstw, próbuje bez większych sukcesów mediować między stronami. Kiedy komisarz Sänger trafia na kluczowy trop prowadzący do sprawcy, śledczy działają na własną rękę i wpędzają się w śmiertelnie niebezpieczną sytuację.

Maria Wagner urodziła dziecko i nie wie, co począć: młoda kobieta za wszelką cenę próbowała ukryć ciążę. Chciała nawet sama przejść przez poród. W domu i bez pomocy medycznej Maria rodzi dziecko – wie o tym jedynie jej szwagierka Julia Wagner. Sytuacja wydaje się młodej matce tak beznadziejna, że tuż po porodzie anonimowo oddaje noworodka do szpitalnego okna życia. Chwilę później pracująca tam pielęgniarka zostaje znaleziona martwa. Okno życia jest puste: ktoś porwał dopiero co pozostawione niemowlę. Nadkomisarze Max Ballauf i Freddy Schenk szybko trafiają na pierwszy trop – głównym podejrzanym staje się były chłopak zamordowanej, Bernd Schiffer. Po ich rozstaniu mężczyzna wielokrotnie jej groził. Tylko dlaczego miałby porywać obce dziecko z okna życia? Noc po porodzie Maria Wagner trafia do szpitala z silnym krwotokiem poporodowym – i zostaje zidentyfikowana jako matka porwanego noworodka. Schenk i Ballauf przyglądają się jej otoczeniu i ze zdumieniem odkrywają, że synowa bogatego przedsiębiorcy z branży chemicznej, Heinricha Wagnera, nie miała widocznego powodu, by porzucać swoje dziecko. Co skłoniło ją do tego kroku? Ballauf i Schenk podejrzewają, że odpowiedzi kryją się za mieszczańską fasadą rodziny Wagnerów...

Śmierć nie jest niczym niezwykłym w domu spokojnej starości, również w Ludwigshafen w willi Grünwald. Jednak życie Mariny Cortese nie zakończyło się naturalnie – została zepchnięta ze schodów. Śledztwo Leny Odenthal zaczyna się od niespodzianki: w Grünwaldzie komisarz staje twarzą w twarz ze swoją ciotką Emmą Odenthal. Obie nie utrzymywały kontaktu od czasu kłótni sprzed wielu lat, a sparaliżowana obecnie Emma wciąż nie chce rozmawiać z Leną. Tym samym paraliżuje nie tylko ich spotkanie po latach, ale i śledztwo, bo to właśnie ona była najlepszą przyjaciółką zamordowanej i znalazła ciało. Lena dowiaduje się jednak, że Marina Cortese miała na koncie imponującą liczbę romansów, a w noc śmierci planowała spotkać się z nowym adoratorem. Tyle że nikt go nie zna. Pensjonariusze Grünwaldu żyją we własnym świecie, nierzadko z dala od rzeczywistości. Wydobycie z nich użytecznych zeznań nie jest dla Leny i Koppera łatwym zadaniem. Dyrektor Karl Kranz z pewnością nie ułatwia sprawy – najchętniej natychmiast odesłałby policję z kwitkiem. Kranz, będący w wieku swoich podopiecznych, lata temu sprzedał firmę, kupił willę i uczynił z Grünwaldu swój cel życia. Ochrona projektu jest dla niego najważniejsza. Kiedy śledczy zaczynają interesować się Willym Vogelsangiem, nieco zdziecinniałym i osobliwym pracownikiem technicznym, Kranz reaguje agresją i niespodziewanie daje Willy'emu alibi. Emma mogłaby zdradzić więcej, ponieważ widziała Willy'ego przy ciele – wyznał jej, że to właśnie z nim miała się spotkać Marina. Emma wierzy jednak przerażonemu mężczyźnie, że nie jest mordercą. Chce go chronić i na własną rękę dowiedzieć się, kto zabił jej przyjaciółkę. Zaczyna badać współmieszkańców, w tym Henka Blumenfelda, byłego kochanka Mariny, który teraz zaleca się do niej samej. W młodości Emma była dla Leny wielkim wzorem – siostrzenica chciała pójść w jej ślady, stać się niezależna, silna i samowystarczalna. Rozczarowała się jednak głęboko, gdy ciotka odmówiła rozmowy o swojej młodości w czasach faszyzmu. Bliska więź została wtedy gwałtownie zerwana, a Emma nie zamierza jej odnawiać. Rozdarta między śledztwem a pragnieniem pojednania Lena próbuje dowiedzieć się, dlaczego ciotka porusza się na wózku. Jej paraliż nie ma podłoża organicznego – wynika z blokady psychicznej. Co ją wywołało, nie wie nikt w ośrodku. Emma potrafi strzec tajemnic. Aż za dobrze – bo podczas gdy Lena i Kopper znajdują dowody na winę Willy'ego, Emma ignoruje niebezpieczeństwo, w jakim sama się znalazła.

W sam środek śledztwa prowadzonego przez Charlotte wkracza Kirsten, córka zamordowanego Hellmanna, która od lat odmawiała kontaktu z ojcem. Charlotte dowiaduje się od niej, że jej zmarła matka, Anna Hellmann, miała wśród mieszkańców złą sławę ze względu na swoje wyzwolone, hipisowskie poglądy. W tej kwestii nic się zresztą nie zmieniło. Ówcześni świadkowie, tacy jak oberżysta Matthias Bergstedt, kasjerka Lisbeth Struck i jej obłąkana siostra Erika, nie potrafią lub nie chcą podzielić się wspomnieniami z komisarz. Ponadto w wieczór morderstwa Wernera Hellmanna wszyscy mieszkańcy rzekomo pomagali gasić płonący dom Eriki. Wkrótce jednak część alibi zaczyna się sypać. Sytuacja wymyka się spod kontroli, gdy na pogrzebie ojca Kirsten ogłasza, że zamierza dopaść mordercę swoich rodziców.

Miało być tak pięknie: monachijski nadkomisarz Ivo Batic wziął urlop. W odwiedziny z miasteczka w pobliżu Mitrowicy przyjeżdża jego kuzynka Branka z mężem Darko i 15-letnią córką Maliną. Kobiety chcą iść na zakupy, a Ivo ma oprowadzić ich po Monachium. W zaroślach nad brzegiem Izary zostają jednak znalezione zwłoki kosowskiego Albańczyka, Marufa Selmaniego, którego przed śmiercią torturowano. Wiadomość porusza Batica – ze względu na swoje pochodzenie i wiedzę czuje się zobowiązany rozwiązać tę sprawę. W prezydium policji zjawia się nadkomisarz Wolfgang Hackl z Norymbergi, który ma zastąpić Batica na urlopie. Frankoński śledczy jest wyjątkowo drobiazgowy i doprowadza nerwy policjantów na skraj wytrzymałości. W dodatku nadkomisarz Franz Leitmayr musi hamować Batica, który mimo urlopu wtrąca się w przesłuchanie handlarza samochodami Fritziego Wagnera, podejrzewanego o kontakty z UÇK i przemyt broni. Wywiązuje się bójka, w której Batic i Darko – również policjant – próbują interweniować. Wagner zostaje ranny, a Leitmayr ląduje między młotem a kowadłem, mając za złe koledze ciągłe wtrącanie się do pracy. Batic po raz pierwszy czuje się odsunięty przez kolegów z wydziału zabójstw. Robi się jeszcze gorzej: gdy próbuje przeprosić handlarza za ostre potraktowanie, wpada w feralny splot zdarzeń i sam staje się głównym podejrzanym o morderstwo. Leitmayr i Batic są poważnie skłóceni, ale Carlo Menzinger znajduje właściwy trop – frankoński Hackl wcale nie jest tak kryształowy, jak twierdzi, a w jego życiorysie kryją się nieścisłości. Kryzys osiąga punkt kulminacyjny, gdy bohaterowie zdają sobie sprawę, że spokojnego Monachium wcale nie ominęły echa wojny na Bałkanach.

Bogaty biznesmen Stefan Kühn zostaje wysłany przez trzech gangsterów do banku jako żywa bomba z żądaniem trzech milionów. Freddy Schenk, który przypadkowo staje się świadkiem tego niezwykłego napadu, dzwoni do swojego partnera Maxa Ballaufa, a ten alarmuje jednostkę antyterrorystyczną SEK. Bandyci uciekają, zostawiając za sobą trupa. Ballauf i Schenk rozpoczynają śledztwo, które początkowo stoi w miejscu – gangsterzy wydają się ludźmi bez cienia. Wkrótce jednak Max zauważa drobny, lecz istotny ślad, który kieruje dochodzenie na zupełnie nowe tory.

Niezbyt przyjemne spotkanie po latach: nadkomisarz Kain rozpoznaje w ciele bezdomnego znalezionym nad brzegiem rzeki swojego dawnego kolegę ze szkoły, Eddiego. Chłopak już za młodu nie przepadał za sportem i nigdy dobrowolnie nie wszedłby do wody. Choć nadkomisarz Ehrlicher nie wyklucza samobójstwa z rozpaczy, dla Kaina to ewidentne morderstwo. Podejrzenie pada na sierżanta Franka Lohnera, na którego terenie śledczy prowadzą sprawę. To dzielnica Lipska wyróżniająca się niezwykłą czystością i porządkiem, gdzie rządy twardej ręki to najwyraźniej norma. Pod schludną powierzchnią tli się jednak mroczna tajemnica, o której nikt nie chce rozmawiać.

Laura Kern to ucieleśnienie marzeń większości mężczyzn: pod trzydziestkę, blondynka, blada, nieco zwariowana, z pozoru bezradna, a zarazem bezgranicznie pomocna dla każdego, kto tego potrzebuje – czy to dla śmiertelnie chorego ojca, wiecznie niedomagających dzieci, zrzędliwego męża Herberta czy wrażliwego kochanka Davida. Kiedy pewnego wieczoru Laura znajduje martwego męża w jego restauracji, współczują jej wszyscy. Zrobiła wrażenie także na nadkomisarz Indze Lürsen, która bada sprawę zabójstwa. Inaczej sprawę widzi jej partner Stedefreund: ma poważne wątpliwości, czy Laura rzeczywiście jest tak niewinnym aniołem, za jakiego wszyscy ją uważają.

Poruszenie w Hamburgu: skazany seryjny morderca Born znika bez śladu podczas wyjścia z więzienia ze swoim terapeutą Simonem Ruderem. Ponieważ to nadkomisarz Jan Casstorff go aresztował, zostaje wezwany do sprawy. Nawet jemu nie udaje się jednak zapobiec kolejnym dwóm morderstwom prostytutek, do których dochodzi w krótkim odstępie czasu. Podczas gdy alfons Schöndauer przysięga zemstę, diagnoza psychologa Rudera – który uznał Borna za wyleczonego i pozwolił mu wyjść – legła w gruzach. Niedługo potem Born zostaje znaleziony powieszony. Sprawa wydaje się zamknięta. Badając jednak środowisko dzielnicy czerwonych latarni i okoliczności ucieczki skazańca, Casstorff, Eduard Holicek i Jenny Graf trafiają na trop prowadzący do zupełnie innego, bulwersującego tła tej zbrodni.

Przeszłość dopada Freddy'ego Schenka: ponad pięć lat temu wsadził za kratki Ronalda Lochtego za napad na bank, do którego ten nigdy się nie przyznał. Teraz okazuje się, że wówczas najprawdopodobniej skazano niewłaściwego człowieka. Podczas zbrojnego napadu na stację benzynową kamery monitoringu rejestrują sprawcę łudząco podobnego do odsiadującego wyrok Lochtego. Dawna sprawa staje w nowym świetle. Czy sobowtór odpowiada również za ówczesny napad na bank, a Ronald Lochte jest niewinny? Tyle że Lochte nagle upiera się, że to on obrabował bank. Do przyznania się namówiła go dziewczyna, Verena Radek – oboje liczyli na łagodniejszy rygor i wcześniejsze zwolnienie. Wniosek o przedterminowe zwolnienie zostaje jednak odrzucony. Dla młodego, porywczego mężczyzny świat znów się zawala. Postanawia uciec z więzienia. Plan się udaje, ale podczas ucieczki Lochte zabija strażnika. Freddy'ego Schenka zaczynają dręczyć coraz większe wyrzuty sumienia. Czuje się odpowiedzialny za pomyłkę sądową wobec Lochtego – w przeciwieństwie do swojego partnera. Dla Maxa Ballaufa Lochte to po prostu morderca. Komisarze ruszają w pościg, podczas którego Schenk sam staje się celem. Lochte za wszelką cenę próbuje pociągnąć do odpowiedzialności tych, którzy zniszczyli mu życie...

Seria morderstw wyrywa turystyczną miejscowość Lahnenberg z radosnego zgiełku. Goście omijają kurort szerokim łukiem, a hotelarzom w oczy zagląda widmo finansowej katastrofy. Dla śledczych Moritza Eisnera i Stefanie Gschnitzer rozpoczyna się wyścig z czasem: morderca codziennie zabija jednego turystę, działając z chirurgiczną precyzją. Czy to czysty przypadek, że wszystkie ofiary były gośćmi Alpenhotelu? Śladów jest jak na lekarstwo, ale wszystkie zbrodnie łączy jedno: przy każdym ciele morderca zostawia „śmiertelną pamiątkę” – śnieżną kulę. Prowadząc dochodzenie w tej niezwykle skomplikowanej sprawie, Eisner i Gschnitzer przedzierają się przez finansowo-emocjonalną dżunglę miasteczka i wpływową rodzinę Koflerów, do której należy Alpenhotel. Krąg podejrzanych stale rośnie: pojawia się Werner, brat tutejszego hotelarskiego magnata Markusa Koflera, który – podobnie jak ich stary ojciec, niemogący poradzić sobie z dominacją synów – zupełnie nie odnajduje się w tutejszym modelu turystyki. Wreszcie pod lupę śledczych trafia DJ i animator Jan z Alpenhotelu, który dzień wcześniej wdał się w ostrą kłótnię z jedną z ofiar.

Hans Garbrecht, dyrektor dużej spółki mieszkaniowej, zostaje zastrzelony we własnym domu. To, co początkowo wygląda na rutynową sprawę, wkrótce prowadzi Tilla Rittera i Felixa Starka w głąb wschodnioniemieckiej przeszłości. Odkrywają, że Garbrecht był majorem wywiadu zagranicznego NRD i posiadał listę pseudonimów operacyjnych. Wkrótce w kręgu podejrzanych znajduje się znana prezenterka telewizyjna Maria Berkbusch, którą widziano pod willą zamordowanego w czasie zbrodni. Dociekliwa dziennikarka od dawna poszukuje tajemniczego szpiega o pseudonimie „Lampart”. Maria pracuje nad głośną książką, którą ma wydać jej mąż Max Vollrath – ma to być demaskatorska publikacja o teczkach i agentach Stasi, a przede wszystkim o nieuchwytnym „Lamparcie”. Co wiedział o nim Garbrecht? Czy sam był „Lampartem”? Maria ma w odnalezieniu zdrajcy także prywatny interes: 25 lat temu szpieg doprowadził do dekonspiracji jej rodziców, działaczy opozycji w NRD, którzy popełnili samobójstwo na jej oczach. Szukając winnego, dziennikarka trafia na akta „Rosenholz” – spis wszystkich osób szpiegujących dla NRD – licząc, że pozna wreszcie prawdziwe nazwisko „Lamparta”. Razem z przyjacielem, dr. Gerdem Rabiusem z Urzędu Gaucka, próbuje zdobyć te materiały, lecz teczka znajduje się pod ścisłym nadzorem. W centrum uwagi śledczych pojawia się z kolei obiecujący polityk Wolfgang Zimmerer, prezes firmy mieszkaniowej. Czy to jego auto widziano na miejscu zbrodni? Czy Garbrecht go szantażował, zwłaszcza że na jaw wychodzą dokumenty, w których Zimmerer zobowiązuje się przekazać mu lukratywną działkę na Rugii? Wypadki toczą się błyskawicznie. Gdy Maria decyduje się na współpracę z Ritterem i Starkiem, by dotrzeć do akt „Rosenholz”, całe jej archiwum staje w płomieniach, a wszystkie materiały o „Lamparcie” przepadają na zawsze. Ślady wskazują na podpalenie. Ritter i Stark przesłuchują także ciotkę Marii, rzeźbiarkę Juttę Berkbusch, która zaadoptowała ją po śmierci rodziców. Czy pomoże rozwikłać zagadkę? Maria dokonuje wstrząsającego odkrycia, którego zupełnie się nie spodziewała...

Anita Holz wreszcie czuje się szczęśliwa. Jej ślub z Konradem Lenzenem zbliża się wielkimi krokami – odczekali rok po śmierci jej męża. Konrad chce włożyć spadek w jej firmę taksówkarską, by uratować ją przed bankructwem. Wtedy Anita mogłaby wreszcie pozbyć się największego wierzyciela, Ericha Blachera, właściciela największej korporacji taksówkarskiej w Stuttgarcie, który od dawna poluje na jej biznes. Szczęście Anity pryska, gdy Bienzle zostaje wezwany na miejsce zbrodni: kierowca taksówki Konrad Lenzen został pchnięty nożem. Jego portfel jest pusty, wszystko wskazuje na napad rabunkowy – tyle że rok wcześniej Gerhard Holz, mąż Anity, zginął w dokładnie taki sam sposób. Podczas gdy trwają poszukiwania ostatnich pasażerów Lenzena, Bienzle i Gächter przesłuchują próbującą dojść do siebie Anitę. Oprócz żałoby po narzeczonym ciąży na niej presja finansowa – z powodu ostrej konkurencji firma popadła w ogromne długi. Sprawę zabójstwa jej męża zamknięto jako niewyjaśnioną, niewykluczone więc, że ten sam sprawca zaatakował znowu. To właśnie budzi grozę wśród taksówkarzy. Bez względu na to, czy jeżdżą u Holz, u Blachera, czy na własną rękę, wszyscy boją się seryjnego mordercy polującego na kierowców. Nocą każdy podejrzanie wyglądający pasażer wywołuje u nich paranoję. Erich Blacher tymczasem zaciera ręce – śmierć Konrada Lenzena otwiera mu drogę do przejęcia firmy Anity. Śledczy wracają do starych akt, a Bienzle szybko zauważa, że jego emerytowany kolega Gollhofer pracował po łebkach. Gollhofer zaszył się jednak w swojej winnicy na wzgórzach Stuttgartu i nie chce wracać do dawnych spraw. Niezbyt to budujący przykład dla Bienzlego, który właśnie dowiedział się, że ma objąć po nim stanowisko głównego komisarza. Radość psuje mu Hannelore, która widzi w awansie pretekst do wciśnięcia Bienzlego w nowy garnitur, ale nie zamierza towarzyszyć mu na uroczystości. Ta i tak zostaje odwołana, bo odnaleziono kolejnego zadźganego taksówkarza: Thomasa Breuera, studenta prawa, który głośno krytykował warunki pracy w branży. W knajpie Taxistüble, tradycyjnym miejscu spotkań kierowców, coraz śmielej mówi się o samosądzie.

Jest połowa listopada, ale mężczyzna znaleziony martwy w żwirowni ma na sobie lekkie, letnie ubranie. Lena Odenthal i Mario Kopper nie mają pojęcia, kim jest ofiara. Jedynym śladem jest kartka z adresem w Ludwigshafen. Wywiad w okolicy nic jednak nie daje – nikt zmarłego nie kojarzy. Nikt też zbytnio się tym nie przejmuje; w tej dzielnicy, zamieszkanej przez wielu życiowych rozbitków, ludzie są zbyt zajęci własnymi problemami, by przejmować się martwym nieznajomym. Jedynie dwunastoletnia Kurdyjka Leyla reaguje niepokojem. Jej starszy brat Mehmet, z którym przyjechała do Niemiec, wyszedł i dotąd nie wrócił. Leyla oddycha z ulgą, widząc, że zmarły to nie Mehmet. Lena i Kopper zastanawiają się, czy dziewczynka nie powinna trafić pod opiekę pogotowia opiekuńczego, ale mała wierzy w obietnicę brata, że ten wkrótce wróci i przyniesie pieniądze. Miejscowy pracownik socjalny, Peter Marler, również uspokaja Lenę Odenthal, twierdząc, że ma oko na Leylę i pomoc policji nie jest potrzebna. Trop prowadzi jednak z powrotem do dziewczynki: w butach zmarłego Lena znajduje skrawek materiału, z którego uszyto sukienkę lalki Leyli. Mężczyzna miał więc związek z osiedlem i z dzieckiem. Lena nie chce zostawiać zamkniętej w sobie dziewczynki samej sobie. Leyla nieco otwiera się podczas wizyty w zoo, ale uparcie milczy o tym, skąd miała materiał i co robi jej brat, który w ogóle nie powinien był opuszczać miasta. Twierdzi też, że przylecieli z Mehmetem przez Liban, choć policjanci są coraz bardziej pewni, że dziewczynka – podobnie jak zmarły ze żwirowni – została przemycona do kraju nielegalnie. To zresztą niejedyny podejrzany proceder w okolicy. Funkcjonariusze co rusz natrafiają na ludzi świeżo po operacjach, o których chorobie nikt wcześniej nie słyszał. Miejscowi lekarze widzą pacjentów dopiero wtedy, gdy pojawiają się powikłania. Kolejne operacje nerek u obcokrajowców, którzy odmawiają wyjaśnień, nasuwają jeden wniosek: Lena i Kopper trafili na trop handlarzy organami, żerujących na dramacie nielegalnych imigrantów. Lena jest pewna, że nic nie dzieje się tu bez wiedzy pracownika socjalnego, Petera Marlera. Ten jednak zarzeka się, że jest niewinny. Kiedy Leyla posłusznie idzie na wizytę do lekarki Marii, tak jak kazał jej Peter, Lena uświadamia sobie, że życie małej wisi na włosku.

Dorastają bez rodziców. W „Bermudach”, wspólnocie mieszkaniowej nadzorowanej przez urząd ds. młodzieży, czworo nastolatków żyje w totalnym chaosie. Jedno z nich właśnie zostało milionerem: Winnie Sylvester. Jej matka, dyrektorka salonu samochodowego w Kolonii, została zasztyletowana nad brzegiem Renu. Śledztwo prowadzą nadkomisarze Max Ballauf i Freddy Schenk. W kręgu podejrzeń szybko ląduje kierownik warsztatu samochodowego, Wolf-Dieter Lachner. Miał romans ze swoją szefową, a przed jej śmiercią doszło między nimi do kłótni. Wychodzi też na jaw, że Lachner jest zamieszany w przemyt aut i ma powiązania z rosyjską mafią. Wkrótce jednak uwaga Ballaufa i Schenka skupia się na młodzieży z „Bermudów”. David pracuje jako praktykant w tym samym salonie samochodowym i ma zostać zwolniony za nocne przejażdżki kradzionym autem. Sprawiający kłopoty wychowawcze Philipp ma dość niepokojące hobby – z pasją rzuca nożami. Z kolei Marlott okazuje się zapaloną kieszonkowczynią. Opiekun grupy, Michael Kramer, kompletnie nie radzi sobie z sytuacją, a z nastolatków nie sposób nic wyciągnąć. Nagle pojawia się drugie ciało...

Z Łaby zostaje wyłowione ciało mężczyzny. Sekcja zwłok wykazuje, że zginął od porażenia prądem we własnej wannie. Nadkomisarz Jan Casstorff podejrzewa zaplanowane morderstwo. Wraz z zespołem ustala, że ofiarą jest bezwzględny przedsiębiorca Heinrich Kehl, który w latach 80. zbił fortunę jako producent pornografii, a potem spekulant nieruchomościami, po czym równie szybko zbankrutował. Kehl mieszkał w Hamburgu w kamienicy, którą oficjalnie przepisał na siostrę, choć sam pociągał za sznurki jako kamienicznik. Upadek jego szemranego imperium doprowadził wielu wspólników do bankructwa, a niektórych wręcz do samobójstwa, co ustala Jenny Graf. Dawny partner Kehla, Bürger, jest dziś alkoholikiem i rzekomo widziano go w Hamburgu w czasie zbrodni, lecz przepadł bez wieści. Holicek rusza jego tropem. Jednak już podczas pierwszych przesłuchań Casstorff zauważa, że większość lokatorów wcale nie opłakuje Kehla: mężczyzna miał opinię tyrana i kobieciarza. Okazuje się, że część mieszkańców już wcześniej zaczęła po kryjomu snuć własne plany wobec kamienicy za plecami właściciela. Czy to wśród nich ukrywa się morderca?

Wpływowa agentka literacka Ira Kusmansky wydaje w swoim domu ekskluzywną kolację z ostrygami dla swoich czołowych autorek. Podczas gdy szefowa kuchni Leni Silbernagel wraz z zespołem dopina wszystko na ostatni guzik, autorki bestsellerów mierzą się nawzajem czujnym wzrokiem. Nad suto zastawionymi półmiskami sypią się złośliwości i jad. W tym doborowym gronie brylują autorka kryminałów Roswitha Reimers, pisząca lekkie powieści obyczajowe Ingrid Sanzara, Susanne Trier – autorka bestsellerów i budząca zazdrość prezenterka telewizyjna, Laura Lord, pisarka science fiction, specjalistka od thrillerów erotycznych Hermine Horkens oraz twórczyni kiczowatych romansideł Stefanie Glanz. Nad całą tą menażerią sukcesu czuwa udręczona redaktorka Barbara Gerhard. Nad wszystkimi unosi się plotka, że agentka ma do zaoferowania opiewający na miliony kontrakt na trzy książki – ale dostanie go tylko jedna z nich. Kiedy pisarka Anna Stahlberg-Zeulig z powodu mdłości musi wyjść do sąsiedniego pokoju, wcale nie psuje to nastroju reszcie – starzejąca się feministka i tak wypadła z gry, bo od lat nie wydała żadnego hitu. Chwilę później w willi zjawia się policja: Anna Stahlberg-Zeulig nie żyje. Monachijscy nadkomisarze Ivo Batic i Franz Leitmayr oraz komisarz Carlo Menzinger rozpoczynają dochodzenie i wpadają w sam środek bezwzględnej kobiecej walki o sukces. Dla Carla Menzingera kończy się to ostrym atakiem bólu, Ivo Batic staje się ofiarą napaści na tle seksualnym, a Franz Leitmayr popada w konflikt z rzeczniczką prasową policji, Isabelle Osten. Wgląd w prywatne sfery wpływowych kobiet i mechanizmy rynku książki, gdzie toczy się bezpardonowa walka o władzę i czytelnika, utwierdza śledczych w przekonaniu, że ich dochodzenie staje się jedynie pożywką dla wyobraźni pisarek. Dochodzi do drugiego morderstwa. Żadna z autorek nie okazuje strachu, ale pojawia się pytanie: kto będzie następny? Krążąc między książkami, domem publicznym a bibliotekami, monachijscy policjanci krok po kroku odkrywają tajemnice kobiecego świata, by wreszcie zdemaskować zabójcę – nie postać z kart powieści, lecz jedną z nich, zagubioną duszę.

Frank Thiel nie waha się ani chwili: komisarz rzuca się w płomienie płonącego domu. Na ratunek dla doktora Andreasa Weisa jest już jednak za późno. Czy było to celowe podpalenie? Wszystko na to wskazuje. Były wzięty adwokat odgrywał bowiem kluczową rolę w sprawie zmarłej Lisy Zenker. Wiele poszlak wskazuje na powiązanie obu zdarzeń: w wyniku wypadku drogowego młoda kobieta została sparaliżowana od szyi w dół, a za kółkiem siedział wówczas właśnie dr Weis. Niedawno jej życie dobiegło końca za sprawą śmiertelnej mieszanki leków. Na miejscu zbrodni – w ośrodku dla osób z niepełnosprawnościami, gdzie mieszkała dziewczyna – wciąż przebywa lekarz sądowy, prof. Karl-Friedrich Boerne, który podejrzewa eutanazję. Dyrektorka placówki, Katharina Stoll, była jedną z ostatnich osób, które widziały doktora Weisa żywego. Mężczyzna był jej doradcą prawnym. Oboje niestrudzenie zbierali darowizny na utrzymanie ośrodka – jak się okazuje, z ogromnym sukcesem. Ale czy wszystko odbywało się legalnie? Thiel ma wątpliwości, lecz Boerne jest pod wrażeniem. Młoda kobieta na wózku jest dokładnie w jego typie: atrakcyjna, zaangażowana i rezolutna. Do akcji wkracza prokurator di Ambrosio, według którego zabójstwo doktora Weisa ewidentnie obciąża konto Helmuta Zenkera, ojca zmarłej dziewczyny, który nigdy nie wybaczył prawnikowi spowodowania feralnego wypadku. Choć motyw wydaje się oczywisty, komisarz Thiel nie jest przekonany. Tymczasem Boerne dokonuje arcyciekawego odkrycia...

Gdy Kreml, szef zagranicznej ekipy sprzątającej, po skończonej pracy w wieżowcu wychodzi na ulicę, u jego stóp ląduje ciało – to jego afrykański pracownik, Koffi. Kreml pozbywa się zwłok mężczyzny, który pracował u niego na czarno. W zaciśniętej dłoni zmarłego znajduje złotą odznakę członkowską klubu golfowego. Kreml wie, kim jest morderca, i zaczyna go szantażować. Gdy ciało Koffiego zostaje odnalezione na terenach zielonych, Ritter i Stark wkraczają w nieznany im świat afrykańskiej społeczności w Berlinie. Freda Amadou, piękna i ciężarna partnerka ofiary, nabiera wody w usta. Czy chce w ten sposób chronić jedynego kluczowego świadka morderstwa, afrykańskiego studenta Taribo? I jaki związek ze sprawą ma czarnoskóry biznesmen Willy Amadou? Śledczy dopiero z czasem odkrywają, że za zbrodnią kryje się dramatyczna historia relacji ojca z córką w dosłownie mrocznym środowisku.

To, co Martin Felser wyciąga ze skrzynki na listy, wcale nie jest słoneczną pocztówką z wakacji dla Charlotte Lindholm, lecz osobliwą, anonimową zapowiedzią zbrodni. „Przyjedź szybko – inaczej dojdzie do morderstwa” – głosi napis na widokówce. Do przesyłki dołączono baton energetyczny „Forte”, który Charlotte dla pewności oddaje do analizy laboratoryjnej. Wynik jest alarmujący: baton rzeczywiście został zatruty. Miejscowy prokurator nie traktuje anonimu poważnie, lecz Charlotte nie ma wątpliwości: wyrusza do sennej nadmorskiej wioski Nordersiel nad Morzem Północnym, skąd wysłano kartkę, by nie dopuścić do tragedii. Komisarz przybywa jednak za późno: Wolfgang Surdrup, właściciel małego statku wycieczkowego, trafia do szpitala z objawami ciężkiego zatrucia i jego życia nie udaje się uratować. Za sielankową fasadą turystycznego miasteczka Charlotte Lindholm odkrywa tragiczne uwikłania. W centrum podejrzeń znajduje się porywczy Roland Jellinek, wspólnik otrutego Surdrupa. Mężczyzna od lat terroryzował swoją córkę Sandrę i żonę Nynke, a z samym Surdrupem rozmawiał wyłącznie wtedy, gdy było to absolutnie konieczne. W ostatniej chwili Charlotte udaje się zapobiec aktowi desperacji, ale rozwiązanie zagadki okazuje się tylko pozorne.

Na terenie wesołego miasteczka „Atlantis” zostaje zamordowany dyrektor zarządzający Stefan Markowski. Śledczy Ehrlicher i Kain odkrywają podejrzane wykopy w pobliżu kolejki górskiej. Ponadto listy z pogróżkami wskazują, że w popularnym parku rozrywki dochodziło do prób wymuszeń. Kiedy komisarze wpadają na trop domniemanego szantażysty, Petera Radkego – świeżo upieczonego recydywisty – ten zostaje znaleziony martwy na parkingu przy pobliskim kąpielisku. W jego przyczepie kempingowej ukryta jest odręcznie narysowana mapa ze współrzędnymi wesołego miasteczka, nowego osiedla i opuszczonej kopalni odkrywkowej. Czy oznaczono na niej kryjówki ze zrabowanymi milionami, które mężczyzna zamierzał odkopać? Detektywi odkrywają, że Radke stał za kilkoma szantażami, a park rozrywki nie był jego jedyną ofiarą. Najwyraźniej sporo osób zarobiło na jego brudnych interesach.

Małżeństwo rzeźników, Hans i Lisa Pietschowie, od lat tworzy zgrany związek. Cieszą się powszechną sympatią i prowadzą mały sklep mięsny w jednej z dzielnic Bremy. Papużki nierozłączki – tak mówią o nich sąsiedzi. Jednak od tragicznej śmierci ich córki dziesięć lat temu szczęście dawnej wzorowej pary zaczęło się sypać. Gdy zostają odnalezione zwłoki Sandry Wiemann, młodej sąsiadki Pietschów, wszyscy początkowo podejrzewają samobójstwo. Córka Ingi Lürsen, Helen, wprowadza się dokładnie do tej samej kamienicy, co Inga wykorzystuje do prowadzenia śledztwa „pod przykrywką” – ku niezadowoleniu swojego partnera Stedefreunda, który oficjalnie kieruje sprawą. Dla Hansa i Lisy dziewczyna była „jak córka”, pomagała też samotnej matce z sąsiedztwa; jedynie dozorca odnosił się do niej z dystansem. Wszyscy sąsiedzi coraz bardziej plączą się w zeznaniach, a Lisa i Hans nagle muszą stawić czoła nie tylko pytaniom policji, ale i błędom z własnej przeszłości.

Przedsiębiorca budowlany Max Claudius po kolacji biznesowej żegna się ze swoim bankierem Robertem Malbergiem i jego siostrą Veroniką. W przeszłości spółka Claudius AG zraziła wielu inwestorów gwałtownym spadkiem kursu akcji. Chwilę później Max Claudius zostaje zastrzelony na podjeździe swojej willi. Szesnastoletnia Lisa Hirlinger i jej starszy brat Michael spędzają wieczór na mieście: kino, lody, potem dyskoteka. Wracając do domu, намиtują na broń porzuconą w pobliżu posesji. Tej samej nocy na farmie Moosbach młoda gospodyni Mila zauważa zniknięcie męża. Rolnik Benedikt „Ben” Moosbach stracił odziedziczone gospodarstwo w wyniku spekulacji akcjami firmy Claudiusa. Zaraz po sprzedaży ziemię przekształcono w działki budowlane – Ben czuje się oszukany. Śmierć brata, prezesa Claudius AG, stawia spadkobierczynię Veronikę przed nowymi wyzwaniami. Wraz z asystentem Maksa, Albertem Potterem, z optymizmem patrzy w przyszłość: Max był „filantropem” i nie ma mowy o żadnym spisku przeciwko drobnym rolnikom i inwestorom. Na zakupionych gruntach ma powstać nowa linia szybkiej kolei miejskiej, co pozwala firmie znów stanąć na nogi. Veronikę wspiera dyrektor ministerialny Zubrodt, członek rady nadzorczej. Monachijscy śledczy Franz Leitmayr, Carlo Menzinger i Ivo Batic idą tropem pieniędzy: gdzie był asystent Potter? O co gra Veronika? Kobieta przekazuje im nagranie, na którym Ben Moosbach podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy publicznie oskarżył Maksa o oszustwo i zaatakował go fizycznie. Na opuszczonej farmie policjanci znajdują w koszu zagłuszarkę i kominiarkę, których użyto podczas zamachu. Gdzie Benedikt Moosbach ukrył broń? Gdy komisarze próbują go aresztować, mężczyzna rzuca się do ucieczki. Leitmayr mierzy do niego z broni, lecz waha się o ułamek sekundy za długo. Niespodziewanie Batic i Leitmayr zostają odsunięci od sprawy. Dyrektor Huber informuje ich, że poszukiwany Moosbach napadł na bank i wziął zakładników. Zabarykadował się w banku Malberga, a jedną z przetrzymywanych osób jest Lisa Hirlinger. Antyterroryści zajmują pozycje, a napastnik żąda pieniędzy i auta do ucieczki. Franz Leitmayr decyduje się wejść do środka w zamian za zakładniczkę, by przekonać Bena do poddania się. Sytuacja przed bankiem staje na ostrzu noża. Dyrektor Huber wydaje rozkaz oddania strzału ratunkowego – bieg wydarzeń wydaje się przesądzony.

Dla nadkomisarza Borowskiego to niezbyt udany dzień: świadek Scharndorf, szanowany urzędnik, nie chce zeznawać w sprawie o morderstwo, bojąc się o swoją reputację. Kiedy Borowski przykuwa go nago do dachu burdelu, by pomóc mu przełamać wstyd, omal nie kończy się to zawieszeniem w obowiązkach, ale przynajmniej gwarantuje mu kilka sesji u psycholog zakładowej, Friedy Jung. Na dodatek w mieście zjawia się jego córka Carla, która za nic w świecie nie chce jechać na wakacje z matką i jej nowym fagasem. Wszystko to blednie jednak przy dramacie innego człowieka: Lars Betz – rozwodnik z synem, były marynarz pracujący obecnie jako kierowca zaopatrzenia statków – usłyszał od szefa, że jeśli spóźni się tego dnia, straci pracę. Dla i tak niestabilnego mężczyzny byłby to cios o jeden za dużo. Betz wpada w fotoradar. Mandat również oznacza utratę posady. Błaga policjanta Eberta o zwrot kliszy, lecz ten odmawia. Betz rzuca się do ucieczki, a biegnący za nim Ebert ginie pod kołami ciężarówki. Sprawca ucieka. Rutynowe dochodzenie prowadzi Borowskiego i jego asystenta Alima Zainalowa do firmy Betza. Tyle że na zdjęciu z fotoradaru nikogo nie ma, a sam kurs miał przypaść komuś innemu: według słów Wächtera, drugiego ze współwłaścicieli, za kółkiem powinien siedzieć szef firmy, Oliver Nagel. Betz zyskuje chwilę wytchnienia, by pożegnać się z synem, nie wiedząc, co go czeka. Sam Nagel nie wyjaśni już pomyłki – jego zwłoki zostają odnalezione w porcie drzewnym. Sprawa mogłaby skończyć się dla Betza łagodnie, lecz nawet jego szef nie zamierza kryć mordercy. Mężczyzna zostaje aresztowany jako „zabójca gliniarza”. Kiedy Borowski nie odpuszcza i drąży dalej, ściąga na siebie wściekłość kolegów z komendy. Dlaczego uważa podejrzanego za niewinnego? „A skąd właściwie Ziehmann wiedział, że szukamy Nagela?” – odbija piłeczkę Borowski. Pytań przybywa: po co Nagel był dzień wcześniej u Scharndorfa? I czy jego wspólnik Wächter o tym wiedział? W miarę jak gromadzą się dowody, Betz niespodziewanie przyznaje się do zabicia Nagela. Jednak Borowski od dawna wie, że ma do czynienia z człowiekiem, którego trzeba uratować przed nim samym.

Środek lata, turyści kąpią się w Jeziorze Bodeńskim, a na komisariacie panuje senna atmosfera. Klara Blum gra w kule nad brzegiem jeziora z Jakobem Leebeem, z którym łączy ją serdeczna przyjaźń. Jakob jest rzeźnikiem w gminie żydowskiej w Strasburgu, a lato spędza w Konstancji, gdzie dorastał, zanim jego rodzina została zmuszona do ucieczki. Nastrój jest beztroski, toteż krążąca plotka z początku tylko nieznacznie mąci letnią sielankę: na kempingu rodziny Rodammerów rzekomo widziano martwego chłopca. Ciało zniknęło, świadek pojechał dalej, a zaginięcia żadnego nastolatka nie zgłoszono. Mimo to Klara Blum profilaktycznie każe zabezpieczyć ślady i przesłuchuje Edgara Rodammera, który pilnuje porządku na kempingu. Edgar jest nerwowy, łatwo go zbić z tropu i niewiele wnosi do sprawy, a jednak uparcie odmawia pokazania Klarze swoich notatek, w których skrupulatnie spisuje wydarzenia każdego dnia. Sielanka pryska, gdy plotka staje się faktem: ciało chłopca zostaje odnalezione w ogrodzie przed domem Jakoba. Natychmiast podnoszą się głosy oskarżające rzeźnika: czyż rana cięta na szyi ofiary nie przypomina łudząco cięć stosowanych przy uboju rytualnym? Na czele osób przekonanych o winie Jakoba staje prokurator Bux. Ani brak motywu, ani podejrzanie rzucające się w oczy miejsce porzucenia zwłok nie są w stanie zmienić jego zdania – budzą się w nim głęboko zakorzenione antysemickie uprzedzenia, które podsuwają mu najprostsze wyjaśnienie. Odgrzebany mit o Żydach potrzebujących krwi chrześcijańskich dzieci do wyrobu macy staje się dla niego wygodnym motywem zbrodni. Klara jest pewna, że Jakob nie ma nic wspólnego ze śmiercią chłopca. Nie dając zepchnąć się do defensywy, bezwzględnie domaga się przesłuchania Edgara, by odkryć, co mężczyzna tak desperacko ukrywa. Wywołuje to wściekłość jego brata, Wolfganga Rodammera, który sprzymierza się z prokuratorem, by chronić Edgara. Klara nie zamierza się jednak poddać i staje do walki o dobre imię przyjaciela.

Otwarte złamanie czaszki – taka jest diagnoza patologa, prof. Karla-Friedricha Boerne'a. Nad jeziorem Aasee zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Pierwszym tropem komisarza Franka Thiela są ślady opon w błocie. Zamiast do sprawcy, prowadzą one jednak śledczych do tożsamości ofiary. Zamordowany Wolfram Baermann był inżynierem i wraz z wieloletnim przyjacielem Klausem Weisbergiem z powodzeniem wszedł w branżę elektrowni wiatrowych. Młoda wdowa Rike Baermann, fizjoterapeutka, opisuje męża jako człowieka niezwykle skrytego, który potrafił znikać na całe dnie. Mężczyzna od dzieciństwa cierpiał na depresję. Kiedy technicy kryminalni natrafiają na zatarte ślady krwi w sypialni Baermannów, staje się jasne, że Wolfram zginął we własnym łóżku. Podejrzenia coraz mocniej skupiają się na jego żonie. Rodzinę Baermannów zdaje się prześladować fatum: kilka dni wcześniej w wannie zmarła druga żona jego ojca, Hennera Baermanna, a siostra Hanne przebywa w klinice psychiatrycznej z powodu dziecięcej traumy. Rozbudza to detektywistyczną ciekawość prof. Boerne'a – być może to właśnie Hanne jest kluczem do rozwiązania zagadki.

Środek dnia na stacji metra. Nagle pod nadjeżdżający pociąg wpada mężczyzna. Wypadek czy samobójstwo? Pewna kobieta twierdzi, że ktoś go popchnął, ale jest w szoku i nie pamięta szczegółów. Zgłasza się kolejny świadek – bankier Petzold. Wkrótce ponownie szuka kontaktu z komisarz Charlotte Sänger. Zachowanie jej kolegi, Dellwo, wydaje się Petzoldowi dziwne – zwłaszcza gdy dochodzi do drugiego morderstwa...

Zaledwie rok temu słynna badaczka opinii publicznej i strateżka PR Vera Maxheimer przeniosła swój instytut do Saarbrücken – w dużej mierze pod delikatnym naciskiem dawnej przyjaciółki ze studiów, milionerki Marion von Pahl. Dla Very, nestorki niemieckich sondaży, koło się zamyka: pochodząca ze skromnego domu badaczka dorastała w Kraju Saary i tu zaczynała studia. W jej instytucie bywają politycy, szefowie korporacji, hierarchowie kościelni i związkowcy, a jej analizy uchodzą za najlepsze w branży. Z przeszłości Very wyłania się jednak rysa – jako studentka pracowała przez kilka tygodni jako luksusowa dziewczyna do towarzystwa pod Saarbrücken. Po 35 latach na jaw wychodzą nagrania z tamtych czasów. Student zbierający materiały do jej biografii zostaje zamordowany, a wkrótce potem zaczyna się szantaż i dochodzi do kolejnego zabójstwa... Nadkomisarz Max Palu z policji w Saarbrücken rusza do akcji. Szybko odkrywa, że zamglone nagrania porno to najmniejszy problem badaczki. W czasie gdy Vera pracowała w seksbiznesie, bez śladu zniknął właściciel lokalu – prawdopodobnie ofiara niewyjaśnionego morderstwa. Czy kobieta ma z tym coś wspólnego? Palu prowadzi śledztwo w półświatku i w otoczeniu Maxheimer. Zauważa, że w instytucie trwa już walka o sukcesję: jaką rolę odgrywa ambitna córka Anette, jak lojalny jest dyrektor zarządzający Ernst Wohlfahrt i co wie Marion von Pahl? Krok po kroku Palu odkrywa prawdziwą tajemnicę Very Maxheimer ukrytą w świecie polityki, gdzie stawką są sfałszowane sondaże i utrzymanie władzy za wszelką cenę...

Obiecujący młody polityk Manfred Körner bierze udział w wypadku samochodowym: potrąca młodego mężczyznę. Chociaż inspektorzy Till Ritter i Felix Stark ustalają, że chłopak już wcześniej nie żył, kariera Körnera wisi na włosku, do czego mocno przyczynia się prasa. Polityka nienawidzi także paczka znajomych ofiary. Detektywi badają środowisko rekinów polityki i dilerów narkotyków, aby dowieść, że Körner to rzeczywiście kryształowo czysty człowiek.

Po długich, bolesnych latach Lisbeth Kemmerlang i jej siostra Johanna uwolniły się od agresywnego ojca: piekarz Eberhard Kemmerlang odsiedział sześć lat za wykorzystywanie seksualne córek. Teraz wychodzi na wolność, a Lisbeth boi się jego zemsty. Wkrótce potem kobieta zostaje znaleziona martwa w piecu piekarniczym. Ślady butów w mące, odkręcona klamka od wewnątrz – Lisbeth została zamordowana. Podejrzenie natychmiast pada na ojca. Klara Blum drobiazgowo sprawdza jego alibi, zwłaszcza że Johanna otwarcie go oskarża. Kemmerlang, pracujący teraz w dużej piekarni, ma jednak mocne alibi. Zrozpaczona Johanna szuka oparcia u Klary. W pobliżu miejsca zbrodni policja znajduje foliową torebkę z odkręconą klamką, a w niej męskie buty pasujące do śladów w mące oraz dawne ubrania Kemmerlanga. Klara i jej nowy asystent Kai Perlmann aresztują mężczyznę. Sprawa wydaje się rozwiązana, ale Klarę niepokoi zbyt łatwy sukces – dowody wyglądają na celowo podrzucone. Ktoś bardzo chciał wrobić Kemmerlanga. Choć Klara nie chce w to wierzyć, w grę wchodzi tylko jedna osoba: Johanna.

Podczas demonstracji w centrum Hamburga młody policjant Thorsten Beckershoff pilnuje apteki i zostaje brutalnie pobity przez trzech zamaskowanych napastników. Dla komisarza Casstorffa sprawa jest wyjątkowo trudna, bo w demonstracji brał udział jego syn Daniel, zatrzymany za stawianie oporu policji. Monitoring naprowadza śledczych na autonomistę Robby'ego „Kinga” Bastnera. Rusza obława, a sprawę przejmuje BKA. Gdy Casstorff odwiedza rannego w szpitalu wraz z synem, spotyka jego dziewczynę Angelę Meerbaum i jej trzech przyjaciół ze szkolnych lat: właściciela apteki Thomasa Wichelhausa, przedsiębiorcę budowlanego Michaela Loosego oraz radcę stanu Michaela Pfeiffera. Zrozpaczona Angela reaguje na ich widok wielką agresją. Wkrótce Beckershoff umiera w szpitalu. Choć trop prowadzi w stronę autonomistów, Casstorff podejrzewa, że sprawa ma drugie dno i zaczyna badać otoczenie zmarłego. Równocześnie rośnie na niego nacisk z powodu zachowania Daniela – w sprawę miesza się nawet radca stanu. Casstorff oraz inspektorzy Holicek i Graf trafiają na dziwne nieścisłości: Beckershoff żył ponad stan, a jego była partnerka i matka jego dziecka nie zostawia na nim suchej nitki. Ekipa zaczyna odkrywać prywatne motywy, które rzucają na sprawę zupełnie nowe światło.

Nowa sprawa prowadzi komisarzy Ehrlichera i Kaina w okolice Lipska. Podczas polowania z nagonką zostaje zastrzelony myśliwy Lothar Sofsky – w jego ciele tkwi śrut. Wypadek? Ofiara rzekomo wbrew przepisom nie miała na sobie kamizelki ostrzegawczej, lecz ślady włókien w ranie przeczą tej wersji. Wkrótce kamizelka ze śladami po postrzale zostaje znaleziona zakopana w lesie: to było morderstwo. Jednym z uczestników polowania jest hurtownik dziczyzny Karsten Dietz, który nie ukrywa niechęci do ofiary, odsyła jednak śledczych do swojego starszego brata Gernota, dzierżawcy obwodu łowieckiego. Sofsky, zamożny właściciel nieruchomości, był cichym wspólnikiem w stajni Gernota i jego partnerem biznesowym. Handlarz bronią Georg Herboltz ujawnia pikantny szczegół z życia prywatnego ofiary – żonaty Sofsky romansował z młodą kelnerką Simone Körner z ulubionego lokalu myśliwych, „Lindenhofu”. Wdowa Birgit Sofsky, która również brała udział w polowaniu, potwierdza, że wiedziała o 20-letniej rywalce. Dodaje też, że mąż zamierzał wycofać udziały ze stajni, co zrujnowałoby Gernota Dietza – obaj mężczyźni pokłócili się o to trzy dni wcześniej. Strach o byt i zazdrość wydają się jasnymi motywami, ale w środowisku myśliwych relacje okazują się o wiele bardziej zawiłe. Wiejski policjant Schulz pamięta bójki Gernota i dorastanie braci Dietz, którzy różnili się jak dzień i noc. Gdy na terenie łowiska dochodzi do drugiego zabójstwa, komisarze muszą zagłębić się w przeszłość braci, uwikłanych w nieuchronną tragedię pełną dawnych urazów, nienawiści i zawiści.

Hannes Buck wykazał się wielkim opanowaniem za kółkiem bankowozu: choć jego partner został zastrzelony tuż obok, Hannes ruszył w trakcie napadu i uciekł bandytom. Mimo że sprawcy uciekli z częścią łupu, Buck ocalił życie i większość gotówki. Podczas przesłuchania Lena Odenthal rozpoznaje w nim przyjaciela z lat młodości. Hannes ma dziś szczęśliwą rodzinę, a dawna relacja natychmiast odżywa. Spotkanie nie jest jednak beztroskie – Lena i Kopper podejrzewają, że z rabusiami współpracował ktoś z firmy ochroniarskiej. Lena nie wierzy w winę dawnego znajomego, ale Kopper znajduje dowody świadczące przeciwko niemu.

Firma farmaceutyczna „Gerlitz AG” z Lüneburga staje się celem aktywistów protestujących przeciwko badaniom genetycznym. Gdy limuzyna szefa firmy zostaje zepchnięta z drogi, zamaskowany napastnik w ostatniej chwili wyciąga kierowcę z płonącego auta i ucieka. Nadkomisarz LKA Charlotte Lindholm ma ustalić, czy był to zamach. Na miejscu spotyka komisarz Belindę Uzman, która nie wierzy w tę wersję; również nestor rodu Klaus Gerlitz podchodzi do sprawy ze spokojem. Zaniepokojony syn Steffen wynajmuje jednak prywatną ochronę. Charlotte nie jest zachwycona, gdy okazuje się, że dowodzi nią jej były współpracownik i partner Rolf Jacobi. Żądanie ponad dwóch milionów euro okupu przesłane pocztą elektroniczną rzuca nowe światło na całą sprawę. Charlotte postanawia sama przyjrzeć się aktywistom. Dzięki dawnym kontaktom dociera do dwojga członków grupy, którzy zaprzeczają udziałowi, ale sugerują, że ich towarzysze Sonja Bertram i jej chłopak Philipp prowadzą prywatną wojnę przeciwko firmie. Na oczach policji Klaus Gerlitz zostaje porwany, a próba przekazania okupu kończy się fiaskiem. Charlotte musi oddać sprawę funkcjonariuszowi z wydziału bezpieczeństwa państwowego, ale ma już zbyt wiele tropów, by po prostu odpuścić.

Pierwsza misja Moritza Eisnera w nowej komisji specjalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, zajmującej się trudnymi sprawami w całej Austrii, prowadzi go do klasztoru Arndorf w Karyntii. Trwa tam międzynarodowy konkurs organowy, a szczególnej ochrony wymaga jeden z jurorów – austriacki biskup Hawranek, wieloletni obrońca praw człowieka w Brazylii, który przeżył już kilka zamachów na swoje życie. Ponieważ duchowny spóźnia się na inaugurację, zastępuje go młody organista Nikolaus Kutil. Koncert kończy się tragedią: obluzowana piszczałka organowa spada i zabija muzyka na oczach publiczności. Na miejscu są Moritz Eisner i jego nowa szefowa, naczelnik Schremser. Kobieta uważa, że to kolejny zamach na biskupa, Eisner podejrzewa zaś zwykły sabotaż. Teoria komisarza chwieje się jednak, gdy ginie kolejny student muzyki – zaparzył sobie napój z puszki kakao należącej do biskupa, w której znajdowała się trucizna.

Strajk w stoczni Ostendorf w Kilonii: szef rady zakładowej Bruhns zgadza się na zwolnienie maksymalnie 50 osób, byle tylko utrzymać zakład. Szef stoczni Felix Ostendorf bezskutecznie tłumaczy mu, że to nie wystarczy. Bruhns nie ustępuje, wykorzystując konflikt do własnych celów, a zdania nie zmienia nawet pod wpływem kolegi z rady, Heisego, który wolałby współpracować z dyrekcją. Pięćdziesiąt nazwisk to pięćdziesiąt ludzkich dramatów. Kto trafi na czarną listę? Zależy na tym również ambitnej sekretarce zarządu Tatjanie Matthies, drżącej o los schorowanego brata Benno, który nie znajdzie nowej pracy. Chcąc go ratować, kobieta próbuje wkraść się w łaski Bruhnsa, co nie podoba się jej partnerowi, Holgerowi Clausenowi, również stoczniowcowi. Następnego ranka komisarz Borowski zostaje wezwany do zwłok Bruhnsa, znalezionych na tratwie roboczej. Po jego śmierci strajk szybko kończy porozumienie Ostendorfa z Heisem, choć wszyscy oficjalnie ubolewają nad losem działacza. Borowski zgłębia skomplikowane relacje panujące w stoczni. Śledztwo nabiera tempa, gdy wypływa lista zwolnień – pięćdziesiąt nazwisk oznacza pięćdziesięciu podejrzanych. Dokument nie został jeszcze ogłoszony, ale jedno z nazwisk jest na nim przekreślone. Czy to celowy trop?

W bremeńskiej dzielnicy Tenever zostają odnalezione zwłoki dwunastoletniej Miriam Meinfeld. Policja podejrzewa samobójstwo. Okazuje się, że dziewczynka była wykorzystywana seksualnie, a dawne urazy kości wskazują na znęcanie się. Komisarze Inga Lürsen i Stedefreund szukają podejrzanych w rodzinie i boją się o bezpieczeństwo jej rodzeństwa, Svenji i Björna, gdyż rodzice nie wzbudzają zaufania. Ci jednak zrzucają winę na mieszkańców pobliskiego ośrodka dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Policjanci rzeczywiście trafiają tam na ślady zmarłej i jej siostry. Zatrzymany zostaje Harald – z pozoru niegroźny pensjonariusz, w przeszłości żołnierz jednostki specjalnej KSK, zdolny do przemocy po przebytym urazie głowy. Podejrzenia rosną, bo mężczyzna milczy. Dopiero po czasie komisarze zdają sobie sprawę, że padli ofiarą manipulacji: Harald pomagał dziewczynkom i dawał im schronienie. Tatuaż na dłoni ofiary prowadzi śledczych do sekty satanistycznej. Stedefreund dociera do znającej środowisko bibliotekarki Karin Melzer, ale jej relacja brzmi tak nieprawdopodobnie, że Inga Lürsen początkowo w nią nie wierzy. Z czasem okazuje się, że mroczne rytuały i narkotyki podawane dzieciom miały właśnie sprawić, by nikt nie brał ich słów na poważnie. Rodzice, którzy sami padli niegdyś ofiarą sekty, teraz oddają jej własne dzieci. Na reakcję sekty nie trzeba długo czekać: informatorka ginie w wypadku, rodzice zostają zastrzeleni w sfingowanym samobójstwie, a dzieci porwane. Wszyscy świadkowie znikają, a komisarze zdają sobie sprawę, że ludzie sekty zajmują wysokie stanowiska i od dawna manipulują każdym ich krokiem.

Lekarka z domu seniora „Abendrot”, dr Rose Lang, została zamordowana. W tym samym ośrodku Freddy Schenk umieścił wbrew jej woli swoją babcię Margot, przez co teraz gryzie go sumienie. W domu opieki dochodziło do spięć między dr Lang, pielęgniarką Tatjaną Riegelsberger a dyrektorką Eriką Schubert – po niedawnej śmierci jednego z pensjonariuszy lekarka ostro krytykowała braki w personelu. Pan Kehl, jeden z mieszkańców, uważa, że jego żonę udałoby się uratować, gdyby pomoc nadeszła na czas. Niespodziewanie umiera także inny podopieczny, Konstantin Baumeister, z którym dopiero co zaprzyjaźniła się babcia Schenka.

Komisarze Charlotte Sänger i Fritz Dellwo zajmują się sprawą morderstwa w szkole zbiorczej. Psycholog szkolna dr Wick została brutalnie zasztyletowana w swoim mieszkaniu. Ponieważ po niedawnym samobójstwie jednego z uczniów w szkole panuje napięta atmosfera, dyrekcja pilnie szuka zastępstwa. Charlotte Sänger zgłasza się na ochotnika, co pozwala jej prowadzić śledztwo incognito wśród uczniów i nauczycieli. W tym czasie Dellwo bada wątek Karla Lichtiego, karanego za gwałt dawnego klienta zamordowanej psycholog.

Komisarz Frank Thiel prowadzi śledztwo w sprawie makabrycznej zbrodni: bawiące się nad jeziorem Aasee dzieci natrafiają na zwłoki pozbawione głowy. Przed śmiercią młoda kobieta piła drogie czerwone wino i jadła trufle. Sekcja zwłok przeprowadzona przez prof. Karla-Friedricha Boerne'a nie pozostawia złudzeń – okoliczności idealnie odpowiadają głośnemu morderstwu Rohrbach z lat 50., które nigdy nie zostało rozwiązane i do dziś uchodzi za ogromny skandal sądowniczy. Presja na prokurator Wilhelmine Klemm i śledczych jest ogromna. Najpierw trzeba ustalić tożsamość ofiary. Thiel sprawdza zgłoszenie o zaginięciu złożone przez studentkę Laurę Schott. Czy zmarła to jej przyjaciółka Solveig Helmhövel? Księgarz Sigbert Helmhövel i jego siostra Monika są zaskoczeni, sądząc, że Solveig wypoczywa na Maderze. Nagle na scenie pojawia się dr Oleg Buykov, wpływowy ukraiński biznesmen. Nawet ministerstwo gospodarki nakazuje śledczym szczególną dyskrecję. Opis ofiary odpowiada jego żonie, a wkrótce przedsiębiorca oficjalnie identyfikuje ciało jako Olgę Buykovą. Czy w sprawę zamieszana jest rosyjska mafia? Thiel zachowuje sceptycyzm, a niebawem dochodzi do kolejnego zabójstwa.

Nadkomisarz Carlo Menzinger bezskutecznie próbuje szczęścia na imprezie dla singli: Korinna, która wpadła mu w oko, ulega urokowi czarującego Petera. Jednak tuż po tym Peter zostaje potrącony przez samochód i ginie na miejscu – wszystko wskazuje na celowe działanie. Monachijscy komisarze Ivo Batic i Franz Leitmayr muszą zanurzyć się w dżungli wielkomiejskich singli, gdzie pieniądze i sukces liczą się bardziej niż miłość, a poszukiwanie prywatnego szczęścia odbywa się w pośpiechu. Szybko okazuje się, że Peter polował na łatwe cele: był kobieciarzem tkwiącym jednocześnie w stałym związku z Sofie, a wiele jego kochanek – w tym nieszczęśliwa Rafaela – doskonale wiedziało o tej podwójnej grze. Batic i Leitmayr zmuszeni są mierzyć się z tęsknotami i rozczarowaniami, których jako single sami woleliby unikać, dbając przy tym o załamanego Carla, którego pech zdaje się nie opuszczać.

Tym razem berlińscy komisarze Till Ritter i Felix Stark prowadzą śledztwo w środowisku artystycznym. Konserwator zabytków Lohmeyer zostaje zastrzelony – to, co początkowo wygląda na zwykły napad rabunkowy, szybko okazuje się precyzyjnie zaplanowaną zbrodnią w świecie sztuki.

Młody Lutz Bergmann uderza autem w filar mostu i ginie na miejscu. Lena Odenthal słusznie podejrzewa morderstwo. Mężczyzna pracował w firmie Rocket Marketing, sprzedającej napoje energetyczne w systemie piramidy finansowej pod wodzą charyzmatycznego Maxa Hüllena. Ten bezwzględny biznes przyniósł Bergmannowi wielkie pieniądze, ale i wielu wrogów – ulegając wizji szybkiego zysku, naiwni tracili dorobek życia i przyjaciół. W kręgu podejrzanych znajduje się zwłaszcza handlarz ceramiką sanitarną Wattenscheid, którego firma zbankrutowała po wejściu w interes, a także dawny przyjaciel ofiary, Ritchy Horst, odnoszący wielkie sukcesy w Rocket Marketing. Podejrzewając fałsz za fasadą luksusu, Lena wprowadza do firmy Mario Koppera pod przykrywką.

Tajemniczy sprawca poluje na skinheadów i zabija ich bez pozostawiania śladów. Ballauf i Schenk proszą o pomoc Urząd Ochrony Konstytucji. Prowadzący sprawę oficer milczy, ale współpracujący z nim tajny informator ujawnia, że wszystkie ofiary brały przed laty udział w ataku na turecką restaurację. Czy to zemsta dawnych poszkodowanych, czy próba zmylenia policji? Gdy okazuje się, że każdy prowadzi tu własną grę, komisarze postanawiają wziąć oficera pod obserwację – wbrew wszelkim procedurom, ale skutecznie.

Śledztwo w sprawie zabójstwa Manfreda Depkego prowadzi Lenę Odenthal i Mario Koppera do mieszkania chronionego na przedmieściach. Cztery mieszkające tam dziewczyny żyją w strachu przed drobnym przestępcą Berndem Borgwardtem, zwanym Boogie, który zgwałcił jedną z nich i ucisza ją groźbami. Lena wspiera opiekunkę Sarah Herzog w próbach powstrzymania mężczyzny na drodze prawnej. Gdy pojawiają się dowody łączące Boogiego z zabójstwem Depkego, okazuje się, że na przeszkodzie w aresztowaniu stoją interesy wydziału antynarkotykowego.

Premiera „Don Giovanniego” w operze w Stuttgarcie kończy się ogromnym sukcesem, a bankiet jest wyjątkowo huczny. Dyrektor Bartholdy zachwala zwłaszcza basistę Cassiana Pfeiffera, który partią Komandora świętował 20-lecie pracy scenicznej. Chwilę po otwarciu bufetu za filarem zostaje znaleziony zasztyletowany dr Arnulf Sontheim – foniatra i przewodniczący stowarzyszenia przyjaciół opery. Bienzle i Gächter szybko ustalają, że sprawcy należy szukać w teatrze, bo narzędziem zbrodni jest myśliwski nóż z rekwizytorni. Z pozoru lekarz miał w operze samych przyjaciół: sopranistka Sylvia Temesvari była jego wierną pacjentką, Pfeiffer uważał go za bliskiego przyjaciela, a dyrektor korzystał z jego porad. Recepcjonistka Anita Breitling wypowiada się o nim w samych superlatywach, twierdząc, że śpiewacy zawdzięczali mu pewność siebie. Bienzle wyczuwa jednak skrywaną rezerwę – choćby u Temesvari, która ostatnio unikała wizyt w gabinecie. Z czasem wyłania się obraz człowieka uzależniającego innych od siebie: jako lekarz, kochanek lub pożyczkodawca wielkich kwot, jak w przypadku dyrektora. Czy ktoś z zespołu postanowił siłą uwolnić się z tej matni? Inspicjent Robert van Dahlen zachowuje dziwny spokój, mimo że sam był kiedyś słynnym barytonem i stałym pacjentem Sontheima, zanim paraliż strun głosowych nie przekreślił jego kariery. Twierdzi, że nie ma żalu do lekarza. Pfeiffer z kolei unika komisarza – Bienzle rozmawia z nim dopiero w szpitalu, gdzie artysta spędza każdą wolną chwilę przy córce leżącej w śpiączce po próbie samobójczej. Razem z żoną Waltraud, teatralną garderobianą, czeka na jej wybudzenie. Żałoba po doktorze schodzi na dalszy plan, a w teatrze rośnie napięcie: spektakle muszą trwać, a śledztwo tylko przeszkadza artystom i dyrekcji. Bienzle przeczuwa jednak, że morderca kryje się wśród pacjentów Sontheima, a van Dahlen wiele ukrywa. Zanim jednak udaje się wydobyć z niego prawdę, były śpiewak zostaje zaatakowany na scenie...

Mieszkańcy tyrolskiej wioski Steinbach od dawna są podzieleni w sprawie eksploatacji miejscowego źródła leczniczego. Narastający konflikt pochłania pierwszą ofiarę – zamordowany zostaje działacz na rzecz ochrony środowiska. Choć początkowo wszystko wygląda na samobójstwo, Moritz Eisner i jego partnerka Barbara Trenkwalder rozpoczynają dochodzenie na miejscu. Lista podejrzanych błyskawicznie rośnie.

Zdarzenie miało wyglądać na wypadek drogowy, ale sekcja zwłok dowodzi, że Sven Uwe Schütze został najpierw zamordowany, a dopiero potem przejechany. To sprawa dla Maxa Ballaufa i Freddy'ego Schenka. W mieszkaniu ofiary komisarze znajdują kartkę z nazwiskami trojga uczniów z elitarnego internatu Albertus Magnus. Co łączyło młodego montera z byłego NRD z prestiżową placówką? Nastolatkowie – Marc Landauer, Daniela Paulke i Thomas Loebelt – twierdzą, że nigdy go nie widzieli, jednak obaj chłopcy plączą się w zeznaniach. Śledczy dzielą zadania: Schenk pod przykrywką woźnego szuka śladów w szkole, a Ballauf przesłuchuje dyrekcję i rodziny podejrzanych. Wkrótce natrafiają na sieć układów sięgających poza mury internatu, aż do czasów Trzeciej Rzeszy. Głównym sponsorem szkoły jest prywatny bankier, prof. Rudolf Loebelt, utrzymujący świetne relacje z wieloletnim dyrektorem Siegfriedem Mahlmannem, ojcem obecnej szefowej placówki. Matka Danieli, dziennikarka Irene Paulke, pisała kronikę firmy Loebelta i regularnie otrzymuje od banku wysokie sumy. Historia banku jest zaś ściśle związana z tragicznym losem żydowskiej rodziny bankierów Landauerów. Ballauf i Schenk nie mają wątpliwości: dziennikarka wie znacznie więcej, niż mówi.

W sali koncertowej na fortepianie zostają znalezione starannie ułożone zwłoki szesnastoletniej uczennicy i utalentowanej pianistki Rity Koehler. Jej ciało zostało zabalsamowane. Czy w grę wchodziło samobójstwo z czyjąś pomocą? Wkrótce odnalezione zostają kolejne spreparowane zwłoki – Karla Hahnemanna, urodzonego w 1923 roku. Co łączyło nastolatkę i starca? Oboje byli wybitnie uzdolnieni: Rita muzycznie, a Hahnemann był genialnym szachistą. Trzecia ofiara uświadamia śledczym, że mają do czynienia z seryjnym mordercą. Gdy znika utalentowany siedmiolatek Björn, Borowski, jego współpracownik Alim Zainalow i psycholog policyjna Frieda Jung muszą jak najszybciej rozszyfrować schemat działania zabójcy, by ocalić chłopca.

W swoim mieszkaniu zostaje znaleziona martwa starsza kobieta. Została zamordowana, a jej oszczędności zniknęły. W trakcie śledztwa Charlotte Sänger i Fritz Dellwo natrafiają na serię tajemniczych zgonów starszych kobiet, u których jako przyczynę śmierci stwierdzono zatrzymanie akcji serca. Wszystkie na krótko przed śmiercią wypłaciły z banku swoje oszczędności, a przy każdej ofierze znaleziono ubrania należące do pewnego kuśnierza z Frankfurtu...

W lesie niedaleko Hameln zostają znalezione zwłoki mężczyzny z raną postrzałową pleców. Nadkomisarz Charlotte Lindholm szybko trafia na kilku podejrzanych: kłusownika Gramischa, właściciela lasu Fredena i strażnika leśnego Kupkę. Tożsamość ofiary otwiera jednak trop prowadzący w przeszłość. Gdy w lesie rozlega się kolejny strzał, Charlotte zaczyna odkrywać tragedię pełną miłości, winy i zemsty...

35. sprawa prowadzi komisarzy Ehrlichera i Kaina pod lipski Pomnik Bitwy Narodów. W czasie gdy na dworcu głównym trwa neonazistowska demonstracja, na miejscu zostaje znaleziony martwy jeden z lokalnych prowodyrów, Linhard Banzhaff. Wszystko wskazuje na to, że został zepchnięty z górnej galerii. W windzie leży nieprzytomny i ranny Stefan Mayer-Lischinski. Śledczy ustalają, że zanim Banzhaff runął w głąb pomnika, otrzymał cios w krtań. A więc zabójstwo! Prokurator Mitterer znajduje w aktach dowody, że bezrobotny monter z bogatą kartoteką od dawna działał w skrajnie prawicowych ugrupowaniach. Walter, technik kryminalistyki analizujący policyjne nagrania z demonstracji, dokonuje kolejnego ważnego odkrycia: Banzhaff brał udział w wiecu tuż przed śmiercią. Na nagraniach widać, jak bije się z Mayerem-Lischinskim, a jego była żona próbuje ich rozdzielić. W mieszkaniu denata funkcjonariusze trafiają na ślad wspólnej przeszłości obu mężczyzn: zdjęcie z 1989 roku z demonstracji przeciwko Stasi oraz listy Mayera-Lischinskiego, w których daje on wyraz obrzydzeniu i nienawiści wobec politycznych motywacji dawnego przyjaciela. Komisarze zachodzą w głowę: skąd Banzhaff miał pieniądze na tak luksusowe mieszkanie? Skąd biorą się wysokie wpłaty gotówkowe na wyciągach bankowych leżących na korytarzu? Wreszcie Kain i Ehrlicher nakrywają radczynię rządową Ritę Faulhaber z Urzędu Ochrony Konstytucji, która próbuje uciec z mieszkania przez kuchenne okno... Do śledczych dociera wiadomość, że główny podejrzany uciekł ze szpitala. Gdy pastor Antje Mayer-Lischinski prowadzi Ehrlichera i Kaina do pracowni swojego byłego męża, zastają tam całkowicie zdemolowane pomieszczenia. Za drzwiami w ciemności czają się ci, którzy chcą wyrównać rachunki z kościelnym ruchem oporu na własną rękę: Nico Röckmann, prawnik i agitator z neonazistowskiej pikiety, oraz Hermann Waldau, nowy lider lipskich neonazistów. Röckmann doskonale wie, jak obrócić śledztwo na swoją korzyść, co doprowadza komisarzy do wściekłości. Gdy Walter odkrywa na taśmach monitoringu z czasu zbrodni pod Pomnikiem Bitwy Narodów samą Ritę Faulhaber, sprawa przybiera nieoczekiwany obrót...

Adi Zeitler, Willy Tindle i ich przyjaciółka Cynthia Lademaker nie chcą tylko kawy i ciasta. Liczne dolegliwości starości domagają się pilnej ulgi. Właśnie teraz, przed zbliżającym się pogrzebem męża Cynthii, całe trio jest zdane na sprawdzone środki przeciwbólowe. U starego aptekarza Karla Kreuzera jak zwykle unosi się zapach kawy. Na zapleczu obok laboratorium Willy dokonuje jednak makabrycznego odkrycia: aptekarz został zasztyletowany w makabryczny sposób. Uzależniony od narkotyków Benny Marien w ostatniej chwili ucieka z toalety przed przerażonym Willym. Monachijscy nadkomisarze Ivo Batic i Franz Leitmayr muszą przekazać Heldze Müller, dobremu duchowi apteki, wieść o śmierci jej ukochanego szefa. Nadkomisarz Carlo Menzinger zostaje odwołany z zasłużonego krótkiego urlopu w górskiej chacie. Z biegiem śledztwa trzej detektywi wnikają w świat osób starszych i pozostawionych samym sobie. Mimo chorób i przeciwności losu trio seniorów niezłomnie walczy o godną i szczęśliwą starość.

Sandra Waller, pacjentka kliniki leczenia bólu w St. Ingbert, cierpi. Za swój załamanie psychiczne wini profesora doktora Tilla Pfortnera, jednego z najbardziej renomowanych chirurgów w kraju. Nadkomisarz Palu jest naocznym świadkiem, jak młoda kobieta atakuje szanowanego lekarza na ulicy. Podczas gdy terapeutka, dr Cordula Scholz, próbuje uwolnić Sandrę Waller nie tylko od bólu, ale i od autodestrukcyjnych skłonności, dochodzi do morderstwa. Lekarka i malarka Barbara Schreiner zostaje zastrzelona tuż przed wernisażem swojej nowej wystawy „Diabeł wcielony”. Niedługo potem komisarz Palu musi udać się na kolejne miejsce zbrodni: ojciec Sandry, ginekolog dr Alfred Waller, nie żyje – również zginął od strzału we własnym domu. Saarbrückeński zespół śledczych prowadzi dochodzenie w ekskluzywnym świecie chirurgii plastycznej. Nadkomisarz Max Palu i jego asystent Stefan Deininger za fasadą nieskazitelnego piękna natrafiają na brudne interesy, mroczne intrygi, dziwne zbiegi okoliczności i gorący trop prowadzący do Metz.

Komisarz Casstorff i jego zespół mierzą się tym razem z nietypową i przerażającą sprawą: punktem wyjścia śledztwa jest ciało 14-letniej Ronji, a tropy prowadzą w rejony wykluczenia społecznego w Hamburgu. Podejrzane są równie młode jak ofiara – to grupa nieletnich dziewcząt, które zdążyły już dać się poznać z powodu licznych aktów przemocy. Pochodzą ze skrajnie zaburzonych środowisk rodzinnych i społecznych, a brutalność towarzyszyła im od dziecka. Wiedzą, że z racji wieku nie podlegają jeszcze pełnej odpowiedzialności karnej, przez co przesłuchania prowadzone przez Casstorffa i jego kolegę Holicka nie przynoszą niemal żadnych efektów. Jedynie Jenny Graf udaje się zdobyć zaufanie jednej z podejrzanych dziewczyn. Fatma, młoda Turczynka, doprowadza Casstorffa do szału swoją obojętnością i bezczelnością – do momentu, gdy w chwili wyciszenia otwiera się przed nim. Tęga Mela pozostaje zamknięta w sobie; u Lucy, która w domu opiekuje się dziadkiem chorym na Alzheimera, Jenny zauważa, że ta kochała się w Ronji. Jest jeszcze cicha i wrażliwa Marie, kuzynka Ronji. Cała paczka bez oporów rozgaszcza się u niej, bo rodzice wyjechali na urlop bez córki. A może zabójcą Ronji był Piet, chłopak z „dobrego domu”, który w końcu postanowił się zemścić za to, że dziewczyny regularnie go nękały w drodze do szkoły? Dzięki empatii i niestrudzonej pracy śledczej Casstorffowi, Holickowi i Jenny Graf udaje się w końcu rozwiązać zagadkę morderstwa Ronji. Do finałowej konfrontacji dochodzi na barce mieszkalnej, na której dziewczyna mieszkała z matką...

Nadkomisarz Ehrlicher właśnie szykuje się do wyjazdu na urlop do Paryża, gdy szef wysyła go na nowy Stadion Centralny w Lipsku, którego wielkie otwarcie zaplanowano za dwa dni. Na miejscu znaleziono ciało kierowniczki kadr, Susanne Fellner. Ehrlicher jedzie prosto z lotniska na stadion, gdzie jego partner Kain i technicy kryminalistyczni rozpoczęli już pracę. W toku śledztwa funkcjonariusze najpierw trafiają na niezadowolonych pracowników. Młoda kadrowa była nielubiana, bo liczyły się dla niej tylko własna kariera i wyniki finansowe. Ostatnio zwolniła pracownika Ralfa Roggego. Podobny los miał spotkać dozorcę Georga Brachta, który haruje tu od 40 lat i zna dyrektora stadionu Hartmuta Utza z czasów, gdy sam z sukcesami grał w piłkę nożną. Bracht pęka z dumy, że jego syn Daniel jako inżynier został kierownikiem technicznym w firmie. Czy morderstwo mogło być zemstą? Anna Fellner, siostra zamordowanej, potwierdza, że Ralf Rogge groził Susanne. Karany w przeszłości były bokser remontował szkołę tańca Anny, ale nie mógł porozumieć się z Susanne co do ceny i puściły mu nerwy. Ehrlicher i Kain nadstawiają uszu, gdy dowiadują się, że dyrektor Utz osobiście powiadomił Annę Fellner o śmierci siostry. Dziwi ich też, że Utz unika rozmowy z policją. Śledczy zdają się być na właściwym tropie. Jak się okazuje, Utza łączył z ofiarą romans. Wkrótce Ralf Rogge demoluje szkołę tańca Anny. Zatrzymany potwierdza awanturę z Susanne, lecz zarzeka się, że nie ma nic wspólnego z jej śmiercią. W zniszczonych pomieszczeniach Kain odnajduje rachunek, który Susanne najpewniej tam ukryła. Trop prowadzi do Hannelore Utz, żony dyrektora stadionu, i jej podejrzanych interesów. Czy była szantażowana przez denatkę?

Martwa koleżanka w prosektorium anatomii: patolog, profesor Karl-Friedrich Boerne, jest w szoku. Ciało odkryte przez profesora Gregora Härtlinga podczas zajęć z preparowania to Amélie Blanc. Jeszcze kilka tygodni temu ta francuska chemiczka odbywała staż w szanowanym zespole badawczym na Uniwersytecie w Münsterze. Ponieważ zwłoki zostały zakonserwowane w profesjonalny sposób, Frank Thiel podejrzewa, że sprawca wywodzi się ze środowiska instytutu. Zleca badania DNA wszystkim kluczowym pracownikom placówki prof. Härtlinga, łącznie z samym profesorem. Dla prof. Boernego to wyjątkowo niezręczna sytuacja, w końcu Härtlingowie przyjaźnią się z nim i jego matką. Pozostali współpracownicy, jak Carla Hanke i dr Schroth, to uznani naukowcy. Co mogło skłonić kogokolwiek z nich do zabójstwa atrakcyjnej stażystki z paryskiej Sorbony? Czy w grę wchodziła zazdrość? Wtedy na horyzoncie pojawia się roztrzęsiony mąż zmarłej, Thierry, i wywołuje spore zamieszanie...

„Przedmiejska ballada” ukazuje monachijską dzielnicę rzeźni w południowo-zachodniej części miasta z jej tradycyjnymi lokalami i klimatem dawnego Monachium. Simon Schwendtner i jego narzeczona Burgi Wiese z Dolnej Bawarii spędzają w Monachium wieczór w operetce. Po spektaklu szukają schronienia przed nagłą burzą w knajpie rzeźnickiej u gospodarza Adiego Duswalda. Gundi, młody kelner, właśnie kończy pracę. Przyzwyczajeni do mocnych trunków stali bywalcy – Xaver Ostler, Feri Schegger i Hermann Ganser – tradycyjnie trzymają wartę do późnej nocy. Ponieważ Simon i Burgi nie pamiętają drogi do swojego pensjonatu w obcym mieście, kompania od stolika bierze nieśmiałych przybyszów pod swoje skrzydła. Kilka miesięcy później: nadkomisarze Franz Leitmayr i Ivo Batic zostają wezwani do zatłoczonego lokalu Duswalda podczas transmisji meczu piłkarskiego na żywo. W mrocznej piwnicy znajdują wisielca – to Xaver Ostler. Czy to było samobójstwo? Matka Gundiego, Fanny Bichler, była wieloletnią partnerką Ostlera, a chłopak bardzo się o nią martwi. Czy wspólne włamanie dokonane przez trio bywalców może rzucić światło na tę sprawę?

W ciągu ostatnich trzech miesięcy straż pożarna w Stuttgarcie musiała gasić już dwa pożary wywołane podpaleniem. W trzecim, wznieconym według tego samego schematu, ginie człowiek. Na miejscu pojawia się Bienzle, który od razu popada w konflikt ze śledczymi badającymi podpalenia. Zmarły to Rumun, który najwyraźniej zyskał wątpliwą sławę jako były pracownik Securitate, a ostatnio pracował jako bezwzględny windykator u deweloperów. Czy doszło tu do morderstwa upozorowanego na pożar ze skutkiem śmiertelnym? Seria podpaleń coraz wyraźniej wskazuje jednak na to, że sprawca musiał dysponować fachową wiedzą. Czy podpalacz należy do straży pożarnej? Tutaj również Bienzle wkłada kij w mrowisko, gdy przedstawia swoje podejrzenia dowódcy akcji gaśniczej. Śledczy nie daje się jednak zbyć urzędnikom. Próbując rozwikłać tę zagadkę, trafia na rodzinny dramat.

Adwokat Louis Sobeke zgłasza się do Klary Blum z wydziału zabójstw: oskarża fabrykanta Weyraucha o zamordowanie żony z powodu jej chęci zakończenia ich związku. Weyrauch wszystkiemu zaprzecza. Wkrótce na brzegu jeziora zostają znalezione zwłoki...

Typowe ćwiczenia w akademii policyjnej w Hannoversch Münden: słuchacze plutonu P1, ambitni nowicjusze, odgrywają na poligonie pościg za porywaczem. Po zakończeniu manewrów okazuje się jednak, że kadet Gerd Lähner nie żyje. Został zastrzelony z jednej z treningowych broni typu FX. Władze szybko dochodzą do wniosku, że oficjalne śledztwo w tym środowisku wywoła zbyt duże poruszenie i raczej nie przyniesie rezultatów. W oficjalnych komunikatach mówi się o tragicznym wypadku.

Młoda Natalie, francuska au pair goszcząca u hamburskiej rodziny, zostaje zamordowana. Jej ciało z ponad 8000 euro w kieszeniach zostaje odnalezione podwieszone pod mostem metra. Ponieważ kobieta najwidoczniej nie miała w Hamburgu żadnych znajomych, znalezienie sprawcy jest wyjątkowo trudne. Niemieccy opiekunowie również szybko przestają być podejrzanymi. Pierwszy punkt zaczepienia przynosi list pożegnalny niejakiego Bechtera: wspomina w nim o pięknej dziewczynie imieniem Natalie i opisuje ją tak dokładnie, że Holicek i Casstorff nie mają wątpliwości – chodzi o tę samą osobę. Rozmowy z ludźmi z otoczenia Bechtera prowadzą śledczych do hamburskiego półświatka hazardowego. Szybko staje się jasne, że zabójstwo nie ma nic wspólnego z tradycyjnymi, legalnymi czy nielegalnymi szulerniami. Komisarze znowu wydają się tkwić w ślepym zaułku. Nowe dowody wskazują, że mieszkańców Hamburga wciąga zupełnie inny wymiar nielegalnego hazardu. Tak zwany „pokój z kośćmi” to nieustannie zmieniające się miejsce, gdzie zapadają decyzje nie tylko o pieniądzach, ale też o ludzkim losie, a nawet życiu i śmierci. Aby rozwiązać sprawę Natalie, Casstorff sam musi wziąć udział w niebezpiecznej grze.

Na terenie opuszczonego zakładu przemysłowego zostaje znalezione ciało zamordowanej kobiety. Brak jakichkolwiek dokumentów tożsamości, a jedynym śladem jest wpinka z literami LIC. Nadkomisarze Ehrlicher i Kain ustalają, że to skrót od firmy Leipziger Immobilien Consulting. Jej odnoszący sukcesy szef, Martin Forssell, podkręca wyniki swoich pracownic – samych kobiet – za pomocą sugestywnych kursów motywacyjnych. Z jego pomocą każdy ma szansę na bogactwo. Zamordowana Ricarda Nowak pięła się na szczyt po tym, jak dosłownie poszła dla Forssella w ogień. Wschodząca gwiazda firmy cieszyła się sympatią, talentem i zaangażowaniem – twierdzi młoda, elegancka pośredniczka Sabine Gerber, która była mentorką Ricardy. Z kolei relacje Sabine Gerber z dyrektorką zarządzającą Carolin Beck są dalekie od serdecznych. Ehrlicher jest świadkiem ich kłótni w biurze. Zaczyna się otwarta wojna, zainicjowana przez Forssella, której celem jest wygryzienie obecnej dyrektorki i zastąpienie jej młodszą karierowiczką. Gdy policja odnajduje samochód, telefon komórkowy i walizkę ofiary, staje się jasne, że kobieta planowała romantyczny wyjazd. Kto miał być tym szczęśliwcem, dla którego kupiła uwodzicielską bieliznę? Ostatni telefon Ricarda wykonała na komórkę Forssella. „To kobieciarz” – rzuca z pogardą i wyraźną frustracją Carolin Beck. Komisarze biorą na spytki szefa firmy. Ten początkowo udaje, że ledwo znał Ricardę, po czym przyznaje, że łączyła ich relacja czysto seksualna, którą zakończył dziesięć dni wcześniej. Okazuje się jednak, że na dzień po morderstwie mieli zarezerwowany wspólny pobyt w hotelu w Dreźnie. Forssell nie ma alibi na czas zbrodni. Ehrlicher i Kain muszą zbadać także inne podejrzane powiązania i dramaty wewnątrz agencji nieruchomości. Trafiają w bagno kłamstw, oszustw, szantaży i wyzysku, w które zostaje wciągnięta nawet partnerka Ehrlichera, Frederike.

Podczas napadu na furgonetkę z pieniędzmi ginie zastrzelony kierowca. Sprawca ucieka z łupem, a jego domniemany wspólnik z braku dowodów musi wyjść na wolność. Niedługo potem Ballauf i Schenk otrzymują tajemniczą przesyłkę. Śledczy wyruszają do Neu-Schaffrath – wioski wysiedlonej z powodu kopalni odkrywkowej węgla brunatnego, skąd nadano list. Na miejscu zostało tylko kilku mieszkańców, którzy zawzięcie sprzeciwiają się przesiedleniu. Gdy młody chłopak z wioski, uciekając przed komisarzami, wpada do wyrobiska i ginie na miejscu, staje się jasne, że niektórzy w tej okolicy wiedzą znacznie więcej, niż chcą przyznać.

Podczas konkursu orchidei na wyspie Mainau znika najcenniejszy okaz, a w szklarni zostaje znaleziony trup. Chcąc rozwikłać zagadkę morderstwa, Klara Blum wkracza w niezwykły świat hodowców i badaczy storczyków i szybko przekonuje się, że ma do czynienia z bardzo specyficznymi ludźmi.

Samochód pędzi autostradą – za kierownicą siedzi młody mężczyzna. To jego ostatnia droga: ktoś zrzuca z mostu ciężki kamień brukowy i trafia prosto w auto; kierowca traci panowanie nad pojazdem i uderza w betonowy filar. Czy ofiara była przypadkowa? Berlińscy komisarze Till Ritter i Felix Stark początkowo podejrzewają niebezpieczną zabawę dzieci, ale sprawa staje się coraz bardziej zagmatwana...

Gdy Ulrich Wahl wbrew wszelkim ustaleniom odbiera w domu telefon od swojej młodej kochanki Teresy, od razu przeczuwa najgorsze. I rzeczywiście – zakrwawiona, kompletnie roztrzęsiona młoda Kubanka błaga go o pomoc. W jej mieszkaniu, ich sekretnym gniazdku, leży martwy człowiek, a Wahl musi natychmiast przyjechać. Mężczyzna czuje, że musi działać – krucha konstrukcja jego podwójnego życia mogłaby runąć, niosąc za sobą nieodwracalne skutki. Jednak ciało, do którego nadkomisarz Klaus Borowski doprowadza Ulricha Wahla, to nie denat z garsoniery kochanki. Chodzi o ochroniarza, którego zwłoki ze śladami potrącenia znaleziono na terenie budowy należącej do Wahla. Przedsiębiorca ledwo kryje obojętność, co nie uchodzi uwadze Borowskiego. Ochroniarz Bernd Ruda zginął pod kołami samochodu Thorstena Brücka, męża Teresy. Brück pracował u Wahla, ale teraz zapadł się pod ziemię. Borowski wyczuwa powiązania i nie odstępuje Wahla na krok, grając mu na nerwach bezwzględnymi przesłuchaniami. Kiedy biznesmen zaczyna być szantażowany, zwierza się śledczemu: ktoś obwinia go o śmierć strażnika i żąda pieniędzy. Dlaczego jednak Wahl mówi o tym komisarzowi? Ponieważ zna szantażystę! Jego żona Ingrid Wahl już dawno pogodziła się z utratą męża. Co jednak miałaby osiągnąć szantażem? Gdy Brück zostaje znaleziony zasztyletowany, śledczy przestają wierzyć w jego winę. Kto uwierzy w taki zbieg okoliczności: najpierw Brück zabija, a potem sam ginie? Trop wiedzie do mieszkania, w którym rzekomo mieszkała Teresa. Czy jednak nie mieszkała z mężem? I kim był starszy pan, który regularnie odwiedzał Kubankę? Pętla się zaciska, a komisarze od dawna wiedzą coś, co całkowicie zbija Wahla z tropu. Wahl nie może być sprawcą, więc czuje, że musi zadziałać po raz ostatni.

Na nadrzecznych łąkach nad Renem zostaje znaleziona martwa młoda kobieta. Karina Cervinski nie została zgwałcona ani obrabowana i najprawdopodobniej znała swojego zabójcę. Lena Odenthal i Mario Kopper zaczynają badać otoczenie ofiary. Jej mąż Horst, właściciel małej odlewni metali na przedmieściach Ludwigshafen, jest pogrążony w głębokim żalu po stracie żony. Śledczy w mgnieniu oka dowiadują się jednak o Karinie więcej, niż jej mąż kiedykolwiek wiedział. Terapia, kochanek, a nawet ciąża – o niczym z tego Cervinski rzekomo nie miał pojęcia. Więcej światła na sprawę rzuca ezoteryczna przyjaciółka zmarłej, Claudia Schmitter. Mówi nie tylko o feralnym horoskopie Kariny, ale zna też jej psychoterapeutę. Nawet Claudia nie ma jednak pojęcia, kim był tajemniczy kochanek, który wyrasta na kluczową postać w śledztwie. Terapeuta Richard Gelpke mógłby pomóc w rozwikłaniu psychiki Kariny, lecz między nim a Leną dochodzi do spięcia – zrażony lekarz odmawia ujawnienia czegokolwiek poza niezbędnymi informacjami o nerwicy lękowej pacjentki. Horst Cervinski w rozpaczy i zazdrości traci panowanie nad sobą i rzuca się na każdego, kogo niesłusznie weźmie za gacha żony. Mężczyzna ma jednak alibi i nie mógł jej zabić. W ślepym zaułku Lena z oporami wraca do prowokacyjnego Gelpkego, licząc na wskazówki dotyczące profilu kochanka i domniemanego zabójcy.

Czy to rzeczywiście było samobójstwo? Doris Röttger jest przekonana, że instruktor jazdy konnej Markus Hoffschulte ma krew jej męża na rękach. Przesłuchiwany przez komisarza Franka Thiela amant Hoffschulte przyznaje, że krótko przed śmiercią restauratora Röttgera ostro się z nim pokłócił. Poszło ponoć o pieniądze. Najwyraźniej instruktor wygarnął mężowi swojej byłej kochanki prawdy, których ten wolałby nie znać... Z zupełnie innymi problemami mierzy się patolog, prof. Karl-Friedrich Boerne. Jego niespełna 18-letnia siostrzenica Betty kompletnie wchodzi mu na głowę. Cieszy go więc fakt, że dziewczyna znajduje wakacyjną pracę w renomowanej stadninie prowadzonej przez Hoffschultego i jego żonę Miriam. Do jej zadań należy między innymi opieka nad cennym karym ogierem zarodowym o imieniu Rasputin. Wkrótce jednak właśnie ten koń zostaje uprowadzony. Gdy się odnajduje, nie nadaje się już na reproduktora – został wykastrowany, a to oznacza dla Hoffschultego finansową ruinę. Oprócz Betty nikt jednak nie żałuje instruktora. Przeciwnie: Boerne i Thiel wszędzie spotykają się ze złośliwą satysfakcją. Wygląda na to, że Doris Röttger nie jest jedyną osobą, która ma rachunki do wyrównania z łamaczem serc. List z pogróżkami na drzwiach stajni nie pozostawia złudzeń: „To był dopiero początek. Jesteś trupem”. Chwilę później na terenie stadniny dochodzi do wybuchu.

Śledztwo w sprawie zabójstwa agenta ubezpieczeniowego naprowadza Sänger i Dellwo na ślad gigantycznego oszustwa. Pokrzywdzonymi są młodzi, samotni pacjenci onkologiczni, którym nie zostało wiele życia. Szybko wychodzi na jaw, że za morderstwem stoją dwaj oszukani mężczyźni, Tom i Roman. Za wszelką cenę szukają Maksa Graverta, którego uważają za głównego sprawcę przekrętu, i nie mają już nic do stracenia. Podczas konferencji prasowej grupy wsparcia nagłaśniającej aferę i domagającej się sprawiedliwości na drodze prawnej Dellwo poznaje Julię, również ciężko chorą na raka. Kobieta przyjaźni się z Tomem i Romanem, ale wypiera się jakichkolwiek kontaktów z nimi. Dellwo, targany litością i fascynacją, ulega jej urokowi, wikła się w toksyczny romans i popełnia błędy. W tym samym czasie Charlotte Sänger również szuka Maksa Graverta. Rozpoczyna się wyścig z czasem, a Tom i Roman na swojej ścieżce zemsty zostawiają krwawy ślad...

Uroczy młody Ben bez trudu owija sobie kobiety wokół palca – szczególnie te starsze. Jako kochanek zamożnych dam namawia je na szemrane interesy giełdowe, po czym ulatnia się ze skradzionymi pieniędzmi. Niczego niepodejrzewająca partnerka Bena, ekspedientka z salonu jubilerskiego Vera, podrzuca mu namiary na majętne, samotne klientki. Kiedy energiczna Elisabeth Hagen przejrzewa jego zamiary, Ben reaguje bez wahania. Utopiwszy ofiarę w wannie, pozbywa się ciała w porcie. Zwłoki szybko jednak wypływają na powierzchnię. Podczas gdy Lena Odenthal i Mario Kopper ustalają tożsamość ofiary i w jej nienagannym dotąd życiu trafiają na ślad tajemniczego kochanka, Ben pławi się w luksusach zapewnianych przez kolejną wybrankę, szczodrą Rosemarie Baal. Sprawy zaczynają się jednak komplikować: Vera zadaje niewygodne pytania, a handlarz samochodami staje się podejrzliwy. Ben planuje ucieczkę. Gdy pętla śledztwa Leny zaczyna się zaciskać, osaczony mężczyzna chwyta się rozpaczliwych metod.

Przedsiębiorca Lars Fresinger podczas joggingu w kolońskim lesie miejskim wkracza na minę i wykrwawia się na śmierć. Max Ballauf i Freddy Schenk podejrzewają zamach terrorystyczny. Do śledztwa dołączają LKA oraz Urząd Ochrony Państwa pod dowództwem Evy Bertsch. Wkrótce pojawiają się pierwsze tropy. Fresinger był członkiem zarządu fundacji „Ziemia zamiast min” i prowadził rozległe interesy w Afryce w ramach swojej firmy maszynowej. Tam też poznał swoją żonę. Fátima Fresinger pochodzi z Angoli, kraju zmagającego się ze spuścizną wieloletniej wojny domowej i wszechobecnymi minami. W rozmowach ze śledczymi pozostaje wyjątkowo powściągliwa. Z kolei jej przyjaciółka, pielęgniarka Hannah Siems, która przez lata pracowała w Angoli, sprawia wrażenie, jakby wiedziała znacznie więcej, niż chce zdradzić. Inny trop prowadzi Ballaufa i Schenka do przedsiębiorstwa usuwania niewybuchów „Wieland Schauff” i podejrzanego pirotechnika Lothara Raschkego. Mina, która zabiła Fresingera, to stary model, od lat wycofany z produkcji. Niespodziewany telefon od Fátimy Fresinger stawia śledczych na nogi: do jej domu doręczono przesyłkę bez nadawcy.

Szef agencji reklamowej Rolf Mading od dłuższego czasu dostaje genialne pomysły na hasła i koncepcje kampanii politycznych oraz biznesowych od tajemniczego nieznajomego podpisanego jako Tozcec. Zaproszenie przesłane mailem prowadzi jednak do śmierci Madinga. Zszokowana córka zmarłego, Ellen, i jej mąż Michael przerywają urlop na Majorce, by wziąć udział w pogrzebie ojca i uporządkować sprawy spadkowe. Opanowany żądzą władzy szef bynajmniej nie cieszył się w agencji sympatią. Jedynie Gunda Laux, asystentka i zarazem kochanka Madinga, sprawia wrażenie szczerze poruszonej jego odejściem. Monachijscy nadkomisarze Ivo Batic i Franz Leitmayr, przy wydatnym wsparciu komisarza Carlo Menzingera, ruszają na poszukiwania nieuchwytnego zabójcy.

Po przyjęciu na cześć zwycięzcy konkursu skrzypcowego profesor muzyki Karin Landauer wdaje się w erotyczną przygodę z jego bratem. Kiedy wraca z łazienki do sypialni, znajduje młodego mężczyznę zamordowanego. Zdrady nie da się już ukryć przed mężem, światowej sławy wirtuozem skrzypiec. Jednak fakt, że z mieszkania zniknął należący do jego żony 300-letni stradivarius zwany „Śpiącą pięknością”, dotyka go o wiele mocniej niż niewierność partnerki. Komisarz Moritz Eisner nie do końca wierzy w motyw rabunkowy i zaczyna badać życie prywatne oraz zawodowe pary artystów. Wkrótce odkrywa, że ich małżeństwo już od dłuższego czasu nie było tak szczęśliwe, jak wydawało się na pozór.

Na komisariat Ingi Lürsen i Stedefreunda wpada przerażona młoda kobieta. Po długiej nocy, w chwili gdy podejrzany ma wreszcie złożyć zeznania, jej nagłe pojawienie się przerywa przesłuchanie. Mężczyzna ponownie nabiera wody w usta. Nadkomisarz Inga Lürsen jest wściekła i wyczerpana. Manu opowiada o brutalnym morderstwie swojego partnera, ale Lürsen jej nie wierzy. Dla niej Manu jest zwykłą bajkopisarką niczym Szeherezada. Przed laty Inga doprowadziła do jej skazania za nieumyślne spowodowanie śmierci w środowisku narkomanów – już wtedy Manu zmyślała niestworzone historie, rzadko mówiąc prawdę. Dziewczyna nie daje jednak za wygraną i zarzeka się, że jej chłopak był zamieszany w zamachy z 11 września. Jedynie zafascynowany nią Stedefreund jest skłonny dać wiarę jej słowom. Przekonuje Ingę, by pojechali z Manu do mieszkania, w którym rzekomo leżą zwłoki. Na miejscu detektywi nie намиerzają jednak niczego: brak ciała, brak śladów i żadnych dowodów potwierdzających jej wersję. Stedefreund wciąż jednak chce wierzyć Szeherezadzie. Dla Ingi sprawa wydaje się jasna, dopóki na horyzoncie nie pojawia się jej dawna miłość – wtedy i ona musi zmierzyć się z prawdą.

Ośmioletni Tommy Beck zostaje znaleziony martwy na terenach leśnych. Tragiczna wiadomość o śmierci syna dociera do pirotechnika Holgera Becka, gdy ten przebywa w banku. Wraz z kolegami obciąża hipoteką własny dom, by ratować miejsca pracy. Ich szef Günter Siebert, właściciel kamieniołomu, nie ma środków na pilnie potrzebną inwestycję, a tylko dzięki niej może ubiegać się o kontrakt na wielkim placu budowy tunelu miejskiego w Lipsku. Nadkomisarze Ehrlicher i Kain początkowo podejrzewają przestępstwo na tle seksualnym. Okazuje się jednak, że miejsce zbrodni i miejsce znalezienia zwłok to dwa różne punkty. Tommy udusił się gruzem budowlanym pochodzącym z kamieniołomu Sieberta. Ślady urobku na ubraniu chłopca zostały jednak usunięte, zniknął również jego tornister.

Snajper strzelający z ukrycia do pieszych i kierowców trzyma Bremę w napięciu. Komisarz Inga Lürsen i jej partner Stedefreund pod wielką presją próbują namierzyć sprawcę. Inga Lürsen wie, że jeśli szybko nic się nie wydarzy, morderca jeszcze długo będzie bezkarnie zabijał. Postanawia więc celowo sprowokować go za pośrednictwem mediów. Przez to sama dosłownie trafia na jego celownik i nagle musi walczyć o życie. Gdy policjantka i jej kolega w końcu orientują się, kim jest sprawca i czym się kieruje, jest już niemal za późno...

Zabójstwo na lotnisku w Stuttgarcie prowadzi tym razem Bienzlego do Allgäu. Ofiara morderstwa, młody Sycylijczyk Luigi Ricci, spędził tam trochę czasu u swojego brata Giovanniego, który prowadzi dobrze prosperującą pizzerię w Wagenbrunn. To, co Luigi robił w Wagenbrunn, początkowo pozostaje dla Bienzlego tajemnicą. Pewne poszlaki wskazują jednak na jego powiązania z mafią. Bienzle interesuje się także Marlene Mergenthaler. Udowodniono, że dziewczyna Luigiego z Wagenbrunn była na miejscu zbrodni, uciekła stamtąd w pośpiechu zaraz po morderstwie i chwilę później spowodowała poważny wypadek samochodowy. Kiedy Bienzle dowiaduje się, że Włoch chciał ją rzucić, zachowanie dziewczyny wydaje mu się coraz bardziej podejrzane. Zazdrosny były chłopak Marlene, Simon, nic nie wiedział o planowanym rozstaniu. Czy to on zastrzelił rywala? Okazuje się jednak, że ojciec Marlene również nie darzył Luigiego sympatią. Bienzle szybko dochodzi do wniosku, że klan Mergenthalerów ma struktury co najmniej tak mafijne, jak rodzina Ricci, a ich powiązań z mafią nie da się już ukrywać. Właśnie teraz, gdy Bienzle prowadzi śledztwo w Allgäu, Hannelore przebywa na turnusie wellness w pobliżu. Bienzle staje przed dylematem: odwiedzić ją, czy nie? Może wolałaby pobyć sama, a może wścieknie się, jeśli się nie pojawi? Rozwikłanie tej kwestii jest dla komisarza równie trudne, co sama sprawa morderstwa.

Niewyjaśniona sprawa morderstwa w tyrolskich górach spędza sen z powiek nadkomisarzowi Moritzowi Eisnerowi. Rok temu uduszono tu ciężarną kobietę. Mąż zamordowanej grozi teraz zamknięciem swojej huty szkła, jeśli śmierć żony nie zostanie wyjaśniona przed rocznicą zbrodni. W efekcie duża część mieszkańców straciłaby pracę. Podejrzanym jest „diabeł z góry”, ekscentryczny malarz i kobieciarz Georg Hochreiter.

W Münsterze trwa kampania wyborcza, gdy dochodzi do morderstwa. Denat leżący na ziemi nie jest jednak tym, za kogo można by go brać. Niedaleko demonstracji przeciwko skrajnie prawicowemu kandydatowi na burmistrza Friederowi Lottowi jego sobowtór zostaje ugodzony nożem w plecy. Artysta kabaretowy Joachim Montell był znany w całym mieście jako „Prawdziwy Lott” – i rzeczywiście był łudząco do niego podobny. Czy zamach był wymierzony w niego, czy w populistę, oklaskiwanego i atakowanego za cięte wypowiedzi? Komisarz Frank Thiel prowadzi śledztwo we wszystkich kierunkach. Depcze Lottowi po piętach i przesłuchuje partnera Montella, piosenkarza kabaretowego Toma Lindena. Ku swemu wielkiemu ubolewaniu patolog sądowy Karl-Friedrich Boerne nie może bezpośrednio włączyć się w czynności śledcze: musi bronić się przed zarzutem spowodowania wypadku pod wpływem ziołowego sznapsa. Ale od czego są telefony komórkowe? Boerne dzwoni do Thiela na każdym kroku. Sam komisarz też jest rozproszony, bo Larissa, studentka z Kijowa, skutecznie zaprząta mu myśli zupełnie czymś innym...

Kilka lat temu Luis Münchau był cenionym funkcjonariuszem LKA Nadrenia-Palatynat, ale wyleciał ze służby za stosowanie przemocy wobec oskarżonych i świadków. Pracując obecnie jako prywatny detektyw, zostaje zatrzymany podczas strzelaniny, jednak udaje mu się uciec. Na jego drodze w niefortunnym momencie staje Lena Odenthal. Münchau bierze ją na muszkę jako zakładniczkę. Zaczyna się dramatyczna ucieczka przez nocne Ludwigshafen. Lena Odenthal za wszelką cenę próbuje przechytrzyć porywacza. Udaje jej się wyrzucić jego fałszywe dokumenty, dzięki czemu Kopper i koledzy z LKA są cały czas na ich tropie. W tym czasie policja przygotowuje zasadzkę. Podczas gdy o poranku koledzy czekają w ukryciu, Lena próbuje negocjować z Luisem Münchauem...

Zaczyna się jak zwykła sprawa kryminalna. Zostaje odnalezione ciało biznesmena. Głównym podejrzanym jest jego brat i wspólnik, a zabezpieczone ślady bezsprzecznie wskazują na niego. Jedynie Inga Lürsen nie wierzy w jego winę. Nie odpuszcza i drąży dalej, narażając na śmiertelne niebezpieczeństwo nie tylko siebie, ale i najbliższych. Nagle musi stoczyć walkę o życie swojej córki Helen. Obie zostają porwane i nic nie wskazuje na to, by miały szansę wyjść z tej matni cało. Jej partner Stedefreund, gdy próbuje jej pomóc, zostaje odsunięty i zawieszony w obowiązkach. Inga Lürsen o wiele za późno orientuje się, że stała się częścią diabelskiej gry, z której może się uwolnić tylko wtedy, gdy postąpi wbrew regułom narzuconym przez porywaczy.

W nowej sprawie komisarz Borowski styka się z makabrycznymi znaleziskami. W kanałach ściekowych w Kilonii pojawiają się ludzkie szczątki – zęby, włosy, stawy biodrowe. Należą do kilku różnych osób i noszą wyraźne ślady kwasu. Komisarz Borowski i jego koledzy zachodzą w głowę: skąd się wzięły, jak trafiły do kanałów i do ilu osób należały? Śledztwo zaczyna się od niewyjaśnionych spraw sprzed lat, ale okazuje się, że 19-letnia studentka Doreen Winter zaginęła zaledwie dwa dni wcześniej. Śledczy biją na alarm. W samym środku trudnego dochodzenia na policję zgłasza się sprawca: ojciec Albert Benz, proboszcz małej wspólnoty katolickiej w Kilonii. Człowiek, który głosi kazania, towarzyszy umierającym i spowiada – duszpasterz idealny. Benz twardo twierdzi, że to on jest mordercą. To jednak tylko formalne przyznanie się do winy, a nie prawdziwa spowiedź, bo poza wzięciem wszystkiego na siebie duchowny nie chce powiedzieć ani słowa więcej. Borowski nie wierzy Benzowi w ani jedno słowo. Szuka motywu – nie zbrodni, lecz kłamstwa księdza. W absurdalny sposób komisarz marnuje czas, próbując dowieść, że człowiek przyznający się do winy wcale nie jest sprawcą. Ksiądz i policjant – obaj szukają sensu. Gdy Borowskiemu udaje się wreszcie zbliżyć do Benza, ksiądz sam staje się ofiarą. Zrozpaczony ojciec zaginionej Doreen strzela do niego, ciężko go raniąc.

Komisarze Fritz Dellwo i Charlotte Sänger zostają wezwani do swojej dawnej komendy. W opuszczonym budynku rzekomo znaleziono ciało młodej kobiety. Na rzekomym miejscu zbrodni nie ma jednak dwóch policjantów, którzy zgłosili znalezisko. Dellwo i Sänger przeszukują starą siedzibę, lecz po ciele kobiety nie ma ani śladu. Zamiast tego dowiadują się, że obaj funkcjonariusze zostali wzięci jako zakładnicy. Żądania porywacza przekazuje im wspólnik: Charlotte Sänger ma przyprowadzić do opustoszałego gmachu Alexandra Kerna. Kern – skazany za porwanie jedynie na podstawie poszlak – niedawno wyszedł na wolność w związku ze wznowieniem procesu. Gdy Sänger odmawia zwabienia Kerna na komendę, okazuje się, że w rękach porywacza jest również adwokat mężczyzny. Dellwo i Sänger zdają sobie sprawę, że znaleźli się w niemal beznadziejnej sytuacji. Cokolwiek zrobią, będzie to błąd – to koszmar każdego gliniarza...

W przeddzień ślubu z Sandrą Mangold, szefową działu w berlińskiej firmie farmaceutycznej NOVOFACT, zamordowany zostaje prof. Eugen Jähnicke, kierownik instytutu badań na zwierzętach VIVITEST. Przyczyna śmierci pozostaje zagadką, ale jedno jest pewne: jego zgon został zainscenizowany. Martwy profesor leży na stole sekcyjnym w dziale patologii swojego instytutu niczym jedno ze zwierząt doświadczalnych – jego wyciągnięte ciało jest naszpikowane kaniulami, sondami, rurkami i elektrodami. Komisarze Till Ritter i Felix Stark podejrzewają, że sprawca chciał dać przykład i należy go szukać w kręgach przeciwników wiwisekcji. W kręgu podejrzanych znajduje się nawet pasierbica Jähnickego, Caro, zwłaszcza że ta radykalna aktywistka na rzecz praw zwierząt niedawno wdała się z nim w szarpaninę. Jest też Ingo Kaiser, który głośno oskarżał profesora o kradzież ukochanego kota Manou na potrzeby eksperymentów. Wiele do odkrycia jest także w życiu prywatnym profesora, bo przystojny wdowiec miewał liczne romanse. Jego ostatnią kochanką była współpracowniczka, kierowniczka serii badań dr Claudia Knobba. Decyzja o ślubie z atrakcyjną Sandrą Mangold była dla dr Knobby ciosem. Czy mogło to być morderstwo z zazdrości? Ale Sandra również zachowuje się podejrzanie: Ritter przyłapuje ją w zapieczętowanym gabinecie Jähnickego na kasowaniu plików komputerowych. Sam profesor tuż przed śmiercią zniszczył dokumenty w niszczarce. W co uwikłany był instytut i koncern farmaceutyczny? Czy prof. Jähnicke musiał przez to zginąć? I jaką rolę odgrywa Volker Bensch, opiekun zwierząt laboratoryjnych, który najwyraźniej ma świetne kontakty z aktywistami? Gdy Ritter i Stark prowadzą gorączkowe śledztwo, sytuacja w domu Jähnickego eskaluje. Caro i wieloletnia gospodyni Margarete Baier, która wychowywała ją jak matka, po kłótni opuszczają willę – ich relacje z Sandrą i tak nigdy nie były najlepsze. Kobiety zaczynają się nawet wzajemnie podejrzewać o zamordowanie profesora. Wtedy jednak Ritter i Stark wpadają na gorący trop, w czym niemałą zasługę mają dwie papużki nierozłączki, które profesor trzymał w gabinecie.

Charlotte Lindholm i jej partner Tobias Endres snują plany na przyszłość: są parą od ponad roku, miłość kwitnie i wreszcie chcą razem zamieszkać. Jedyny problem: Charlotte wciąż nie ma odwagi powiedzieć o tym swojemu współlokatorowi Martinowi Felserowi. W tym samym czasie policjantka dostaje nową sprawę: Herwig Gruber, dyrektor zarządzający firmy spożywczej „Corte Germany”, zginął w wypadku samochodowym. Krajowy Urząd Kryminalny podejrzewa zamach, ponieważ Gruber był jakiś czas temu zamieszany w głośną aferę żywnościową. Niemiecka filia amerykańskiego koncernu wypuściła na rynek z wielką pompą sos do spaghetti, który okazał się skażony pestycydami. Choć Gruber został uniewinniony w procesie, dla rodzin ofiar pozostał jedynym winnym. Trop prowadzi Charlotte do Lothara Pickerta, którego córka zjadła zatruty sos i od tamtej pory zmaga się z ciężką niepełnosprawnością. Pickert wielokrotnie groził Gruberowi. Gdy nadkomisarz Lindholm kontaktuje się z renomowaną kancelarią „Fisher & Bell”, która reprezentowała „Corte Germany” i broniła Grubera, sprawa nabiera dla niej nowego wymiaru. Z zaskoczeniem odkrywa, że jej partner Tobias pracował tam jako prawnik. Dlaczego nic jej nie powiedział? Czy miał coś wspólnego ze sprawą firmy? Wkrótce ginie kolejna osoba: Liane Wagner. Kobieta pracowała kiedyś w tej kancelarii jako sekretarka i miała wtedy gorący romans z Tobiasem. W oczach Charlotte jej partner zachowuje się coraz bardziej podejrzanie. Przybywa poszlak łączących go ze skandalem i morderstwem Liane. Czy Charlotte może jeszcze ufać mężczyźnie, którego kocha?

W upalny letni dzień na odkrytym basenie w Lipsku zostaje znaleziony martwy chłopiec. Szybko okazuje się, że Leo, który miał zespół Downa, został utopiony. Mimo tłumów nadkomisarze Ehrlicher i Kain nie są w stanie znaleźć żadnych naocznych świadków morderstwa. W krytycznym momencie przy basenie nie było też ratownika. Gdy na miejscu pojawia się matka Leo, inspektorzy dowiadują się, że chłopiec miał być głównym świadkiem w procesie 17-letniego Ralfa Salchowa. Dla kandydatki na radną Bettiny Stein, która z powodów taktycznych naciska na szybkie rozwikłanie sprawy, motyw wydaje się oczywisty. Ehrlicher i Kain nie wierzą jednak w proste rozwiązania. Siostra Leo, Alexandra, również była na basenie i miała pilnować chorego na cukrzycę brata. Twierdzi jednak, że zaszyła się za szatniami ze swoim nowym chłopakiem Mike'iem. Mike należy do paczki Ralfa Salchowa. Chodzą razem do szkoły, w której nauczycielem jest ojciec Leo, Martin Stein, i w której młodzież bezlitośnie go dręczy. Z tego powodu mężczyzna robi wszystko, by zakończyć relację córki z Mike'iem. Plakaty wyborcze przedstawiają Steinów jako szczęśliwą rodzinę, lecz pod tą fasadą kryją się mroczne tajemnice – czyżby motywy zbrodni? Ehrlicherowi i Kainowi wcale nie podoba się ten kierunek myślenia. W tej delikatnej sprawie muszą jednak zbadać każdy trop i podejrzenie, nawet jeśli uderza ono w rodzinę ofiary.

W wędrownym fachu czeladniczym praca idzie za człowiekiem: młody cieśla Mario Leitgeb opuszcza rodzinną wieś Wurmannsreuth z toporem, węgielnicą i młotkiem. W pierwszą trasę wyrusza ze starszym czeladnikiem Gerrym Neunerem. Znajdują zatrudnienie na budowie w Monachium. Wygląda na to, że Mario ma jakieś rachunki do wyrównania z cieszącym się złą sławą monachijskim przedsiębiorcą budowlanym Pirnerem. Trudno inaczej wytłumaczyć trzymanie się tej fatalnej roboty i tajemniczą pocztówkę wysłaną do domu. W gospodzie Vaddera Kolo Koydla nad jeziorem Starnberg Mario czeka na oficjalne rozpoczęcie wędrówki. Na uroczystość pasowania ze swojego cechu przybywa także skryta miłość Maria z dzieciństwa, towarzyszka podróży Franzi Brandl. Oboje pochodzą z tej samej miejscowości. Kiedyś kobiety nie miały tu wstępu, lecz czasy się zmieniły. Czeladnicy muszą wędrować przez trzy lata i jeden dzień, mogąc zatrzymać się w jednym miejscu najwyżej na kilka tygodni. Jednak podczas spotkania Franzi ku rozczarowaniu Maria ma oczy tylko dla Gerry'ego. Niedługo później chłopak zostaje zamordowany, a jego ciało odnalezione pod mostem Großhesseloher. Monachijscy komisarze muszą odnaleźć mordercę w hermetycznym środowisku tradycyjnych cechów rzemieślniczych, wśród ludzi posługujących się hermetycznym żargonem i wiernych odwiecznym, tajnym rytuałom. Na dodatek w toku śledztwa okazuje się, że nad Franzi wisi jakaś dawna klątwa. Leitmayr musi incognito wniknąć w szeregi wędrownych czeladników.

Vera Schneider, znana w całym kraju prezes fundacji i dawniej ceniona pianistka, zostaje uhonorowana za działalność na rzecz resocjalizacji młodych więźniów. Kilka godzin później dobrodziejka już nie żyje – zginęła po upadku z balkonu. Ślady włamania w jej mieszkaniu sugerują rabunek i morderstwo. Komisarz Max Palu, jego kolega Stefan Deininger i niezawodna sekretarka, pani Braun, mają do czynienia z pięciorgiem podejrzanych: Heinzem Schneiderem, przemysłowcem stojącym na czele firmy produkującej obrabiarki, który chce bezdusznie pozbyć się żony, bo ta przeszkadza mu w układaniu życia na nowo; Martinem, synem marnotrawnym, który niespodziewanie powrócił po latach; Marion, adoptowaną córką cierpiącą na silną traumę powypadkową; Evą-Marią Klein, dyrektorką biura Schneider w fundacji, której ślady pojawiają się w podejrzanie wielu miejscach, oraz Moschim, ledwie zresocjalizowanym drobnym cwaniaczkiem, podopiecznym Schneider i przyjacielem Martina z dzieciństwa. Max Palu działa pod presją, bo nowy szef policji Klausmann żąda natychmiastowych rezultatów. Przede wszystkim zależy mu na tym, by Heinz Schneider, od którego inwestycji zależy 1000 miejsc pracy, wyszedł z tego bez szwanku. Jest to jednak coraz trudniejsze, bo ktoś posiadający wiedzę ze śledztwa wynosi szczegóły do mediów. Sam Palu przeżywa kryzys osobisty i stoi w obliczu rozstania z partnerką Margit. Zmagając się z rozpadem rodziny Schneiderów, dostrzega, jak kruche są jego własne więzi. W swojej ostatniej sprawie w roli komisarza w Saarbrücken musi podjąć ostateczne decyzje – zarówno zawodowe, jak i prywatne.

W Münster trwa kampania wyborcza, gdy nagle dochodzi do morderstwa. Denat nie jest jednak tym, za kogo można by go wziąć. Niedaleko demonstracji przeciwko prawicowemu kandydatowi na burmistrza, Friederowi Lottowi, od tyłu zasztyletowano jego sobowtóra. Artysta kabaretowy Joachim Montell był znany w całym mieście jako "Prawdziwy Lott" – i rzeczywiście wyglądał łudząco podobnie do polityka. Czy zamach był wymierzony w niego, czy w populistę słynącego z ciętych haseł? Komisarz Frank Thiel prowadzi śledztwo wielotorowo. Depcze po piętach Lottowi i przesłuchuje partnera Montella, piosenkarza kabaretowego Toma Lindena. Ku swemu ubolewaniu patolog Karl-Friedrich Boerne nie może włączyć się bezpośrednio w śledztwo – musi odpierać zarzuty o spowodowanie wypadku pod wpływem ziołowego sznapsa. Ale od czego są komórki? Telefonami Boerne osacza Thiela na każdym kroku. Sam komisarz też jest rozproszony: Larissa, studentka z Kijowa, podsuwa mu zupełnie inne myśli...

Bernd Eckermann, szef kadr w znanej firmie ochroniarskiej, zostaje zastrzelony na parkingu podziemnym swojego biurowca. Wewnętrzne dochodzenie kieruje podejrzenia na Volkera Kubitzkiego, ochroniarza dyscyplinarnie zwolnionego niedawno przez ofiarę. Mężczyzna ma jednak alibi. Casstorff bada również sytuację rodzinną zmarłego i odkrywa, że jego relacje z żoną i synem były bardzo napięte. Wkrótce balistycy natrafiają na kolejny gorący trop: broń użytą w zabójstwie zarejestrowano na byłego żołnierza Martina Schrödera. Ten twierdzi jednak, że pistolet skradziono mu z auta rok wcześniej. Chwilę potem ginie psycholog Reinhardt Mackenrodt – zabity w identyczny sposób jak kadrowiec Eckermann. Ekspertyza potwierdza, że obie ofiary zginęły z tej samej broni. Śledczy gorączkowo szukają powiązań między ofiarami. Casstorff ustala, że Eckermann, wtedy jeszcze major, oraz Mackenrodt jako psycholog wojskowy byli razem na misji w Kosowie, gdzie Mackenrodt zajmował się żołnierzami z traumą wojenną. Policjanci trafiają na niestabilnego eks-żołnierza, któremu psycholog odmówił terapii. Przyparty przez Casstorffa do muru mężczyzna wpada w szał i zaczyna strzelać na oślep. Jednak i w tej sprawie diabeł tkwi w szczegółach – detalu, któremu śledczy początkowo nie poświęcili uwagi. Trop znowu prowadzi do Martina Schrödera...

Zima w Monachium. Pomiary meteorologiczne mówią o jednym z najzimniejszych dni w stolicy Bawarii od niepamiętnych czasów. Po śnieżycy leśniczy odnajduje na skraju strefy przemysłowej na północy miasta ciało bardzo młodej Stefanie Thaller: na wpół nagie i zamarznięte. Rzadko kiedy komisarze Franz Leitmayr i Ivo Batic mierzyli się ze sprawą z tak skąpymi informacjami, a ojciec zamordowanej, uliczny handlarz Ludwig Thaller, bez przerwy depcze im po piętach. W centrum zainteresowania śledczych znajduje się z jednej strony niekonwencjonalny właściciel dyskoteki Kris Stanislas, a z drugiej dwaj bezczelni, lecz odnoszący sukcesy młodzi biznesmeni: Oliver Hufland i Jasper Bruckner. Obydwaj dorobili się fortuny na boomie nowej gospodarki i znaleźli się pod ostrzałem zawistnych prokuratorów. Żaden z nich nie znał jednak zamordowanej. Oprócz wyczerpującego dochodzenia Batica i Leitmayra, komisarz Carlo Menzinger boryka się z innym problemem: Sophie Berger i Max Kanther z wydziału kontroli wewnętrznej oskarżają go o zbyt brutalne potraktowanie punka Pinky'ego podczas przesłuchania.

Z Muzeum Sztuki w Konstancji znika obraz Cranacha. Konserwator, który pracował nad płótnem, leży martwy obok pustych ram. Został pchnięty prosto w serce precyzyjnym cięciem skalpela. „Kryminalistyka bywa taka prosta” – twierdzi Kai Perlmann, asystent nadkomisarz Klary Blum, bo widział podejrzanego uciekającego z miejsca zdarzenia. Mężczyzna jest w muzeum doskonale znany. To Jan Reuter, od pół roku asystent dyrektorki Doris Koch. Najwyraźniej znakomicie ukrywał przed wszystkimi swoje drugie oblicze. Podczas gdy Klara Blum i jej zespół poszukują Reutera, podejrzanemu udaje się ukryć u nieznajomej. Jan zyskuje zaufanie Birgit Winkler, a ta pomaga mu uciekać przed policją. Birgit wierzy w jego zapewnienia, że ukradł obraz, ale nikogo nie zabił, i bezgranicznie się w nim zakochuje. Kiedy Klara dowiaduje się, że dyrektorka Koch płaciła konserwatorowi za milczenie, zaczyna podejrzewać zupełnie inną intrygę: ze skradzionym dziełem sztuki jest coś nie tak. Nagle pojawia się nie jeden, lecz kilku podejrzanych. Kryminalistyka rzadko bywa taka prosta...

W lipskiej serowarni Dettmer w komorze dezynfekcyjnej zostaje znaleziony martwy kierowca Ludwig Noack. Mimo wysiłków techników na ciele nie udaje się zabezpieczyć żadnych śladów. Właściciele rodzinnego biznesu, rodzeństwo Jörg i Katharina Dettmer, informują nadkomisarzy Ehrlichera i Kaina, że ich pracownik został niedawno pobity przez windykatora Strassera. Katharina jest wręcz przekonana o jego winie, jednak w jej zeznaniach pojawiają się sprzeczności. Prokurator Mitterer podsuwa śledczym innego podejrzanego: Klausa Röbela, skazanego za zamordowanie córki Kathariny Dettmer, który dzień wcześniej wyszedł przedterminowo na wolność. Kluczowe dla jego skazania sprzed sześciu lat były zeznania Noacka, któremu Röbel groził zemstą na sali sądowej. Ehrlicher i Kain odnajdują mężczyznę w mieszkaniu jego partnerki Very Bednarz. Ten jednak zaprzecza zabójstwu Noacka. Ehrlicher przeszukuje celę Röbela, która na szczęście nie została jeszcze uprzątnięta, i dowiaduje się, że były więzień poznał Verę dopiero za kratkami. Okazuje się również, że Röbel i Strasser znali się z więzienia, a Vera ma bliskie kontakty z rodziną Dettmerów. Ehrlicher i Kain podejrzewają, że dawna zbrodnia na córce Kathariny łączy się ze śmiercią Noacka. Gdy nagle zostaje porwany młody szef serowarni, syn Jörga, Manuel, sytuacja staje na ostrzu noża...

Jubiler Karl De Mestre zupełnie inaczej wyobrażał sobie uroczysty jubileusz swojej firmy. Eleganckie przyjęcie dla kolońskiej elity zostaje zakłócone przez antyglobalistów z grupy aktywistycznej „Podziemie”. Młodzi ludzie oskarżają De Mestre o zarabianie na diamentach ze stref objętych wojną domową. Nagle pada strzał. Aktywista Andre Hesse zostaje zabity z bliskiej odległości. Sprawę przejmują komisarze Max Ballauf i Freddy Schenk. Szybko staje się jasne, że działał tu profesjonalista. Czy Hesse musiał zginąć przez swoje zaangażowanie w walkę z tak zwanymi krwawymi diamentami? Czy za morderstwem może stać sam De Mestre? Trop prowadzi Ballaufa i Schenka do belgijskiej stolicy diamentów, Antwerpii. Postanawiają poprowadzić tam śledztwo na własną rękę, czym ściągają na siebie śmiertelne niebezpieczeństwo.

W powiecie Stade rolnik Schatz znajduje na leśnej drodze pustego busa Volkswagena, całego we krwi. Żona Schatza, Simone, przepadła bez wieści. Mężczyzna zostaje aresztowany pod mocnym zarzutem zastrzelenia żony ubiegłej nocy. Charlotte Lindholm jest w rozsypce – wciąż nie może się pozbierać po śmierci partnera, Tobiasa. Leki pomagają jej zagłuszyć ból i zachować pozory opanowania. Chociaż Schatz zarzeka się, że jest niewinny i przespał noc po pijanemu, sprawa wygląda na podręcznikowe zabójstwo małżeńskie. Z szafy z bronią zniknął sztucer, a sam gospodarz opowiadał wszystkim naokoło, że żona groziła mu rozwodem. Kiedy jednak ze stawu wyłowione zostaje ciało Simone z bryłowatą substancją wetkniętą w usta przez mordercę, Charlotte zaczyna podejrzewać, że w dotychczasowym śledztwie coś przeoczono. Tej samej nocy Eva Rohde, którą Charlotte dopiero co przesłuchiwała jako świadka, zostaje zamordowana w ten sam sposób. Seryjny morderca? Czy należy obawiać się kolejnych ofiar? Szwagier Evy, którego Charlotte wzięła za nieszkodliwego dziwaka i wykluczyła z grona podejrzanych, znowu trafia pod lupę. Oskarżona o błądzenie po omacku Charlotte zostaje odsunięta od kierowania śledztwem. Gdy jednak komisarz zaczyna podejrzewać kolejnego mężczyznę, weterynarza doktora Kehla, przełożeni wysyłają ją na przymusowy urlop. Pada zarzut, że nie rozpoznała sprawcy, choć stanęła z nim twarzą w twarz, a na dodatek na jaw wychodzi jej uzależnienie od leków. Kiedy podejrzany Kehl zostaje znaleziony martwy w lesie – gdzie rzekomo popełnił samobójstwo – sprawa wydaje się zamknięta. Przypadek i determinacja niespodziewanie przywracają jednak Charlotte do gry. Policjantka musi zmierzyć się z niszczycielską siłą niespełnionych marzeń o miłości i życiu. Dopiero w ostatniej chwili udaje jej się rozwikłać zbrodnię niemal doskonałą.

Gala charytatywna w komendzie policji w Münsterze przynosi brzemienne w skutki odkrycie. Podczas sztuczki iluzjonistycznej w wykonaniu amatora, prof. Boerne, młoda Helena Stettenkamp wyznaje pod hipnozą, że jej niedawno zmarły dziadek został otruty. Wybucha skandal. Czy nestor ciasteczkowego imperium Stettenkampów rzeczywiście padł ofiarą zabójstwa? Komisarz Thiel zarządza ponowne badanie ciała. W tym samym czasie w lesie pod Münsterem spada z nieba młody lotniarz. Sekcja zwłok wykazuje, że otruto go tą samą substancją co fabrykanta. Co łączy oba te morderstwa?

Markus Möller, właściciel agencji eventowej, zostaje zamordowany podczas imprezy firmowej, którą organizował dla towarzystwa ubezpieczeniowego. Prowadząc śledztwo, Lena Odenthal i Mario Kopper natrafiają na ślady nieczystych interesów w spółce. Zastanawiają się, czy brat Möllera, Jörg, lub jego współpracownica i była kochanka Martina wiedzieli o machinacjach i dlatego Markus musiał zginąć. Podejrzana wydaje się także Rike Hoffmann. Ta młoda pracownica ubezpieczalni była ostatnią osobą widzianą z Möllerem. Dziewczyna jest kłębkiem nerwów i panicznie się boi. Lena Odenthal dowiaduje się, że Rike od dłuższego czasu jest nękana przez stalkera, który zdaje się znać każdy jej krok i osacza ją telefonami oraz prezentami. Czy obie te sprawy są powiązane? Czy to Markus Möller był prześladowcą? I czy Rike postanowiła tego wieczoru wreszcie mu się postawić?

Seria podpaleń pociąga za sobą pierwszą ofiarę śmiertelną: adwokat Claudia von Brück zostaje znaleziona martwa w swoim doszczętnie spalonym gabinecie. Casstorff wraz z zespołem przystępuje do pracy i szybko zdaje sobie sprawę, że zamordowana prawniczka rodzinna budziła ogromne kontrowersje – słynęła z odbierania rozwiedzionym ojcom prawa do widzeń z dziećmi. Jednak i za fasadą życia prywatnego zmarłej dochodziło do spięć: Casstorff ustala, że córka, Mechthild von Brück, miała romans z partnerem matki. W mieście wybuchają kolejne pożary, a tożsamość podpalacza wciąż pozostaje nieznana. Zestawienie grafików strażaków nie pokrywa się z godzinami przestępstw. Casstorff przypuszcza, że zabójca wykorzystał serię pożarów, by zrzucić winę na grasującego podpalacza. Podejrzenia skupiają się teraz wokół środowiska „rozwiedzionych ojców”, którzy nie potrafią pogodzić się z prawem do widywania dzieci jedynie przez kilka godzin w roku. Wkrótce cień podejrzenia pada na byłego męża pracownicy straży pożarnej. Mordercy wciąż jednak nie schwytano...

„Gaz do dechy!” – rozkaz brzmi stanowczo. Lekarz medycyny sądowej dr Joseph Roth ma właśnie odjechać z miejsca zbrodni, gdy czuje przyłożoną do skroni lufę pistoletu. Mężczyzna siedzący na tylnym siedzeniu nie żartuje. Chwilę wcześniej dwóch zamaskowanych sprawców napadło i zastrzeliło jubilera na parkingu luksusowego hotelu w Kolonii. Jeden z nich siedzi teraz w aucie Rotha. W tym momencie komisarze Max Ballauf i Freddy Schenk nie mają pojęcia, że ich kolega został uprowadzony. Tymczasem śledztwo przynosi pierwsze efekty: głównymi podejrzanymi są Heiner Wolff i Marie Menke. Na nagraniu z hotelowego monitoringu młoda recepcjonistka Julia Hirsch rozpoznała swoich dwoje znajomych z wakacji – to im mimochodem wspomniała o stałym gościu z cennym bagażem. Czy skradzione kamienie trafiły już na rynek? Ballauf i Schenk weryfikują paserów i prześwietlają otoczenie podejrzanych. Trafiają do starszej siostry Marie, Sophie Menke, zawodowej muzyczki, która niedawno wróciła z długiego pobytu w USA. Między siostrami od lat panowała jednak absolutna cisza. Dawny znajomy, nauczyciel aktorstwa Christof Rüter, również twierdzi, że dawno nie widział Marie. Nagle w Renie zostają znalezione zwłoki kobiety...

W parku w Konstancji leżą zwłoki mężczyzny. W portfelu ma paszport wskazujący na to, że jest Szwedem. Klara Blum prosi Sztokholm o pomoc prawną, by dowiedzieć się czegoś więcej o zmarłym. Gdy na miejsce przybywa wsparcie w osobie atrakcyjnego sztokholmskiego komisarza Bo Johanssona, okazuje się, że ofiara to wpływowy szwedzki przemysłowiec. Bo Johanssona i zamordowanego Sunderströma łączy wspólna przeszłość: przed laty Sunderström był podejrzewany o zabicie byłego chłopaka córki Bo Johanssona, lecz został uniewinniony z braku dowodów. Klara czuje dużą sympatię do szwedzkiego kolegi i włącza go do śledztwa. Budzi to niezadowolenie Kaia Perlmanna, który czuje się odsunięty na boczny tor i z rezerwą podchodzi do Szweda. Zaufanie Klary do Bo zaczyna się jednak chwiać, gdy dowiaduje się, że córka Bo mieszka niedaleko Konstancji i widziano ją w parku tuż przed zbrodnią. Rozdarta między fascynacją a nieufnością Klara Blum postanawia odkryć tajemnicę Bo Johanssona.

To, co komisarz Borowski słyszy i widzi na miejscu zbrodni, przechodzi wszelkie pojęcie: ciężarnej Stefanie Brückner tuż przed terminem porodu wycięto dziecko z brzucha. Matka znajduje się w stanie zagrożenia życia, po noworodku nie ma śladu. Frieda Jung zaskakuje Borowskiego przypuszczeniem, że sprawcą jest najpewniej kobieta – bezdzietna, samotna i odizolowana społecznie. Choć to błyskotliwa analiza, Frieda Jung myli się w jednym kluczowym szczególe. Domniemany ojciec, marynarz, którego nie było w domu od pięciu miesięcy, czeka niecierpliwie na zawinięcie statku do portu, by wreszcie uściskać swoją powiększoną rodzinę. Od doktora Sonneborna, gwiazdy ginekologii i eksperta w dziedzinie medycyny prenatalnej, policja dowiaduje się, że porwane dziecko było leczone w łonie matki i bez opieki medycznej przeżyje zaledwie dwa do trzech dni. Sonneborn wzbudza podejrzenia Borowskiego. Gdy lekarzowi zostaje przedstawiony portret pamięciowy sprawczyni sporządzony na podstawie zeznań świadków, Borowski jest przekonany, że ginekolog rozpoznał tę kobietę. Lekarz jednak zaprzecza. Równie podejrzanie zachowuje się doktor Fehlau, asystentka Sonneborna, która wydaje się wiedzieć więcej, niż mówi. Borowski wpada w kłopoty po szturmie na dom podejrzanej, która okazuje się niewinna. Nie robi to jednak na nim wrażenia – liczy się tylko życie dziecka. Portret pamięciowy trafia do telewizji. Gdzie nagle pojawiło się niemowlę? Kto zauważył coś podejrzanego? Borowski nie docenił skali sprawy, bo dwa dni później profesor Sonneborn zostaje znaleziony martwy w swoim gabinecie w klinice...

Komisarze Till Ritter i Felix Stark muszą wyjaśnić tło serii zamachów. Christina Lehndorff pilnie poprosiła o pomoc komisarza Rittera, swojego dawnego partnera: najpierw zniszczono samochód jej rodziny, a potem otruto psa. W końcu doszło do zamachu na samą Christinę. Ritter, w którym odżywa dawne uczucie do Christiny, bada sprawę wspólnie ze Starkiem w kręgu jej najbliższych. Czy w kancelarii upadłościowej Christiny byli niezadowoleni klienci? A może jej mąż, doktor Lehndorff, odpowiada za błąd w sztuce lekarskiej? Sytuacja staje się dramatyczna, gdy znika Sophie, 13-letnia córka małżonków...

Gerhard Brenner zostaje znaleziony zastrzelony we własnym domu, nie widać żadnych śladów włamania. Brenner był wdowcem, emerytowanym urzędnikiem bankowym i szanowanym trenerem w klubie piłkarskim. Śledztwo Leny Odenthal i Mario Koppera początkowo skupia się na jego bezrobotnym synu Udo. Mężczyzna zawsze zawodził rodziców, a z ojcem kontaktował się tylko wtedy, gdy potrzebował pieniędzy. Od ojca nie mógł jednak zbyt wiele wyciągnąć. Przed laty Brenner był jednak podejrzewany o to, że jako informator i zleceniodawca brał udział w napadzie na bank, w którym pracował. Dwóch sprawców schwytano i skazano, ale łupu nie odnaleziono. Brennerowi nie zdołano udowodnić żadnego powiązania. Jednak w dniu zabójstwa warunkowo zwolniony z więzienia został Thomas Reuter, jeden z dwóch rabusiów. Reuter chce zacząć nowe życie, pracować u przyrodniego brata Jochena Galowskiego i pogodzić się z żoną Petrą. Twierdzi, że nie ma nic wspólnego z zabójstwem Brennera, i zapewnia, że emeryt nie brał udziału w napadzie na bank. Im głębiej Lena Odenthal wnika w sprawę Gerharda Brennera, tym wyraźniej widzi, że morderca szukał u niego zaginionego łupu. Lena dopadnie sprawcę tylko wtedy, gdy rozwiąże zagadkę nieznanego wspólnika.

Pracując pod przykrywką w eleganckich strojach kelnerów w obrotowej restauracji na monachijskiej Wieży Olimpijskiej, trzej komisarze Ivo Batic, Franz Leitmayr i Carlo Menzinger urządzają zasadzkę na byłego pielęgniarza. Johannes Peter Peschen miał uśmiercić dwanaście osób. Zasadzka w najwyżej położonej restauracji w Monachium, zorganizowana na podstawie anonimowego donosu, była pomysłem Leitmayra – ku niezadowoleniu jego kolegów. Zwłaszcza Batic, cierpiący na dokuczliwy ból żołądka, kłóci się z Leitmayrem o tę ryzykowną akcję tak ostro, że dochodzi między nimi do rozłamu. Nagle jednak komisarze są o krok od celu: gdy nikt już w to nie wierzy, Peschen wjeżdża windą na taras widokowy. Franz Leitmayr czuje satysfakcję i triumfuje, aresztując Peschena i zakładając mu kajdanki. Wtedy jednak były pielęgniarz wciąga komisarza do czekającej windy. Winda rusza i zacina się na wysokości 80 metrów. Przez telefon alarmowy Batic i Menzinger dowiadują się, że Peschen zrobił Leitmayrowi zastrzyk. Chwilę później kontakt się urywa. Czy Baticowi i Menzingerowi uda się w dramatycznym wyścigu z czasem wyrwać kolegę ze śmiertelnej pułapki? Akcja ratunkowa wymyka się spod kontroli, a Batic ma ogromne wyrzuty sumienia, że pokłócił się z przyjacielem tuż przed tym, jak ten zniknął w windzie z przerażającym sanitariuszem.

Fizyk Raimund Jacobi zostaje zastrzelony. Miało to miejsce tuż przed tym, jak zamierzał zaprezentować swoje najnowsze osiągnięcie – rewolucyjny materiał do produkcji samochodów. Nadkomisarz Moritz Eisner i jego zespół szybko odkrywają, że motyw mieli nie tylko biznesowi konkurenci Jacobiego. To wyjątkowo zawiła sprawa dla austriackich śledczych.

Manfred Schirmer jest zrozpaczony. Jego żona Anne zniknęła bez śladu podczas podróży z domku letniskowego do Bremy. Policja z początku bagatelizuje sprawę – do czasu, aż dochodzenie przejmują nadkomisarz Inga Lürsen i jej partner Stedefreund, którzy odnajdują ciało Anne. Stedefreund zatrzymuje sprawcę, a ten przyznaje się do winy. Komisarze nie są jednak w stanie zdobyć żadnych twardych dowodów. W kręgu podejrzanych Ingi znajduje się między innymi sąsiadka, zakochana w Manfredzie Barbara Scheuven. W końcu śmierć Anne jest jej bardzo na rękę. Im głębiej śledczy wnikają w sprawę, tym bardziej zacierają się granice między prawdą, kłamstwem, emocjami i policyjnym obowiązkiem, a także między prawdziwymi a celowo podrzuconymi tropami.

Wczesnym rankiem podczas obchodu stuttgarckiej hali targowej ochroniarz znajduje na jednym ze stoisk zwłoki kupca. Obok z narzędziem zbrodni w dłoni klęczy jego 19-letni, niepełnosprawny intelektualnie syn Geza. Bienzle musi rozpracować hermetyczne środowisko ludzi z targu i odkrywa, że ofiara obracała nie tylko owocami i warzywami, ale też kradzioną biżuterią. Jednocześnie komisarz roztacza opiekę nad osieroconym chłopakiem, którego matka opuściła już dawno temu, i zabiera go do siebie do domu. Tam dochodzi do spięć między Gezą a Hannelore, wcale niebędącą zachwyconą tą wizytą.

Zamożna i pełna pasji kolekcjonerka starodruków Maximiliane Schlösser zostaje znaleziona martwa w swojej willi. Wygląda na to, że wykrwawiła się po pchnięciu sztyletem. Dla nadkomisarzy Ehrlicher i Kaina wszystko wskazuje na napad rabunkowy ze skutkiem śmiertelnym. Jednak kuzynka i zarazem asystentka pani Schlösser, doktor Ursula Hertel, twierdzi, że z domu nic nie zginęło. Pod zwłokami śledczy намиerzają natomiast kolorową kopię zaginionego „krwawego manuskryptu”. Od profesora Berga, głównego bibliotekarza Niemieckiej Biblioteki, dowiadują się, że to tysiącletni rękopis, który benedyktyński mnich miał spisać własną krwią. Stara, niezwykle cenna księga ponoć zawsze przynosiła śmierć i zgubę swoim właścicielom. Sekcja zwłok wykazuje, że pani Schlösser jedynie zraniła się sztyletem, a zginęła od ciosu w głowę. Komisarze przypuszczają, że rozwiązanie zagadki wiąże się z pożądanym manuskryptem. Technik kryminalistyczny Walter naprowadza śledczych na trop Jensa Tegnera, konserwatora książek, z którym kolekcjonerka rozmawiała telefonicznie tuż przed śmiercią. Ehrlicher w jego mieszkaniu zastaje jednak tylko byłą partnerkę, Silke Weinrich, i spakowaną torbę podróżną. Silke podejrzewa, że jej były chce wyjechać ze swoją nową miłością, Martiną Matussek – nową asystentką profesora Berga. Gdy okazuje się, że pyłki zabezpieczone ze swetra Tegnera są identyczne z tymi z miejsca zbrodni, policja rozpoczyna poszukiwania podejrzanego. Z willi zamordowanej giną kolejne cenne woluminy i wypływają zmumifikowane zwłoki. Komisarze odkrywają, że ojciec Silke Weinrich, prowadzący mały antykwariat, w czasach NRD przy pomocy ówczesnej asystentki, doktor Hertel, sprzedawał książki na Zachód – a jego partnerką biznesową była wtedy Maximiliane Schlösser...

Afrykański azylant zostaje zamordowany. Komisarz Eisner ma wesprzeć swoich tyrolskich kolegów w tej trudnej sprawie. W ośrodku, w którym mieszkał zmarły, nikt rzekomo niczego nie widział. Aby móc lepiej prowadzić śledztwo, Eisner wynajmuje pokój na miejscu. To jednak również nie posuwa sprawy do przodu. Dopiero jego nastoletnia córka Claudia, która niespodziewanie zjawia się u ojca, wpada na kluczowy trop.

Matthias Hecht od lat odsiaduje wyrok za gwałt i znęcanie się nad dziesięcioletnią wówczas Leonie König. Jego czyn rzucił mroczny cień nie tylko na życie Leonie i jej matki Kathariny, lecz także na jego własną rodzinę. Hechtowie prowadzą we wsi salon fryzjerski, który świeci pustkami, mimo że rodzina zerwała wszelkie kontakty z Matthiasem. Nie chcą go widzieć nawet na pogrzebie ojca. Gdy Matthias Hecht stoi nad grobem zmarłego, padają strzały. Mężczyzna zostaje ciężko ranny, a pilnujący go strażnik więzienny ginie na miejscu. Klara Blum i Kai Perlmann muszą zmierzyć się z echem wiejskiej tragedii i traumą obu rodzin. Czy Hecht padł ofiarą zamachu akurat wtedy, gdy pożałował swoich czynów i chciał zacząć wszystko od nowa? Jego kuratorka społeczna, Maria Eichhorn, uważa go za wzór udanej resocjalizacji i nawet się z nim zaręczyła. Jednak ani siostra skazańca, Christiane, ani Katharina König nie wierzą w jego wewnętrzną przemianę. Czy któraś z nich postanowiła wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę?

Po ucieczce z więzienia deportowany obywatel Angoli, Jonathan Waputo, umiera pod komendą policji. Wstępna sekcja zwłok wykazuje zatrucie akonityną. Komisarze Casstorff i Holicek wszczynają śledztwo. Ten drugi przeżywa szok – w zmarłym rozpoznaje kenijskiego stypendystę Winstona Millera. 20 lat wcześniej Miller zastrzelił się ze służbowego pistoletu Holicka, gdy oskarżono go o spowodowanie śmiertelnego wypadku i ucieczkę z miejsca zdarzenia. Poczucie winy za to samobójstwo ciążyło na Holicku przez całe życie. Z tym większą zawziętością rzuca się w wir śledztwa. Mimo że wszystko przeczy jego teorii, Holicek uparcie twierdzi, że otruty Waputo to w rzeczywistości Winston Miller. Początkowo Casstorff jest jedynie zdezorientowany zachowaniem przyjaciela, jednak wkrótce wchodzi w ostry konflikt z prokurator Wandą Wilhelmi, której cierpliwość do wybryków Holicka szybko się wyczerpuje. Zdany w zasadzie na siebie Casstorff podąża tropem trucizny. Od obrotnego dyrektora więzienia Lambertza dowiaduje się, że koncern farmaceutyczny Greuner-Pharma bezpłatnie dostarcza wszystkim więźniom preparaty witaminowe. Po bliższym zbadaniu rzekome witaminy okazują się jednak niezatwierdzonym jeszcze lekiem przeciwreumatycznym zawierającym akonitynę. Sprawa wydaje się rozwiązana: Waputo padł ofiarą nielegalnych testów klinicznych. Jednak patologia dostarcza bardziej szczegółowych ustaleń: Waputo rzeczywiście zmarł przez akonitynę, ale nie z powodu podawanego leku, lecz celowego przedawkowania. Casstorff natrafia w dokumentach zawieszonego w obowiązkach Holicka na odkrycie, które nadaje sprawie nieoczekiwany obrót. Być może w twierdzeniu, że Jonathan Waputo to tak naprawdę Winston Miller, jest więcej prawdy, niż Casstorff początkowo sądził.

Na prowincjonalnym dworcu tuż pod Ludwigshafen zostaje znaleziona martwa młoda dziewczyna. Mieszkańcy Angerburga od razu mają swoje podejrzenia, ponieważ w mieście mieści się oddział psychiatrii sądowej Engelsried. I rzeczywiście, jeden z pacjentów przechwala się, że to on dokonał zabójstwa – brak jednak dowodów na to, że zdołał ominąć zabezpieczenia. Dlatego Lena Odenthal i Mario Kopper podczas śledztwa w Angerburgu przyglądają się również otoczeniu ofiary. 16-letnia Nicki dopiero co zerwała z chłopakiem, a Florian podejrzewa, że zakochała się w kimś innym. Być może spotykała się z nim potajemnie na stacji. Najbardziej prawdopodobnym kandydatem wydaje się uwielbiany przez młodzież trener siatkówki Rolf Czerni. Kiedy jednak komisarze gromadzą dowody przeciwko Czerniemu, Lenę dopada nieprzyjemne przeczucie, że daje się wodzić za nos małomiasteczkowym plotkom...

Komisarz Borowski wraca do domu z urlopu na rybach, kiedy zostaje wezwany na pomoc w nietypowym miejscu: na pełnym morzu, w rejsie ze Szwecji do Niemiec, bez śladu znika kapitan promu. Borowski widział go chwilę wcześniej, gdy kapitan Venske kłócił się przy barze ze swoim pierwszym oficerem Björndahlem. Borowski zarządza sprawdzenie wszystkich pasażerów i rekonstruuje ostatnie godziny życia kapitana. Już pierwszy ślad jest podejrzany: ktoś otworzył furtę pilotową – znak alarmowy na wypadek zagrożenia. Czy kapitan Venske zniknął dobrowolnie, czy było to samobójstwo, nieszczęśliwy wypadek czy morderstwo? Rozmowa z Annemarie Venske, żoną kapitana w Kilonii, również nie pomaga Borowskiemu. Postanawia wrócić promem do Szwecji, aby przesłuchać załogę. W Göteborgu czeka już na niego szwedzka policjantka, komisarz Eveline Wallström. Borowski dowiaduje się od niej, że Björndahl miał powody, by pozbyć się kapitana. O wiele ciekawszy okazuje się jednak inny trop: przeszukując szafkę zmarłego, Borowski i Wallström natrafiają na Gretę Karlsson – drugą żonę Venskego, z którą mieszkał na szkierach i miał dziecko. Borowski jest zafascynowany swoją pierwszą sprawą o bigamię. Wkrótce ciało kapitana zostaje wyłowione z Bałtyku. Ponieważ z jego palca zniknęła obrączka, podejrzenia padają na obie żony. Borowski konfrontuje obie wdowy przy zwłokach męża, za co zbiera ostrą burę od psycholożki Friedy Jung, która wspiera kobiety i mocno angażuje się w sprawę. Gdy mnożą się dowody, że to Greta Karlsson mogła zamordować męża dla wysokiego ubezpieczenia na życie, Klaus Borowski i Frieda Jung ruszają razem do Szwecji na jej przesłuchanie. Ta podróż nie tylko rzuca nowe światło na całą zbrodnię – przed nimi jeszcze jeden rejs promem, a tym razem na pokładzie znajduje się także zabójca.

Po hucznym balu strażackim w małej wsi koło Jesteburga dwunastoletnia Pauline Kandis zostaje znaleziona martwa w pobliskiej rzece. Dziewczynka utonęła, ale obrażenia na ciele wskazują komisarz Charlotte Lindholm na zbrodnię. Pauline mieszkała z ojcem, dziadkiem i starszą siostrą w podupadłym gospodarstwie, o którego przetrwanie rodzina toczy ciężką walkę – zwłaszcza odkąd przerosło to matkę dziewczynki, która odeszła z domu. Mieszkańcy wsi nie chcą dopuścić do siebie myśli, że za śmiercią dziecka stoi ktoś z ich otoczenia. Kto jednak tak naprawdę zna swoich sąsiadów? Gdzie kończy się obojętność, a zaczyna zaniedbanie? Charlotte musi walczyć z własnymi uprzedzeniami i szokiem lokalnej policjantki. By dotrzeć do sprawcy, musi zakłócić żałobę bliskich i zacząć podejrzewać kolejne osoby: młodego rolnika z sąsiedztwa, w którym Pauline skrycie się podkochiwała, ojca chrzestnego niemogącego ułożyć sobie relacji z kobietą w swoim wieku czy agresywnego sąsiada bijącego żonę, który nie potrafi być wzorem dla syna. Jedynym oparciem dla Charlotte jest lekarz medycyny sądowej z Lüneburga, który z chłodnym dystansem analizuje z nią przebieg zdarzeń i dowody. Drobny szczegół naprowadza Charlotte na trop sprawcy, a zarazem kolejnej ofiary tych tragicznych okoliczności.

Karl i Mike Dippon to bracia, którzy nie mogliby się bardziej różnić. Podczas gdy Karl z pasją dogląda winnicy rodziców na zboczach Stuttgartu, Mike wybrał karierę w przemyśle zaawansowanych technologii w dolinie – w świecie, w którym szybko narobił sobie wrogów. Gdy w czasie stypy po matce ginie w wyniku niewyjaśnionego upadku, komisarz Bienzle natrafia na osoby, które nienawidziły Mike'a lub skorzystały na jego śmierci. Ralf Schaufler, szef małej, lecz świetnej firmy podwykonawczej, był bezlitośnie dociskany przez Mike'a, który decydował o zleceniach w wielkim koncernie maszynowym WÜWAG, przez co byt Schauflera zawisł na włosku. Podejrzany jest także Stefan Butz, zacięty rywal Mike'a w firmie, który był na miejscu zbrodni, co początkowo zataił. A może to sprawa rodzinna? Wdowa po Mike'u, Nadja Jehle-Dippon, wykazuje podejrzanie duże zainteresowanie testamentem zmarłej teściowej. W życiu prywatnym Bienzlego też nie ma spokoju: niemowlę, którym Hannelore nieopatrznie zgodziła się zająć przez kilka dni, wywraca dom i spokój komisarza do góry nogami.

Powszechnie szanowany dyrektor gimnazjum Max Junghans ginie w wybuchu nowego masztu telefonii komórkowej. Lena Odenthal i Mario Kopper szybko stawiają sobie pytanie, dlaczego nauczyciel w środku nocy przerwał swój dyżur w ramach akcji „Nocny patrol” i udał się pod maszt nadawczy. Kto wysłał mu wiadomość, która go tam ściągnęła? Śledztwo koncentruje się na Georgu Schwabie, byłym pirotechniku i liderze lokalnego komitetu protestacyjnego przeciwko masztom. Max Junghans nie tylko odpowiadał za postawienie masztu w pobliżu mieszkania Schwaba, ale miał też romans z jego 18-letnią córką Moną. Na śmierci dyrektora mogła jednak skorzystać także jego żona. Przed Leną Odenthal i Mario Kopperem kilka nieprzespanych nocy – w tej sprawie sami stają się nocnymi markami.

Podstępne morderstwo, które szczególnie mocno uderza w nadkomisarza Stefana Deiningera. Śliczna koleżanka Kathi, której zmasakrowane ciało leży przed nim, nie była mu zupełnie obojętna. Wydział zabójstw musi przede wszystkim przyznać, że o zawsze miłej i wesołej policjantce tak naprawdę wiedział niewiele. Rozwiązanie sprawy staje się pierwszym poważnym sprawdzianem dla następcy Palu oraz dla całego zreorganizowanego zespołu. Pokaże, czy nowo przybyły komisarz naprawdę odnajdzie się w Saarlandzie i czy nawiąże współpracę z resztą wydziału. Dotychczasowy asystent Stefan Deininger, wiecznie w cieniu Maxa Palu, oraz sekretarka na pół etatu pani Braun są już dobrze znani widzom saaryjskich kryminałów. Teraz poznają także Horsta Jordana, szefa techniki kryminalistycznej, jego współpracownika Bena oraz lekarkę medycyny sądowej dr Rheę Sing. Wszyscy stają w obliczu nowego szefa, którego nikt się nie spodziewał. Na wolne po odejściu Palu stanowisko zgłosił się blondyn z kręconymi włosami rodem z Bawarii. Franz Kappl przybywa z Traunstein do Saarbrücken ze skromnym dobytkiem i ogromnym entuzjazmem, wpadając prosto na imprezę urodzinową. Stefan Deininger kończy 38 lat i wszyscy na komendzie zakładali, że to on zostanie następcą Palu. Zgrzyty wiszą w powietrzu, a docinki są na porządku dziennym, lecz sprawa wymaga pełnego współdziałania. Śledczy mają zupełnie inne metody pracy. Przekonany, że zbrodnia doskonała nie istnieje, Franz Kappl stawia na kryminalistykę i psychologię. Stefan Deininger woli wykorzystywać gęstą sieć lokalnych powiązań: w małym Saarlandzie niemal każdy zna każdego lub ma kogoś, kto kogoś zna, i mało co da się utrzymać w tajemnicy. W pierwszym wspólnym śledztwie, dotyczącym śmierci Kathi Schaller, obaj mogą dowieść, czyje podejście sprawdza się lepiej. W kręgu podejrzanych znajdują się schorowany muzyk Charlie Wax, budzące raczej litość małżeństwo jubilerów Baderów oraz dwóch bezwzględnych Francuzów. Cierpliwość śledczych wystawiają na próbę także koledzy z urzędu celnego. Z kolei niewinna ofiara zbrodni, piękna Kathi Schaller, nagle ukazuje się w zupełnie innym świetle.

Komisarz Fritz Dellwo ma ambitny cel: startuje w maratonie we Frankfurcie. Aby złamać barierę czterech godzin, dołączył do grupy biegowej prowadzonej przez doświadczonego trenera Henry'ego Danquardta. Jednak w przeddzień startu, tuż po tradycyjnym pasta party w Festhalle, Dellwo zostaje wezwany na komendę. Przestępca Petar Gricic, którego policjant przed laty posłał za kratki, uciekł z więzienia. Dellwo ignoruje ostrzeżenia kolegów i rankiem melduje się na linii startu. Podczas rozpoczęcia biegu dochodzi do dramatu. Młody szwedzki biegacz zostaje trafiony kulą i wkrótce umiera z odniesionych ran. Charlotte Sänger ustala, że snajper strzelał z kościelnej wieży, a jego prawdziwym celem był Dellwo, który startował tuż obok Szweda. Obława na uciekiniera Gricica, który poprzysiągł Dellwo zemstę, gwałtownie przybiera na sile. Nowy kolega, Jan Gröner, bezskutecznie próbuje ściągnąć komisarza z trasy maratonu. Szef wydziału zabójstw Fromm i prokurator Scheer debatują z organizatorami nad przerwaniem biegu. Asystentka kryminalna Ina Springstub typuje wszystkie kościoły wzdłuż trasy, które natychmiast szturmują antyterroryści. Jedynie komisarz Sänger zdaje się zachowywać chłodną głowę w ogólnym chaosie, intuicyjnie podążając własnym tropem. Zegar tyka – zaczyna się dramatyczny wyścig z czasem...

Jost Brüggmann i jego żona Lene pokłócili się. Zaledwie kilka godzin później 50-letni agent ubezpieczeniowy zostaje znaleziony zastrzelony na brzegu Renu. Sprawa wydaje się prosta: podczas przesłuchania przez Ballaufa i Schenka wdowa szybko gubi się w zeznaniach. Także jej przyjaciółka Michelle Vandenberg wyraźnie wie więcej, niż mówi policji. Wszystko wskazuje na to, że Lene Brüggmann ma romans z mechanikiem samochodowym Ahmetem Turgutem, pracującym w warsztacie zabytkowych aut należącym do rodziny Vandenbergów. Czy on również jest zamieszany w zabójstwo? W czasie zbrodni rzekomo spotkał się ze swoim kolegą Kallem, ale wątpliwości pozostają. Inny trop prowadzi śledczych do młodej Turczynki Fatmy Akinci, która również po kryjomu przyjaźni się z Ahmetem Turgutem, choć jej surowy ojciec nie może się o tym dowiedzieć. Jak to wszystko się łączy? Po przejrzeniu wyciągów bankowych Leny Brüggmann komisarze zaczynają podejrzewać, czy kobieta nie płaciła młodemu, przystojnemu mężczyźnie za miłość. Śledczy krok po kroku odkrywają tajemnice kryjące zawiedzione uczucia i nadużyte zaufanie.

Miało to wyglądać na wypadek, ale wyniki sekcji zwłok przeprowadzonej przez profesora Boernego są jednoznaczne: znana jasnowidzka Roswitha Brehm została zamordowana. Zaledwie kilka godzin przed zbrodnią kobieta desperacko próbowała skontaktować się z komisarzem Thielem. Czy znów chciała rozwiązać zagadkę kryminalną za pomocą wahadełka? Thiel jest sceptyczny. Jednak jasnowidzka zginęła w tajemniczej willi, o której w Münster było już głośno. Przed laty zastrzelono w niej niemal całą rodzinę Steinhagenów. Sprawcy nigdy nie ukarano, a ciał nie odnaleziono – masakrę przeżyła tylko adoptowana córka Franziska. Czy istnieje związek między śmiercią wróżki a morderstwem rodziny Steinhagenów?

Noc jak wiele innych w wielkim Berlinie. Radiowy prezenter prowadzi audycję dla samotnych serc... w tym samym czasie w swoim mieszkaniu zostaje znaleziony martwy przystojny singiel. Morderstwo wziętego prawnika Mohra prowadzi Rittera i Starka w świat wielkomiejskich singli. Mohr był stałym bywalcem szybkich randek, chociaż miał romans z atrakcyjną koleżanką z pracy, Niną. Czy w grę wchodziła zazdrość? Jest przecież jeszcze Kirsten, którą Mohr poznał na speed datingu i z którą nawiązał relację. Obie kobiety mają motyw; w dodatku impulsywna ekspedientka z butiku Kirsten przez niedyskrecję dowiedziała się, że kancelaria Mohra nie stroni od oszustw podatkowych. Gdy Kirsten orientuje się, że policja depcze jej po piętach, rzuca się do ucieczki. Podejrzany o zabójstwo jest także jej starszy brat Paul, bardzo zżyty z siostrą. Nietuzinkowa Kirsten jest z kolei solą w oku jego ciężarnej żony Marie. Ritter i Stark muszą zmierzyć się z silnymi emocjami i przekonują się, jak niebezpieczna potrafi być nienawiść zrodzona z zawiedzionej miłości.

Z dala od ludzkich oczu ktoś był więziony w mieszkaniu i odnaleziony dopiero po latach udręki – tak brzmią nagłówki w prasie. Po zamordowaniu 67-letniego Adalberta Kirchnera monachijscy nadkomisarze Franz Leitmayr, Ivo Batic i komisarz Carlo Menzinger odkrywają wstrząsający dramat: przywiązany do łóżka, ciężko niepełnosprawny 31-letni Hans wegetował w mieszkaniu rodziców, całkowicie odcięty od świata. Mężczyzna nie był nigdzie zameldowany i nigdy nie chodził do szkoły. Komisarz Carlo Menzinger trafił na niego nocą dzięki podejrzanym hałasom, badając niejasny trop. Siostra Hansa, Sabine Schmiedinger, odnajduje brata na oddziale psychiatrycznym, odurzonego lekami. Zespół medyczny pod kierunkiem doktor Jeanne Degert i ambitnego doktora Kleina zamierza gruntownie zbadać pacjenta i oświadcza, że Sabine nie ma prawa zabrać niepełnosprawnego brata do czasu uregulowania kwestii kurateli. Franz Leitmayr i Ivo Batic stają przed faktem, że to Hans jest podejrzany o zabicie ojca. Sabine mieszka z mężem Dietmarem na obrzeżach Monachium; wysportowany pracownik socjalny uczy w szkole zawodowej, a ona sama spełniła swoje życiowe marzenie, otwierając własne przedszkole. Stary Kirchner i jego córka byli skłóceni. Kiedy pięć lat wcześniej zmarła matka, ojciec zażądał, by Sabine wróciła do domu i przejęła opiekę nad Hansem. Dziewczyna odmówiła – była świeżo zakochana i chciała budować własne życie. Ojciec poczuł się zdradzony i nie przyszedł na ślub córki. Dla prasy sprawa jest jasna: 30 lat tortur i uwięzienia, po których syn mści się na własnym ojcu. Opinia Jeanne Degert potwierdza, że Hans byłby zdolny do takiego czynu. Sabine zauważa jednak, że z mieszkania zniknął zabytkowy zegar. Czy doszło do napadu rabunkowego? Policjanci przeszukują antykwariaty. Okazuje się, że taki zegar rzeczywiście został sprzedany – tyle że dwa lata temu i nie przez starszego pana, lecz przez obcokrajowca. Leitmayr dochodzi do wniosku, że relacja ojca i syna wyglądała zupełnie inaczej, niż się z początku wydawało, bo Hans szczerze kochał swojego ojca.

W swojej dziewiątej sprawie śledczy z Hesji, Charlotte Sänger i Fritz Dellwo, stają w obliczu zabójstwa, które przeradza się w uprowadzenie zakładnika; oboje gorączkowo próbują powstrzymać uciekiniera przed kolejnymi zbrodniami. Na podwórku kamienicy dozorca zostaje zastrzelony za to, że wczesnym rankiem uruchomił dmuchawę do liści. Podejrzany to jeden z mieszkańców, którego jakiś czas temu opuściła rodzina; mężczyzna bierze sąsiada za zakładnika i ucieka z nim. Policja rozpoczyna zakrojoną na szeroką skalę obławę z obawy, że zdesperowany sprawca dopuści się kolejnych mordów. Podczas przesłuchań żony zakładnika i byłej żony sprawcy komisarz Fritz Dellwo i jego partnerka Charlotte Sänger zaczynają mieć wątpliwości co do tego, co naprawdę wydarzyło się w noc poprzedzającą zbrodnię. Ich przełożony, Rudi Fromm, nie jest zbyt pomocny w dochodzeniu. Przytłoczony osobistymi problemami i policyjną rutyną, zdaje się poważnie wątpić w sens swojej pracy i coraz bardziej się izoluje. Jedyne, co go interesuje, to van Boiten – komisarz z Belgii. Fritz Dellwo nie ma jednak najlepszego zdania o van Boitenie, który zdobył międzynarodową sławę dzięki książce o profilowaniu kryminalnym. Charlotte Sänger również podchodzi do Belgia z rezerwą. Mimo to właśnie on ostatecznie naprowadza komisarzy na kluczowy trop.

Michael Köster od pięciu lat odsiaduje wyrok w więzieniu i bierze udział w terapii dla osadzonych, którą prowadzi weimarski profesor sztuki i malarz Robert Henze. Mężczyzna ucieka podczas konwojowanego wyjścia do Muzeum Sztuk Pięknych w Lipsku. Jeden ze strażników zostaje zamordowany w windzie. Jego partner Peter Vosskamp nie zdołał powstrzymać Köstera, któremu do końca kary zostało zaledwie sześć miesięcy. Na podstawie zeznań Vosskampa to zbieg staje się głównym podejrzanym o zabójstwo – tym bardziej że jego odciski palców znajdują się na odłamanej butelce, którą przebito gardło ofiary. W celi uciekiniera komisarze znajdują list pożegnalny od jego mieszkającej w Weimarze dziewczyny Judith, dlatego tam przenoszą śledztwo. Choć Kainowi udaje się aresztować Köstera, wkrótce pojawiają się wątpliwości co do jego winy. Ehrlicher wykorzystuje pobyt w Weimarze, by odwiedzić przyjaciela, który osiadł tam jako lekarz; radzi się go w sprawie kłucia w klatce piersiowej i bezsenności, która męczy go od dłuższego czasu. Ehrlicher dowiaduje się, że żona profesora Henzego odziedziczyła w Weimarze kilka kamienic, które nawet po renowacji mają poważne wady budowlane. Wkrótce w mieście dochodzi do kolejnego tajemniczego morderstwa. Ofiarą jest Gabriele Teichert, szefowa lokalnego urzędu ochrony zabytków. Ehrlicher odkrywa, że Teichert to matka dziewczyny Köstera. Na miejscu kolejnej zbrodni technicy znowu zabezpieczają odciski palców Michaela Köstera. Obie zbrodnie bezsprzecznie się łączą. Na celowniku śledczych znajdują się profesor sztuki Robert Henze i strażnik więzienny Peter Vosskamp...

Komisarz Max Ballauf musi zaopiekować się domem i córką swojej pięknej kuzynki Beatrice. Dawna aktorka soft-porno idzie do szpitala na badania onkologiczne. W tym samym czasie Max odbiera pogróżki od nieznajomego przez telefon, a kobieta, z którą przed laty spędził jedną noc, zostaje brutalnie zamordowana. Na miejscu zbrodni sprawca zostawia czerwoną lilię. Ballauf i Schenk błądzą po omacku – najwyraźniej ktoś chce się zemścić, obwiniając Maksa za dawną krzywdę. Jednak bez względu na to, jak wnikliwie badają stare sprawy, nie znajdują żadnego punktu zaczepienia. Jasne jest tylko jedno: to wendetta przeciwko Maksowi. Kiedy nieznajomy porywa kolejną byłą partnerkę komisarza, rozpoczyna się wyścig z czasem. Porywacz goni detektywa przez całe miasto z okupem w wysokości 300 000 euro – tylko po to, by zmusić go do publicznego spalenia pieniędzy. Tej kobiety Max również nie zdoła ocalić. Jedynymi wskazówkami, jakie pozostawia morderca prócz kwiatów, są tajemnicza krzyżówka oraz rzadka trucizna, którą uśmierca ofiary. Sprawa staje się dramatyczna, gdy mimo wszelkich środków ostrożności mała Anna zostaje porwana, a Ballauf staje przed największą porażką swojego życia...

W ciągu jednej nocy na wielkim placu budowy nowego centrum targowego w Stuttgarcie dochodzi do trzech przestępstw: wielopoziomowy parking nad autostradą zostaje pomazany farbą, giną cenne maszyny budowlane, a operator dźwigu Jochen Heeb wykrwawia się na śmierć po postrzale. Na celowniku Bienzlego ląduje Stefan Ortlieb, zaciekły przeciwnik targów, którego Heeb oszukał finansowo przy sprzedaży ziemi. Szybko okazuje się, że to on był sprawcą graffiti. Narzędzie zbrodni należy jednak do Milana Popowa, pracownika ochrony na nocnej zmianie. Milan twierdzi, że jest niewinny, ale z Heebem znał się dobrze i niedawno ostro się pokłócili. Bienzle bada wątek brata Milana, Toma, i odkrywa związek między morderstwem a kradzieżami maszyn. W kręgu podejrzeń wciąż jednak znajduje się Milan, a jego żona Kathi boi się, że lojalność wobec brata wciągnie go w niebezpieczną grę. Gdy Bienzle wreszcie ma dowody na zabójcę, ten wymyka się policji i próbuje zatrzeć ślady w pralni Popowów. Przebywająca tam przypadkowo Hannelore zostaje przez niego porwana. Ścigany nie ma już nic do stracenia, a Bienzle drży o życie ukochanej.

W Bremie panuje gorączka: znana piosenkarka rockowa Dana wystąpi ze swoim zespołem na koncercie przeciwko skrajnej prawicy. Tuż przed wydarzeniem ciężko ranny zostaje rozklejający plakaty Ahmed Aksu. Komisarz Inga Lürsen i jej partner Stedefreund podejrzewają atak na tle rasistowskim i badają środowisko bremeńskich neonazistów. Po sprawcach nie ma jednak śladu. Wkrótce potem ginie asystentka Dany, która w chwili ataku miała na sobie płaszcz gwiazdy. Czy doszło do pomyłki, a celem była sama piosenkarka? Czy za morderstwem znów stoją prawicowi ekstremiści? Policjanci ścigają się z czasem, by koncert mógł odbyć się bezpiecznie.

Z pozoru to zwykła sprawa bez drugiego dna: młoda lekarka podcina sobie żyły, a na jej biurku leży wypowiedzenie z kliniki w Ludwigshafen. Wszystko wskazuje na samobójstwo, ale Lena Odenthal nie daje się zwieść pozorom. W szpitalu natrafia na niepokojące nieścisłości. Okazuje się, że placówka ma poważny problem – istnieje podejrzenie, że jeden z pacjentów został zakażony wirusem HIV podczas operacji. Wiele wskazuje na to, że dr Wegener zdobyła dowody na skażenie krwi i zamierzała nagłośnić sprawę, przez co stała się śmiertelnym zagrożeniem dla dostawcy osocza, firmy Global Plasma, oraz dla samej kliniki.

Na pełnym morzu zostaje odnaleziona pusta żaglówka, a na jej pokładzie kurtka, buty i torebka Silke Rohwedder. Po kobiecie nie ma śladu, co sugeruje samobójstwo. Borowski ma jednak wątpliwości, które pogłębiają się po przeszukaniu jej mieszkania. Wnętrze lśni czystością, pachnie środkami czyszczącymi, a ze ścian zerwano zdjęcia. Dlaczego Silke miałaby sprzątać dom tuż przed odebraniem sobie życia? Kim był mężczyzna ze znikających fotografii? Z recepty w torebce wynika, że dziewczyna była w ciąży, a jej matka potwierdza, że bardzo cieszyła się na dziecko. Kolejne tropy wykluczają samobójstwo. Podejrzanie zachowuje się 19-letnia siostra zmarłej, Maxie, która milczy i ucieka ze szpitala po bójce w barze. Śledztwo skupia się na tajemniczym partnerze Silke, podającym się za Sandora Kovaca. Trop prowadzi do martwego zegarmistrza o tym samym nazwisku, którego tożsamość ktoś przywłaszczył. Borowski odkrywa, że za fasadą kłamstw stoi policjant uderzająco podobny do zmarłego zegarmistrza.

W godzinach szczytu na ruchliwej trasie w Saarbrücken z samochodu wypada martwy mężczyzna, blokując ruch. Tylko dzięki czujności i wiedzy lekarza sądowego, dr Rhei Singh, tajemnicza śmierć nie zostaje uznana za zwykły zawał serca. Nadkomisarz Franz Kappl i jego partner Stefan Deininger próbują rozwikłać zagadkę nagłego zgonu Kurta Nagela, dobrze opłacanego matematyka z lokalnego instytutu badawczego. Między policjantami dochodzi do tarć, bo Deininger uważa, że Kappl za bardzo faworyzuje atrakcyjną panią doktor. Tymczasem lekarkę sądową zaczyna nękać tajemniczy prześladowca, który włamuje się do jej mieszkania i zostawia odrażające „pamiątki”. Czy stalker ma coś wspólnego z szaleńcem realizującym krwawą listę ofiar, przez którego w śmiertelnym niebezpieczeństwie znajdą się także sami detektywi?

Bienzle mierzy się z wyjątkowo bolesną zbrodnią – zabójstwem małej dziewczynki. Wiele wskazuje na to, że sprawca uderzył już wcześniej, a sprawa łudząco przypomina zbrodnię sprzed dwóch lat. Ówczesny śledczy, komisarz Romberg, był pewien, kto zabił, lecz zabrakło mu dowodów. Romberg dręczy się poczuciem winy i nalega, by Bienzle wrócił do tamtego podejrzanego. Bienzle woli jednak nie ulegać cudzym obsesjom i bada sprawę we wszystkich możliwych kierunkach. Gdy dochodzi do kolejnego zabójstwa, a poszlaki znów wskazują na dawnego podejrzanego, Bienzle jest bliski załamania. Mimo to nie poddaje się i dociera do prawdziwego mordercy, którego Romberg nigdy nie brał pod uwagę.

Nowe śledztwo uderza bezpośrednio w Jana Casstorffa: 45-letnia Karin Freiberg zostaje znaleziona martwa w swoim mieszkaniu do pracy, gdzie świadczyła usługi seksualne jako tak zwana „prostytutka-gospodyni domowa”, bez powiązań z półświatkiem. Ku zaskoczeniu kolegów Casstorff znał ofiarę – przed laty połączył ich krótki, płomienny romans. Wstrząśnięty detektyw bada sytuację rodzinną Karin i poznaje jej poruszającego się na wózku męża oraz dwunastoletniego syna. Jak się okazuje, zarobki Karin utrzymywały dom po wypadku Joachima. Sekcja zwłok wykazuje, że kobieta została brutalnie uduszona pod narzutą. Trop prowadzi do jej zmienniczki Christiane, która milczy pomimo pobicia przez sutenerów, a także do kręgu zamożnych klientów o upodobaniach do perwersyjnego bdsmu i sąsiadów skrywających własne tajemnice.

Właściciel zakładu pogrzebowego Gerd Hönninger zostaje zamordowany we własnej firmie przy użyciu świecznika. W tym samym czasie u komisarza Thiela wszystko staje na głowie: zamiast cieszyć się urlopem, musi znosić pod swoim dachem egocentrycznego profesora Karla-Friedricha Boerne. Ślady na miejscu zbrodni świadczą o gwałtownej kłótni, a głównym podejrzanym staje się młodszy brat ofiary, Frank, z którym Gerd był w konflikcie. Równolegle śledczy wpadają na trop internetowej witryny poświęconej mrocznemu kultowi śmierci, gdzie publikowane są zdjęcia ciał z białymi liliami na piersi. Tropy prowadzą Thiela do Lucie Wulfes, córki szanowanego lekarza, powiązanej z lokalnym środowiskiem gotyckim. Czy dziewczyna miała coś wspólnego ze śmiercią przedsiębiorcy pogrzebowego?

W berlińskim mieszkaniu znaleziono ciało Richarda Mertena. Śledztwo prowadzi komisarzy Rittera i Starka na prowincję w Brandenburgii. Jedyna córka Mertena, Paula, pragnie pochować ojca w rodzinnej wsi Wieditz, z której uciekli przed dwudziestu laty po niewyjaśnionym morderstwie jej matki. Mieszkańcy witają powrót Pauli chłodem i murem milczenia – nikt rzekomo niczego nie pamięta. Ritter i Stark odkrywają, że w dniu śmierci matki Pauli miejscowa dziewczyna, Sabine Raven, doznała ciężkiego urazu głowy i od tamtej pory żyje w milczeniu w swoim własnym świecie. Paula jest przekonana, że obie zbrodnie są ze sobą powiązane. By poznać prawdę, komisarz Ritter namawia ją na niebezpieczną prowokację: Paula ogłasza, że odda dom i ziemię temu, kto wskaże mordercę jej rodziców. Rozpoczyna się ryzykowna gra psychologiczna.

Podwykonawcy wstrzymują prace na wielkiej budowie w Lipsku i składają doniesienie na dewelopera Petera Ludwiga, zarzucając mu oszustwo. Zaskakujący wyrok uniewinniający wywołuje wściekłość poszkodowanych. Następnego dnia Ludwig zostaje zastrzelony w swojej willi, a z domu znikają cenne dzieła sztuki. Pierwsze podejrzenia padają na sprzątaczkę Marion Höfner i jej bezrobotnego męża, ten ma jednak mocne alibi. Młoda i ambitna prawniczka Ludwiga, Corinna Becker, naprowadza śledczych na zrozpaczonego przedsiębiorcę Wernera Mühla, którego działania Ludwiga doprowadziły do bankructwa. Choć u Mühla policjanci odnajdują część skradzionych obrazów, ten zarzeka się, że nie zabił. Ehrlicher i Kain odkrywają, że z kont zamordowanego wyparowały miliony euro, a w sprawę mogą być zamieszane wpływowe instytucje finansowe.

W hurtowni zoologicznej zostaje zastrzelony jej właściciel. W budynku przebywał mały syn ofiary, który jednak niczego nie pamięta. Nadkomisarz Klara Blum otacza chłopca opieką i dokonuje zaskakującego odkrycia: Manuel lunatykuje. Jako potencjalny naoczny świadek zbrodni dziecko znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Podejrzenia padają na starszego brata chłopca. W trakcie śledztwa Klara odkrywa bagno nielegalnego handlu zwierzętami, szantaży biznesowych i rodzinnych animozji. Wkrótce zagrożony jest nie tylko chłopiec, ale i sama policjantka.

W wagonie towarowym na terenie firmy w Osnabrück zostają znalezione zwłoki młodej dziewczyny. Charlotte Lindholm mozolnie ustala jej tożsamość. Pierwszy trop prowadzi do wykładowcy tkactwa Richarda Voigta, który rozpoznaje w ofierze 19-letnią Irlandkę Carol Stern. Okazuje się jednak, że zmarła posługiwała się fałszywym nazwiskiem i zataiła swój prawdziwy wiek. Czego szukała w Osnabrück? Śledztwo kieruje policjantkę do rodziny Mende, u której dziewczyna pracowała jako opiekunka do dzieci, a która niedawno opłakiwała tragiczną śmierć czteroletniego synka zmagającego się z ciężkim ADHD. W miarę jak Voigt gubi się w zeznaniach, a starszy syn państwa Mende zaczyna wzbudzać podejrzenia, Lindholm odkrywa, że sprawa morderstwa ma źródło w głęboko skrywanym dramacie rodzinnym.

Monachijczycy cenią wykwintną kuchnię równie mocno co piwo i pieczeń. W renomowanej restauracji „La Belle Vigne” szef kuchni Edgar Kaufmann hucznie świętuje swoje pięćdziesiąte urodziny. Wśród gości są prokurator, wpływowy krytyk kulinarny Burkhard Faber oraz jego brat. Jednak gdy krytyk oświadcza gospodarzowi, że skreśla lokal z prestiżowej listy dziesięciu najlepszych restauracji, wieczór kończy się karczemną awanturą, a Faber wkrótce znika bez śladu. Następnego dnia pomocnik kuchenny znajduje odcięty ludzki palec. Choć komisarz Ivo Batic szykuje się na urlop, koledzy zmuszają go do infiltracji lokalu pod przykrywką pomocy kuchennej. Batic ma okazję podpatrzeć mistrzów kuchni przy pracy, lecz szybko odkrywa mroczne napięcia panujące wśród personelu i znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie wraz z młodą cukierniczką Mileną.

Podczas brutalnego napadu na ciężarówkę firmy spedycyjnej jeden z kierowców zostaje zamordowany, a drugi ciężko ranny. Lena Odenthal i Mario Kopper szybko orientują się, że bandyci musieli mieć wtyczkę wewnątrz przedsiębiorstwa. Gdy policjanci odkrywają, że właściciele firmy toną w długach, wydaje się, że motyw i sprawcy są na wyciągnięcie ręki. Jednak gdy dochodzi do drugiego morderstwa, śledczy muszą zweryfikować dotychczasowe teorie i rozpocząć dochodzenie od nowa.

Przypadkowo nadkomisarz Eisner włącza się w działania innego wydziału policji, który prowadzi sprawę zgonu małżeństwa. Śledczy są przekonani, że doszło do samobójstwa, lecz Eisner ma poważne wątpliwości i rozpoczyna dochodzenie na własną rękę. Sytuacja zaognia się, gdy wkrótce potem zostaje brutalnie zamordowana pewna bizneswoman. Eisner podejrzewa, że w obie tragedie zamieszana jest sąsiadka zmarłej pary, Cornelia Stummvoll.

Podczas Targów Książki w Lipsku zostaje znaleziona martwa agentka literacka Ulrike Oppermann. Komisarze Ehrlicher i Kain podejrzewają, że ofiara była w rzeczywistości znaną autorką bestsellerów tworzącą pod pseudonimem Mimi Blaise, której prawdziwa tożsamość była pilnie strzeżoną tajemnicą. Kiedy podejrzenie pada na policjanta Matthiasa Erlera, który spędził z ofiarą noc, do akcji wkracza funkcjonariuszka Anna Stein. Aby dowieść niewinności kolegi, Anna decyduje się podszyć pod Mimi Blaise podczas targów, prowokując mordercę przekonaniem, że zabił niewłaściwą osobę. Ta ryzykowna gra bez wiedzy Ehrlichera prowadzi śledczych w sam środek bezwzględnych wydawniczych intryg.

W gmachu sądu, na oczach prokurator Wandy Wilhelmi, zostaje zastrzelony Gregor Schulz – niegdyś ceniony dziennikarz śledczy. Sprawcy udaje się uciec. Następnego dnia gazety publikują zdjęcie zrobione dzień przed zabójstwem, na którym widać Schulza w towarzystwie Alexandra Radu, wpływowego inwestora i filantropa o szemranej przeszłości. Schulz stracił posadę w magazynie „Investigativ” po reportażu ujawniającym powiązania rodziny Radu z politykami. Córka zamordowanego, Kathrin, poszła w ślady ojca i pracuje w tej samej redakcji, twierdząc jednak, że od lat nie utrzymywała z nim kontaktu. Casstorff i Holicek koncentrują się na Radu, lecz ten sprytnie blokuje przesłuchania kruczkami prawnymi, a prokuratura nie chce podejmować działań na podstawie anonimowych przecieków prasowych.

Płetwonurkowie znajdują w tyrolskim jeziorze Achensee zwłoki mężczyzny obciążone łańcuchami i podstawą parasola. Ciało leżało na dnie przez około piętnaście lat, a sekcja wykazuje ranę postrzałową. Okazuje się, że zmarły pochodził z dawnego NRD. Do Innsbrucka przybywa Moritz Eisner, by poprowadzić śledztwo z miejscowym policjantem Pfurtschellerem. Sprawa wywołuje ogromną panikę u trzech wpływowych mieszkańców, którzy zbili majątki tuż po tajemniczym zniknięciu obcego: burmistrza Koflera, dyrektora banku Holzera i handlarza autami Unterbergera. Zmarłym okazuje się wschodnioniemiecki naukowiec Heinz Borovski. Kluczem do zagadki staje się adoptowana córka burmistrza, Sonja, która przed laty szukała tu zaginionego ojca. Gdy badania DNA wykluczają jej pokrewieństwo z topielcem, a w jeziorze wypływa drugie ciało, sprawa przybiera zupełnie niespodziewany obrót.

W westybulu hotelu zostaje znalezione ciało seniora rodu, Karla Grimma. Śmierć nestora rozpętuje bezpardonową wojnę o spadek między jego dorosłymi dziećmi: Heike, Walterem i Pią. Każde z rodzeństwa bez skrupułów rzuca podejrzenia na pozostałych, byle tylko zdobyć majątek. Lena Odenthal musi przedrzeć się przez mur fałszu i chciwości, w dodatku pozbawiona bezpośredniego wsparcia Maria Koppera. W wyniku komicznego nieporozumienia córka zmarłego bierze Koppera za nowego kucharza i odsyła do kuchni. Tam policjant próbuje wyciągać informacje od personelu nad garnkami gulaszu. Tymczasem Lena bada, jak doszło do tego, że Karl Grimm wypadł w nocy przez balustradę, podczas gdy drzwi do jego apartamentu były zamknięte od środka z kluczem w zamku.

Komisarz Inga Lürsen i jej partner Stedefreund prowadzą dochodzenie w świecie telefonii komórkowej. Sandra Vegener, która niedawno opuściła szpital psychiatryczny, zabija sędzię, a następnie odbiera sobie życie. Kobieta twierdziła wcześniej, że jej córka zmarła na białaczkę spowodowaną promieniowaniem masztów przekaźnikowych, i prowadziła zażartą batalię przeciwko jednemu z operatorów. Ówczesny prokurator, sędzia oraz psychiatra uznali ją wówczas za niepoczytalną. Lürsen i Stedefreund odkrywają sieć kłamstw i korupcji: dlaczego oskarżyciel mataczy w zeznaniach i z jakiego powodu koncern telekomunikacyjny przelał mężowi kobiety pokaźną sumę pieniędzy?

Po tygodniach poszukiwań w lesie zostaje odnalezione ciało 15-letniej Nicole Ulmer, ofiary brutalnego morderstwa. Zrozpaczony ojciec dziewczyny, Klaus, wyznaje Klarze Blum i Kaiowi Perlmannowi, że córka podkochiwała się w przystojnym Holgerze Buchecku, u którego pracowała jako opiekunka do dzieci. Cała rodzina Ulmerów jest przekonana o winie Buchecka. Kuzynka zmarłej, Jessica, odmawia jednak zeznań. Wkrótce Holger Bucheck znika bez wieści, a komisarz Blum zaczyna dostawać tajemnicze, anonimowe wiadomości z podpowiedziami. Wszystko wskazuje na to, że ich autorką jest Jessica, która próbuje wyrwać się spod dusznej kontroli rodzinnego klanu Ulmerów. Blum zdaje sobie sprawę, że to w niej tkwi rozwiązanie zagadki.

Na malowniczym moście Hörnbrücke w centrum Kilonii snajper zabija w drodze do pracy Jochena Harmsena. Czy to atak terrorystyczny, czy amok szaleńca? Miasto paraliżuje strach. Klaus Borowski przejmuje śledztwo i szybko zauważa, że sympatyczny ojciec rodziny Harmsen mógł być przypadkową ofiarą, a celem sprawcy było wywołanie terroru. Borowski sam staje oko w oko z zabójcą i doświadcza obezwładniającego lęku. Jednocześnie komisarz musi zeznawać w sądzie przeciwko mordercy dziecka, Torbenowi Meierowi. Przebiegły obrońca zarzuca Borowskiemu wymuszenie zeznań, przez co przestępcy grozi uniewinnienie. Szukając nowych dowodów, śledczy wpada na trop zaskakujących powiązań między snajperem a toczącym się procesem, a stawką staje się życie psycholog Friedy Jung.

W bawarskim dialekcie „A gmahde Wiesn” oznacza skoszoną łąkę, ale też pewny, murowany interes. „Wiesn” to także potoczna nazwa Oktoberfestu. Przed największym świętem piwa restauratorzy i lunaparkowcy toczą bezwzględną walkę o miejsca na błoniach. Gdy radny Hubert Serner, decydujący o przyznawaniu lukratywnych koncesji, zostaje znaleziony martwy w swoim ogrodowym stawie, w Monachium wybucha burza. Detektywi Batic i Leitmayr badają sprawę z pomocą Carla Menzingera, który przedziera się przez długą listę kochanek zmarłego bon vivanta. W kręgu podejrzeń pojawiają się bezwzględna właścicielka wielkiego namiotu Johanna Buck, zdesperowany karczmarz Neureuther oraz rodzeństwo prowadzące zabytkową karuzelę, którym bez licencji grozi bankructwo. Komisarze na własnej skórze przekonują się, jak bezwzględne intrygi towarzyszą przygotowaniom do festynu, zanim padnie tradycyjne: „Odpływa!”.

Mitoman czy bezwzględny zabójca? Dla Maksa Ballaufa sprawa wydaje się jasna: mężczyzna dzwoniący do nocnej audycji radiowej Melissy Morgenstern po prostu szuka rozgłosu. Anonimowy rozmówca chwali się na antenie, że z zimną krwią zastrzelił policjanta Martina Kraussa i wkrótce znów zaatakuje. Wybucha medialna burza. Freddy Schenk i Max Ballauf idą jednak innym tropem: zamordowany kolega był wrakiem człowieka, po rozstaniu z żoną popadł w alkoholizm i miał olbrzymie długi. Czy śmierć policjanta miała związek z nielegalnymi zakładami? Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy do redakcji radia trafia klucz do dworcowej skrytki, w której śledczy odnajdują broń użytą w morderstwie.

Wolfgang Kunert od wielu godzin czeka w urzędzie pracy we Frankfurcie. W końcu zostaje wywołany jego numer. W gabinecie urzędniczki Heidi Ganz dochodzi do ostrej kłótni, w trakcie której Kunert zaczyna grozić jej pistoletem. Gdy jeden z pracowników próbuje pomóc kobiecie, zostaje postrzelony i wykrwawia się na śmierć, bo nikt nie odważa się wejść do środka. Kunert ucieka, biorąc Heidi Ganz jako zakładniczkę. Komisarzowi Fritzowi Dellwo i jego koleżance Charlotte Sänger udaje się namierzyć porywacza za pomocą sygnału z telefonu komórkowego. Na miejscu znajdują jednak tylko porzucony samochód i aparat. Kunert i zakładniczka zniknęli bez śladu. Ośmioletnia Ronja, która niedawno wprowadziła się na ulicę Sänger i Dellwo, zauważa coś, w co nikt nie chce uwierzyć. Kiedy sprawa Kunerta utyka w martwym punkcie, Charlotte zajmuje się tropem dziewczynki i odkrywa straszną tajemnicę...

Wielu marzy o przestronnym apartamencie na poddaszu w jednej z urokliwych monachijskich dzielnic, dopóki tych snów nie zderzą z brutalnymi cenami nieruchomości... Monachijscy nadkomisarze Ivo Batic i Franz Leitmayr schodzą do piwnicy luksusowo wyremontowanej kamienicy, gdzie leżą zwłoki byłego dozorcy, Grassla. Mężczyzna zginął od ciężkich obrażeń głowy, a jego żona z Tajlandii, Malee, oraz syn Ton zniknęli. Nowy dozorca Mikosz chętnie otwiera śledczym wszystkie drzwi i sam najchętniej pobawiłby się w detektywa. Gerti z masarni na parterze zna tu wszystkich: mieszkańców studenckiego lokum z Pierre'em Traublingerem i jego wyzwoloną współlokatorką Naomi, tajemniczego profesora, elegancką panią von Helmstedt zmieniającą mężczyzn jak rękawiczki oraz hydraulika Konrada Strobla, który opłakuje zmarłego ojca i prowadzi warsztat w podwórzu. W budynku mieszka także nastawiony na zysk właściciel Peter Bachinger – niemal każdy miał motyw. Ku irytacji komisarzy trudne śledztwo komplikuje jeszcze dziwne zachowanie ich zwykle cierpliwego kolegi, Carlo Menzingera: zamiast odciążyć Batica i Leitmayra z żmudnych poszukiwań, Menzinger angażuje się w tajemnicze działania niemające nic wspólnego ze sprawą Grassla.

Przeszłość dopada profesora Boerne. Szkielet znaleziony w lesie pod Münster należy bez wątpienia do Raimunda Stielickego, którego Boerne znał ze swoich czasów w najstarszej korporacji akademickiej w mieście. Młody korporant zaginął ponad dziesięć lat temu. Komisarz Thiel podchodzi do tego hermetycznego świata szabel i tradycji z ogromną podejrzliwością. Jego uprzedzenia szybko się potwierdzają: ojciec ofiary, szanowany i również zrzeszony w korporacji prof. Walter Stielicke, nie okazuje żadnych emocji na wieść o tym, że jego syn prawdopodobnie padł ofiarą morderstwa. Brat ofiary, prokurator Karsten Stielicke, jego żona Clara i dawny kolega z bractwa dr Leon Strobel trzymają śledczego na dystans. Thielowi bardzo trudno przebić się przez mur milczenia. Tymczasem prof. Boerne odnawia dawne znajomości – w domu korporacji cieszy się statusem szanowanego „starego pana”, a o jego fechtunku wciąż krążą legendy. Wkrótce rodzi się konflikt interesów: czy Boerne i Thiel nadal grają do jednej bramki?

Na kilka dni przed przejściem na emeryturę Ehrlicher zostaje wezwany na nowe osiedle na obrzeżach Lipska. W jednym z domów leży martwa kobieta. Rudolf Hahn, jej przyjaciel, który ją odnalazł, twierdzi, że popełniła samobójstwo. Nadkomisarz Ehrlicher nie daje temu wiary, widząc całkowicie zdemolowane wnętrze. W budynku natrafiają też na pokój świadczący o tym, że młoda kobieta świadczyła usługi seksualne. Niedługo potem ginie Hans Meier, deweloper odpowiedzialny za większość okolicznych domów. Podczas gdy Frederike i koledzy z pracy przygotowują pożegnalną imprezę dla Ehrlichera, on wraz z Kainem bada powiązania między podejrzanym Rudolfem Hahnem a Meierem i przeszukuje firmy budowlańca, który prowadził również dom publiczny. Na tym samym osiedlu mieszka Eva, nowa partnerka Kaina, która przyjaźniła się ze zmarłą, a jej dom także stawiała firma Meiera. Ehrlicher zauważa, że Kain zmaga się z konfliktem lojalności. Czy nadal może ufać partnerowi? Ich wieloletnia współpraca staje pod znakiem zapytania.

Mechthild Stemmler, samotna matka trójki dzieci żyjąca z zasiłku, pracuje jako wolontariuszka w jadłodajni. Podczas wydawania posiłków dla potrzebujących nagle mdleje i umiera w drodze do szpitala. Przyczyną śmierci jest zatrucie. Inspektorzy Charlotte Sänger i Fritz Dellwo natychmiast organizują akcję wycofywania wydanej żywności, podejrzewając atak na stołówkę. Jednak informacja od koronera wskazuje, że celem zamachu była wyłącznie Mechthild. W toku śledztwa Sänger i Dellwo odkrywają mroczną przeszłość, w którą zamieszanych jest kilku innych pracowników jadłodajni.

To była robota profesjonalisty: policjant Gerd Samland został zastrzelony w agencji towarzyskiej dwoma precyzyjnymi strzałami. Nadkomisarz Max Ballauf jest w szoku – czy jego przyjaciel i kolega ze służby naprawdę był stałym bywalcem takiego lokalu? Aby nikt nie zamiótł sprawy pod dywan, do akcji wkracza wydział spraw wewnętrznych. Radca kryminalny Brauer twierdzi, że Samland z drogówki był zamieszany w nielegalne interesy z półświatkiem i osobiście przejmuje sprawę morderstwa. Na Ballaufa i Schenka czeka już jednak kolejne zlecenie – na przydrożnym parkingu przy autostradzie służby porządkowe znajdują zmasakrowane ciało, prawdopodobnie zaginionego polskiego kierowcy tira. Podczas gdy Schenk zbiera dowody w firmie spedycyjnej, Ballauf wciąż drąży sprawę śmierci kumpla ze szkoły policyjnej i wspiera jego owdowiałą żonę Brittę. W toku śledztwa komisarze natrafiają na ślad poważnej afery korupcyjnej. Zanim jednak zdążą poznać prawdę, sami znajdą się na celowniku wydziału wewnętrznego...

Joseph Feinlein, kierownik wydziału w ministerstwie zdrowia, zostaje znaleziony martwy w swoim gabinecie. Zostawił list pożegnalny i wszystko wskazuje na samobójstwo. Kiedy jednak komisarze Till Ritter i Felix Stark przekazują list ciężko chorej wdowie, głęboko wierząca Rebekka powątpiewa w jego autentyczność. Sekcja zwłok wykazuje, że urzędnik został otruty. Ritter i Stark dowiadują się, że Feinlein tuż przed śmiercią wezwał kuriera rowerowego. Nie mogą go jednak przesłuchać, ponieważ po ciężkim wypadku leży w śpiączce, a torba z przesyłką od denata zniknęła. Podczas gdy Ritter rozmawia z dyspozytorką Marielle, Stark stara się wyciągnąć szczegóły od współpracownicy Feinleina, Julii Jansen. Ponadto komisarze trafiają na stanowczą Marię Abt, która była w złych relacjach ze szwagrem i przedstawia im wyciągi bankowe ze sporymi wpłatami gotówkowymi. Gdy kurier Mischka budzi się ze śpiączki, pojawia się nowy trop – pamięta, że przesyłka z ministerstwa była zaadresowana do dziennikarza Hendrika Kocha, który od dawna badał korupcję wśród urzędników...

Osiemnastoletnia Anne Kempf samotnie wychowuje czteroletniego synka Tima. Młody ojciec dziecka, Marc Sommer, myśli tylko o sobie: marzy o świetnych wynikach w nauce, piłce nożnej i studiach w Ameryce. Owdowiały ojciec Marca oraz rodzice Anne wolą nie wtrącać się w sprawy dzieci... Anne z trudem radzi sobie z codziennością: nieregularne godziny pracy, brak pieniędzy, opieka nad bystrym dzieckiem i nowy romans z Hannesem wprowadzają chaos, nad którym nie potrafi zapanować. Choć pomaga jej sąsiadka, pani Glück, rzadko bywa na miejscu w odpowiednim momencie i mały Tim bywa zostawiany sam sobie. O problemach wie tylko starsza siostra Marca, Katrin, która z troski o chłopca bez przerwy ingeruje w życie Anne. Po gwałtownej kłótni między kobietami Katrin zostaje znaleziona martwa. Nadkomisarze Ivo Batic i Franz Leitmayr muszą zrekonstruować przebieg wydarzeń, przedzierając się przez gąszcz wykrętów, półprawd i kłamstw zagubionych młodych ludzi. Nie mają pojęcia, że tuż obok nich rozgrywa się kolejny dramat.

Hanower, LKA. Charlotte Lindholm jest w piątym miesiącu ciąży i nie kryje złości, że została odsunięta od pracy w terenie. Mimo to pierwsza zjawia się na miejscu zbrodni, gdy mąż Erdal odnajduje ciało dwudziestotrzyletniej Afife. Choć wszystko wskazuje na samobójstwo, siedemnastoletnia siostra zmarłej, Selda, twierdzi, że doszło do morderstwa. Dziewczyna boi się o swoje życie, bo sama zaszła w ciążę, lecz nie chce zdradzić, kto jest ojcem. Charlotte zabiera ją tymczasowo do siebie, co nie podoba się Martinowi martwiącemu się o nienarodzone dziecko partnerki. Lindholm zaczyna podejrzewać zabójstwo honorowe, przypuszczając, że Afife chciała odejść od męża. Cem, turecki kolega z policji, uważa tę teorię za absurdalną i krzywdzącą. Tymczasem rodzice Seldy odchodzą od zmysłów, a dziewczyna boi się wracać do domu. Charlotte zauważa jednak niezwykle bliską relację między nastolatką a jej szwagrem Erdalem – czy to on jest ojcem i oboje pozbyli się Afife? Skonfrontowana z tym Selda ucieka z mieszkania Charlotte i wkrótce zostaje znaleziona martwa. Wyniki sekcji wykluczają ojcostwo Erdala. Charlotte porzuca teorię o zabójstwie honorowym i podążając za wskazówkami Seldy, odkrywa wstrząsającą prawdę.

Śmierć dziennikarza Haralda Straussa miała wyglądać na wypadek samochodowy. Kiedy jednak Lena Odenthal i Mario Kopper rozpoczynają dochodzenie, szybko okazuje się, że mężczyzna nie żył już w chwili, gdy jego auto wypadło z drogi – został otruty. Dziennikarz zbierał materiały o firmie farmaceutycznej pracującej nad nowym lekiem na odchudzanie, prawdziwym „pogromcą tłuszczu”. Naukowcy odpowiedzialni za projekt, dr Kiel i dr Neumann, zapewniają, że ze środkiem wszystko jest w porządku. Kristina, była dziewczyna ofiary, twierdzi, że nic nie wie, ale Lena zauważa jej nietypowe nawyki żywieniowe i tajemnicze pigułki. Dziewczyna marzy o karierze modelki i za wszelką cenę chce schudnąć jeszcze bardziej, a jej nagłe wahania nastroju budzą niepokój śledczej. Gdy okazuje się, że Kristina brała udział w testach leku „Nofamax”, Lena zaczyna podejrzewać, że jej lęki mają uzasadnienie. Czy dziewczynie grozi prawdziwe niebezpieczeństwo, bo wie więcej, niż mówi, czy to tylko urojenia?

Conrad Ketteler miał zostać doradcą ds. środowiska nowego posła do landtagu, Güntera Balrieda. Ciało biologa i obrońcy przyrody zostaje jednak odnalezione w Jeziorze Bodeńskim. Mężczyzna znajdował się w centrum sporu między ekologami a rybakami tępiącymi chronione kormorany wyjadające ryby. Podczas śledztwa Klara Blum i Perlmann odkrywają, że Ketteler potajemnie zbierał dowody na nielegalne praktyki rybaków. Mógł zginąć z rąk kogoś, komu przeszkadzały jego bezkompromisowe zasady – albo wręcz przeciwnie, z powodu ich braku w życiu prywatnym. Świadek zeznaje, że w wieczór zabójstwa widziała w domu ofiary rybaka Gassera, ten jednak stanowczo zaprzecza. Choć Klara nie ma dowodów, jest pewna, że mężczyzna kłamie – pytanie tylko, czy kryje siebie, czy Balrieda. Choć Balried reprezentuje partię zielonych, zdaje się mieć z Gasserem więcej wspólnego, niż przyznaje. Gdy Klara zagłębia się w przeszłość polityka, okazuje się, że Ketteler nie zginął wcale w jeziorze, lecz w basenie wylęgarni ryb...

Max Ballauf i Freddy Schenk muszą rozwiązać sprawę zabójstwa zwolnionego z więzienia pedofila. Mało kto współczuje Paulowi Kellerowi: po dwunastu latach odsiadki i rzekomo udanej terapii cieszył się wolnością zaledwie przez kilka godzin. Ciało zabójcy dzieci odnaleziono w osiedlowym kontenerze na śmieci – dokładnie tak samo, jak przed laty jego ośmioletnią ofiarę, Kevina. Śledczy mają twardy orzech do zgryzienia, bo podejrzanych nie brakuje: przeciwko wypuszczeniu Kellera ostro protestował komitet obrony dzieci. Wzorując się na metodach z USA, organizacja opublikowała w sieci dane i adres mężczyzny oraz rozwiesiła w okolicy ulotki z jego wizerunkiem. Na czele grupy stoi ojciec Kevina, Stefan Maywald, niegdyś wzięty prawnik, który po stracie syna poświęcił się bez reszty walce z pedofilią. Jednak przeszłość nie daje spokoju nie tylko jemu – nagonka i wrogość sąsiadów odcisnęły piętno także na rodzinie Kellera: jego rodzicach i przyrodnim bracie.

Szesnastoletnia Belinda znika bez śladu. Ostatni świadkowie widzieli ją tego popołudnia na bagnach i od tamtej pory słuch po niej zaginął. Czy nastolatka uciekła z domu, czy doszło do przestępstwa? Śledztwo prowadzi Borowskiego do żeńskiego internatu w Hainfeld, do którego chodziła dziewczyna. Razem z Friedą Jung komisarz odkrywa, jak bardzo Belinda była samotna i nielubiana przez rówieśnice. Czy doszło do morderstwa? Borowski nie ma pojęcia, jak blisko znajduje się zabójcy, który na dodatek usilnie zabiega o jego przyjaźń.

Arno Dahm, przedsiębiorca z branży sprawiedliwego handlu, ginie podczas próby porwania. Sprawcom udaje się uciec, a jedyny świadek – trzynastoletnia Doro – nikomu o tym nie mówi. Rozpoczyna się śledztwo, a Casstorffa niepokoi nieobecność jego partnerki, Wandy Wilhelmi. Prokurator po usłyszeniu nazwiska ofiary natychmiast zapowiedziała swój przyjazd na miejsce zbrodni, lecz nigdy tam nie dotarła. W tym czasie Holicek prześwietla środowisko zawodowe Dahma i trafia na Karla Dursthoffa, szefa stowarzyszenia eksporterów, który wspomina o sporach między zmarłym a jego wspólnikiem. Jannik Müller, współwłaściciel firmy „Fair Global”, przyznaje, że z Dahmem nie pracowało się łatwo – na przeszkodzie interesom stały jego wysokie standardy moralne. Gdy Wanda nadal się nie odnajduje, LKA powołuje specgrupę w obawie, że prokurator została uprowadzona celowo. Do śledztwa dołącza dawna podwładna Casstorffa, Jenny Graf. Wszyscy próbują ustalić, co łączy śmierć Dahma z porwaniem Wilhelmi.

Stuttgart, późne lato, poniedziałkowy poranek. Nadkomisarz Sebastian Bootz zostaje obudzony przez rodzinę z okazji swoich 31. urodzin. To wesoły początek dnia pracy, który przyniesie mu nową sprawę i nowego partnera. W tym samym czasie pochodzący z Hamburga nadkomisarz Thorsten Lannert w drodze do komendy zalicza pierwsze, dość szorstkie starcie z miejscowymi. Tak zaczyna się dzień, w którym Lannert zyska nowe biurko, nowych współpracowników i pierwsze śledztwo w Stuttgarcie.

Modny berliński klub: to tutaj bawi się elita stolicy i międzynarodowi rekiny biznesu. Na kilka dni przed szczytem gospodarczym dochodzi w nim do zabójstwa amerykańskiego menedżera funduszu hedgingowego, Teda Wilsona, który miał sfinalizować przejęcie świetnie prosperującej spółki Brom-AG. Nadkomisarz Till Ritter ze zdumieniem odkrywa, że szefową lokalu jest Simone, jego dawna znajoma z czasów, gdy jeździł na taksówce. Kobieta udostępnia listę gości, na której widnieją m.in. doradca inwestycyjny Zinger i piękna dziewczyna do towarzystwa Kirsten – czy oboje mieli w kontaktach z ofiarą ukryte cele biznesowe? W klubie bywali także Klaus Werner, przewodniczący rady zakładowej przejmowanej firmy, oraz studentka Franka pisząca artykuł do gazety. W noc morderstwa do lokalu próbował dostać się jej zazdrosny chłopak Daniel, ale go nie wpuszczono. Sprawa staje się wyjątkowo delikatna, gdy urzędnik ambasady USA Bob Miller przedstawia Ritterowi i Starkowi własną teorię morderstwa.

Nocne sygnały ratunkowe, opuszczony jacht kołyszący się na falach o świcie i zaginiony właściciel szwajcarskiej stoczni: nowa sprawa Klary Blum rozpoczyna się od zagadki na zimowym jeziorze i wymaga współpracy z policją ze Szwajcarii. Gdy Klara natrafia tuż przy swoim brzegu na dryfujący, pusty jacht z widocznymi śladami krwi, okazuje się, że nie można odnaleźć właściciela stoczni, w której łódź była remontowana. Blum prosi o pomoc kolegów zza granicy. Reto Flückiger z policji wodnej w Turgowii i jego porywczy partner Marcel Steiner podejrzewają, że zaginiony Stähli przemycał narkotyki na dużą skalę i uciekł z kraju. Wkrótce jednak z jeziora wyłowione zostaje jego ciało. Podczas wspólnego śledztwa Klara odnosi wrażenie, że Szwajcarzy nie grają z nią w otwarte karty, a wspólnik denata ujawnia kłamstwo Steinera w kluczowej kwestii. Gdy Klara orientuje się, że Reto tuszuje samowolkę młodego kolegi, zaczyna podejrzewać, że Steiner ma związek ze zbrodnią. Zepchnięty do narożnika chłopak rzuca się do panicznej ucieczki.

Charlotte Lindholm przebywa na urlopie macierzyńskim i opiekuje się pięciomiesięcznym synkiem Davidem. Nudząc się bez pracy, zaczyna zgłębiać badania nad ludzkim mózgiem i pamięcią. Jej szef Bitomsky odrzuca wniosek o powrót na pół etatu, więc policjantka z braku zajęcia zgadza się spędzić czas z Davidem i Martinem na jego nowo nabytej działce rekreacyjnej. Tuż po ich przyjeździe do ogródków „Erntedank” zabierane jest ciało prezesa stowarzyszenia, Albrechta Leimena. Charlotte natychmiast wyczuwa coś podejrzanego, tym bardziej że działkowicze wydają się dziwni. Nowy pracownik medycyny sądowej, Edgar Strelow, ustala jednak zgon z przyczyn naturalnych – atak serca podczas strzyżenia żywopłotu. Do zdarzenia doszło na opuszczonej parceli, której właściciel wyemigrował do Kanady w latach 90. Podczas gdy Charlotte dostrzega kolejne poszlaki burzące sielankę ogródków działkowych, Martin uznaje jej podejrzenia za wymysły znudzonej pracoholiczki.

Turecki przedsiębiorca Ercan Celik zostaje przejechany własną furgonetką. W śledztwie Lenę Odenthal i Mario Koppera wspiera LKA, podejrzewając działanie seryjnego mordercy, który od pewnego czasu atakuje biznesmenów tureckiego pochodzenia. Ustalenia Leny wskazują jednak, że motyw może leżeć w relacjach rodzinnych: Celik prowadził firmę ze szwagrem Önderem Sahinem, który desperacko próbował dorównać odnoszącemu większe sukcesy wspólnikowi. Z kolei żona zmarłego, Derya, starała się o odrobinę wolności w zaaranżowanym małżeństwie. Podejrzenia budzi także Peter Bogner, widziany w pobliżu miejsca zbrodni, który wyraźnie czuje coś do wdowy.

„Zmasakrowane ciało kobiety znalezione po pożarze na wysypisku” – grzmi prasa brukowa, wywierając presję na prokuraturze. Tymczasem śledztwo Maxa Ballaufa i Freddy'ego Schenka utknęło w martwym punkcie: pożar uniemożliwia identyfikację zwłok, brakuje też jakichkolwiek świadków. Ani Peter Esser, szef małej firmy utylizacyjnej, na której terenie doszło do tragedii, ani młoda ogrodniczka Kaja Krumme, która nad ranem wezwała straż pożarną, nie zauważyli niczego podejrzanego. Jedynie Willy, samotny zbieracz złomu z sąsiedztwa Ballaufa, wie, że dwa lata wcześniej w sortowni również dochodziło do pożarów. W kuluarach mówi się o mafii śmieciowej, która bezwzględnie zastrasza mniejsze przedsiębiorstwa. Komisarze chcą przesłuchać sekretarkę Essera, kobieta jednak zapadła się pod ziemię.

W połowie lat 60. w Monachium brutalnie zamordowano dwie luksusowe prostytutki, Gertrude „Ginę” Echsner i Johannę Wiesnet. Sprawcy nigdy nie ujęto, jednak współczesna kryminalistyka pozwala wrócić do jednej z najgłośniejszych spraw w powojennej historii Bawarii. Podczas rutynowej kontroli policjanci przypadkowo odnajdują w starym amerykańcu niegdysiejszego króla półświatka, Roberta „Roya” Esslingera, sztylet będący narzędziem tamtych zbrodni. Sprawa trafia na biurka Ivo Batica i Franza Leitmayra. Śledczy zanurzają się w dawnym monachijskim świecie czerwonych latarni. Zamożny Esslinger, dzięki swojemu cynicznemu urokowi, doskonale potrafił owinąć sobie wokół palca ówczesne elity, a były szef policji pamięta go aż za dobrze. Pracę śledczym utrudnia przydzielony im inspektor Sirsch – zrzędliwy gliniarz starej daty, który nie potrafi nawet włączyć komputera. Batic i Leitmayr z żalem wspominają pracowitego i obeznanego z techniką Carlo Menzingera, bo teraz sami muszą przekopywać się przez zakurzone akta. W papierach trafiają jednak na zaskakujące fakty.

Tajemniczy wypadek na zaśnieżonej drodze z pięcioma ofiarami śmiertelnymi stawia śledczego Moritza Eisnera przed trudną zagadką. W rozbitym aucie obok dwóch studentów policja znajduje ciała trzech innych osób, które zmarły jeszcze przed zderzeniem. Szybko wychodzi na jaw, że zwłoki te zostały oficjalnie przekazane przez szpital do Zakładu Anatomii Uniwersytetu Wiedeńskiego w celach dydaktycznych. Dyrektorka kliniki, dr Veronika Fuchsthaler, nie potrafi wyjaśnić, skąd ciała wzięły się nocą w furgonetce na pustkowiu. Eisner i inspektor Bernhard Weiler zyskują pomoc młodej patolożki Pauli Weisz, która odkrywa nieprawidłowości w szpitalnej dokumentacji. Gorący ślad prowadzi ją na seminarium w Grazu, gdzie podczas zajęć rozpoznaje ciało młodej narkomanki, która według wiedeńskich papierów została już wcześniej poddana sekcji. W jaki sposób zwłoki trafiły do Grazu w nienaruszonym stanie? Dla Eisnera jest jasne, że ktoś fałszuje akta, by pozbywać się ciał osób samotnych i bezdomnych. W jakim celu? I skąd na ciele kobiety liczne złamania kręgosłupa i barku powstałe długo po zgonie? Śledztwo rodzi coraz więcej pytań, w tym to najważniejsze: jak daleko może posunąć się nauka?

Młody ojciec wraca do domu i zastaje żonę nad łóżeczkiem trzymiesięcznych bliźniąt. Jedno z niemowląt, Leon, nie żyje. Patrick jest przekonany, że to Tamara skrzywdziła dziecko, i dzwoni na policję. Mówi Charlotte Sänger i Fritzowi Dellwo, że to nie pierwsza tajemnicza śmierć w ich domu – ich pierwsza córka, Lina, zmarła w łóżeczku w wieku zaledwie kilku tygodni, a przyczyny zgonu nigdy nie wyjaśniono. Wokół sprawy narasta ogromna presja społeczna i padają oskarżenia o dzieciobójstwo. Tamara trafia do aresztu. Dellwo znajduje coraz więcej dowodów obciążających matkę. Sänger próbuje jednak dotrzeć do wycofanej, zagubionej kobiety, podejrzewając, że zbyt pochopnie przypięto jej łatkę morderczyni. Czy za śmiercią dziecka mógł stać ktoś inny? Na przykład młoda sąsiadka Sabrina, samotna matka, która wyraźnie lgnie do Patricka i pociesza go w trudnych chwilach...

Półnagie ciało prywatnego detektywa Petera Manga, z tatuażem przedstawiającym psa na szyi i ranami kłutymi na plecach, zostaje znalezione w dole na żwirze. Czy zginął z powodu zlecenia, nad którym pracował? Ślad prowadzi komisarza Thiela do willi przemysłowców Rummelów. Za idealną fasadą małżeństwo Sabine i Markusa wisi na włosku – zdjęcia zrobione przez detektywa dowodzą, że szefa firmy i jego asystentkę Christine łączy coś więcej niż praca. Detektywa wynajął Alfred Weskamp, emerytowany pracownik i dawny przyjaciel rodziny. Zdradza on Thielowi, że przedsiębiorstwo pod rządami Markusa popadło w poważne tarapaty finansowe. Tymczasem prof. Boerne po raz kolejny prowadzi prywatne śledztwo: nie daje mu spokoju fakt, że zmarły był do niego uderzająco podobny. Charakterystyczny tatuaż na szyi ofiary prowadzi medyka do jednego ze studiów tatuażu w Münster, gdzie spotyka Białorusina Jana Sievica i jego agresywnego psa obronnego...

Nadkomisarz Andreas Keppler prosto z pociągu do Lipska jedzie na miejsce zbrodni. Czeka tam na niego nowa partnerka Eva Saalfeld, z którą łączy go coś więcej niż praca – w przeszłości byli małżeństwem. Rozwód pozostawił uraz i oboje denerwują się ponownym spotkaniem, ale brak im czasu na prywatne sprawy. Hans Freytag, właściciel centrum kultury „Fabryka”, został pchnięty nożem. Mężczyzna wraz z młodzieżą odnawiał łódź, na której dziobie namalowano sprejem słowa „kara śmierci”. Okazuje się, że na murach budynku wielokrotnie pojawiały się też napisy „pedofil”. Źródłem oskarżeń było zgłoszenie jego żony Sibylle, z którą był w separacji – kobieta twierdziła, że mąż skrzywdził ich córeczkę, co wywołało w okolicy falę linczu. Świadek widział uciekającego z miejsca zbrodni nastolatka. Trop prowadzi do Maxa Lornsena, który jako ostatni rozmawiał z ofiarą, ale chłopak przyjaźnił się z Freytagiem. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja restauratora Kurta Steinbrechera stojącego na czele stowarzyszenia żądającego kary śmierci dla pedofilów. Mężczyzna nie ma alibi, a jego odciski palców widnieją na puszce farby znalezionej na miejscu zabójstwa. Gdy komisarze odkrywają, że Sibylle od dawna romansuje ze swoim adwokatem, pojawia się pytanie o prawdziwy cel oskarżenia o molestowanie...

Wczesnym rankiem w centrum Lipska zostaje znalezione ciało młodej kobiety. Susanne Körting zginęła w brutalny sposób. Jej mąż Manuel mówi komisarzom Evie Saalfeld i Andreasowi Kepplerowi, że niedawno rozstał się z Susanne. Sekcja zwłok wykazuje, że Susanne urodziła dziecko na kilka dni przed śmiercią. Mąż jednak nic nie wspominał śledczym o ciąży. Podczas przesłuchania twierdzi, że żona zadzwoniła do niego ze szpitala z informacją, że dziecko urodziło się martwe. Ślady zabezpieczone na miejscu zbrodni mogą wskazywać na wózek dziecięcy. Komisarz Saalfeld natychmiast zleca przeszukanie domu Manuela Körtinga. Gdy nie znajdują tam noworodka, śledczy kontaktują się z ostatnim pracodawcą Susanne, Peterem Marquardtem, który prowadzi firmę sprzątającą. Od niego dowiadują się, że Susanne nie przywiązywała dużej wagi do wierności małżeńskiej. Podobno świetnie bawiła się na imprezie firmowej ze swoim byłym szefem Jörgiem Graboschem. Okazuje się jednak, że i Peter Marquardt miał bliższą relację ze zmarłą – żonaty mężczyzna był widziany z ciężarną Susanne w sklepie z wózkami. On również trafia pod lupę śledczych. Czy jeden z nich jest ojcem zaginionego niemowlęcia i chciał uniknąć odpowiedzialności? Gdzie teraz jest dziecko i czy wciąż żyje? Dochodzi do kolejnego morderstwa. Ofiara, Karin Meckel, okazuje się pracownicą dr. Wagnera, ginekologa Susanne. Ten jednak nie widział pacjentki od ponad roku, a tym bardziej jej nie leczył. Wciąż nie ma śladu po poszukiwanym w całym kraju niemowlęciu. Lęk, że dziecko mogło zostać zabite, nie daje spokoju Saalfeld i Kepplerowi.

Druga sprawa Thorstena Lannerta i Sebastiana Bootza rozpoczyna się od operacji wydziału antynarkotykowego: w strzelaninie ginie policjant i dwóch podejrzanych dilerów, a jedna osoba zostaje ciężko ranna. Ta ostatnia okazuje się jednak tajnym agentem LKA. Śmiertelna pomyłka? Lannert i Bootz trafiają w sam środek konfliktu między wydziałem narkotykowym a LKA. Funkcjonariusze z obyczajówki wkroczyli do akcji w ostatniej chwili po cynku od informatora; na miejscu zabezpieczono duże ilości kokainy i odpowiadającą im gotówkę. Funkcjonariusz LKA Mendt podejrzewa więc, że policjanci z wydziału antynarkotykowego chcieli się wzbogacić na przejętym łupie. Ta teoria wydaje się Lannertowi dość spójna. Z kolei Bootz, od lat związany ze stuttgarcką policją, zna dwóch zamieszanych funkcjonariuszy i nie wierzy, by mogli maczać palce w lewych interesach. Lannert szanuje zdanie Bootza. W zasadzie. Jednak wyniki śledztwa podsycają jego podejrzenia, podczas gdy Bootz stara się zachować lojalność wobec kolegów. Jednak nagranie z udziałem tajnego agenta zabezpieczone na miejscu zbrodni kryje w sobie zagadkę i daje śledczym do myślenia.

Katja Manteuffel, ordynator berlińskiej uniwersyteckiej kliniki okulistycznej, zostaje zamordowana. Śledztwo prowadzi Rittera (Dominic Raacke) i Starka (Boris Aljinovic) do firmy Cornea AG, która w ramach ściśle tajnego projektu „Phydra” opracowała rewolucyjny implant siatkówkowy. Czip ten został wszczepiony niewidomej pacjentce (Anne Kanis) krótko po zabójstwie lekarki. Wkrótce w kręgu podejrzanych znajduje się okulistka Mareike Andresen (Judith Engel). To ona po śmierci Katji Manteuffel przeprowadziła głośną operację – była to wyjątkowa szansa na rozwój kariery młodej lekarki. Czy zabiła dla sukcesu zawodowego? Kiedy Ritter i Stark odkrywają, że zamordowana potajemnie kochała się w Timie Nicolaiu (Justus von Dohnányi), narzeczonym Mareike i szefie projektu „Phydra”, on również staje się podejrzanym. Czy Katja groziła mu wyjawieniem ich romansu? Oznaczałoby to zwolnienie Nicolaia z pracy, bo prezesem Cornea AG jest ojciec Mareike, Manfred Andresen (Jörg Gudzuhn). Na dodatek atrakcyjna współpracowniczka naukowa Judith Wenger (Gesine Cukrowski) wyjawia Ritterowi, że federalne ministerstwo edukacji i badań przeznacza na projekt ogromne fundusze. Coraz wyraźniej widać, że klucz do zagadki kryje się w gąszczu powiązań między nauką a biznesem, gdzie rządzą chęć zysku i bezwzględna konkurencja. Ritter i Stark muszą rozwikłać sieć kłamstw, by dotrzeć do zaskakującego finału.

Pewien mężczyzna żegna się ze swoim domem – szkody górnicze sprawiły, że nie nadaje się już do mieszkania. W tym samym czasie saarbrückeński zespół śledczych pod wodzą komisarza Franza Kappla (Maximilian Brückner) bada sprawę nowego morderstwa. W głowie młodej żony górnika, Wiebke Steinmetz, która została znaleziona martwa, tkwi żelazko – element tradycyjnego narzędzia górniczego. Narzędzie pasujące do tego otoczenia – jednego z wielu górniczych osiedli w Kraju Saary, gdzie panują ponure nastroje. Zbliża się koniec ery wydobywczej, a zamknięcie ostatniej kopalni wisi w powietrzu. Podczas podziemnej uroczystości w kopalni Karlsgrube ma zostać symbolicznie wyprawiony ostatni wagonik z węglem, po czym zakład zakończy działalność. Trio smyczkowe, przemówienia i zimny bufet na ósmym poziomie – górnicy uważają to za kpinę. Ludzie poszkodowani przez kopalnię, których domy pękają z powodu tąpnięć, modlą się tylko o jak najszybsze zamknięcie. Komisarze Franz Kappl i Stefan Deininger (Gregor Weber) trzymają się z dala od konfliktu dzielącego całe rodziny i badają wszystkie tropy. Kappl po raz pierwszy z bliska styka się ze środowiskiem górniczym. Młodemu Bawarczykowi pojęcia takie jak góra czy warunki pogodowe kojarzyły się dotąd głównie z turystyką, a teraz na własnej skórze przekonuje się, że oznaczają one śmiertelne niebezpieczeństwo. Kiedy podczas uroczystości dochodzi do wybuchu odcinającego wszystkie drogi wyjścia, Kappl zostaje uwięziony pod ziemią i poznaje problem szkód górniczych z zupełnie innej perspektywy. Musi zachować zimną krew, wiedząc, że na głębokości 1200 metrów ukrywa się morderca. Podczas gdy koledzy z powierzchni ścigają podejrzanego o zabójstwo Wiebke Steinmetz, akcja ratunkowa uwięzionych uczestników uroczystości przeciąga się. Zaczyna brakować powietrza – rozpoczyna się wyścig z czasem.

„Czy miłość to przypadek, czy przeznaczenie?” To powracające i dręczące pytanie prowadzi Fritza Alta do jego ulubionego lokalu w monachijskiej dzielnicy Gärtnerplatz, gdzie pełen nadziei czeka na swoją wielką miłość, Gerda. Niedługo później monachijscy komisarze Ivo Batic i Franz Leitmayr odnajdują na placu budowy ciało Fritza, który wykrwawił się na śmierć. Okoliczności jego nagłego zgonu zastanawiają nie tylko barmana Ringo, ale także sąsiadów Fritza, Tima i Toma. W środowisku gejowskim huczy od plotek. Jest też Ralf Kleinmann, były kochanek Fritza, który nie mógł pogodzić się z rozstaniem z cenionym fotografem – obaj do samego końca bacznie się obserwowali. O swojego męża Gerda niepokoi się również Carla Weißenbach, gdyż ich rodzinie z dorastającymi dziećmi, Friedą i Wernerem, grozi rozpad. Dzięki czytelnym wskazówkom inspektorzy trafiają do specyficznego czatu internetowego, gdzie Fritz szukał kontaktów pod pseudonimem. W toku śledztwa Batic zagłębia się w barwny i niebezpieczny świat anonimowych pragnień bliskości, robiąc wszystko, by schwytać mordercę, podczas gdy Leitmayr w swoim stylu twardo stąpa po ziemi. Komisarzom pomaga funkcjonariuszka Diana Sommerfeld z wydziału obyczajowego. Działając osobno, a zarazem wspólnie, rozwiązują tragiczną zagadkę śmierci Fritza.

Policjanci z wydziału zabójstw często mają do czynienia ze śmiercią, jednak w tej sprawie Lena Odenthal musi zmierzyć się z samym procesem umierania. Zamordowana Sabine Brodag pracowała dla szwajcarskiego stowarzyszenia na rzecz eutanazji Charontas. Organizacja rzekomo zajmuje się w Niemczech jedynie lobbingiem, lecz Lena ustala, że kobieta brała udział w nielegalnych działaniach związanych z pomocą w samobójstwie. Lena i Kopper podejrzewają, że zamieszany w to był Michael Heymann, z którym Sabine była w związku. Kopper reaguje bardzo agresywnie na pracowników fundacji – ich działalność uważa za moralnie nie do przyjęcia. Dla Leny sprawa przestaje być tak czarno-biała, gdy poznaje Katję Frege i jej córkę Julię. Katja musi pogodzić się z faktem, że jej dziewięcioletnie dziecko umiera w męczarniach. Zrozpaczona losem córki, kobieta szukała ratunku właśnie u Sabine Brodag.

Dwóch martwych mężczyzn w krótkim odstępie czasu, zamordowanych według tego samego schematu. Komisarz Borowski nie ma wątpliwości, że ma do czynienia ze sprawcą, który uderzy ponownie. Szukając podobieństw między ofiarami, Borowski odkrywa, że obaj zamieszczali ogłoszenia matrymonialne. Frieda Jung zauważa, że sam komisarz idealnie wpisuje się w profil ofiary. Dlatego jako rzekomo świeżo upieczony singiel zamieszcza ogłoszenie w lokalnej prasie i zaczyna umawiać się z kobietami, które odpowiedziały na jego anons i szukają stałego związku. Jung obserwuje go i przygotowuje do tej damsko-męskiej gry. Dla Borowskiego to niecodzienna rola: musi udawać samotnego, wrażliwego faceta szukającego tej jedynej. Wkrótce pod przykrywką poznaje pewną siebie Gundulę. Wraz z nią przenika w gęstą sieć samotnych serc, bywając na spotkaniach kółek zainteresowań i imprezach dla singli po czterdziestce. W ten sposób zbliża się do potencjalnej morderczyni, narażając się na śmiertelne niebezpieczeństwo.

W pożarze kamienicy w prawobrzeżnej dzielnicy Kolonii, Kalk, młoda kobieta umiera w wyniku zatrucia dymem. Wstępne ustalenia wskazują na podpalenie ze skutkiem śmiertelnym. Właściciel budynku nie kryje oburzenia i od razu wydaje wyrok: „To na pewno robota Cyganów!”. Odkąd w okolicy otwarto ośrodek dla Romów i Sinti, dochodzi do ciągłych spięć między uchodźcami z terenów byłej Jugosławii a miejscowymi mieszkańcami. Lokalna inicjatywa sąsiedzka domaga się zamknięcia placówki i sprzeciwia się prawu pobytu dla „kryminalistów z zagranicy”. Na początku dowody faktycznie wydają się obciążać romską dziewczynę Lutviję. Jednak im dalej śledczy zagłębiają się w realia kolońskiego „trudnego rejonu”, tym bardziej sprawa okazuje się skomplikowana.

Cenk Batu od miesięcy prowadzi ryzykowną misję pod przykrywką, rozpracowując z pozoru szanowanego przedsiębiorcę Petermanna. Kiedy wreszcie udaje mu się dostać do wąskiego kręgu zaufanych ludzi, oblewa brutalną próbę lojalności. W tym samym momencie jego przełożony Uwe przychodzi z nowym zadaniem: grając tureckiego drobnego rzezimieszka, Cenk ma trafić do szpitala, by przez 20-letniego Deniza, ranionego nożem, nawiązać kontakt z hermetycznym klanem Nezremów. Deniz jest siostrzeńcem Tuncaya Nezrema, oficjalnie właściciela restauracji i hurtowni warzyw, a nieoficjalnie rosnącego w siłę bossa klanu. Cenk błyskawicznie zdobywa zaufanie Tuncaya. Szybko staje się jasne, że za fasadą niegroźnego biznesmena kryje się bezwzględny gracz, który nie cofnie się przed niczym – nawet przed zdradą własnych rodaków, której ofiarą pada sam Deniz. Wtedy do gry niespodziewanie powraca Petermann.

Münsterem wstrząsa makabryczne morderstwo na tle seksualnym. Ofiara, młoda studentka prawa, została znaleziona uduszona w swoim mieszkaniu. „Czy wszyscy powinniśmy się teraz bać?” – grzmi lokalna prasa. Niewiele wskazuje jednak na to, by za zbrodnią stał seryjny morderca. Głównym podejrzanym staje się były chłopak ofiary, André Pütz, fotoreporter jeżdżący głównie w rejony zapalne na świecie, który ostatnio nękał dziewczynę. Kiedy komisarz Thiel i profesor Boerne zaskakują go w mieszkaniu, mężczyzna rzuca się do panicznej ucieczki. Mimo to Thiel nie chce wyciągać pochopnych wniosków i dostrzega powiązania z innymi sprawami. Nie daje mu spokoju przede wszystkim postać niezwykle atrakcyjnej pracownicy banku Anny Schäfer, do której mieszkania niedawno się włamano. Kobieta traktuje go jednak z dużym dystansem...

Charlotte Lindholm musi rozwikłać sprawę zabójstwa ochroniarza Svena Gutzkowa, którego ciało przez pół roku przeleżało w hałdach soli kopalni rozpoznawczej w Gorleben. Szybko trafia w niebezpieczne środowisko. Szef spółki zarządzającej składowiskiem odpadów jądrowych, Kasper, od dłuższego czasu jest szantażowany. W kręgu podejrzanych znajdują się koledzy zmarłego: budujący dom Augenthaler i geolog Sandmann, a w sprawę może być też zamieszany wieloletni aktywista antynuklearny Welany. Charlotte wraz z lokalnym komendantem Jakobem Halderem stawia cały region Wendland na nogi, będąc śledzoną na każdym kroku. Trop prowadzi do kluczyka od szafki, rzekomego głosu z zaświatów i kolejnych zwłok. Przyjaciółka Belinda ostrzega policjantkę, że porywa się na zbyt wielką sprawę, lecz Charlotte nie daje za wygraną. Gdy wychodzi na jaw, że Gutzkow przed śmiercią spotkał się z Ahmadinem, powiązanym z hiszpańskimi terrorystami, ślad prowadzi ją do Barcelony. Tam wkłada kij w mrowisko i sprowadza na siebie śmiertelne niebezpieczeństwo.

Fundacja szanowanych lekarzy, prof. dr. Ansgara Freya i dr. Martina Jahnna, od lat ratuje ludzkie życie w rejonie objętym wojną w Afganistanie. Za pośrednictwem tej organizacji dwa lata temu do Monachium przyjechały Salima, Mariam i Shaheda, trafiając do wyselekcjonowanych rodzin zastępczych. Dziewczynki łączy jedno: wszystkie chorują na białaczkę. Zgodnie z umową Salima musi regularnie stawiać się w prywatnej klinice Hellerhof na leczenie u Freya i Jahnna. Werner Hübner, jego żona Anne oraz dzieci Julia i René troskliwie opiekują się chorą dziewczynką. Dla Wernera to sprawa honoru i serca – pragnie, by Salima wyzdrowiała i nie musiała znosić bolesnych terapii. Na spotkaniu rodziców zastępczych stawia dyrektora Eugena Otto i swoją żonę przed faktem dokonanym: Salima nie pojawi się więcej w klinice, bo „są też inni lekarze”. Niedługo potem ciało Wernera zostaje znalezione w pobliżu kliniki przy moście Tierparkbrücke. 52-letnia dr Katharina Jung wykłada w szkole policyjnej i twardo stąpa po ziemi. Chce uzupełnić teorię o praktykę, obserwując pracę komisarzy Batica i Leitmayra. Mimo kłopotów z kręgosłupem jej umysł pracuje bez zarzutu. Kiedy dostaje zadanie odnalezienia zaginionej kotki sąsiadki Batica, daje z siebie wszystko, a jej akcja plakatowa zalewa Monachium miauczącymi czworonogami. Ciało Hübnera znaleźli wracający do domu 16-letni Justus von Ahlen, Ehrenfried Marbot i Caroline Puck – uczniowie tej samej elitarnej szkoły, do której chodzi syn zamordowanego, René. Inspektor Jung bierze ich w krzyżowy ogień pytań i ma rację, bo nastolatki żyją we własnym świecie i coś ukrywają. Życie świeżo upieczonej wdowy legło w gruzach; Anne próbuje utrzymać drogi dom, a zasiłek opiekuńczy na Salimę bardzo w tym pomaga. Z rozmów wie, że ojcowie w pozostałych rodzinach zastępczych również od dawna są bezrobotni. Finansowo wspiera ją ojciec, Andreas Greindl, który opłaca czesne wnuków, by obracały się w „odpowiednich sferach”. W tym samym czasie w klinice trwają ostatnie prace nad lekiem na białaczkę – Sineleuk 651. Sukces oznaczałby wejście spółki na giełdę i spełnienie marzeń lekarzy. Przed inwestorami zatajają jednak fakt, że dziewczynki wcale nie były sierotami wojennymi, lecz celowo wywołano u nich chorobę, traktując je jak króliki doświadczalne. Z pomocą biolog Siny Fröhlich Batic i Leitmayr kładą kres temu nieludzkiemu procederowi.

W swoim mieszkaniu zostaje zamordowana atrakcyjna kelnerka Ellen Krüger. Okazuje się, że dziewczyna była uzależniona od narkotyków. Ku zaskoczeniu komisarzy Evy Saalfeld i Andreasa Kepplera w centrum podejrzeń staje ich kolega po fachu, Matthias Krupp. Mężczyzna szuka swojej 17-letniej córki Amelie, która uciekła z domu. Czy Krupp dowiedział się, że zmarła sprzedawała dziewczynie narkotyki, i zabił ją w akcie zemsty? Amelie nagle się odnajduje, lecz w tym samym czasie Matthias Krupp zostaje znaleziony martwy. Trop prowadzi do kolejnego funkcjonariusza – Stefana Dirksa z wydziału antynarkotykowego. Czy sam handluje towarem i zlikwidował Kruppa, bo ten szukając córki, stał się dla niego zagrożeniem? Dirks ma jednak alibi na czas zbrodni. Dla Saalfeld i Kepplera to wyjątkowo trudne śledztwo, gdyż od lat przyjaźnili się z zamordowanym i jego żoną Berit. Prokurator Lucke zarzuca im brak bezstronności i naciska na jak najszybsze zamknięcie sprawy...

Charlotte Sänger musi radzić sobie bez partnera i bierze nadgodziny, prowadząc śledztwo w sprawie serii wyjątkowo brutalnych napadów na banki. Gdy szef wydziału Fromm odsyła wykończoną policjantkę do domu, ta przypadkowo staje się świadkiem strzelaniny na ulicy. Nagle staje twarzą w twarz z młodą, uzależnioną od narkotyków dziewczyną z wyciągniętą bronią, ale nie potrafi pociągnąć za spust. Życie ratuje jej celny strzał interweniującego krawężnika – w rzeczywistości jednak dziewczyna miała tylko pistolet hukowy i celowo szukała śmierci. Z powodu wątpliwości co do jej zdolności do służby Sänger zostaje zawieszona przez Fromma, nie potrafi jednak odpuścić tej sprawy. Przeszukuje mieszkanie narkomanki i wpada na trop tajemniczej grupy kobiet trenujących na strzelnicy. Przywódczyni ugrupowania, Jule Fischer, zaprasza policjantkę na osobliwe zawody: kobiety odtwarzają historyczne pojedynki z użyciem ostrej amunicji. Charlotte ulega fascynacji charyzmatyczną Jule. Jednak gdy na nagraniu z monitoringu z napadów dostrzega kobiece ruchy sprawców, zaczyna coś podejrzewać. Kiedy policjant, który zastrzelił młodą narkomankę, zostaje znaleziony martwy, staje się jasne, że kobiety wpadły w spiralę przemocy i krwawej wendety.

Wojna i pokój w okresie Bożego Narodzenia w rodzinie tyrolskich górali. Między trzema braćmi toczy się walka o władzę, przetrwanie i zemstę. W centrum wydarzeń jest Erich Gufler (Simon Schwarz), który desperacko próbuje uratować gospodarstwo przejęte przez brata Heinza (Andreas Lust). Jego losem zainteresował się popularny program interwencyjny „Akut-Agnes”, prowadzony przez lubianą Agnes Aichinger (Muriel Baumeister), stającą w obronie zwykłych ludzi. Jednak zabójstwo właściciela kamieniołomu Helmuta Pechtla (Ludwig Dornauer), który swoimi machinacjami skłócił braci, wywraca wszystko do góry nogami. Pracę komisarzowi Moritzowi Eisnerowi (Harald Krassnitzer) i jego tyrolskiemu koledze Pfurtschellerowi (Alexander Mitterer) utrudnia fakt, że muszą działać na oczach ekipy telewizyjnej. Agnes oferuje swoją pomoc, ale ukrywa tajemnicę, która omal nie kosztuje jej życia. Po tajemniczym zamachu wiedeński śledczy ratuje ją w ostatniej chwili przed utonięciem. Czy to ma związek ze zbrodnią w kamieniołomie? Niejasna pozostaje rola Waltera Guflera (Cornelius Obonya), który namówił brata do wezwania telewizji podczas sądowego sporu. Szybko okazuje się, że nie działał bezinteresownie. Napięcie sięga zenitu, gdy zdesperowany Erich grozi wysadzeniem gospodarstwa i zostaje aresztowany. Udaje mu się jednak uciec, by spędzić wigilię z rodziną. Świąteczny spokój pryska, gdy Eisner dokonuje zaskakującego odkrycia w śniegu, które naprowadza go na gorący trop...

W siłowni hotelu na lotnisku znalezione zostaje ciało nagiego mężczyzny o azjatyckich rysach twarzy ze zmiażdżoną sztangą krtanią. Sänger i Dellwo stają przed zagadką niemal nie do rozwiązania, brak bowiem jakichkolwiek wskazówek, kim był zmarły, skąd pochodził ani dlaczego zginął. Pierwszym tropem staje się odbywający się w hotelu zjazd branżowy, w którym bierze udział ponad sześciuset Chińczyków. Sänger ustala, że w noc morderstwa ofiara siedziała w hotelowym barze z trzema uczestnikami konferencji i doszło między nimi do kłótni. W tym samym czasie na frankfurckim lotnisku zdenerwowany Chińczyk próbuje odprawić się z paszportem i biletem. Rano jako sprzątacz natknął się na zwłoki, a z racji uderzającego podobieństwa postanowił wykorzystać dokumenty ofiary i uciec do USA. Tuż przed kontrolą paszportową ktoś wyrywa mu papiery z rąk – ktoś, kto szuka Tony'ego Wanga. Wreszcie nieco światła na sprawę rzuca Shavkat Nazarow, opowiadając Dellwo o interesie, jaki proponował mu Wang: gdzieś we Frankfurcie stoi kontener pełen chińskich uchodźców uwięzionych bez jedzenia i wody. Śledczy zdają sobie sprawę, że to nie tylko sprawa o morderstwo, ale też dramatyczny wyścig z czasem.

Za pozornie spokojną nazwą „Drzewo odkupienia” kryją się tragiczne losy. W ciągu zaledwie jednego roku trzy tureckie dziewczyny i młody chłopak powiesili się na gałęziach tego drzewa w lesie niedaleko tyrolskiego miasteczka Telfs, uciekając przed przymusowym małżeństwem. Od tamtej pory drzewo nosi to miano.

W rzece Biała Elstera zostają odnalezione zwłoki. Komisarze Saalfeld i Keppler ustalają, że denat to Peter Schneider, wpływowy przedsiębiorca z Lipska. Mężczyzna dominował i manipulował ludźmi w swoim otoczeniu, a brak szacunku bez wahania rekompensował sobie pieniędzmi. Z tego powodu zarówno pracownicy, jak i członkowie rodziny trafiają w krąg podejrzanych, zmuszając śledczych do przedzierania się przez gąszcz sprzeczności, lęków i wzajemnych urazów.

Morderstwo bez motywu? Dla komisarzy Maxa Ballaufa i Freddy'ego Schenka to nie do pomyślenia. A jednak śmierć 48-letniego ordynatora Hermanna Johnsa wydaje się zupełnie bezpodstawna. Ceniony lekarz z oddziału położniczego kolońskiej kliniki cieszył się sympatią zarówno pacjentek, jak i personelu. Czy zabójstwo ma związek z tajemniczymi zgonami na oddziale, o których głośno było w mediach kilka tygodni wcześniej? Czy ktoś z bliskich szukał zemsty? Wszystko wskazuje na to, że Johna otruto lekiem ze szpitalnych zapasów, co stawia w kręgu podejrzanych niemal każdego, kto miał klucz do apteczki. Ballauf, który czuje wstręt do szpitali, przejmuje przesłuchania personelu w komendzie. Tymczasem Schenk zatrudnia się w klinice pod przykrywką jako salowy i szybko odkrywa, że w tym zamkniętym świecie dzieją się przedziwne rzeczy. To mikrokosmos rządzący się własnymi prawami. Rozwożąc posiłki i sprzątając korytarze, wchodzi w bliskie relacje z pacjentami i personelem, poznając ich skomplikowane losy, w których nie ma miejsca na litość czy żal. W tej sprawie dobro i zło okazują się leżeć niebezpiecznie blisko siebie.

Na wysypisku śmieci zostaje znalezione ciało Borisa Blaschkego, regionalnego kierownika sieci dyskontów Billy w Ludwigshafen. Gdy Lena Odenthal i Mario Kopper rozpoczynają przesłuchania w okolicznych filiach, poznają brutalne realia branży, w której pracownicy poddawani są potężnej presji. Śrubowanie norm i bezpłatne nadgodziny są na porządku dziennym, a kierownik pokroju Blaschkego nie cofał się nawet przed wynajęciem agencji detektywistycznej do inwigilowania załogi. Wieczorem przed śmiercią nakrył Giselę Dullenkopf, Beate Schütz i inne kobiety na tajnym spotkaniu po godzinach, na którym planowały założenie rady zakładowej. W atmosferze nieufności, kontroli i tłumionej złości śledczy trafiają na cały szereg osób mających motyw do morderstwa. Następca denata, Günter Novak, który wyraźnie gardził swoim poprzednikiem, próbuje powstrzymać personel przed współpracą z policją. Mimo to Odenthal i Kopper dowiadują się, że kilka miesięcy wcześniej syn Giseli, Jan, również pracujący w markecie, popełnił samobójstwo. Teraz podejrzenia padają na jego matkę...

Rzekome samobójstwo studentki medycyny Rojin Lewald stawia przed komisarz Ingą Lürsen i jej partnerem Stedefreundem wiele znaków zapytania. Młoda kobieta pochodząca z tureckiej rodziny chciała rozwieść się z niemieckim mężem, zostawiła też dwuletnią córeczkę. Jej majętni rodzice to szanowani i nowocześni, acz religijni mieszkańcy Bremy. Co dziwne, śmierć najstarszej córki nie jest dla nich powodem do odwołania zaplanowanego na kolejny weekend ślubu młodszej latorośli. Rodzeństwo Rojin również nie kryje niechęci do policjantów badających sprawę. Ku zdziwieniu śledczych wszyscy członkowie rodziny zapewniają sobie nawzajem alibi. Sekcja zwłok potwierdza wątpliwości Ingi Lürsen: to niemal niemożliwe, by dziewczyna odebrała sobie życie sama. Czy komisarze mają do czynienia z tak zwanym zabójstwem honorowym? Prawniczka Rojin, która pomagała jej uniezależnić się od rodziny i była jej bliską przyjaciółką, jest o tym święcie przekonana. Wychodzi jednak na jaw, że darzyła zmarłą uczuciem, które nie zostało odwzajemnione. Stedefreund nie wyklucza zbrodni z zazdrości, podczas gdy Inga skłania się ku klasycznemu motywowi: mąż zabija żonę, bo ta chce od niego odejść. Śledczy ostrożnie stawiają kroki w obcym dla siebie środowisku, by na koniec odkryć prawdę przerastającą ich najgorsze obawy.

W swojej piętnastej sprawie komisarz Fritz Dellwo musi radzić sobie sam, ponieważ jego partnerka Charlotte Sänger wyjechała na szkolenie. Przeżywający kryzys wieku średniego czterdziestoletni śledczy czuje się wypalony i postanawia wziąć wolne. Odwiedza swoją dawną miłość Katrin i próbuje zrobić życiowy bilans. Jednak nawet w pozornie sielankowym otoczeniu zbrodnia depcze mu po piętach.

W basenie elitarnego internatu z internatem na zamku Hamberg zostaje znaleziony martwy syn wpływowego menedżera. Na pierwszy rzut oka wszystko wskazuje na samobójstwo i początkowo wierzy w to również Klara Blum. Wątpliwości pojawiają się, gdy Kai Perlmann znajduje w filtrze basenowym urwany guzik, a Klara odkrywa pasującą do niego poszwę. Staje się jasne, że chłopak został bezlitośnie utopiony. Widząc chłodną arogancję jego kolegów z klasy, komisarz i jej współpracownicy postanawiają prowadzić śledztwo po cichu, by nikt w szkole nie zorientował się, że badają sprawę niezwykle wyrachowanego morderstwa.

Śmierć celnika na lotnisku w Stuttgarcie naprowadza komisarzy Lannerta i Bootza na trop międzynarodowego handlarza bronią, Viktora de Mana. Lannert doskonale zna podejrzanego – rozpracowywał go jako agent pod przykrywką przez cztery lata. Tuż przed planowanym zatrzymaniem jego tożsamość została jednak tragicznie zdemaskowana. Teraz komisarz za wszelką cenę chce dopaść przestępcę. To, czego nie udało mu się dokonać w pojedynkę, może teraz osiągnąć wspólnie ze swoim zespołem, a zwłaszcza z partnerem Bootzem.

Młody kierownik wydziału Armin Lohmann zostaje znaleziony martwy w swoim mieszkaniu. Pierwsze podejrzenia padają na jego żonę Katrin. Komisarze Saalfeld i Keppler zabezpieczają krwawe ślady stóp sugerujące obecność obcej kobiety w nocy, gdy doszło do zbrodni. Czy Katrin zabiła męża z zazdrości? A może nieznajoma była świadkiem zbrodni lub wręcz samą morderczynią? Motyw miałby także lipski deweloper Stefan Rose, z którym Lohmann spotkał się poprzedniego wieczoru – urzędnik wstrzymał bowiem budowę prowadzoną przez jego firmę. Czy Rose chciał przyspieszyć polityczny koniec rywala, czy może próbował go przekupić prostytutkami? Podejrzenia te nasilają się, gdy wkrótce potem odnalezione zostaje zmasakrowane ciało młodej Czeszki Aleny Buranek. Dziewczyna była zatrudniona w agencji pracy tymczasowej „Rapid” i sprzątała w hotelu. Właścicielka agencji, Ulrike Horn, twierdzi, że nic nie wiedziała o tym, by pracownica dorabiała na boku jako prostytutka. Eva Saalfeld i Andreas Keppler muszą zmierzyć się z patologiami współczesnego rynku pracy, gdzie tymczasowe i nielegalne zatrudnienie stwarza pole do bezwzględnego wyzysku.

Na lotnisku Hanower-Langenhagen podczas kontroli tożsamości zostaje zastrzelony policjant. To, co wygląda na paniczną reakcję przestępcy, staje się coraz bardziej tajemnicze – w chwili zbrodni nie działała żadna kamera monitoringu. Dla Charlotte Lindholm sprawa wydaje się jednak jasna już po kilku godzinach. Ku jej własnemu zaskoczeniu podejrzaną o morderstwo jest jej przyjaciółka z dzieciństwa, Manu. Charlotte ją zatrzymuje, ale chwilę później sprawę przejmuje Urząd Ochrony Konstytucji i wypuszcza kobietę na wolność, tłumacząc to brakiem twardych dowodów. Oburzona Charlotte zaczyna badać przeszłość Manu. Odkrywa, że pracowała ona dla organizacji pomocowych, między innymi w Kongo. W jej tajnych aktach trafia na trop sugerujący, że mogła dołączyć do radykalnej grupy stawiającej sobie za cel zakończenie krwawej wojny domowej w tym środkowoafrykańskim kraju, tolerowanej przez zachodnie mocarstwa...

W piękny letni dzień turniej golfowy profesora Boerne w Grothenburgu przerywa znalezienie zwłok mężczyzny we fraku. Marząc o zwycięstwie, Boerne ma ochotę zignorować swoje powołanie i uznać, że bankier z Münsteru, dr Raimund Strothoff, popełnił samobójstwo. Ślady związania na kostce zmuszają go jednak do wezwania komisarza Thiela. W międzyczasie z pobliskiej kliniki znika pacjent po traumie, a Thiel tuż po przyjeździe dowiaduje się, że zmarły pokłócił się wieczorem z piękną kobietą, która właśnie opuszcza teren klubu. Czy to uciekająca zabójczyni? Thiel i Boerne ruszają za nią w pościg, tracą trop i wkrótce natrafiają na kolejne ciało. Sprawca w obu przypadkach jest ten sam. Vendetta? Z jakim motywem? Gdzie jest powiązanie i kto jeszcze znajduje się na liście? Dwa trupy, doba pełna wrażeń – przed Thielem i Boernem najbardziej szalone 24 godziny w ich znajomości i najdłuższa krótka podróż w życiu: przez cały Münsterland i z powrotem. Z letniej idylli turnieju golfowego w mroczny świat, z pozoru odległy, a w rzeczywistości leżący zaledwie kilka zakrętów dalej.

Ta sprawa wystawia monachijskich nadkomisarzy Franza Leitmayra i Ivo Batica na ciężką próbę: telewizyjna astrolożka Doro Pirol zostaje znaleziona zastrzelona w swojej willi w Nymphenburgu. Zszokowani są nie tylko jej mąż Remy i ojczym prof. KD Mosberg, ale i wieloletnia gosposia Annemarie Weigand. Koroner początkowo mówi o samobójstwie i ma na to solidne przesłanki. Ciało znalazła przyjaciółka zmarłej, Selina Fritsch. Doro i Remy występowali przed kamerą jako gwiazdy ezoterycznego programu „Astraltime”, a Selina wróżyła za kulisami, gdzie trafiała większość telefonów od widzów. Dla śledczych szybko staje się jasne, że w małżeństwie Doro i Remy'ego trwał kryzys – Remy miał romans z Seliną, najlepszą przyjaciółką żony. List pożegnalny okazuje się sfałszowany, więc w grę wchodzi morderstwo. Ostatni wpis w kalendarzu Doro prowadzi komisarzy do parku pałacowego w Nymphenburgu, gdzie ogrodniczką jest Fefi Zänglein. Batic i Leitmayr szybko orientują się, że Fefi jest wyjątkowa – rzekomo „widzi aury”, przez co miewała już kłopoty z prawem. Batic jest zdumiony, gdy kobieta opowiada mu o jego dawno zmarłym, ukochanym psie. Śledczy próbują zachować zdrowy rozsądek, ale bieg wydarzeń w willi i spotkanie z Fefi wciągają ich w tajemniczy świat.

Cenk Batu na zlecenie swojego oficera prowadzącego, Kohnauna, prowadzi śledztwo pod przykrywką w hamburskim SEK. Członkowie jednostki specjalnej mają nielegalnie sprzedawać swoją wiedzę za granicę. Odkrycie mocodawców wydaje się bliskie, bo Batu zdobywa zaufanie Larsa Jansena, który rekrutuje kolegów do lewych interesów. Jednak gdy zespół zostaje wezwany do akcji przeciwko porywaczowi, sprawa przybiera zaskakujący obrót. Wzięcie zakładników okazuje się podstępem, a zachowanie rzekomego gangstera Zoltana Didica wprawia wszystkich w osłupienie – nie stawia żadnych żądań i popełnia samobójstwo na oczach antyterrorystów. Wkrótce okazuje się, że to część diabelskiego planu zemsty, wymierzonego w Jansena, który twierdzi, że nie zna denata. Zmarły daje Jansenowi niespełna trzy godziny na ocalenie żony i córki, przetrzymywanych gdzieś w Hamburgu z tykającą bombą. Czy ma to związek z tajną misją Batu? Gdy chwilę później Jansen zostaje ciężko ranny w wypadku, agent decyduje się walczyć w jego imieniu o życie kobiety i dziecka. Zaczyna się bezwzględny wyścig z czasem, w którym Cenk ryzykuje nie tylko dekonspiracją, ale i życiem. Okazuje się, że zemsta Didica sięga czasów wojny w Kosowie, kiedy pewne rachunki krzywd pozostały niewyrównane...

Trup w metrze stawia na nogi komisarzy Rittera i Starka. Ofiarą jest przedsiębiorca budowlany Horst Baumann, znany w przeszłości ze spektakularnego bankructwa firmy. Po długim pobycie za granicą wrócił do Berlina, by remontować nieruchomości z pomocą atrakcyjnej żony Alissy i nieprzejrzystego wspólnika Alsfelda. Śledztwo szybko naprowadza policjantów na ślad rzemieślnika Rothego, zrujnowanego niegdyś przez Baumannowe upadłości – czyżby szukał zemsty? Podczas gdy Stark dowiaduje się o kryzysie w małżeństwie Baumannów i ich gwałtownej kłótni, Ritter w poszukiwaniu mordercy wraca na miejsce zbrodni: do podziemnych katakumb Berlina. Trafia tam na Daniela, który jako opiekun organizuje nielegalne wycieczki do podziemnego labiryntu dla trudnej młodzieży. Zakamarki korytarzy zna też dziwaczny artysta i pustelnik Gregor. Obaj wydają się skrywać mroczną tajemnicę. Światło na sprawę mogłaby rzucić bezdomna kobieta, której nagranie wideo zamordowany w kółko oglądał. Kim ona jest i gdzie przebywa? Ritter i Stark stają przed zagadką – na powierzchni i głęboko pod ziemią.

In vino veritas – czwarta sprawa zabiera komisarzy na winnice leżące na granicy niemiecko-luksemburskiej. Inspektor winiarski z Instytutu Chemii Spożywczej w Saarlandzie, Gerhard Nieser, przed którym drżeli winiarze i właściciele winiarni, zostaje zamordowany na obrzeżach Saarbrücken. Ostatnią kontrolę przeprowadził w dniu śmierci w winiarniach w Bernheim, małej miejscowości przy granicy z Francją i Luksemburgiem. Dla komisarzy Kappla i Deiningera związek ze zbrodnią jest oczywisty. Na ich celowniku szybko lądują winiarze Richard Altpeter i Alwin Eckes, ale uwagę zwraca też małżeństwo Jean-Paula i Isabel Weickertów, prowadzące sklep z winami w stolicy landu. Na festiwalu wina w Bernheim, gdzie Królowa Wina zawraca w głowach nadkomisarzom, obaj dokonują ciekawych odkryć. Tymczasem w Saarbrücken Ludwig Kappl i Gerda Braun zbliżają się do siebie...

Nadine i Thies Nowakowie przechodzą poważny kryzys małżeński: słabo prosperująca restauracja, ciąża Nadine i brak uwagi ze strony Thiesa stają się zarzewiem ciągłych kłótni. Ich córka Michelle nie wytrzymuje napięcia i ucieka z domu. Następnego ranka dziewczynka zostaje znaleziona martwa na promie. Brak świadków – deszczowego wieczoru górny pokład był zupełnie pusty. Sekcja zwłok wykazuje krwiaki i zagojone złamanie żebra, ale to stare obrażenia, niemające związku ze śmiercią. Michelle została uduszona własną kurtką kilka godzin po tym, jak matka zgłosiła jej zaginięcie. Badając otoczenie rodziny Nowaków, komisarz Borowski i Frieda Jung trafiają na Tima Hansena, kelnera z restauracji Thiesa, który potwierdza znajomość z dziewczynką. Czy to czyni go podejrzanym tylko dlatego, że poszedł z nią popływać? Napięcie u Nowaków rośnie, zwłaszcza że w życiu Thiesa znów pojawia się jego była dziewczyna, Saskia. Dla Friedy Jung i Borowskiego to kolejny powód, by przyjrzeć się bliżej relacjom w tej rodzinie...

Podczas akcji przeciwko uzbrojonemu handlarzowi narkotyków dochodzi do wymiany ognia, w której śmiertelnie ranny zostaje funkcjonariusz jednostki specjalnej SEK, Andreas Ziegler. Lena Odenthal i Mario Kopper przejmują śledztwo i natychmiast rozpoczynają poszukiwania zbiegłego Floriana Weigolda. Koledzy z SEK robią wszystko, by wesprzeć komisarzy. Lena Odenthal dostrzega jednak, że antyterroryści to też ludzie zmagający się z codziennymi problemami i troskami – a niektórzy z nich mieliby naprawdę dobry powód, by zabić Zieglera.

U wybrzeży Norwegii w sieci niemieckiego kutra rybackiego zaplątują się ludzkie zwłoki. Zmarłym okazuje się prawdopodobnie drugi oficer kontenerowca MS Karina z Bremerhaven. Ku zdziwieniu nadkomisarz Ingi Lürsen i jej kolegi Stedefreunda mężczyzna wcale nie figuruje jako zaginiony, a ani policja wodna, ani armator nie kwapią się do pomocy. Podczas gdy Stedefreund prowadzi dochodzenie w Bremerhaven, Inga wchodzi na pokład MS Karina, by przekonać kapitana do zawrócenia statku. Ten jednak nie zamierza nikogo słuchać, a zwłaszcza kobiety. Reszta męskiej załogi również patrzy na nią wyjątkowo podejrzliwie.

Gdy we mglis­ty jesienny poranek w Dunaju w Linz zostaje znalezione ciało znanej dziennikarki śledczej Sandry Walch, w wiedeńskim MSW rozlega się dzwonek alarmowy, a na miejsce jako śledczy do zadań specjalnych zostaje wysłany Moritz Eisner. Na miejscu dowiaduje się, że reporterka badała gorący temat, z którego publikacji nieoczekiwanie zrezygnowała. Astrid Heidegger, najlepsza przyjaciółka ofiary, daje Eisnerowi, jego koleżance Karin Brandstätter i asystentowi Wolfgangowi Rohrmoserowi z wydziału zabójstw w Linz konkretny trop: Sandra Walch wpadła na ślad brudnych interesów wokół zapłodnienia in vitro. Śledztwo w klubie fitness oraz sprawa zabójstwa inżyniera genetycznego Maxa Biro prowadzą do kliniki leczenia niepłodności. Na spełnianiu marzeń zdesperowanych par o dziecku można zarobić krocie. Jaki mroczny sekret kryje ta placówka, skoro pochłonęła już dwie ofiary? Kto pociąga za sznurki i jaką rolę odgrywa piękna pianistka Maria Drenkow, która zawróciła w głowie Eisnerowi? Gdy komisarz cudem uchodzi z życiem z zamachu podczas przeszukania mieszkania, uświadamia sobie, że zabójca doskonale wiedział o jego krokach i na niego czekał. Niedługo potem właściciele siłowni, Stefan Weber i jego żona Julia, do których klinika kierowała pacjentki na ćwiczenia ciążowe, stają się ofiarami szantażu po porwaniu ich syna. Eisner wie już, że zagraniczni zleceniodawcy nie cofną się przed niczym, by zdobyć obciążające ich dokumenty...

Klara Blum i Kai Perlmann od lat tworzą zgrany duet. Świetnie dogadują się w pracy i w życiu prywatnym. Tym większym szokiem dla Klary jest moment, gdy Perlmann niespodziewanie staje się głównym podejrzanym w śledztwie dotyczącym zabójstwa młodej kobiety – okazuje się bowiem, że spotkał się z Constanzą w wieczór jej śmierci. Podczas dochodzenia Klara zauważa, że kolega nie mówi jej całej prawdy o swojej relacji z ofiarą. Perlmann z kolei zarzuca jej, że za wszelką cenę próbuje zrobić z niego sprawcę. Postawa Klary spotyka się z niezrozumieniem również ze strony innych współpracowników, jednak komisarz nie daje za wygraną i krok po kroku bada wszystkie ślady, by dopaść mordercę.

W Wezerze zostaje znalezione ciało studenta. Nadkomisarz Inga Lürsen i jej partner Stedefreund dowiadują się, że chłopak spotykał się z mężczyznami za pieniądze. W toku śledztwa wciąż powraca nazwisko Leona Hartwiga – elektryk zawsze pojawiał się dokładnie tam, gdzie ofiara. Wypadek czy zbieg okoliczności? Leon odpiera zarzuty, ale nie potrafi rozwiać rosnących podejrzeń ciężarnej żony. Inga również musi zadać sobie pytanie, komu jeszcze może ufać, bo Stedefreund najwyraźniej ukrywa przed nią coś bardzo ważnego...

Thorsten Lannert i Sebastian Bootz zostają wezwani do luksusowego apartamentu w Stuttgarcie po dramatycznym telefonie od młodej kobiety. Zaledwie odnajdują jej ciało, sami trafiają pod ostrzał. Gdy po strzelaninie wracają do mieszkania, zwłoki znikają. Mimo to udaje im się ustalić, że ofiarą była prostytutka o imieniu Galina. Właściciel mieszkania okazuje się jej sutenerem, nie miał jednak motywu, by pozbyć się swojej pracownicy. Znacznie lepszy powód miał lokalny polityk Höfele, regularny klient Galiny. Wszystko wskazuje na to, że rozbudził w niej nadzieje na wspólne życie, w które sam nigdy nie wierzył – w przeciwieństwie do dziewczyny. Galina wkradła się w łaski jego rodziny, zaprzyjaźniając się z jego nastoletnią córką. W ten sposób nie tylko zagroziła pozycji polityka, ale i zniszczyła życiowe marzenia innych ludzi ze swojego otoczenia.

Rana kłuta jest głęboka, a prof. Julius Gann stracił mnóstwo krwi. Gdy wraz z żoną wracał z gali charytatywnej, nieznany sprawca zaatakował ich nożem w willi. Dla Carmen Gann pomoc nadeszła za późno, a profesor trafia do własnej prywatnej kliniki – i nawet tam nie przestaje dyrygować personelem, bezwzględnie podporządkowując sobie doktora Wolfa i pielęgniarkę Sylvię Keller. W domu rodzinnym profesor również rządził twardą ręką. Jego syn Jonas przyjmuje wieść o napaści na rodziców z uderzającą obojętnością. Co chłopak ukrywa przed Ballaufem i Schenkiem? Wiele wskazuje na to, że w chwili przestępstwa nie tylko ojciec, ale i on sam był pod silnym wpływem alkoholu. Czy napad rabunkowy był tylko mistyfikacją? Poważnym podejrzanym staje się też Stefan Koschinski, którego żona zmarła podczas operacji przeprowadzanej przez Ganna. Pozwał szefa kliniki, ale sąd odrzucił pozew. Profesor uważa za lojalnego partnera Thomasa Bernsteina, z którym od lat prowadzi placówkę, nie ma jednak pojęcia, że ten po cichu zamierza sprzedać swoje udziały w dziele ich życia...

W swojej szesnastej sprawie frankfurccy komisarze Fritz Dellwo i Charlotte Sänger szukają zaginionej kobiety i zanurzają się w z pozoru idealnym świecie słynnego architekta.

Przed hotelem w Kilonii zostaje znalezione ciało około pięćdziesięcioletniej Margret Saloschnik. Wszystko wskazuje na to, że rzuciła się z dachu budynku. Klaus Borowski i psycholożka policyjna Frieda Jung szybko trafiają na podejrzanych powiązanych z ofiarą: jej byłego kochanka, gwiazdora rocka Bodo, dawnego gitarzystę Henninga (będącego biologicznym ojcem jej córki) oraz męża Eberharda. Córka Margret, Janis, i jej chłopak Tim również zdają się nie mówić całej prawdy...

Klaus Ballauf i Freddy Schenk muszą rozwikłać sprawę zabójstwa młodego bezdomnego. Uzależniony od narkotyków Andi Lechner został otruty płynem do chłodnic dolanym do wina. Czy był to celowy atak na niego, czy nieszczęśliwy zbieg okoliczności? Śledztwo prowadzi komisarzy na margines społeczny. Kulturalny bezdomny o pseudonimie „Beethoven” wprowadza ich w to środowisko i wspomina o ostrej kłótni Lechnera z miejskim kowbojem „Django”. Kolejny trop prowadzi do znanego chirurga plastycznego, dra Norberta Ellermanna, który publicznie angażuje się w pomoc bezdomnym, a prywatnie – o czym nikt nie wie – miewał kontakty seksualne z ofiarą. Czy lekarz był szantażowany? Równolegle w tym samym środowisku kręci się prywatny detektyw Stefan Meutsch, szukając na zlecenie prawniczki świadka w sprawie o wandalizm. Gdy w ten sam sposób ginie kolejna osoba, rodzi się pytanie: seryjny morderca czy naśladowca? Jedno jest pewne – nienawiść do bezdomnych jest powszechna.

Lena Odenthal odbiera telefon: świadek chce złożyć ważne zeznania w sprawie morderstwa. Gdy jednak komisarz dociera na miejsce spotkania, kobieta już nie żyje, a dowód osobisty wskazuje, że to Michaela Bäuerle. Sprawa, o której chciała mówić, wydarzyła się dwanaście lat wcześniej – zabójca przyznał się do winy i odsiedział wyrok. Co więc Michaela chciała jeszcze ujawnić? Lena Odenthal i Mario Kopper zaczynają grzebać w przeszłości i trafiają na dziwną sprzeczność: Michaela Bäuerle oficjalnie figuruje jako zaginiona od 1997 roku. Co łączy obie te sprawy?

Spektakularne samobójstwo monachijskiego dziennikarza Rainera Trussa wywołuje poruszenie. Truss słynął z bezkompromisowych materiałów demaskujących korupcję i nadużycia. Reporterka Ute Kropp wietrzy swoją szansę – akt desperacji czy złamane serce? Gazeta płaci krocie za prywatne zdjęcia i pikantne szczegóły. Choć sprawa zostaje zaskakująco szybko zamknięta przez wyższe instancje, niejasności nie dają spokoju komisarzom. Czy Truss pracował nad nowym tematem i jakiemu koncernowi zaszedł za skórę? Batic i Leitmayr badają jego ostatnie kontakty i trafiają na popularnego działacza związkowego Leo Greedingera. Batic spotyka się z nim sam w operze z powodów osobistych – znają się od dziecka. Czy komisarz zdoła zachować obiektywizm? Jego relacje z rodziną Greedingerów są pełne emocji: ojciec Leo, Hans, to zatwardziały związkowiec starej daty, który wspiera syna, ale w tle toczą się spory o kierunek działań w dobie globalizacji. Leitmayr musi prowadzić śledztwo niezależnie od partnera, bacznie obserwując jego kroki. Włoski ekspert od przestępczości zorganizowanej, Luca Panini, rzuca nowe światło na śmierć dziennikarza. Kariera Leo rozwija się błyskawicznie dzięki sprytnemu strategowi Maxowi Stadlerowi przed zbliżającymi się wyborami do zarządu, jednak pochłonięty misją działacz nie dostrzega zawiści i intryg w swoim otoczeniu.

Profesor Karl-Friedrich Boerne wraca do domu, gdy na jego oczach samochód bezwzględnie potrąca starszego mężczyznę. Gdy rusza z pomocą umierającemu, sam ledwo uchodzi z życiem. „Wypadek” okazuje się zamachem z użyciem nietypowej broni – taksówki ojca komisarza Thiela. Prokurator Wilhelmine Klemm łapie się za głowę, bo ofiarą jest Ludwig Mühlenberg, rektor seminarium duchownego św. Wincentego. A w tym mieście, jak mawia Klemm, martwy ksiądz znaczy tyle, co dwóch martwych burmistrzów albo trzech policjantów. Nieobeznany z Pismem Świętym komisarz Thiel musi zanurzyć się w arcykatolicki światek przyszłych duchownych. Tymczasem poturbowany Boerne, który z wypadku wyszedł z kilkoma poważnymi złamaniami, musi nauczyć się znosić pomoc obcych ludzi w swoim kawalerskim gniazdku. Dla obu będzie to prawdziwa szkoła życia!

Nowa sprawa dla berlińskich śledczych: król mięsnego biznesu Hans Merklinger zostaje znaleziony martwy w chłodni swojej fabryki. Mężczyzna nie żył od kilku dni, ale zaginięcie zgłosiła jedynie jego kochanka Kathi. Gdy Ritter i Stark wchodzą do zakładu, nie zastają ani jednego pracownika. Syn szefa, Maximilian, traktuje policjantów z chłodną wyższością, pochłonięty negocjacjami z ukraińskimi braćmi Litwin, którym nie przeszkadza nawet dawny skandal z zepsutym mięsem. Wdowa po Merklingerze, Christa, którą mąż zostawił rok wcześniej, przyjmuje wieść o zgonie ze spokojem, podczas gdy planująca ślub Kathi przeżywa załamanie. Wieloletnia sekretarka Balthasar wyjawia komisarzom, że Merklinger z pomocą podwykonawcy Joachima Kahlego sprowadzał bułgarskich robotników na lewych papierach. Gdy młoda partnerka Kahlego, Liljana, próbuje uciec z bratem Viktorem, Ritter i Stark ruszają w pościg. Ritter zostaje ciężko pobity i trafia do szpitala ze wstrząśnieniem mózgu. Stark musi kontynuować śledztwo z Weberem, rozplątując sieć wyłudzeń dotacji, ciemnych interesów w branży mięsnej i rodzinnych tragedii. Choć Ritter powinien odpoczywać, sprawa nie daje mu spokoju nawet na szpitalnym łóżku...

Urlop nadkomisarz Charlotte Lindholm zostaje nagle przerwany. Na oczach żony zostaje zastrzelony mężczyzna – to już trzecia ofiara seryjnego zabójcy. Snajper atakuje z pozoru przypadkowych ludzi: wiek, zawód ani płeć ofiar się nie zgadzają, zmarli się nie znali i nic ich ze sobą nie łączy...

Płonie dom kultury dla młodzieży. W zgliszczach zostaje odnalezione ciało 40-letniego Ulfa Meinerta. Choć z początku wszystko wskazuje na to, że sam podłożył ogień, nadkomisarze Eva Saalfeld i Andreas Keppler wpadają na trop Ludwiga Kleeberga i jego córki Nadji, właścicieli zadłużonego domu aukcyjnego, do których należy działka. Kleebergowie chcą ją sprzedać, na co dotąd nie zgadzali się zarządcy ośrodka. Czy zlecili podpalenie, by ratować się przed bankructwem? W kręgu podejrzanych szybko pojawia się też Norbert Zirner, właściciel szkółki bokserskiej, który podobnie jak Ludwig Kleeberg brał udział w burzliwych wydarzeniach wokół wyburzenia kościoła św. Pawła w Lipsku w 1968 roku. Na ten kluczowy trop policjantów naprowadza historyczka sztuki Hannah Wessel, której syn zginął w pożarze. Wtedy byli wygrani i przegrani – czy po latach ktoś postanowił wyrównać dawne rachunki?

Poważny wypadek samochodowy całkowicie wywraca życie monachijskiego nadkomisarza Ivo Batica do góry nogami. Mężczyzna traci pamięć – nie wie, kim jest, nie rozpoznaje swojego wieloletniego partnera Franza Leitmayra i nikomu nie ufa. Na domiar złego zostaje uznany za podejrzanego o zabójstwo młodej policjantki z wydziału antynarkotykowego, a jego śladem rusza tajemniczy prześladowca. Osamotniony i nieufny Batic próbuje odtworzyć swoją tożsamość i bieg wydarzeń, które doprowadziły do wypadku, kierując się pojedynczymi przebłyskami pamięci. W tym samym czasie Franz Leitmayr robi wszystko, by pomóc przyjacielowi, jednak trafia na poszlaki świadczące o udziale Batica w przestępczych działaniach. Na jaw wychodzą traumatyczne obrazy z przeszłości.

Śmierć ponad 80-letniego Willy'ego Schuberta nikogo nie zdziwiła – staruszek od dawna ciężko chorował. Jednak dociekliwa lekarka urzędowa odkrywa, że zgon nastąpił w wyniku zatrucia lekami. Thorsten Lannert i Sebastian Bootz muszą przeprowadzić śledztwo w gronie pogrążonej w żałobie rodziny. Podejrzana jest córka Eva, rozdarta między opieką nad rodzicami a pracą i dziećmi, a także jej mąż Holger – protegowany teścia, który formalnie przejął kancelarię, lecz wciąż musiał liczyć się ze zdaniem starca. Jest też syn Peter, mało związany z rodziną, za to bardzo potrzebujący spadku. Śledczy nie spuszczają też z oczu Brise, ukochanej żony Willy'ego od 55 lat, która z powodu postępującej demencji coraz bardziej traci kontakt z rzeczywistością. Zastanawiające jest również to, dlaczego lekarz rodzinny Schubertów oceniał szanse pacjenta na przeżycie zupełnie inaczej niż wszyscy pozostali specjaliści.

Rolf H. (Milan Peschel), samotny ojciec autystycznego syna, nie wie już, co robić. Zepchnięty na dno pod względem finansowym i osobistym, udaje się do posiadłości rodziny Staupenów, by prosić o pomoc dla chłopca. Z badań genealogicznych wywnioskował, że ich przodkowie znali się już w średniowieczu, a Staupenowie oszukali wtedy jego ród i na tym zbudowali swój trwający do dziś majątek. Skonfrontowany z zarzutami i prośbą stary Staupen (Markus Boysen) poniża Rolfa H. tak bardzo, że ten w afekcie go zabija. Tej samej nocy syn ofiary, Balthasar Staupen (Matthias Schweighöfer), znajduje ciało ojca i wpada na pewien pomysł. Fritz Dellwo (Jörg Schüttauf) i Charlotte Sänger (Andrea Sawatzki) podejrzewają kogoś z najbliższego kręgu rodziny, ale wszyscy mają alibi na noc morderstwa. Śledztwo brnie w ślepy zaułek, a wkrótce brat i siostra zamordowanego również zostają znalezieni martwi. Czy frankfurccy komisarze mają do czynienia z seryjnym mordercą, a jeśli tak, to jaki jest jego motyw?

Iskra wciąż tli się między tą dwójką: na zjeździe klasowym w rodzinnym Essen Max Ballauf spotyka swoją młodzieńczą miłość. Katja jest jednak mężatką i ma dwójkę dzieci z ich dawnym kolegą z klasy, Stefanem Dornem. Impreza kończy się bójką. Następnego ranka Stefan Dorn zostaje znaleziony martwy w swoim pokoju hotelowym, a Ballauf staje się jednym z podejrzanych o zabójstwo dawnego kolegi. Główny komisarz z Essen, Vossbeck, bierze go na przesłuchanie. Sprawa morderstwa Stefana Dorna szybko zatacza jednak szersze kręgi. Jako dyrektor zarządzający fundacji „RUHR.2010” Dorn odpowiadał m.in. za przyznawanie dużych kontraktów budowlanych. Czy jego śmierć ma związek z zabójstwem kolońskiego przedsiębiorcy Franza Tarracha, w sprawie którego śledztwo prowadzą komisarz Schenk i asystentka Franziska Lüttgenjohann? Tarrach miał zatrudniać pracowników na czarno na ogromną skalę. Freddy Schenk pędzi do Essen, aby wyjaśnić powiązania i wesprzeć przyjaciela. Ballauf niespodziewanie trafia pod lupę tamtejszego wydziału zabójstw, gdy na jego ubraniu zostają odnalezione ślady krwi ofiary. Komisarz musi się gęsto tłumaczyć...

Klara Blum poluje na handlarza bronią Meinersa. Mężczyzna jest podejrzany o zastrzelenie młodej policjantki. Szwajcarscy koledzy pod wodzą Reto Flückigera z policji kantonu Turgowia również interesują się Meinersem, gdyż stanowi on łącznik ze szwajcarskim handlarzem bronią Hutterem. Podczas ekstradycji podejrzanego do Niemiec Klara i jej szwajcarski partner wpadają w zasadzkę. Wszystko wskazuje na to, że napastnicy dostali cynk z szeregów policji. Odcięci od eskorty, bez samochodu i ścigani przez ludzi Huttera, Klara i Reto Flückiger próbują ukryć podejrzanego w bezpiecznym miejscu. Podczas gdy Perlmann w Konstancji próbuje wytropić kreta w policji, śledczy i ich więzień sami stają się zwierzyną łowną. Już przy pierwszej konfrontacji okazuje się bowiem, że pościg nie zamierza odbić Meinersa, lecz go zlikwidować. Chroniąc życie zatrzymanego, Klara Blum zaczyna mieć wątpliwości, czy handlarz bronią to rzeczywiście zabójca policjantki.

W opuszczonym parkingu wielopoziomowym w Saarbrücken zostają znalezione zwłoki ucznia szkoły zbiorczej. Po bójce David spadł z gzymsu i skręcił kark. W toku śledztwa komisarze Kappl i Deininger trafiają do szkoły ofiary. To trudne zadanie dla Stefana Deiningera, który sam do niej uczęszczał, a stary parking już za jego czasów był miejscem spotkań młodzieży. Koledzy z klasy reagują na śmierć Davida ostentacyjną obojętnością. Wychowawczyni potwierdza, że David był outsiderem – owszem, zdarzały się spięcia z innymi uczniami, ale od dłuższego czasu niczego nie zauważyła. Stopniowo wychodzi na jaw, że nauczyciele nie tylko bagatelizują sprawę: udręka, jakiej doświadczał David i jego jedyny przyjaciel Tobias, daleko wykraczała poza ramy zwykłego nękania. Choć Tobias również padał ofiarą ataków ze strony klasy, szybko trafia pod lupę śledczych. Chłopak milczy jak zaklęty. Najwyraźniej wie więcej, niż mówi, a przesłuchania zamieniają się w wyczerpującą próbę nerwów. Podczas gdy Deininger współczuje outsiderowi i próbuje go zrozumieć, Franz Kappl widzi w nim mordercę i wywiera na niego presję. Jaki powód miałby jednak Tobias, by zabić najlepszego przyjaciela? I dlaczego cała klasa milczy o tym, co się wydarzyło?

Charlotte Lindholm jedzie nocą samochodem, gdy nagle na drodze przed nią pojawia się sylwetka małego chłopca i cień mężczyzny. Charlotte gwałtownie skręca, uderza w drzewo i budzi się w pobliskim szpitalu powiatowym. Chłopiec, nieznajomy mężczyzna, którego – jak jej się wydaje – potrąciła, oraz ślad po wkłuciu na ramieniu: czy to majaki przemęczonej policjantki, czy może elementy spisku? W poszukiwaniu utraconego czasu Charlotte wraca na swoje osobiste „miejsce zbrodni” w miasteczku Volsum. Jego mieszkańcy są zszokowani widokiem Charlotte Lindholm: z wyglądu przypomina ona do złudzenia żonę zamożnego gospodarza – kobietę, która zginęła wraz z rodziną w wypadku dokładnie w tym samym miejscu, w którym rozbiła się komisarz.

Seria włamań wstrząsnęła krajem związkowym Brema. W Bremerhaven po raz pierwszy padła ofiara śmiertelna. Dla komisarzy Ingi Lürsen i Stedefreunda to wyjątkowo delikatna sprawa, ponieważ Stedefreunda dotyka ona osobiście – zamordowaną jest jego była dziewczyna. Ponadto w szkole policyjnej Stedefreund przyjaźnił się z jej bratem. Ku przerażeniu śledczego brat próbuje rozwikłać sprawę na własną rękę, torpedując oficjalne śledztwo. Podczas gdy Stedefreund idzie śladem włamywaczy, Inga dowiaduje się, że zmarła kobieta nie cieszyła się sympatią w firmie swojego męża. W komisarz Lürsen narasta podejrzenie, że gang mógł dokonać włamań, ale za zabójstwem stoi zupełnie ktoś inny...

Śledztwo Leny Odenthal i Mario Koppera rozpoczyna się na brzegu Renu, skąd policja wodna wyławia ciało Konrada Hankego. Mężczyzna został pobity, a następnie wrzucony do wody. Hanke był z zawodu inżynierem wyścigowym, ale od czasu tragicznej śmierci żony pracował w stoczni swojej szwagierki Silke Grimm... Lena i Kopper podejrzewają, że zgon może mieć związek z jego dawną pracą. W wieczór śmierci Hanke spotkał się bowiem z właścicielem zespołu wyścigowego oraz Gabi Stein – zawodniczką, która rok wcześniej brała udział w śmiertelnym wypadku jego żony. Podczas spotkania Daniel, 19-letni syn Hankego, wpadł w szał, gdyż wciąż obwinia kobietę o śmierć matki. Niestabilny i porywczy Daniel z miejsca staje się jednym z podejrzanych. Komisarzy intryguje też zainteresowanie, jakie Hankemu okazywał szef stajni wyścigowej Hamacher. Kradzież komputera ofiary utwierdza ich w przekonaniu, że wiedza inżynierska zmarłego odgrywa kluczową rolę w sprawie. Lecz właśnie wtedy, gdy Gabi Stein zamierza skontaktować się z policją, zawodniczka zostaje zamordowana.

Komisarz Eva Saalfeld wiezie swojego siostrzeńca Lukasa na lotnisko, gdzie ma odbyć się pokaz lotniczy. Gdy jego koledzy z klasy bawią się już na dmuchanym zamku, Eva i Lukas docierają na parking i dostrzegają dym unoszący się nad terenem imprezy, tuż obok pasa startowego. Pilot Thomas Arendt podczas próby startu wbił się maszyną w tłum widzów. Części osób udało się uciec, są ranni, lecz Emil, najlepszy przyjaciel Lukasa, leży zmasakrowany w dmuchańcu. Ojciec Emila, Christian Peintner, stoi oszołomiony obok Evy, która udziela chłopcu pierwszej pomocy i wzywa posiłki. Gdy dziecko wkrótce umiera z powodu odniesionych obrażeń, Eva jest przekonana, że nie był to nieszczęśliwy wypadek, lecz nieumyślne spowodowanie śmierci, a sprawcę musi ustalić wydział zabójstw. Wraz z komisarzem Kepplerem przesłuchują po kolei pilota, głównego mechanika, kontrolera lotów i organizatora pokazów, lecz żaden nie poczuwa się do winy. Peintner obwinia przede wszystkim pilota. Kiedy organizator pokazów, Roland Conze, zostaje znaleziony zamordowany na wielkim placu budowy w Lipsku, śledczy muszą wziąć pod lupę również ojca Emila. Czy szukał zemsty za śmierć syna, czy może odpowiedzialni za katastrofę pokłócili się, próbując zatrzeć ślady swoich błędów?

Morderstwo na osiedlu socjalnym: Marco Steinbrück z kolońskiego urzędu ds. młodzieży został zabity, a czteroletnia dziewczynka zniknęła bez śladu. Pracownik socjalny zamierzał właśnie umieścić małą Clarę w placówce opiekuńczej. Czy to akt desperacji rodziców? Na miejscu zbrodni komisarze Max Ballauf i Freddy Schenk zastają Stefanie Karstmann – wyraźnie pijaną, wracającą właśnie z całonocnej popijawy. Ta bardzo młoda matka często zostawiała córeczkę samą w zapuszczonym mieszkaniu. Dla niej sprawa jest jasna: to musiał być Michael Donker, ojciec dziecka, który już wcześniej porwał Clarę. Rodzina nie jest obca pracownikom socjalnym, o czym informują kierownik urzędu Bernd Kampnagel i jego zastępca Matthias Hellwig. W trakcie dochodzenia śledczy trafiają też na Tanję i Axela Küppersów. Małżeństwo stworzyło dom dla dzieci zastępczych w pięknie wyremontowanym gospodarstwie na obrzeżach miasta. Dlaczego jednak niedawno odmówili przyjęcia Clary Karstmann w trybie interwencyjnym?

Tajne plany konstrukcyjne hamburskiego producenta silników i podzespołów elektronicznych APAT (Aircraft Performance and Technologies) nieustannie wypływają za granicę. Komisarz Cenk Batu ma wytropić szpiega przemysłowego, działając pod przykrywką jako rzecznik prasowy Sinan Afra z ramienia LKA. Szef działu rozwoju, Holger Lichtenhagen, jest podejrzliwy. Kiedy Sinan Afra awansuje na jego osobistego doradcę, a Lichtenhagen prosi go o poufną rozmowę, Batu liczy na przełom w śledztwie. Zanim jednak do tego dochodzi, ciało Lichtenhagena zostaje wyłowione z hamburskiego portu. Na pogrzebie Cenk Batu poznaje Mię Andergast, nieślubną córkę zmarłego z niemal zapomnianego romansu, i wkrótce sam znajduje się w krzyżowym ogniu.

Klaus Borowski ma przesłuchać w Finlandii niemieckiego nastolatka Ralpha Böttchera w sprawie toczącego się postępowania. Böttcher, 17-letni były narkoman, przebywa w fińskim ośrodku w ramach programu resocjalizacyjnego i jest podejrzany o gwałt oraz morderstwo Anni, dziewczyny z sąsiedniej wsi. Nastolatek wypiera się winy, lecz trafia do fińskiego aresztu śledczego. Podczas próby przetransportowania chłopaka do Helsinek Borowski i jego fiński kolega Mikko popełniają fatalny błąd: Ralph Böttcher nokautuje Borowskiego, przechytrza Mikko i ucieka jego radiowozem, zabierając przede wszystkim broń służbową. Mikko, jego partnerka Tuulia i ich szef Rane ruszają w pościg, wznawiając zarazem sprawę zabójstwa Anni. Borowskiego wspiera wezwana na pomoc niemiecka psycholog policyjna Frieda Jung. Śledztwo kręci się jednak w kółko, a Borowski przestaje ufać własnym zmysłom. Bezsenność, skomplikowane uczucia do Friedy Jung i to osobliwe fińskie tango doprowadzają komisarza z Kilonii na skraj wytrzymałości...

Marc Simon to pracownik banku i z pozoru cichy, niewyróżniający się ojciec rodziny. Gdy jego żona i córka zostają znalezione martwe, nagle staje się głównym podejrzanym w sprawie o morderstwo. Prześwietlając z pozoru idealne życie mężczyzny, komisarze Thorsten Lannert i Sebastian Bootz odkrywają mroczne tajemnice. Marc Simon prowadził podwójne życie – poza żoną i córką miał drugą rodzinę z Cornelią König i ich synem Florianem. Na dodatek tonie w długach. Badając podejrzane operacje finansowe Simona, Lannert i Bootz trafiają na André Lindnera, tajemniczego znajomego rodziny, który wie o interesach bankiera znacznie więcej, niż chce przyznać. Zamieszany wydaje się również szemrany włoski hotelarz Morelli. Obaj śledczy powoli dostrzegają prawdziwą skalę sprawy: próbując spłacić długi, Marc Simon wpadł w szpony przestępczości zorganizowanej i sprzeniewierzył brudne pieniądze kalabryjskiej mafii. Ta z kolei za wszelką cenę chce odzyskać swoją własność. Gdy płatni mordercy porywają syna Simona, Floriana, jako kartę przetargową, zdesperowany urzędnik decyduje się na krok ostateczny...

Na domiar złego ojciec komisarza Thiela podczas sprzątania starej willi przypadkowo natrafia na mumię sprzed tysięcy lat. Do porządków zatrudniła go Judith Schorlemer, wnuczka słynnego archeologa. Czy mumia to pamiątka z wyprawy badawczej jej dziadka na Bliski Wschód? Prof. dr Wilfried Kastner, kierownik Instytutu Archeologii na Uniwersytecie w Münsterze, jest zachwycony. Na podstawie inskrypcji na sarkofagu podejrzewa, że mumia pochodzi ze starożytnej Persji, co zakrawa na archeologiczną sensację. Jednak prof. Karl-Friedrich Boerne, jako patolog zainteresowany nie tylko czasem, ale i przyczyną zgonu, powątpiewa w rewelacje Kastnera. W międzyczasie komisarz Frank Thiel musi zająć się zupełnie „świeżym” trupem. W piwnicy swojego bloku został zamordowany strażnik więzienny Mathias Reinhard. Wśród osadzonych cieszył się opinią wyjątkowego twardziela. Czy to zemsta byłego więźnia? W kręgu podejrzanych znajduje się Andreas Lechner, który właśnie wyszedł na wolność.

Irmgard Wernicke (Barbara Morawiecz) mieszka sama w małym wynajmowanym mieszkaniu. Starsza emerytka rozmawia ze swoimi papużkami, ogląda telewizję i obserwuje pofabryczną oficynę naprzeciwko. Pewnego ranka do wydziału zabójstw trafia jej dramatyczne wezwanie: kobieta z pełnym przekonaniem twierdzi, że w budynku naprzeciwko zamordowano kobietę. Ritter (Dominic Raacke) i Stark (Boris Aljinovic) rozmawiają ze staruszką i wkrótce rozpoczynają czynności na rzekomym miejscu zbrodni. Mieszkający tam kupiec winny Benkelmann (Hans-Jochen Wagner) uprzejmie odpowiada na pytania – brak jednak zwłok czy jakichkolwiek śladów zbrodni. Mimo to Ritter i Stark są zafascynowani relacją uroczej starszej pani, która Ritterowi przypomina jego własną matkę. Śledczy poznają również opiekunkę pani Wernicke, Renate Müller (Lotte Ohm), oraz odrabiającego służbę zastępczą Timo (Robert Höller) – jedyne osoby, z którymi staruszka ma bliski kontakt. Gdy okazuje się, że w noc domniemanego zabójstwa pani Wernicke oglądała w telewizji „Okno na podwórze” Hitchcocka, pojawiają się wątpliwości: czy staruszka dała się ponieść wyobraźni i zmyśliła zeznania? Dlaczego jednak Benkelmann próbuje ukryć znajomość z atrakcyjną Ellą Leiser (Jenny Schily)? Wkrótce potem Irmgard Wernicke znika, a na jaw wypływają poćwiartowane kobiece zwłoki. Ritter i Stark są wstrząśnięci. Czy zbagatelizowali sprawę i nie obronili starszej pani?

Bremeńska emerytka Ruth Thalheim (Marie Anne Fliegel) zostaje znaleziona martwa w swoim mieszkaniu – na pierwszy rzut oka nic nie wskazuje na udział osób trzecich. Komisarz Inga Lürsen (Sabine Postel) dostrzega jednak nieścisłości, które każą jej zwątpić w zgon z przyczyn naturalnych. Wraz ze Stedefreundem (Oliver Mommsen) ustala, że zmarła odsiadywała wyrok w NRD jako więźniarka polityczna, a finansowo wspierał ją wpływowy bremeński przedsiębiorca Hans Rodenburg (Jürgen Prochnow). Mężczyzna wydaje się zamieszany w nielegalny handel bronią, a jego socjalistyczna przeszłość naprowadza Stedefreunda na ślad dawnych agentów Stasi. Wkrótce Inga i Stedefreund sami nie wiedzą, którym tropom ufać – czy ktoś celowo wodzi ich za nos?

W pralni kamienicy zostaje zamordowana młoda opiekunka osób starszych, Anna Kowski. Pierwszy ślad prowadzi komisarzy Saalfeld i Kepplera do rodziny Holstów, której cierpiący na demencję dziadek Karl był ostatnim pacjentem odwiedzonym przez Annę poprzedniego wieczoru. Pani Holst zeznaje, że przed jej domem doszło do ostrej kłótni między Anną a jej zazdrosnym chłopakiem Danielem. Gdy śledczy chcą przesłuchać Daniela Bergmanna, pracownika zakładu pogrzebowego, Keppler rozpoznaje w nim młodzieńca widzianego w nocy w pobliżu miejsca zbrodni. Daniel z początku uparcie zaprzecza, by Anna chciała od niego odejść, lecz w końcu przyznaje, że w jej mieszkaniu doszło do scysji. Odrzuca jednak oskarżenia o morderstwo i obciąża szefa agencji opiekuńczej, w której pracowała dziewczyna. Mike Breuker miał wyzyskiwać personel i marnie płacić. Wszystko wskazuje na to, że lubiana przez pacjentów Anna miała tego dość i szantażowała szefa wiedzą o fałszowaniu faktur dla kas chorych... Wkrótce potem inna podopieczna Anny, Elsa Kluge, zostaje znaleziona martwa we własnym domu. Choć przyczyna zgonu początkowo pozostaje nieznana, detektywi odkrywają, że zapisała cały swój majątek firmie Breukera. Związek między podejrzanymi machinacjami Breukera a śmiercią Anny Kowski staje się coraz bardziej prawdopodobny – czy to on zabił opiekunkę? Tymczasem sytuacja w rodzinie Holstów robi się coraz bardziej napięta. Opieka nad dziadkiem to dla małżonków ogromny ciężar. Ich córka Svenja coraz częściej musi po lekcjach zajmować się uciążliwym seniorem, co prowadzi do nieustannych spięć. W toku śledztwa szczególna więź łączy Karla Holsta z komisarzem Kepplerem, który w końcu dostrzega u staruszka ślady przemocy domowej. Dla Holstów oddanie dziadka do domu opieki nie wchodzi jednak w grę – głównie z braku pieniędzy. Kiedy z ciężkim sercem decydują się sprzedać dom, dokonują szokującego odkrycia: dziadek Karl już kilka tygodni wcześniej przepisał nieruchomość na Mike'a Breukera w zamian za miejsce w jego przyszłym domu starców...

Wszystko wygląda inaczej, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Śmieciarka wjeżdżająca na posesję przewozi śmiertelny ładunek, a firma Intercomp, oficjalnie importująca lodówki i pralki, to w rzeczywistości centrala organizacji kontrolującej handel heroiną w Austrii. W ciągu zaledwie kilku minut mordercy przebrani za śmieciarzy urządzają tam krwawą łaźnię. Bilans: dwóch zabitych, a dyrektor finansowy syndykatu zostaje postrzelony. On również nie uchodzi z życiem – bezwzględni zamachowcy zatrzymują karetkę w drodze do szpitala i dobijają ciężko rannego mężczyznę.

W porcie leżą zwłoki młodej kobiety – ofiara została zgwałcona i uduszona. Kopper przypomina sobie podobną sprawę z Mannheim. Idąc tym tropem, Lena odnajduje kolejne niewyjaśnione zabójstwa z Mannheim i Ludwigshafen. Czy detektywi wpadli na ślad seryjnego mordercy, którego celem są pewne siebie, wysportowane kobiety? Podczas śledztwa Lena Odenthal i Mario Kopper trafiają na statek cumujący w feralnym porcie. Pracuje na nim Mirko Zessner, karany wcześniej za gwałt. Lena ma jednak wątpliwości: czy poszukiwany morderca działa na tyle z zimną krwią, że zaplanował wrobienie Zessnera jako kozła ofiarnego? W przeciwnym razie włamania do mieszkań ofiar nie miałyby sensu. Gdy Lena uświadamia sobie, że idealnie wpisuje się w profil ofiary, postanawia wystawić się na przynętę...

W niezwykle tajemniczych okolicznościach, w stanie surowym domu jednorodzinnego, zostają odnalezione zwłoki 23-letniej Anny Kaber (Alma Hasun). Jej długie, blond włosy rozłożono na ziemi niczym wieniec, na szyi ma łańcuszek z zawieszką w kształcie splecionych dłoni, na miejscu zbrodni stoi statyw fotograficzny, a od wewnętrznej strony drzwi brakuje klamki. Ponadto w innym pokoju prawdopodobnie koczowali ochroniarze. Czy studentka była tu więziona? Rzucający się w oczy wisiorek prowadzi śledczego do zadań specjalnych Moritza Eisnera (Harald Krassnitzer) do organizacji „Epitarsis”, której symbolem są splecione dłonie, a Anna była jej członkinią. Szefowa „Epitarsis”, Katharina Leupold (Victoria Trauttmansdorff), nie cofnie się przed niczym, by uchronić swoją wpływową, działającą globalnie „wspólnotę religijną” przed skandalem. Ma też zaufaną wtyczkę w prokuraturze i dysponuje poufnymi aktami Moritza Eisnera. Choć deklaruje pełną chęć pomocy w rozwikłaniu morderstwa, komisarz szybko orientuje się, że to mistyfikacja, a przesłuchiwani bezczelnie kłamią. Kiedy córka Eisnera, Claudia (Sarah Tkotsch), oświadcza ojcu, że chce wyprowadzić się z domu do studenckiego mieszkania, ten nie ma pojęcia, że to misternie zastawiona pułapka mająca storpedować jego śledztwo. Niczego niepodejrzewająca dziewczyna przyjęła kuszącą propozycję od jednej z członkiń „Epitarsis”. Gdy Eisner zjawia się na przeszukaniu „wspólnoty wyznaniowej”, uznawanej przez wielu za sektę, zostaje natychmiast odsunięty od czynności: zdjęcia z wizyty Claudii w „Epitarsis” trafiły do komendanta policji. Wszystko wygląda więc na prywatną wendetę funkcjonariusza. Eisner wścieka się, że ktoś tak bezczelnie pociąga za sznurki i wywiódł go w pole. Od Marii Levin (Michou Friesz) z grupy wsparcia dla ofiar sekt dowiaduje się, że ojciec Anny sam przywiózł córkę do tego domu, by nagrywanymi rozmowami nakłonić ją do odejścia z sekty. Na jednym z nagrań, które kobieta chce przekazać policji, rzekomo widać zabójcę. Morderca jest jednak szybszy – Maria również zostaje uduszona. Pewne zdjęcie naprowadza w końcu Moritza Eisnera na gorący ślad sekty. Ta jednak próbuje w ostatniej chwili wywinąć się ze stryczka w zaskakująco zuchwały sposób...

Ostatni odcinek z udziałem Andrei Sawatzki i Jörga Schüttaufa w rolach frankfurckiego duetu śledczych: w swojej 18. sprawie komisarze Charlotte Sänger i Fritz Dellwo próbują dowieść niewinności swojego byłego szefa, Rudiego Fromma, który został oskarżony o morderstwo.

Jens Otten nie może w to uwierzyć: jego narzeczona Regina Scheffler została zamordowana. Nieznani sprawcy zepchnęli ją z balkonu, zdemolowali mieszkanie i pomalowali je graffiti. W okolicy dochodziło ostatnio do podobnych aktów wandalizmu, lecz tym razem sprawę przejmuje wydział zabójstw. Podczas gdy komisarz Schenk rusza tropem grafficiarza, jego partner Ballauf prześwietla życie prywatne ofiary. I tam nie wszystko gra: Jens Otten od lat toczy z byłą żoną Claudią wojnę o alimenty. Ich 15-letnia córka Laura niemal nie utrzymuje kontaktu z ojcem i nie znosiła jego nowej partnerki. Gdy Freddy Schenk ustala, że poszukiwanym grafficiarzem jest chłopak Laury, Patrick Cosca, podejrzenia wobec nastolatków rosną. Jednak ojciec Patricka, Ralf Cosca, znał zamordowaną znacznie lepiej, niż początkowo chciał przyznać. W noc morderstwa Regina Scheffler dzwoniła do niego aż trzy razy...

Na oczach nadkomisarz Klary Blum zbiegły więzień Wolfram Seebeck zostaje brutalnie zastrzelony przez swojego wspólnika. Klara, wyrzucająca sobie, że sama nie pociągnęła za spust, za wszelką cenę chce zapobiec kolejnej tragedii. Rusza w pościg za uciekającym mordercą. Ślady wskazują, że wtopił się on w tłum gości na weselu młodej Beate Gellert i prawnika Hanno Brünnera. Gdy podczas hucznej zabawy rozpoczyna się tradycyjne „porwanie panny młodej” i Beate znika z grupą młodzieńców, Klara obawia się najgorszego. Wraz z panem młodym rusza ich śladem. Pogoń za panną młodą wiedzie coraz głębiej w góry Allgäu. Klara uświadamia mężowi dziewczyny, że Beate skrywa tajemnicę, którą uzbrojony morderca za wszelką cenę próbuje z niej wydusić. W wyścigu z czasem Blum i Brünner robią wszystko, by odnaleźć Beate, zanim stanie się jej krzywda.

Śmierć wstrząsa berlińskim światkiem artystycznym: światowej sławy twórca Hanns Helge (Max von Thun) ginie we wnętrzu własnej instalacji, przygnieciony spadającymi taflami szkła pancernego. Rozstrzygnięcie, czy było to samobójstwo, czy morderstwo, okazuje się skomplikowane; w grę wchodzi też nieszczęśliwy wypadek. Choć młody artysta nie wprost zapowiadał swoją śmierć jako ostateczne dopełnienie dzieła, są ludzie, którzy na jego odejściu zbiją fortunę wartą dziesiątki milionów – przede wszystkim właścicielka galerii Oona von Wilm (Karoline Eichhorn) oraz prywatny kolekcjoner.

Strażnicy na wieżach monachijskiego więzienia Stadelheim są w pełnej gotowości. W oddali słychać miejski zgiełk. Wejścia do kompleksu są obstawione, szare ściany z betonu płukanego znaczą wielkie, białe numery, a horyzont zamyka drut kolczasty. Wyją syreny. Ten zakład uchodzi za niemożliwy do sforsowania. Antyterroryści z SEK zabezpieczają długi korytarz skrzydła północnego; na oddziałach panuje wrzawa. Więzień Nic Schuster przykłada śrubokręt do gardła współosadzonego Charly'ego Bausego. Żąda od naczelnika Josefa Beringera rozmowy z monachijskimi komisarzami Ivo Baticem i Franzem Leitmayrem – to oni przed laty wsadzili go za kratki. Batic i Leitmayr zjawiają się błyskawicznie, mając wolną rękę w negocjacjach. Beringer zachowuje zimną krew, a strażniczka Marie Hoflehner wraz z kolegami Beckmannem i Reisigem działają rutynowo. Powoli staje się jednak jasne, że wydarzyło się coś nie do pomyślenia: ucieczka. 29-letni Hassan Adub, w połowie Algierczyk, w połowie Francuz, wymknął się na wolność i krąży gdzieś po Monachium. Jaki ma cel? Na dodatek wychodzi na jaw kolejna makabryczna prawda: Nic Schuster nie żyje – zmarł z przedawkowania narkotyków. Wybucha panika. Hassan Adub zrzuca więzienne ciuchy w lesie; jego ucieczka była najwyraźniej drobiazgowo zaplanowana. Komisarz Leitmayr urządza tymczasowe biuro na terenie więzienia i przesłuchuje kolejnych świadków, w tym Rosjanina Igora oraz sprytnego Wietnamczyka Hana Trounga, któremu oczywiście asystuje adwokat. Zeznania wnoszą jednak niewiele. W tym samym czasie Ivo Batic prześwietla dawne kontakty Hassana w rejonie dworca kolejowego. Günni, Tom-Tom i Denis trzy lata temu zaopatrywali w dragi pół Maxvorstadt, lecz wpadł i poszedł siedzieć tylko Hassan. Nikt jednak nie wie, że to Marie Hoflehner, nienaganna do tej pory pracownica więzienia, zaryzykowała wszystko, by umożliwić ukochanemu Hassanowi spełnienie marzenia o powrocie na wolność do Algierii. Hassan, upojony wolnością, ma jednak własne cele, które realizuje z żelazną konsekwencją. Miłość Marie zostaje wystawiona na ciężką próbę.

Komisarz Thiel musi zamknąć we własnym areszcie rodzonego ojca: żona lokalnego plantatora szparagów Martina Pütza została zasztyletowana, a ojciec komisarza wpadł w nocy na gorącym uczynku na polu szparagowym. Szybko okazuje się, że relacje między mieszkańcami wsi a pracownikami sezonowymi zatrudnionymi przy zbiorach nie należą do najlepszych. Zamordowano żonę miejscowego „króla szparagów”, a podejrzanym staje się ojciec śledczego. A może po prostu kradł szparagi po zmroku? Jako prowadzący sprawę Thiel nie ma litości: wsadza staruszka za kratki i zabrania profesorowi Boerne samowolnych działań na miejscu zbrodni. Na jaw wychodzi, że dwa lata wcześniej córka gospodarzy, Julia Pütz, została zgwałcona przez nieznanego sprawcę. Od tamtej pory lokalna społeczność z przedmieść Münsteru o wszystko podejrzewa polskich i rumuńskich robotników sezonowych. Morderstwo matki Julii przelewa czarę goryczy – zwłaszcza gdy na ciele ofiary zostaje zabezpieczone to samo DNA, co podczas gwałtu sprzed lat. Podczas gdy prof. Boerne zajmuje się analizą masowych testów genetycznych, Thiel wysyła na zwiady swoją asystentkę Nadeschdę. Dziewczyna ma pod przykrywką zatrudnić się jako zbieraczka szparagów i wybadać, kto na farmie mógł mieć motyw do zbrodni.

Pewna rodzina świetnie bawi się w parku rozrywki, ale gdy rodzice wracają po kolacji do pokoju hotelowego, ich ośmioletnia córka znika. Niedługo potem dziewczynka zostaje znaleziona martwa w rwącym potoku na terenie parku. Lena Odenthal i Mario Kopper szybko trafiają na trop dwóch podejrzanych: Toma Heye, stolarza skazanego wcześniej za wykorzystywanie dziewczynki, oraz prawnika Wernera Rahna, który noc przed swoim ślubem spędził samotnie w parku rozrywki. Wtedy jednak sprawa przybiera zaskakujący obrót i to sama matka staje się główną podejrzaną. To skrajna sytuacja, która coraz bardziej ciąży Lenie – wie, że swoimi pytaniami sprawia kobiecie niewyobrażalny ból, lecz nie ma pewności, czy siedzi naprzeciwko niewinnej matki, która właśnie straciła jedyne dziecko, czy też morderczyni własnej córki.

15-letni Florian umiera w wyniku wstrząsu anafilaktycznego po wypiciu napoju energetycznego „Vitanale”. Śledztwo wykazuje, że napój zawierał zbyt dużą dawkę barwnika spożywczego. Czy to było przyczyną zgonu? Szybko wychodzi na jaw, że choć chłopak był alergikiem, śmiertelne stężenie nie było dziełem przypadku. Pierwszy gorący trop prowadzi Borowskiego prosto do mleczarni Kallberg, która agresywnie promuje swój flagowy produkt. Włamanie do zakładu zdaje się potwierdzać wersję o sabotażu. Podejrzenia padają na młodego aktywistę ekologicznego, który od dawna prowadzi kampanię przeciwko „Vitanale” i nie cofa się przed wątpliwymi metodami. Borowskiemu podejrzana wydaje się jednak także ambitna szefowa firmy Liane Kallberg i jej skłócona rodzina. Sarah Brandt, która z Borowskim styka się raczej wbrew własnej woli, okazuje się cennym źródłem informacji o klanie Kallbergów. Kiedy odzywa się szantażysta, wypadki nabierają tempa. Wkrótce staje się jasne, że za zbrodnią kryje się ludzki dramat, w którym kluczową rolę odgrywa ojciec zmarłego chłopca.

Doktor Silke Tannenberg zostaje znaleziona martwa w swoim gabinecie. Szef Charlotte Lindholm, Stefan Bitomsky, nalega, by to ona przejęła sprawę, i wydaje się tym dziwnie zdenerwowany. Na miejscu Charlotte poznaje nadkomisarza Dambecka, który opisuje denatkę jako dobrego ducha małego miasteczka. Motyw zabójstwa jest zupełnie nieznany. Na drodze Charlotte wciąż staje Tim – zaniedbany i naiwny młodzieniec. Wkrótce Charlotte trafia też na wideo-pamiętnik, w którym lekarka dokumentowała swoje znajomości z mężczyznami. Wśród nich pojawia się także Bitomsky...

Nad brzegiem jeziora zostają znalezione zwłoki kobiety o nieustalonej tożsamości. Detektywi ze Stuttgartu, Lannert i Bootz, ustalają, że ofiarą jest Ukrainka przebywająca w Niemczech nielegalnie. Rekonstruując życie Taji Dawyszko, śledczy poznają codzienność ludzi żyjących bez papierów, którzy za wszelką cenę starają się pozostać niewidzialni. Gdy Lannert uzyskuje pomoc od nielegalnie mieszkającej przyjaciółki Taji, obiecuje, że nie wyda jej urzędowi do spraw cudzoziemców – co mocno wystawia na próbę cierpliwość Bootza. Z drugiej strony dzięki temu policjanci wpadają na trop pracodawców i pomocników zamordowanej, a także jej dwójki dzieci, które ukrywają się ze strachu i mogą znajdować się w śmiertelnym niebezpieczeństwie...

Konstanze Schiller (Tatjana Alexander), odnosząca sukcesy i pożądana właścicielka monachijskiego salonu piękności, zostaje znaleziona martwa w wannie z czekoladą. To morderstwo niemal doskonałe, pełne symboliki: piękna kobieta ginie podczas zabiegu w swojej własnej świątyni urody... Czy padła ofiarą własnej pychy?

Śledczy LKA Felix Murot (Ulrich Tukur) mieszka sam; jest zatwardziałym kawalerem, który nigdy nie szukał ani nie znalazł odpowiedniej dla siebie kobiety. Ubiera się elegancko, ale ma tylko jeden garnitur, w którym chodzi bez przerwy, co najwyżej zmieniając koszule. Jego szorstki, bywa że cyniczny sposób bycia nie każdemu odpowiada, choć potrafi być też zabawny. Ma jasną, czarującą stronę, ale i mroczną, trudną naturę. Jedyną powierniczką w LKA jest jego sekretarka Magda Wächter (Barbara Philipp), która swoim szorstkim urokiem zawsze kryje mu plecy. Murota męczą częste bóle głowy, a rutynowe badania ujawniają guza mózgu. Lekarze nie potrafią stwierdzić, czy guz jest w uśpieniu, czy rośnie. Murot odmawia naświetlań, bierze tabletki, boi się i wypiera prawdę.

Rodzice zgłosili jego zaginięcie, a teraz ich najgorsze obawy stają się faktem. Mark zamarzł na śmierć. Policjanci odnaleźli chłopca w chłodni gospodarstwa „Fringshof”. Ojciec Marka, Bernd Bürger, kipi nienawiścią. Niezależnie od tego, czy było to morderstwo, czy nieszczęśliwy wypadek, jest pewien, że za śmierć syna odpowiada właścicielka fermy, Iris Findeisen. Lecz dlaczego handlarka dziczyzną i drobiem miałaby zabić niewinne dziecko? Komisarze Ballauf i Schenk podchodzą do sprawy sceptycznie. Iris Findeisen najwyraźniej nie cieszy się sympatią w miasteczku na obrzeżach Kolonii. Atrakcyjna bizneswoman jest solą w oku babci Marka, Helene, a także członków sąsiedniego klubu strzeleckiego. Jedynie matka Marka, Nadja Bürger, milczy – po stracie syna jest w głębokim szoku. Wkrótce dochodzi do drugiego morderstwa.

Gdy policjanci znajdują na placu budowy porzucony i zniszczony samochód, dokonują makabrycznego odkrycia: w bagażniku leżą zwłoki. Wezwani na miejsce nadkomisarze Eva Saalfeld i Andreas Keppler ustalają, że ofiarą jest Jörg Korsack, dyrektor personalny miejskiego przedsiębiorstwa komunikacyjnego. Mężczyzna został brutalnie zamordowany.

Odcinek zaczyna się tam, gdzie inne kryminały zwykle się kończą: Leitmayr i Batic schwytali mordercę. Porządek może zostać przywrócony, sąd musi tylko wymierzyć sprawiedliwość. Wszyscy są przekonani o winie – morderca i gwałciciel siedzi na ławie oskarżonych, reszta wydaje się formalnością. Jednak ku rozpaczy ofiar i ich bliskich zapada wyrok uniewinniający. Męka rodzin staje się nie do zniesienia: Czym jest prawo? Co jest sprawiedliwe? I czy prawo w ogóle bywa sprawiedliwe?

W pułapce na zwierzęta w wiejskiej posiadłości pod Kilonią znalezione zostają szczątki mężczyzny biorącego udział w polowaniu. Wszystko wskazuje na to, że za zbrodnią stoi wojujący obrońca praw zwierząt. Borowski szybko jednak odkrywa, że uczestnicy polowania mają coś do ukrycia: wybrali to ustronne miejsce, by nielegalnie strzelać do niedźwiedzi, sprowadzanych specjalnie w tym celu.

Bettina Schnell z Ludwigshafen jest tuż przed egzaminami końcowymi w szkole policyjnej, gdy zostaje zamordowana. W oczach wykładowców uchodziła za wyjątkowo zdolną i ambitną kandydatkę. Podobnego zdania był dyrektor szkoły, Robert Brandstetter, który bardzo przeżywa śmierć Bettiny – tym bardziej że była ona narzeczoną jego syna, Torbena. Dla Leny spotkanie z Brandstetterem to powrót do przeszłości, gdyż był jednym z jej mentorów podczas szkolenia. Zaangażowany wykładowca nie zauważył jednak, że Bettina w wolnym czasie prowadziła na własną rękę dochodzenia w swojej dawnej dzielnicy, czym zraziła do siebie wielu ludzi. Lena i Kopper trafiają na ślady kwitnącego handlu sterydami anabolicznymi wokół pewnej siłowni. Gdy śledczy zastanawiają się, czy zbrodnia ma związek z dociekaniami dziewczyny, dwaj słuchacze akademii, Torben i Heiner, postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce... Ciało Bettiny zostaje znalezione na polu w pobliżu osiedla Bayreuth w Ludwigshafen. Bettina dorastała w tej okolicy, ale ostatnio ze względu na naukę mieszkała głównie w szkole policyjnej w Hahn. Tam Lena rozpoczyna dochodzenie, podczas gdy Kopper bada ostatnią akcję Bettiny przeciwko drobnemu przestępcy Hasanowi Kiserowi. Dla Leny akademia to dobrze znany teren – sama się tu uczyła. Jej były wykładowca Robert Brandstetter kieruje teraz placówką, a jego syn Torben był zaręczony z Bettiną. Brandstetter okazuje Lenie wielki szacunek, co jednak nie pomaga jego synowi, który całkowicie zamknął się w żałobie. Obraz Bettiny, jaki wyłania się ze śledztwa, jest niejednoznaczny: ambitna i zdeterminowana, by osiągnąć coś w życiu – co w jej środowisku nie było oczywiste. Wspierała też młodszą siostrę Svenję, próbując dać jej oparcie. W szkole zdecydowana Bettina poza narzeczonym Torbenem, jego kumplem Heinerem Struckiem i współlokatorką Sabine Erler nie miała wielu przyjaciół. Lena i Kopper zdają sobie sprawę, że potrafiła być nadgorliwa i bezwzględna wobec dawnych sąsiadów, gdy badają, czym ostatnio się zajmowała. Wykorzystywała znajomość osiedla, by na własną rękę prześwietlać dawnych znajomych. Obserwowała siłownię Malte Bollera i to nie przypadek, że podczas kontroli drogowej przyłapała jego kumpla Hasana Kisera z bronią. Z notatek i zdjęć Bettiny wynika, że trafiła na ślad kwitnącego handlu anabolikami na osiedlu. Nie zdołała jednak zdobyć twardych dowodów, więc wydział antynarkotykowy zignorował jej zgłoszenia. Przesłuchiwany przez Lenę i Koppera Malte Boller odrzuca wszelkie podejrzenia. On i jego koledzy zaczynają się jednak denerwować i popełniają błędy, więc policjanci nie odpuszczają wątku jego lewych interesów. Podczas gdy podejrzenia wobec Bollera rosną, Lenę coś niepokoi: nie rozumie, dlaczego Brandstetter nic jej nie powiedział o śledztwie Bettiny ani o skardze wydziału antynarkotykowego na kursantkę. Odnosi wrażenie, że dyrektor pod fasadą życzliwości bardziej przeszkadza niż pomaga w dochodzeniu na terenie szkoły. Wkrótce to właśnie akademia staje się centrum wydarzeń. Z analizy śladów przeprowadzonej przez Petera Beckera wynika, że ciało Bettiny przetransportowano na osiedle dopiero po jej śmierci – zabito ją na parkingu tuż obok szkoły. Lena dotąd sądziła, że Torben i Heiner są na skraju załamania z powodu żałoby. A co, jeśli obaj są zamieszani w handel anabolikami i to oni w porę ostrzegli ludzi z osiedla przed węszeniem Bettiny? Gdy jednak Lena i Kopper chcą ponownie przesłuchać kursantów, cały ich rocznik zostaje niespodziewanie skierowany do działań w terenie...

Ta sprawa trafiła na pierwsze strony gazet: w redakcji kolońskiego „Abendblatt” zamordowano młodego doradcę biznesowego, Carstena Molla. Ktoś zrzucił go w przepaść z balustrady w budynku wydawnictwa. Zaledwie kilka godzin wcześniej ofiara pokłóciła się z szefem wydawnictwa, Manfredem Petersem. Ten otwarcie przyznaje, że wyrzucił Molla za drzwi, bo jego kontrole wywoływały niepokój wśród załogi. Wydawca „Abendblatt” stoi przed fuzją, mówi się o redukcji etatów. Czy jednak sprawcą rzeczywiście jest ktoś z pracowników? Komisarze Ballauf i Schenk prowadzą śledztwo wielotorowo. Jak się okazuje, kierownictwo wydawnictwa nie jest jednomyślne co do nowego kursu spółki. Fakt, że pnący się w górę dyrektor zarządzający Lars Fraude ściągnął do firmy konsultantów, od początku budził sprzeciw dyrektora wydawnictwa Ludwiga Brinkmanna i szefa kadr Raimunda Kahna. Alex i Valentin, dwaj koledzy zamordowanego doradcy, nabierają wody w usta. Śledczy dowiadują się jednak, że między Mollem a jego ambitną szefową zespołu, Ritą Landmann, dochodziło do spięć...

Klinika piękności nad Jeziorem Bodeńskim, tuż przy granicy niemiecko-szwajcarskiej. Świat pozorów pęka, gdy właścicielka placówki zostaje znaleziona martwa w planetarium. Brutalna zbrodnia zmusza Klarę Blum do współpracy ze szwajcarskim śledczym Reto Flückigerem. Podejrzenia natychmiast padają na trzech ordynatorów kliniki. Wraz ze swoim szwajcarskim partnerem Klara Blum zanurza się w świat zawiedzionych przyjaźni, nieufności i zdrady.

Młoda Viktoria Schneider zostaje zastrzelona w trakcie artystycznego performance'u. Dla nadkomisarzy Kappla (Maximilian Brückner) i Deiningera (Georg Weber) staje się jasne, że zabójstwa dokonał wyszkolony strzelec, ponieważ strzał padł z dużej odległości. Ponieważ występ w krytyczny sposób odnosił się do misji Bundeswehry w Afganistanie, podejrzenia szybko padają na czterech straumatyzowanych żołnierzy. Kluczowym tropem są nagrania z ich sesji terapeutycznych, które artystka wykorzystała w spektaklu – każdy z nich miał więc motyw. Śledztwo okazuje się jednak wyjątkowo trudne, bo żołnierzy łączy silna solidarność i dają sobie nawzajem alibi. Kappl i Deininger stają przed pytaniem, jak przełamać ten zwarty mur. Na dodatek dochodzenie w środowisku wojskowym wywołuje spór między samymi komisarzami, którzy mają zupełnie inne zdanie na temat udziału Bundeswehry w misji w Afganistanie.

W bremeńskim blokowisku dochodzi do zabójstwa małżeństwa Franka i Yvonne Bertholdów. Ich dziewięcioletnia córka widziała zbrodnię, sama nie będąc zauważona przez sprawcę. Z tego powodu grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo – może stać się kolejną ofiarą. Ciężko zszokowane dziecko od chwili odnalezienia nie odezwało się ani słowem. Tylko Indze Lürsen udaje się powoli zdobyć jej zaufanie. Dziewczynka ucieka ze szpitala do mieszkania rodziców i za żadne skarby nie chce go opuścić. Nadkomisarz Inga Lürsen, zdając sobie sprawę, że dopóki sprawca jest na wolności, nigdzie nie zdoła zapewnić małej stuprocentowej ochrony, z ciężkim sercem postanawia udawać jej ciotkę i zamieszkać z nią w lokalu. W tym samym bloku mieszkają współpracownicy ofiary wraz z żonami. Inga coraz wyraźniej czuje, że coś z nimi jest nie tak. A może morderstwo ma związek z pracą ofiary w porcie, jak podejrzewa Stedefreund...

Nadkomisarze Saalfeld i Keppler zostają wezwani do rzekomego samobójstwa w odnodze rzeki Elstery. Ponieważ policyjni płetwonurkowie nie odnajdują ciała Carli Schütz, Eva Saalfeld zarządza zakrojone na szeroką skalę poszukiwania – w przeciwieństwie do Kepplera dostrzega bowiem przesłanki wskazujące na zabójstwo. Gdy Keppler otrzymuje zgłoszenie o znalezionym w wannie ciele związanego mężczyzny, natychmiast opuszcza „miejsce zbrodni”. Od tej pory komisarze prowadzą dochodzenia osobno.

Hamburski urząd kryminalny LKA od pewnego czasu depcze po piętach szajce handlarzy organami. Cenk Batu wniknął w ich szeregi jako kierowca, lecz dotąd wykonywał jedynie drobne zlecenia i nie dotarł do zleceniodawców. Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy dostaje zadanie odebrania 14-letniej Amelie. Dziewczyna jednak ucieka. Presja na Cenka rośnie: z jednej strony handlarze domagają się dostarczenia dziewczyny, z drugiej odpowiada za wpadkę policji, która może pociągnąć za sobą kolejne ofiary mafii transplantacyjnej...

Gdy nadkomisarz Moritz Eisner (Harald Krassnitzer) zostaje wezwany do sprawy morderstwa na wiedeńskiej stacji metra, nie ma pojęcia, że ten dzień wywróci jego życie zawodowe do góry nogami. Na miejscu czeka na niego Bibi Fellner (Adele Neuhauser), znajoma z obyczajówki, o której wie, że ma problem z alkoholem. Kiedy Bibi oznajmia mu, że jest jego nową partnerką, niczego niespodziewający się Eisner spada z obłoków na ziemię. Do miłości od pierwszego wejrzenia bardzo im daleko, a Eisner gorzko żali się swojemu szefowi, Ernstowi Rauterowi (Hubert Kramar) – jednak na próżno. Wkrótce jednak wszystko inne schodzi na dalszy plan. Zbrodnia powiązana z najcięższą przestępczością nieletnich wskazuje na działanie wyjątkowo bezwzględnego, seryjnego mordercy.

Po ważnym meczu profesjonalny piłkarz Kevin Faber zostaje znaleziony martwy nad brzegiem jeziora – został zabity. Zbrodnia w afekcie czy zaplanowane morderstwo? Charlotte Lindholm jest w szoku: zaledwie kilka godzin przed śmiercią Faber podpisał autograf dla jej syna Davida na stadionie. Śledcza szybko podąża kilkoma tropami: Czy Faber zraził do siebie kibiców krytycznym wywiadem i było to wyrównanie rachunków przez chuliganów? Jaką rolę odegrał kolega z drużyny i najbliższy przyjaciel Fabera, Ben Nenbroock – czy zazdrościł koledze świetnie zapowiadającej się kariery? I jak naprawdę wyglądało życie prywatne piłkarza – czy rzeczywiście był szczęśliwy z kobietą?

Klara Blum i Kai Perlmann zostają wezwani do znalezionych w lesie zwłok. Zmarły to nieznany mężczyzna, zabity w obronie własnej przez biegaczkę. Kobieta, z zawodu sędzia, wciąż jest na miejscu i znajduje się w szoku. Zeznaje, że mężczyzna zaczaił się na nią i chciał ją zgwałcić – wszystko zdaje się potwierdzać wersję o napaści i zabójstwie w obronie koniecznej. Dopiero gdy Klara Blum i Perlmann dokładniej badają otoczenie ofiary, okazuje się, że życie prywatne i wizerunek społeczny zmarłego zupełnie nie pasują do portretu gwałciciela. Czy sprawczyni i ofiara znali się już przed tym feralnym spotkaniem w lesie?

Dzień po ostatniej wizycie u lekarza rodzinnego Olaf Mühlhaus niespodziewanie umiera. Emeryt był nieuleczalnie chory, ale liczne krwiaki na jego wychudzonym ciele budzą wątpliwości komisarzy Tilla Rittera i Felixa Starka, czy to na pewno choroba była przyczyną nagłego zgonu. Gdy sekcja zwłok wykazuje, że powodem śmierci nie była przemoc domowa, lecz błąd w dawkowaniu leków, pod lupą berlińskich śledczych znajduje się lekarz prowadzący, dr Gerhard Schmuckler, i jego przychodnia. Mühlhaus leczył się u Schmucklera od lat – jednak w przeddzień śmierci przewlekle chorym pacjentem zajmowała się Antje Berger, nowa lekarka w zespole. Podczas gdy Ritter i Stark szukają winnego tragicznej pomyłki, zderzają się z patologiami niedomagającego systemu ochrony zdrowia: drogimi lekami przy obciętych budżetach oraz ludzkimi dramatami, takimi jak los małej Sophii Richthofen, której matka Susanne nie tylko zmaga się z ciężką mukowiscydozą córki, lecz także z ogromnymi kosztami leczenia.

Monachium. Dla 32-letniej Tini Bürger liczy się tylko jeden pan: alkohol. Odkąd jej partner Lassnik zginął dwa lata temu w wypadku samochodowym, kobieta została sama z córką Nessi. Dni i noce upływają jej w depresji przed bez przerwy grającym telewizorem. Jej 13-letnia córka ogarnia dom, zdobywa jedzenie i za parę groszy opiekuje się „przyszywaną babcią”. Pewnego ranka Nessi jest świadkiem zastrzelenia mężczyzny na stacji benzynowej. Co dziewczynka tak naprawdę widziała?

Stefan Aldinger, jeden z dwóch zarządców tętniącego życiem stuttgarckiego kompleksu artystycznego Wagenhallen, zostaje znaleziony martwy. Jego żona Elena wydaje się zdruzgotana tą wiadomością, jednak szybko trafia do kręgu podejrzanych – w noc przed morderstwem małżonkowie ostro się pokłócili, i nie był to pierwszy raz. Wiadomo, że zazdrosna kickbokserka Elena nie unika rękoczynów. Z drugiej strony do zabójstwa doszło w samym środku burzliwych walk politycznych o ocalenie Wagenhallen: ambitny inwestor Walter Rühle zamierza postawić na tym terenie luksusowe osiedle mieszkaniowe. Popiera go wielu lokalnych polityków oraz muzeum sztuki, a zwłaszcza kurator Julian Siebert, któremu inwestor obiecał swoją wybitną kolekcję obrazów. Zatrzymany Rühle przyznaje, że krótko przed śmiercią Aldingera zdołał go „przekonać” lukratywnymi ofertami. Inwestor czuje ulgę, ale swoimi zeznaniami obciąża wspólnika zamordowanego, Timo Holzmanna, który za nic w świecie nie chce oddać przestrzeni artystycznej.

Zabójstwo przedsiębiorcy Arno Bergera wprawia komisarza Thiela w osłupienie. Odciski palców zabezpieczone na miejscu zbrodni należą do wpływowego polityka Rüdigera Klarbacha, co wydaje się niemożliwe: były sekretarz stanu w ministerstwie gospodarki zginął półtora roku wcześniej w pożarze domu w RPA. Akt zgonu wystawił wówczas osobiście profesor Boerne. Czy popełnił fatalny w skutkach błąd? Jakby tego było mało, patolog musi teraz gęsto tłumaczyć się przed inspektor podatkową Leonie Krassnik. W tym czasie Thiel prowadzi śledztwo w bliskim otoczeniu ofiary. Bergera widziano po raz ostatni na imprezie u jego niezwykle wpływowego wspólnika Hansa Lüdinghausa. Obserwowana jest również rodzina rzekomo zmarłego polityka – zwłaszcza córka Klarbacha, Nele, która niezwykle oburza się na widok policji...

„Chcę zgłosić morderstwo”. Jest już późno, gdy mężczyzna nazwiskiem Sven Döring przychodzi do frankfurckiego wydziału zabójstw z tym nietypowym zgłoszeniem. Nadkomisarz Conny Mey prowadzi go do gabinetu swojego kolegi, nadkomisarza Franka Steiera – jedynego pomieszczenia, w którym wciąż pali się światło. „Mój syn od roku leży w śpiączce, a ja wiem, że to jego dziewczyna Mariam próbowała go zamordować, a jej kumpel Seidel zatuszował tę sprawę” – wyrzuca z siebie Döring. Obu policjantom mężczyzna wydaje się skrajnie niebezpieczny: najwyraźniej coś planuje, być może chce sam wymierzyć sprawiedliwość domniemanej sprawczyni. Komisarz Mey nalega, by pojechać do dziewczyny i objąć ją ochroną, ale „jesteśmy wydziałem zabójstw, a nie wydziałem zapobiegania zabójstwom” – ucina Steier. Klasyczny policyjny dylemat: dopóki dziewczynie nic się nie stało, policja nie może podjąć działań przeciwko potencjalnemu napastnikowi. Mey i Steier nie dają jednak za wygraną – rozpoczynają dochodzenie i natrafiają na podejrzane nieścisłości. W tym samym czasie Sven Döring rozpoczyna morderczą grę w kotka i myszkę z dziewczyną oraz policją. Pętla wokół szyi Mariam zaciska się, rozpoczyna się śmiertelny wyścig z czasem.

Szok dla komisarza Stedefreunda: po zakrapianej nocy jego przyjaciel Peer zniknął bez śladu. Ślady krwi w jego mieszkaniu wskazują na zbrodnię. Stedefreund i jego koleżanka Inga Lürsen szukają afrykańskiej uchodźczyni, którą mężczyźni zabrali w nocy do domu, gdyż po niej również nagle ślad zaginął. Śledczy odkrywają, że kobieta celowo obrała sobie za cel Peera i trzech jego kolegów z policji wodnej. Inga nie ma dobrych przeczuć – czterej funkcjonariusze służyli kiedyś na Morzu Śródziemnym w europejskiej agencji Frontex. Czy w grę wchodzi zemsta? Ale za co?

Ta niedziela zaczyna się dla nadkomisarza Moritza Eisnera od druzgocącej diagnozy lekarskiej, a zaraz potem prowadzi go prosto do morderstwa. Po badaniu lekarka Veronika funduje mu terapię szokową: „Masz teraz 50 lat. Jeśli chcesz dożyć 60: rzuć papierosy, zero alkoholu, zrzuć dziesięć kilo i uprawiaj regularnie sport...”. Jednak tuż po wyjściu z gabinetu dopada go szara rzeczywistość – na parkingu znaleziono nagie męskie zwłoki, wciśnięte do wózka na zakupy. Zastrzelony. Eisner nie ma pojęcia, że czeka go prawdopodobnie najbardziej nietypowa sprawa w karierze.

Zwykły dzień powszedni. Nadkomisarze Ivo Batic i Franz Leitmayr zostają wezwani na obrzeża Monachium. W warsztacie szklarskim na podwórku czeka podekscytowany Max Lasinger. Przyznaje się: widział światło i chciał złapać „włamywacza”. Gdy tamten zaatakował, wymierzył cios – czy to była obrona konieczna?

Noc w dzielnicy przemysłowej w Lipsku: ciało handlarza używanymi autami, Jannisa Keridesa, zostaje znalezione na ulicy po wyrzuceniu z jadącego samochodu. Dla nadkomisarzy Evy Saalfeld i Andreasa Kepplera wszystko wskazuje na porachunki między przemytnikami samochodów. Gdy inspektorzy chcą przyjrzeć się warsztatowi Keridesa, Eva Saalfeld czuje się zagrożona przez jego niemieckiego wspólnika Georga Hantschela i ciężko rani go strzałem. Eva robi sobie wyrzuty, zwłaszcza że w toku późniejszego śledztwa nie udaje się odnaleźć broni Hantschela.

Kobieca drużyna piłkarska FC Eppheim pięła się w górę pod okiem trenerki Petry Krömer i teraz celuje w mistrzostwo. Petra Krömer stawia przede wszystkim na silną zawodniczkę Sonję Tossik, podczas gdy menedżer Klaus Meingast promuje jej atrakcyjną konkurentkę Fadime Gülüc, robiąc z niej wizytówkę marketingową klubu. Gdy Fadime zostaje zamordowana, Lena Odenthal i Mario Kopper zastanawiają się, czy za zbrodnią stoją wewnętrzne animozje i zazdrość. Jednak motywem może być też tureckie pochodzenie Fadime, bo decydując się na piłkę nożną, młoda napastniczka złamała oczekiwania rodziców. Ponadto unieszczęśliwiła swojego narzeczonego Tobiasa, z którym zerwała ze względu na karierę sportową. Lena i Kopper podejrzewają, że za zabójstwem kryją się głęboko zranione uczucia. Bo jak zgodnie stwierdzają Kopper i gospodarz boiska Steffen Renner: futbol to pasja.

Reto Flückiger właśnie zamierza zwodować swoją żaglówkę na Jeziorze Czterech Kantonów, gdy dzwoni jego stary przyjaciel i nowy szef Ernst Schmidinger z policji w Lucernie. Porwano polityka. Ponieważ policja w Lucernie ma już pełne ręce roboty ze znalezionym topielcem, Flückiger musi zrezygnować z planowanego urlopu.

Zabójstwo przedsiębiorcy Kogla, który zatrudniał ludzi na czarno przez podwykonawców, wprawia w zakłopotanie inspektora Eisnera. Nielegalny proceder został zgłoszony fiskusowi, podwykonawca zbankrutował, a pracujący na czarno Macedończycy zostali bez wypłaty odesłani do ojczyzny. Jeden z nich wrócił z ojcem, by odzyskać wstrzymane wynagrodzenie.

W trakcie śledztwa Ballauf i Schenk trafiają na Trudi, powszechnie znaną w sąsiedztwie osobę, która kiedyś była mężczyzną. To sprawa w samym sercu typowej kolońskiej dzielnicy, między osiedlowym barem, zakładami bukmacherskimi a podwórkiem. I w kółko powraca pytanie: jak daleko sięga tak zachwalana tolerancja mieszkańców Kolonii?

Na początku roku szkolnego nauczycielka Heike Fuchs nie pojawia się w klasie. Gdy policja odnajduje ją w mieszkaniu, szybko staje się jasne, że przed tygodniami została utopiona w domowej fontannie. Na miejscu zbrodni Lena Odenthal zauważa młodą czarnoskórą dziewczynę, która wyraźnie chciała wejść do mieszkania, lecz na widok policji natychmiast uciekła. Gdy Lena spotyka ją ponownie w szkole, utwierdza się w przekonaniu, że uczennica Eshe Steger miała coś ważnego do powiedzenia o pani Fuchs. Jednak Eshe uparcie milczy, w czym wspierają ją matka Dafina i ojczym Enno. Mimo to istnieje pewne powiązanie: Heike Fuchs bywała w centrum spotkań niemiecko-afrykańskich, w którym Stegerowie również odgrywają rolę. Zapewnienia kierowniczki Reguli Großmann, że bywała tam bardzo rzadko i wyłącznie z powodu projektu artystycznego, nie uśpiają czujności Leny.

Inspektor Frank Thiel cieszy się na emocjonujący wieczór z piłką nożną, prof. Karl-Friedrich Boerne dopracowuje przemówienie z okazji odebrania nagrody naukowej, a ojciec Thiela szuka wewnętrznej równowagi na nocnych rybach, gdy zamieszanie wywołuje stopa tkwiąca w bucie motocyklowym. Prof. Boerne jest zaniepokojony: czy nie widział już wcześniej tej stopy z niezwykle rzadką deformacją? Podejrzenie szybko zmienia się w pewność – jego dawna koleżanka z klasy, Susanne Clemens, najwyraźniej padła ofiarą przestępstwa. Śledztwo prowadzi Thiela i profesora do klubu tenisowego, gdzie Susanne ostatnio pracowała. Może to nie przypadek, że doszło tam do włamania. Dla młodego talentu tenisowego, Nadine Petri, zamieszanie nadchodzi w najgorszym momencie – duży turniej za kilka dni może być jej międzynarodowym przełomem. Jej ambitni rodzice, Ilga i Walter Petri, nie tolerują zakłócania harmonogramu treningów, ale na Thielu nie robi to wrażenia. Poszukiwanie śladów w otoczeniu Susanne prowadzi inspektora także do „Wilków Wotana”, osławionego klubu motocyklowego powiązanego z przestępczością zorganizowaną.

Max Ballauf i Freddy Schenk muszą wyjaśnić akt sabotażu o śmiertelnych skutkach: awaria systemu chłodzenia w renomowanym Instytucie Badań Roślin Kehrmanna-Bredela kosztowała życie młodego laboranta. Straty materialne zaawansowanej technologicznie firmy są ogromne, o czym zeznają do protokołu dyrektor instytutu prof. dr Otmar Kaltenbruch i jego zastępca dr Christoph Rubner. Cenne próbki laboratoryjne, które inżynierowie genetyczni przechowywali w zamrażarce, uległy zniszczeniu. Instytut często był celem protestów bojowych przeciwników inżynierii genetycznej, dlatego komisarze przesłuchują aktywistę Alexandra Geydę. A może sprawcy należy szukać wewnątrz samego instytutu? Presja rywalizacji i wyników w poszczególnych zespołach jest olbrzymia – granty i uznanie zdobywają tylko ci, których badania nadają się do publikacji. Wielką ambicją wyróżniają się także dr David Prangel i jego współpracowniczka Lara Bahls, pracujący nad modyfikowanymi genetycznie roślinami mającymi służyć do produkcji leków. Tymczasem Ballauf ma problem w życiu prywatnym: niespodziewanie zjawia się u niego 14-letni Finn Weber, syn dawnej znajomej, który postanawia u niego zamieszkać. Gdy komisarz zajmuje się młodym uciekinierem, Schenk bada już nowe miejsce zbrodni – zmarł kolejny pracownik instytutu.

Młoda kobieta znika bez śladu, a jej chłopak, policjant z patrolu, jest święcie przekonany, że została zamordowana. Nie ma jednak żadnych dowodów zbrodni. Czy sam funkcjonariusz ma coś wspólnego ze zniknięciem dziewczyny? Borowski nie podejrzewa, że to sąsiadka policjanta, lekarka weterynarii, popełniła zbrodnię z pozoru doskonałą. Za fasadą współczującej, miłej pani weterynarz kryje się głęboko zaburzona osobowość, która nie cofnie się przed morderstwem i działa niezwykle sprytnie. Z pomocą młodej adeptki policji Sarah Brandt Borowskiemu udaje się przejrzeć sieć kłamstw i pozorów. Gdy jednak pojawia się drugie ciało, sprawa przybiera zaskakujący obrót, a Borowski staje do niebezpiecznego pojedynku, w którym Sarah Brandt odegra kluczową rolę.

Przedsiębiorca budowlany Detlef Börner ginie nocą w nietypowy sposób w kontenerze na terenie swojej wielkiej budowy: zostaje najpierw obezwładniony łyżką ładowarki kołowej, a następnie pozostawiony na pastwę losu po wstrzyknięciu leku rozrzedzającego krew. Wkrótce potem dochodzi do drugiego morderstwa w Marbach – właścicielka restauracji Sigrun Karrenbrock zostaje potrącona przez skradziony samochód terenowy i również wykrwawia się na śmierć. Znalezione zdjęcie i sposób dokonania zbrodni podpowiadają śledczym, że obie sprawy są powiązane. Odkrywają, że Börner i Karrenbrock byli kiedyś parą. Ostatnie połączenie, jakie odebrał Börner, pochodziło od Michaela Joswiga, dawnego kolegi ze studiów. Wygląda na to, że jest on jedynym ocalałym z paczki przyjaciół, która rozpadła się wiele lat temu. Śledczy ze Stuttgartu, Lannert i Bootz, sądzą, że motyw zabójstw leży właśnie w tej grupie, lecz Joswig milczy. Im głębiej policjanci wnikają w życie ofiar, tym bardziej są przekonani, że zabójca chciał je ukarać. To oznacza jednak śmiertelne niebezpieczeństwo dla Joswiga i jego rodziny.

Klara Blum i Kai Perlmann prowadzą śledztwo w kolonii artystycznej nad Jeziorem Bodeńskim. To, co z pozoru wygląda na twórczą sielankę, staje na głowie, gdy malarz Martin Neumann zostaje z zimną krwią porażony prądem. Klara i Perlmann wciąż próbują ustalić, kto był przyjacielem, a kto wrogiem w tym szorstkim malarskim środowisku, gdy dochodzi do kolejnego zabójstwa. Klara ze zdumieniem odkrywa, że sprawca wykorzystał bestsellery autora kryminałów Rubena Ratha jako wzór do swoich zbrodni. Pytanie tylko: dlaczego? I czy Klara ze wsparciem Kaia Perlmanna zdoła powstrzymać go przed kontynuowaniem okrutnej gry?

W komendzie zjawia się Vogt, młody i irytujący szaleniec, który twierdzi, że jest śledzony. Ritter wyrzuca go za drzwi. Niedługo potem komisarze zostają wezwani do zwłok mężczyzny – zamordowano znanego adwokata. Vogt kręci się w pobliżu miejsca zbrodni w parku Mauerpark. Ritter i Stark badają przeszłość mecenasa Herzoga i natrafiają na listy z pogróżkami od jednego z jego poszkodowanych, Mullera. Detektywi przesłuchują go i zostają wciągnięci w sprawę sprzed 25 lat, związaną z porwaniem niemowlęcia z rodziny przemysłowców.

W Kilonii mężczyzna skacze do kąpieliska i nadziewa się na bambusowe zaostrzone kije. Dla Borowskiego i Sarah Brandt z początku nie jest jasne, czy to czyn szaleńca wybierającego ofiary przypadkowo, czy też ktoś chciał zmarłego ukarać. Kluczową postacią w sprawie wydaje się dziewczyna denata, Ina Santamaria, która na czatach internetowych umawia się na szybki seks z mężczyznami – zmarły był jednym z jej kochanków. Niespodziewanie komisarz Borowski otrzymuje wsparcie ze Szwecji: inspektor Enberg, jego stary znajomy, podąża tropem śmiertelnego przypadku wścieklizny w Göteborgu, który prowadzi do Szlezwika-Holsztynu. Obie sprawy zdają się łączyć. Najwyraźniej zabójca realizuje złowieszczy plan zemsty – zaraża ofiarę wścieklizną, a potem nadziewa na pale. Wkrótce dochodzi do kolejnego morderstwa, które przebija wszystko, co wydarzyło się do tej pory.

Conny Mey zostaje wezwana na dworzec wcześnie rano, prosto z joggingu. W nocnym pociągu z Warszawy znaleziono zakrwawione ciało z raną postrzałową, a podejrzany uciekł na widok policji. Frank Steier, który dopiero co wyszedł z rehabilitacji po ranie kłutej, również jest już na miejscu. Wszystko wygląda na morderstwo na tle rabunkowym. Para śledczych odwiedza żonę zamordowanego, Elsę Lange, by przekazać jej tragiczną wiadomość. Dowiadują się, że jej mąż był sanitariuszem w Bundeswehrze w Afganistanie, ale trzy lata temu wyleciał za narkotyki. W końcu Mey i Steier odkrywają, że uciekający główny podejrzany, Stanislav Kilic, oraz mąż Elsy, Rüdiger, znali się z misji i obaj byli zamieszani w podejrzane interesy. Czy Stanislav pragnął zemsty? Sprawa nabiera nowego wymiaru, gdy Stanislavem niespodziewanie mocno zaczyna interesować się żandarmeria wojskowa...

Nadkomisarze z Monachium, Franz Leitmayr i Ivo Batic, biorą udział w wewnętrznym konkursie – tylko jeden może zostać „Policjantem Roku”. Wtedy rozlega się telefon: denat w nowej synagodze, prawdopodobnie udział osób trzecich. Prowadzący sprawę prokurator apeluje o wyczucie. Śledczy podchodzą do śledztwa jak do każdego innego. Denatem jest Rafael Berger; jego ciało leży w gminie żydowskiej na dole wąskich schodów. Przyczyna śmierci: złamany kark. Czy ktoś go zepchnął? Obok kałuży krwi widać napis MOSER. Ciało znalazł ortodoksyjny żyd Jonathan Frankel.

Telefon od starego przyjaciela i byłego kolegi sprowadza komisarza LKA Felixa Murota na śledztwo w sprawie morderstwa w małej wiosce w górach Taunus. Na miejscu okazuje się jednak, że alarm jest odwołany: morderca wymierzył sobie sprawiedliwość, sprawa wydaje się zamknięta. Wieczorem Murot rusza w drogę powrotną do Wiesbaden, ale guz mózgu dokucza mu tak bardzo, że postanawia spędzić noc w samochodzie. O świcie obok jego auta przechodzi rzekomy samobójca – cały i zdrowy. Czy to kolejny figiel płatany przez guz, czy coś w tej wiosce jest nie tak? Murot zawraca i zaczyna dyskretne śledztwo incognito. Szybko odkrywa, że rządzi tu charyzmatyczny pan Bemering. Zaprasza on Murota do swojej luksusowej posiadłości, gdzie komisarz poznaje tajemniczą doktor Herkenrath. Kobieta prowadzi w wiosce podejrzanie dobrze wyposażony gabinet lekarski i natychmiast zajmuje się guzem Murota. Bemering i Herkenrath próbują ustalić, kim jest Murot i co knuje. Tymczasem on zadaje niewygodne pytania o rzekomego samobójcę i odkrywa sekret, który zmusza Bemeringa do działania. Murot zostaje uwięziony w klinice doktor Herkenrath. Sytuacja wygląda beznadziejnie, ale Murot ma plan.

W wiejskiej sielance ginie mężczyzna, który nie mógłby być bardziej niepozorny. Jego żona, Martina Käster, pogrąża się w głębokiej żałobie i nie potrafi wyjaśnić, kto mógł mieć motyw. Charlotte Lindholm prowadzi śledztwo i odkrywa, że ten rzekomo przykładny mąż prowadził potajemnie podwójne życie. Na skraju lasu policjantka znajduje daczę ze zdjęciami młodej kobiety i dziecięcymi zabawkami – czy to znak, że miał drugą rodzinę? Wszystko na to wskazuje. Przy próbie odnalezienia kobiety i dziecka komisarz natrafia na kolejne niespójności. Dla Charlotte Lindholm to morderstwo staje się sprawą, w której nic nie jest tym, czym się wydaje.

Nowe zadanie rzuca Cenka Batu w samo serce kręgów islamistycznych: ma przeniknąć do komórki terrorystycznej w Hamburgu, która – jak wiedzą już BKA i służby specjalne – planuje niszczycielski zamach w hanzeatyckim mieście. Nieznane są jednak czas ani cel ataku. Batu ma udaremnić zamach i namierzyć łącznika grupy z Al-Kaidą. Działając pod przykrywką jako radykalny muzułmanin Taylan, Batu poznaje inteligentnego szefa komórki, niemieckiego konwertytę Christiana Marschalla. Mężczyzna jest niezwykle podejrzliwy, ale Batu udaje się wkraść w łaski terrorystów. Musi jednak zmagać się nie tylko z ich nieufnością – kontrolę nad operacją przejęło BKA pod wodzą Hansa-Petera Oswalda. Nawet szef Cenka, Konau, najwyraźniej nie zna wszystkich szczegółów i kulis tej akcji...

Ciało młodej Steffi Pietsch leży przy drodze od kilku godzin i na pierwszy rzut oka wygląda to na samobójstwo, jednak pocięte ubrania mówią co innego. Dla Leny Odenthal i Mario Koppera sytuacja jest wyjątkowo przygnębiająca – tej samej nocy zabrali z ulicy córkę denatki, która szukała matki. Szybko staje się jasne, że to morderstwo upozorowane na samobójstwo. Sprawcą musiał być ktoś z bliskiego otoczenia. W kręgu podejrzanych znajdują się zarówno były mąż Steffi, jak i jego partnerka Claudia. Chcąc nawiązać lepszy kontakt z Claudią, Mario Kopper zapisuje się nawet na lekcje do jej szkoły tańca – wyjątkowo godne pochwały poświęcenie. Wspólnie z Leną bada też sytuację u pracodawcy Steffi, w firmie „Metropol” łączącej rzeźnię z wielką kuchnią. Okazuje się, że zmarła dziewczyna nie cieszyła się sympatią kolegów. Była buntowniczką graniczącą z paranoją, wszędzie wietrzącą nieprawidłowości. Zamordowana miała wielu wrogów – pytanie tylko, komu podpadła na tyle, by przypłacić to życiem.

Martwy emeryt w parku to zagadka dla inspektorów Ballaufa i Schenka. Czy staruszek wdał się w bójkę? A może kogoś innego uprowadzono, jak twierdzi świadek? Złe przeczucia śledczych wkrótce się potwierdzają: mają do czynienia z dramatem porwania. Ofiarą padł 22-letni Daniel, syn dewelopera Markusa Wächtera. Porywacze żądają miliona euro i stawiają warunek: „żadnej policji”. Sprawa wykazuje podobieństwa do dawnego porwania, którego sprawców nigdy nie schwytano. Czy uderzyli ponownie? Gdy Ballauf i Schenk gorączkowo szukają poszlak, uwięziony w lochu Daniel liczy na ratunek.

Koszmarne zakończenie wesela: wczesnym rankiem nadkomisarze Eva Saalfeld i Andreas Keppler zostają wezwani na miejsce zbrodni. Młode małżeństwo, Annika i Peter, zostało brutalnie zamordowane nad brzegiem jeziora. Inspektorzy podejrzewają kogoś z gości weselnych i wzywają wszystkich do komendy na pobranie próbek śliny. Florian Koll, rozgoryczony były chłopak panny młodej, ignoruje wezwanie. Przyłapany na próbie pozbycia się obciążających dowodów, staje się głównym podejrzanym. Od babci zamordowanej policjanci dowiadują się, że jeden z członków rodziny nie został zaproszony na ślub – między ojcem Anniki a jej wujem, instruktorem jazdy Horstem Baumannem, doszło przed laty do ostrej kłótni, po której ojciec dziewczyny zmarł na zawał serca. Śledczy odkrywają mroczną rodzinną tajemnicę. Wkrótce potem zamordowana zostaje młoda maturzystka Kerstin. Za taśmą odgradzającą miejsce zbrodni zdjęcia jak zwykle robi fotograf Roman Rustaveli. Czapka znaleziona przez Kepplera tuż obok ciała może należeć do niego. Keppler zauważa, że w lokalnej gazecie przed zabójstwami ukazały się artykuły o pannie młodej i maturzystce – zilustrowane zdjęciami Rustaveliego. Eva, która zna Romana z młodości, zaczyna badać człowieka szukającego z nią bliskości, co okazuje się bardzo niebezpieczne.

Wczesny poranek. Młoda kobieta ucieka w panice przez ruchliwą autostradę. Chwilę później ginie niedaleko blokowiska. Wstępne ustalenia wskazują, że jest wychudzona, odwodniona i od dawna nie widziała słońca. W swojej ostatniej sprawie nadkomisarze Kappl i Deininger szybko odkrywają, że ofiara została porwana przed laty jako mała dziewczynka i aż do teraz uznawano ją za zaginioną. Wtedy niespodziewanie odnajduje się druga młoda kobieta, która również zniknęła lata temu – żyje, ale jest w szoku. Najwyraźniej obie zostały porwane przez tego samego sprawcę i przetrzymywane w nieludzkich warunkach. Dla śledczych zaczyna się wyścig z czasem, bo podejrzewają, że porywacz może więzić kolejne dziewczęta.

Funkcjonariusz celny Robert Riebsahl zostaje zamordowany. Placówka celna jest w szoku, zwłaszcza że Riebsahl uchodził za wyjątkowo skrupulatnego urzędnika. Klara Blum i Kai Perlmann szukają motywu zbrodni. Wszystko wskazuje na to, że Riebsahl wpadł na trop nieprawidłowości na przejściu granicznym. Biorąc pod uwagę ożywioną działalność przemytniczą w regionie, podejrzenia szybko padają na jego współpracowników. W kręgu zainteresowania znajdują się młodzi celnicy Marie Schreiber i Kevin Kümmerle, których ofiara potajemnie fotografowała w pracy tuż przed śmiercią. Śledczy trafiają na sieć korupcji i kumoterstwa. Czy to jednak prawdziwy motyw morderstwa, czy może chodzi o zupełnie inny dramat?

Gdy dwóch zabójców strzela na parkingu centrum handlowego do studenta mającego odebrać ekipę sprzątającą, nadkomisarz Moritz Eisner (Harald Krassnitzer) leży w domu zlany potem, powalony grypą i w fatalnym humorze. Warczy na swoją córkę Claudię (Tanja Raunig) oraz nową asystentkę Bibi Fellner (Adele Neuhauser): „Jestem na zwolnieniu. Potrzebuję spokoju, a nie histeryczek wokół łóżka”. Jednak sprawa morderstwa i udawany chłód Bibi – „Cóż, w takim razie muszę tam jechać sama” – sprawiają, że Eisner natychmiast wraca do formy.

Właściciel stacji benzynowej zostaje zastrzelony w sklepie na stacji. Nadkomisarz Inga Lürsen (Sabine Postel) i jej partner Stedefreund (Oliver Mommsen) szybko orientują się, że to nie był napad rabunkowy, bo w kasie została duża suma pieniędzy. Ponadto sprawca po śmierci zamknął ofierze oczy. Ku zaskoczeniu śledczych rodzina zamordowanego wydaje się niezwykle opanowana. Czy mają coś wspólnego ze zbrodnią? 16-letni Max (Vincent Göhre), który znalazł ciało, coraz bardziej gubi się w zeznaniach. Dlaczego jego matka (Mira Partecke) tak panikuje? Śledztwo wiedzie policjantów głębiej w rodzinne tajemnice, niżby sobie tego życzyli...

Czymże jest ból zęba, gdy przełożony Brandner niespodziewanie przydziela ci do zespołu młodego kolegę – w celach szkoleniowych. Monachijscy nadkomisarze Franz Leitmayr i Ivo Batic podchodzą do tego uprzejmie i ze sporym zainteresowaniem, a świeżo upieczony funkcjonariusz szybko zyskuje w ich oczach. Jednak podczas rutynowego wyjazdu cała trójka trafia w sam środek dramatycznych wydarzeń. W płonącym aucie przed gospodarstwem dostrzegają sylwetkę człowieka, po czym samochód eksploduje. W oknie sąsiedniego budynku widzą zarys mężczyzny. Leitmayr zamierza go wylegitymować, padają strzały, a komisarz trafia przeciwnika trzykrotnie. Siggi Aumeister osuwa się na ziemię i zapada w śpiączkę. Natychmiast rusza procedura wydziału spraw wewnętrznych. Franz Leitmayr musi oddać broń do badań balistycznych, a w jego biurze prowadzona jest rutynowa rewizja w poszukiwaniu alkoholu i narkotyków. Zgodnie z przepisami policjant po użyciu broni otrzymuje propozycję urlopu i musi stanąć przed komisją śledczą. Śledczy Maus drąży sprawę z wyjątkową zawziętością – dlaczego Leitmayr nie zorientował się, że broń napastnika to tylko replika? Przed nim także rozmowa z psychologiem: terapeutka Sophie Wiesmann odmawia wypisania mu leków nasennych. Jakby tego było mało, to właśnie Batic zeznaje przed komisją, że Leitmayr brał w dniu zdarzenia środki przeciwbólowe. Dlaczego wbija wieloletniemu partnerowi nóż w plecy? Najtrudniejsza okazuje się jednak konfrontacja z rodzicami ciężko rannego Siggiego. Schorsch i Elisabeth Aumeister prowadzą w sąsiedztwie Leitmayra dobrze znany sklep z artykułami metalowymi i gospodarstwa domowego. Oboje znają Franza jako stałego klienta i nie mają pojęcia, że to właśnie on postrzelił ich syna. Zdjęcia z fotobudki pokazują szczęśliwego Siggiego z nieznaną kobietą, lecz nikt z rodziny nie chce słyszeć o Adrianie Kaminski. Starszy syn Markus wyprowadził się z domu i jako zastępca kierownika marketu budowlanego żyje na własny rachunek, ale ta fasada szybko pęka: w jego sklepie doszło do napadu, w który zamieszany był rzekomo Siggi. Jaką tajemnicę skrywa rodzina? Gdy Siggi umiera w szpitalu, grunt pod nogami Leitmayra w wydziale zaczyna się palić. I nie tylko tam. Matka Elisabeth miota się między miłością do niewinnie zadłużonego męża Schorscha a uczuciem do synów. Doskonale wie: jeśli upadnie sklep, Schorsch tego nie przeżyje.

Zamach w tak nietypowym miejscu jak cmentarz: przedsiębiorca Otto Imberger cudem uchodzi z życiem z ataku zamachowca, ale jego szofer Marco Hummel ginie od jednej z kul. W trakcie śledztwa Thorsten Lannert odkrywa, że w rodzinie trwa bezwzględna walka o władzę i przyszły kierunek rozwoju firmy Imbergera. Aby uchronić patriarchę rodu przed kolejnymi atakami i jednocześnie zbadać sprawę od środka, prokurator Álvarez wprowadza komisarza Bootza jako kierowcę i ochroniarza Ottona Imbergera. Podczas gdy Thorsten Lannert sprawdza otoczenie firmy, pod przykrywką obserwuje wyjątkowo napięte relacje między synami przedsiębiorcy, Geraldem i Lukasem. Szczególnie podejrzany wydaje się były kierownik produkcji Rudolf Bischoff, który nie pogodził się ze zwolnieniem. Podejrzenia zdają się potwierdzać, gdy Bischoff grozi Ottonowi Imbergerowi bronią...

Komisarz Frank Thiel (Axel Prahl) i patolog prof. Karl-Friedrich Boerne (Jan Josef Liefers) badają sprawę byłej policjantki znalezionej martwej na ulicy – mającej na sobie jedynie majtki. Boerne nie stwierdza na ciele śladów przemocy, ale Thiel z wydziału zabójstw i tak przejmuje śledztwo: dlaczego Katja Braun wybiegła na ulicę prawie naga, a potem zmarła na zawał serca? W komendzie ofiara nie jest postacią anonimową, gdyż sama służyła w policji. Jej śmierć wykazuje uderzające podobieństwo do sprawy, którą kiedyś prowadziła. Zamordowano wówczas prostytutkę, a głównym podejrzanym był jej alfons Heinz Kock, zwany w półświatku „Kulawcem” ze względu na swoją niepełnosprawność. Zbiegł tuż przed aresztowaniem. Czy teraz dokonał zemsty na byłej komisarz? A może za śmiercią Braun stoi po prostu jej choroba alkoholowa, która doprowadziła do fatalnych relacji z byłym mężem Jörgiem i córką Marie? W tym samym czasie delegacja rosyjskich milicjantów pod okiem rzecznika prasowego Michaela Hausnera zapoznaje się z metodami pracy lokalnej policji.

Awaria agregatu chłodniczego w kontenerze w wiedeńskim porcie rzecznym naprowadza Moritza Eisnera (Harald Krassnitzer) i jego partnerkę Bibi Fellner (Adele Neuhauser) na gorący trop. Po otwarciu kontenera woda wypłukuje całą masę kurzych łapek oraz trzy na wpół zamarznięte męskie ciała owinięte w folię – ewidentnie pochodzenia azjatyckiego. Gdy następnego ranka pies spacerowicza odnajduje w parku odciętą dłoń, wkrótce w śmietnikach natrafiają na kolejne szczątki. Należą one do Chińczyka Tsao Kanga (Johannes Ahn), który poprzedniej nocy wszczął po pijanemu awanturę w chińskiej restauracji. Dzięki wstawiennictwu szefa policji imigracyjnej, dr. Oskara Welta (Erwin Steinhauer), mężczyzna został szybko zwolniony z aresztu. Początkowo nie widać powiązania między ciałami, lecz w obu przypadkach tropy prowadzą do hurtownika mięsa Klausa Müllera (Martin Brambach). Niespodziewanie na celowniku znajduje się także przyjaciel Bibi Fellner, drobny cwaniaczek i właściciel burdelu Inkasso-Heinzi (Simon Schwarz) – na mieczu samurajskim użytym do zabójstwa Tsao Kanga widnieją jego odciski palców. Przerażony Moritz Eisner krzyczy na partnerkę: „Przyjaźnisz się z mordercą...”. Wścieka się jeszcze bardziej, gdy poszukiwany uwalnia się błyskawicznym uderzeniem z byka i łamie komisarzowi nos. Dodatkowych kłopotów przysparza Eisnerowi dr Oskar Welt, którego śledczy oskarża o zablokowanie przesłuchania Tsao Kanga. Po tym, jak podejrzany urzędnik otwarcie mu grozi, Eisner doprowadza do jego aresztowania. Nadkomisarz martwi się też o Bibi, która po nawrocie choroby alkoholowej dzwoni do niego w rozpaczy. Gdy odwozi ją do domu, w jej mieszkaniu zastaje ukrywającego się bez jej wiedzy Heinziego. Eisner nie waha się ani chwili i wymierza cios w odwecie za złamany nos. Chwilę później kumpel Bibi przekazuje policji bezcenny cynk o firmie, w której głównie nielegalni chińscy robotnicy przepakowują żywność gorszej jakości i sprzedają ją jako drogie produkty bio. Towar trafia głównie do restauracji, generując potężne zyski. Wiele wskazuje na powiązania tego brudnego i bezwzględnego procederu z chińską triadą. Gdy hurtownik Klaus Müller zostaje odnaleziony zamarznięty na kość we własnej chłodni, a niedługo potem ginie dr Oskar Welt, sprawa wymyka się spod kontroli. Zagadkowa jest także rola pani Gú Bao (Nahoko Fort-Nishigami), byłej żony zamordowanego urzędnika i właścicielki lokalu, w którym Tsao Kang demolował wnętrze łomem. Wiele nitek prowadzi właśnie do niej – czego jednak kobieta panicznie się boi?

Berliński przedsiębiorca taksówkarski Herbert Klemke zostaje znaleziony martwy w swoim biurze. Śledztwo prowadzone przez komisarzy Tilla Rittera (Dominic Raacke) i Felixa Starka (Boris Aljinovic) szybko wykazuje, że w noc zabójstwa wielu ludzi kłóciło się z ofiarą: na przykład jego były pracownik Bülent Delikara (Oktay Özdemir), który domagał się od eks-szefa sporych pieniędzy. Albo Ziska Zuckowski (Alwara Höfels), która wraz z bratem Pitem (Christian Blümel) prowadzi podupadający sklep kolonialny po rodzicach i nie była już w stanie opłacać wciąż rosnącego czynszu naliczanego przez Klemkego. Motyw ma również córka biznesmena, Dagmar (Nicolette Krebitz), która za pieniądze ojca chciała otworzyć szkołę nurkowania w luksusowym australijskim kurorcie. Sekretarka Edith Welziehn (Renate Krößner) służyła szefowi wiernie przez ponad 40 lat i jest zdruzgotana jego stratą. Podczas dochodzenia śledczy odkrywają, że doradczyni bankowa Klemkego, Christa Meinecke (Tatjana Blacher), dokonywała nieautoryzowanych transakcji finansowych, w tym na jego kontach. Meinecke od lat zna Ziskę i Dagmar, doskonale wiedząc o ich kłopotach finansowych. Sam Klemke dowiedział się o jej machinacjach i w noc zabójstwa chciał zażądać wyjaśnień. Podejrzanych przybywa, ale wszelkie tropy prowadzą donikąd, bo wszyscy mają żelazne alibi. Mimo to Ritter i Stark są pewni: zabójcy trzeba szukać w najbliższym otoczeniu Klemkego.

Matka zgłasza zaginięcie 15-letniej Anny Römer. Wkrótce potem w Lipsku, w pobliżu miejsca spotkań dziecięcych prostytutek, zostaje odnaleziona martwa dziewczyna. Ofiarą nie jest jednak Anna, lecz żyjąca na ulicy Lisa Noack. Komisarze Saalfeld i Keppler robią rozeznanie w środowisku bezdomnej młodzieży i trafiają do Gerda Tremmela, szefa stowarzyszenia pomocy „Kinderland e.V.”, oraz jego żony Claudii, która bezpłatnie leczyła Lisę. Ich syn Paul był chłopakiem Lisy i tuż przed jej śmiercią ostro się z nią pokłócił. Detektywi dowiadują się, że dziewczyna była w ciąży, a Paul nie chciał tego dziecka. W tym samym czasie z Renu w Kolonii wyłowione zostaje ciało innej 15-latki. Pierwsze ustalenia wskazują na ślad saksoński: Sarah Stellwag była wielokrotnie zatrzymywana w Lipsku za prostytucję. Kolońscy komisarze Ballauf i Schenk ruszają na miejsce, nie uprzedzając kolegów z Lipska. Kiedy badający sprawę dziecięcej prostytucji Keppler bierze nadkomisarza Ballaufa za klienta, dochodzi do ostrej scysji. Ostatecznie cała czwórka decyduje się na wspólne dochodzenie. Zaginiona Anna Römer znajduje w tym czasie schronienie u Olafa Dürera, podejrzanego trzydziestolatka, który przygarnia bezdomne dziewczyny rzekomo bezinteresownie. Dzięki wskazówkom ze środowiska Ballauf i Keppler namierzają go i obezwładniają podczas próby ucieczki. W jego mieszkaniu znajdują przerażoną Annę, która uciekła z domu po odkryciu, że nie jest biologiczną córką swojej matki. Śledczy natrafiają na sprawę porwania dziecka sprzed wielu lat.

Na złomowisku w Kolonii, w jednym z aut, policjanci zabezpieczają ślady zaginionej w Lipsku 15-letniej Anny Römer. Dla nadkomisarzy Maxa Ballaufa (Klaus J. Behrendt) i Freddy'ego Schenka (Dietmar Bär) powiązanie z zabójstwem Sarah Stellwag staje się oczywiste: obie zniknęły w Lipsku i pojawiły się w Kolonii. W tym samym czasie w nieznanym miejscu Peter Bransky czesze i maluje Annę Römer – dokładnie na wzór zdjęć dziewcząt wiszących wokół jego toaletki. Co zamierza z nią zrobić i co stało się z dziewczynami ze zdjęć? Gdy z Renu wyłowione zostają ciała trzech kolejnych ofiar, śledczy zyskują pewność, że mają do czynienia z seryjnym mordercą, który uderza coraz częściej. Ballauf i Schenk mają góra dwa, trzy dni na odnalezienie Anny żywej. Na pomoc przybywają im Saalfeld (Simone Thomalla) i Keppler (Martin Wuttke) z Lipska, z którymi prowadzili już wspólnie pierwsze śledztwo. Zaczyna się wyścig z czasem...

Conny Mey (Nina Kunzendorf) i Frank Steier (Joachim Król) zostają wezwani na miejsce zbrodni w centrum Frankfurtu. Ofiarą jest prostytutka Ramona Förster. Na miejscu pojawia się też ich kolega z komendy Seidel (Peter Kurth), który dostaje kolejną szansę na współpracę z parą śledczych. Od podejrzanego reportera Kurta Eggersa (Martin Kiefer) Seidel dowiaduje się, że pół roku wcześniej w Offenbach doszło do łudząco podobnego morderstwa – w grę może wchodzić seryjny morderca. Steier przestrzega Conny przed zbytnim angażowaniem się w sprawę, bojąc się, że weźmie ją zbyt mocno do siebie. Tymczasem Mey wpada na trop byłego męża Ramony, który widział się z nią w noc zabójstwa. Choć wszystko wskazuje na niego, dochodzi do kolejnego zabójstwa prostytutki, a Markus Förster (Uwe Bohm) ma żelazne alibi. Podczas gdy Steier analizuje akta na komisariacie, dla Conny zaczyna się bezlitosny wyścig z czasem, który mocno odbija się na jej psychice i zawodowej tożsamości.

Najnowsze zadanie przenosi Cenka Batu za kulisy wielkiego świata finansów. Funkcjonariusz bierze udział w zmasowanej akcji rządu nowego kanclerza Grasshofa, w ramach której wprowadzono pod przykrywką agentów do banków, aby zdobyć dowody na nielegalne transakcje i rozpracować ten mętny układ. Głównym celem śledztwa w banku staje się Andreas Dobler – młody i wybitnie bezwzględny makler. Sytuacja wymyka się jednak spod kontroli, gdy Cenk staje się świadkiem tajnego spotkania Doblera z tajemniczą Valerie. Dwadzieścia lat temu Valerie była płatną zabójczynią poszukiwaną na całym świecie. Teraz, śmiertelnie chora, powraca, by wykonać ostatnie zlecenie: dokonać zamachu na kanclerza Grasshofa...

Spacerowicz zgłasza, że widział w lesie mężczyznę leżącego pod skałą. Lena Odenthal natychmiast rusza na miejsce. Kiedy dociera na miejsce, po rannym nie ma już śladu. Szukając jakichkolwiek poszlak, zostaje ogłuszona ciosem od tyłu i wzięta jako zakładniczka przez piątkę nastolatków. Okazuje się, że to uciekinierzy z pobliskiego obozu resocjalizacyjnego, którzy zabili swojego wychowawcę. Lena ma im posłużyć jako tarcza ochronna. Podczas gdy policjantka stara się zapanować nad agresją młodzieży i nie dopuścić do tragedii, Mario Kopper desperacko próbuje namierzyć partnerkę. Rozpoczyna się wyścig z czasem w trudnych leśnych warunkach pogodowych, a wycieńczenie marszem i ucieczka przed obławą sprawiają, że młodzi ludzie stają się coraz bardziej nieprzewidywalni i niebezpieczni.

Śledztwo w sprawie zabójstwa chirurga dziecięcego wymaga od Flückigera i jego nowej policyjnej partnerki Liz Ritschard ogromnego wyczucia. Im bliżej prawdy są śledczy, tym bardziej tragiczny dramat rodzinny odsłania się przed ich oczami. Niedzielne popołudnie w Lucernie: podczas charytatywnego biegu na rzecz dzieci biorą udział dr Lanther (Benedict Freitag), dyrektor medyczny kliniki Pilatus, oraz jego zastępca Marco Salimbeni (Thomas Sarbacher). W trakcie zawodów Lanther zostaje zamordowany – ktoś wbił mu skalpel w szyję. Próbki moczu pobrane z leśnego poszycia dowodzą, że Salimbeni i Lanther na krótko zatrzymali się i załatwiali potrzebę zaledwie kilka metrów od siebie. Komisarz Reto Flückiger (Stefan Gubser) skupia się na prywatnym otoczeniu wybitnego chirurga: żona ofiary, Imelda (Regula Grauwiller), miała romans z Salimbenim, o czym Lanther się dowiedział, co wywołało konflikt między lekarzami. Wkrótce jednak dramat w rodzinie pewnego policjanta niszczy wizerunek nieskazitelnego chirurga, a mali pacjenci i ich rodzice niespodziewanie stają się kluczem do rozwiązania zagadki.

Reto Flückiger i Liz Ritschard zostają wezwani na sam skraj kantonu. U podnóża szczytu Wissifluh górującego nad Jeziorem Czterech Kantonów w dniu święta narodowego odnaleziono zwłoki bon vivanta z lucerneńskiej śmietanki towarzyskiej. Wszystko wskazuje na to, że wypchnięto go z kolejki linowej wiodącej do restauracji, gdzie poprzedniego wieczoru świętowano 1 sierpnia. Radca rządowy Mattmann, który był tam gościem honorowym, widział kłótnię właściciela Wissifluh z zamordowanym, który chciał zainwestować w ten teren. Mattmann naciska na aresztowanie porywczego bacy Arnolda, jednak Flückiger patrzy szerzej na sprawę i trafia na dyskretne machinacje pośredników sprowadzających bogatych cudzoziemców. Czy ktoś posunął się do zbrodni, by przejąć tak ekskluzywną posiadłość?

Po imprezie z okazji powrotu męża byłej koleżanki Lissy z misji w Afganistanie Ballauf i Schenk zostają wezwani do zabójstwa: w bunkrze na terenie dawnego poligonu znaleziono zmasakrowane ciało młodego mężczyzny. Tożsamość zostaje szybko ustalona – według policji z lotniska we Frankfurcie Milad Rahimi (Reza Brojerdi) i jego siostra Amina (Maryam Zaree) przylecieli z Afganistanu zaledwie dwa dni wcześniej. Bilet Aminy opłaciła fundacja Pro-Afganistan, jednak rodzeństwo zostało wykorzystane jako kurierzy przemycający narkotyki w żołądkach. Czas ucieka, a życie dziewczyny z pakunkami w ciele wisi na włosku. Tymczasem mąż Lissy, Sebastian Brandt (Roeland Wiesnekker), który pracuje w Bundeswehrze jako tłumacz, również wrócił właśnie z misji pod Hindukuszem. Pobyt na froncie odcisnął głębokie piętno na tym dotąd pogodnym mężczyźnie.

Policja w Kilonii odbiera dramatyczny telefon alarmowy: „On jest w moim mieszkaniu. Przechodzi prosto przez ścianę”. Na ratunek dla Carmen Kessler jest już jednak za późno – młoda kobieta zostaje znaleziona brutalnie zamordowana we własnych czterech ścianach. Komisarz Borowski i jego partnerka Sarah Brandt stają przed zagadką: mimo że drzwi były zamknięte na klucz, a sprawca nie zostawił śladów, wszystko wskazuje na to, że bywał w mieszkaniu regularnie. Pomieszkiwał u niej ukradkiem, zostawiał anonimowe upominki i bezbłędnie poznał każdy jej nawyk.

Dwóch zamaskowanych napastników wdziera się na wesele, na którym bawią się nadkomisarz Inga Lürsen (Sabine Postel) i jej partner Stedefreund (Oliver Mommsen). Inga szybko orientuje się, że to nie jest zwykły skok na kasę – dlaczego jeden z mężczyzn tak docieka szczegółów morderstwa młodej dziewczyny? Kiedy nagle jeden z gości weselnych zostaje znaleziony martwy, prędko okazuje się, że zamaskowani napastnicy nie mogli tego zrobić. Kto w takim razie stoi za zbrodnią?

Wydział zabójstw z Dortmundu nie ma nawet czasu powitać nowego szefa na komendzie – policjanci poznają Petera Fabera i jego niekonwencjonalne metody pracy od razu na miejscu zbrodni. Student Kai Schiplok (Tom Viehoefer) zostaje znaleziony martwy w swoim mieszkaniu, nagi i przykryty jedynie prześcieradłem. Pierwsze tropy sugerują zbrodnię z zazdrości: ofiara słynęła z bardzo swobodnego stylu życia, z czym najwyraźniej nie mógł pogodzić się jego były partner Lars Bremer (Christoph Jöde).

Oaza szwajcarskiej młodzieży katolickiej kończy się tragedią, gdy jeden z chłopców zostaje wykorzystany seksualnie i zamordowany. Na miejscu zbrodni Klara Blum i Kai Perlmann spotykają szwajcarskiego komisarza Matteo Lüthiego z policji kantonu Turgowia. Lüthi, jeszcze niedawno agent wywiadu, zupełnie nie odnajduje się w pracy zespołowej. Z kolei Klara nie zamierza oddawać sterów śledztwa. Współpraca idzie jak po grudzie, a emocje wokół krzywdy dziecka sięgają zenitu. Moritz, współlokator zamordowanego, twierdzi z przekonaniem, że jego kolegę porwał Nachtkrapp – mityczny nocny stwór z dziecięcych koszmarów. Policjanci mają jednak bardziej realnych podejrzanych: diakona Franza Hobmanna, opiekuna grupy, oraz Herberta i Andreasa Bogenerów z ośrodka. Podejrzenia padają także na Holgera Nussbauma, który niedawno opuścił więzienie po odsiedzeniu 15 lat za podobny czyn. Nussbaum ma do wyrównania dawne rachunki z Klarą, a podczas próby zatrzymania chwyta się desperackich kroków.

Kiloński pisarz Dirk Sauerland zostaje znaleziony martwy na swoim jachcie. Znany w całym kraju autor pracował ostatnio nad głośną książką demaskatorską. Była żona ofiary, popularna prezenterka talk-show Ulla Jahn, zdradza komisarzowi Borowskiemu i Sarah Brandt informację o podwójnym, homoseksualnym życiu zmarłego. Co w tej relacji usiłuje ukryć wpływowy polityk Karl Martin von Treunau? Wglądówki ze zdjęciami z lat 80. naprowadzają Borowskiego na stary trop: 25 lat wcześniej w genewskim hotelu zginął premier Szlezwika-Holsztynu Uwe Barschel, a Dirk Sauerland przebywał wtedy w tym samym miejscu. Na co wtedy wpadł i dlaczego musiał zginąć dopiero teraz? Sarah Brandt z zapałem rzuca się w wir archiwalnego śledztwa, podczas gdy Borowski twardo stąpa po ziemi. Nagle w Genewie pojawia się kluczowy świadek.

Stuttgarccy śledczy Thorsten Lannert i Sebastian Bootz badają sprawę zabójstwa studenta, który jako samozwańczy „ekopirat” nagłaśniał przestępstwa przeciwko środowisku. Akcje były organizowane w tak ścisłej tajemnicy, że policji nie udaje się ustalić ani firmy będącej aktualnie na celowniku, ani innych działaczy grupy. Gdy wreszcie pojawia się trop, prowadzi on prosto do Henrike Habermas – nowej partnerki prokuratora.

Dwie kobiety, Isabella i jej młodsza asystentka Sandra, kierują siatką zbierającą rzekome datki na ratowanie kanadyjskich foczek przed rzezią – inkasując przy tym sowite prowizje. Bezrobocie i bankructwa dotykają rzemieślników i środowiska akademickie, a perspektywa szybkiego zarobku daje im nadzieję na wyjście na prostą. Nowo zwerbowani przechodzą bezwzględny trening nastawiony na sukces.