Rozkwit imperiów: Osmanowie

Po przejęciu tronu osmańskiego Mehmed II wysyła jednoznaczny sygnał cesarzowi bizantyńskiemu Konstantynowi XI. Do gry wkraczają też najemnicy z Genui.

Mehmed rozpoczyna ambitne oblężenie, chcąc przełamać obronę Konstantynopola. Najemnikom Giustinianiego udaje się jednak ubiec janczarów.

Żołnierze Mehmeda kopią tunele, by zburzyć mury Konstantynopola. Po przełamaniu blokady morskiej Osmanowie są w trudnej sytuacji.

Mehmed decyduje się na odważny manewr i kieruje swoje statki na Złoty Róg. Giustiniani atakuje flotę osmańską, ale szyki krzyżuje mu zdrada sojuszników.

Krew wciąż się leje, a morale żołnierzy spada, dlatego Mehmed postanawia złożyć Giustinianiemu kuszącą propozycję. Wielki wezyr nakłania sułtana do ogłoszenia rozejmu.

Osmańskie armaty niszczą mury Konstantynopola, a posiłki z Wenecji docierają zbyt późno. Mehmed rozpoczyna nową erę w historii Imperium Osmańskiego.

Mehmed II umacnia się na tronie, ale na pobliskiej Wołoszczyźnie rośnie w siłę jego przyjaciel z dzieciństwa, Wład Palownik, który chce podważyć hegemonię Mehmeda.

Mehmed wysyła Marię z misją wciągnięcia do sojuszu króla Węgier, Macieja Korwina. Zaczyna się wielka bitwa nad Dunajem, w której przewagę ma Wład.

Armia Mehmeda wdziera się na Wołoszczyznę. Aby osłabić przeciwnika, Wład ucieka się do walki partyzanckiej. W pałacu sułtana czai się niebezpieczeństwo.

Wojna się przeciąga, zasoby topnieją. Wład zaczyna wojnę biologiczną z armią Mehmeda. Radu podchodzi do zamku Włada, by porwać Anastazję.

Mehmed przygotowuje się do zadania armii Włada śmiertelnego ciosu. W obozie Mehmeda zostaje wykryty szpieg. Wład przypuszcza nocny atak, ale czeka go niespodzianka.

Wład i Mehmed stają twarzą w twarz. Maria i Gülbahar udaremniają wołoski spisek. Wkraczających do opuszczonego Târgoviște osmańskich żołnierzy wita potworny widok.