Nasze matki, nasi ojcowie

Berlin, lato 1941 roku: piątka przyjaciół – Wilhelm, jego wrażliwy brat Friedhelm, Charlotte, Viktor i Greta – spotyka się, by się pożegnać. Wilhelm i Friedhelm dostają rozkaz wyjazdu na front wschodni, a Charlotte ma tam pracować jako pielęgniarka polowa. Obiecują sobie, że spotkają się po wojnie, i są przekonani, że wszystko skończy się do Bożego Narodzenia.

Po początkowych wielkich sukcesach militarnych armia niemiecka prze ku Moskwie. Im dłużej trwa wojna na wschodzie, tym mocniej doświadczony porucznik Wilhelm Winter i jego brat Friedhelm przekonują się o okrucieństwach kampanii rosyjskiej. Gdy obaj stają się świadkami pogromu w ukraińskiej wsi, podczas którego niemiecki oficer SS mimo interwencji Wilhelma strzela do 14-letniej dziewczynki, ich dotychczasowe wyobrażenia o wojnie legną w gruzach. W szpitalu Charlotte również zderza się z bolesną wojenną rzeczywistością. Greta jest coraz bliżej kariery sławnej piosenkarki i wykorzystuje swój „urok”, by pomóc Viktorowi wydostać się z Niemiec.

Wysłana na front wschodni, by zabawiać żołnierzy, Greta spotyka Wilhelma, Friedhelma i Charlotte w odległej Rosji, dwa lata po ich ostatnim spotkaniu. Wojna zmieniła przyjaciół. Dochodzi do tego w przededniu największej niemieckiej ofensywy pancernej, „operacji Cytadela”, w okolicach rosyjskiego miasta Kursk. Ofensywa ma ponownie przechylić szalę zwycięstwa na wschodzie na korzyść Wehrmachtu. Greta spóźnia się na samolot do Niemiec i utyka na froncie. Viktor wraz z Polką Aliną ucieka z pociągu jadącego do obozu koncentracyjnego w Polsce. Trafiają do polskich partyzantów. Oddział Wilhelma zostaje zmieciony z powierzchni ziemi w bitwie pod Kurskiem, a Friedhelm, jedyny ocalały, jest przekonany, że jego brat zginął. Jednak Wilhelm, który zdezorientowany i ranny oddalił się z pola bitwy i znalazł schronienie w opuszczonej chacie, zostaje złapany przez żandarmerię polową i skazany na śmierć przez rozstrzelanie za dezercję.