Arifureta Shokugyou de Sekai Saikyou

Hajime wraz z całą klasą zostaje przeniesiony do innego świata, ale trafia mu się najsłabszy zestaw umiejętności. Podczas wyprawy do labiryntu spada w przepaść i zostaje sam, bez wsparcia, w miejscu, gdzie każdy błąd kosztuje życie.

Na powierzchni klasa próbuje przetrawić zniknięcie Hajime, a on sam schodzi coraz głębiej w labirynt. Gdy jest o krok od śmierci, natrafia na uwięzioną dziewczynę, a to spotkanie wywraca jego priorytety i daje mu nowy cel.

Hajime i Yue kontynuują zejście, po drodze lepiej się poznając i odkrywając, co ich ukształtowało. Ich relacja przestaje być czystą współpracą, bo im dalej w otchłań, tym bardziej muszą polegać na sobie.

Na dnie labiryntu czeka przeciwnik, który wygląda jak ściana nie do przebicia. Hajime musi sprawdzić, czy jego nowy, bezlitosny styl walki wystarczy, a Yue pokazuje, że nie zamierza być tylko pasażerką tej wyprawy.

Wśród kamienia i ciemności pojawia się oasis oraz chwila wytchnienia, która szybko okazuje się pułapką. Hajime trafia na byt związany z samą istotą labiryntu i zostaje zmuszony do konfrontacji z tym, co chciałby zostawić za sobą.

Po długiej walce o przetrwanie udaje im się wydostać na powierzchnię, ale spokój nie trwa długo. Spotykają króliczą wojowniczkę Sheę, która twierdzi, że czekała na nich i potrzebuje pomocy, a Hajime niechętnie otwiera się na ideę drużyny.

Trójka rusza w stronę kolejnego labiryntu, bo Hajime zbiera siłę i narzędzia potrzebne do powrotu do domu. Po drodze trafiają na osobę powiązaną z tajemnicą tego miejsca, a to komplikuje sprawy bardziej, niż powinno.

Ekipa bierze zlecenie, które miało być proste, ale kończy się spotkaniem z nauczycielką Aiko. Dla Hajime to zderzenie z dawnym życiem i pytanie, czy jeszcze w ogóle pasuje do ludzi, których kiedyś nazywał klasą.

W górach odnajdują cel misji, lecz sytuacja wymyka się spod kontroli przez atak ogromnego czarnego smoka. Hajime walczy po swojemu, a jego dawni koledzy widzą, że nie jest już tym samym chłopakiem, którego znali.

Na miasto Ur nadciąga fala potworów, więc Hajime układa plan obrony i wprowadza go w życie bez zawahania. Przy okazji wspiera Aiko, by stała się dla mieszkańców symbolem nadziei, nawet jeśli on sam nie wierzy w heroiczne bajki.

Po powrocie do Fuhren Hajime próbuje odsapnąć i spędza czas z Sheą, ale los szybko dorzuca nowe kłopoty. Natrafiają na porwaną dziewczynę z ludu morskiego i znowu muszą wejść w akcję, zanim sprawy zrobią się tragiczne.

Drużyna wraca w okolice labiryntu, a w tle rośnie zagrożenie, które uderza także w klasę Hajime. Pojawia się nowy wróg i nowe reguły gry, a napięcie prowadzi do konfrontacji, której nikt nie uniknie.

Demoniczny mag stawia klasę pod ścianą i wymusza wybór między podporządkowaniem a śmiercią. Hajime wkracza, by ich ratować, ale robi to bez litości i bez prób przypodobania się komukolwiek. Finał jasno pokazuje, że wrócił nie jako bohater, tylko jako człowiek, który przeżył otchłań.

Shizuku i reszta klasy wracają do stolicy, ale po ostatnich wydarzeniach każdy przeżywa to inaczej. Tymczasem Hajime, już z Kaori u boku, dociera na pustynię Gruen, gdzie kolejny labirynt czeka jak otwarte paszcze.

Drużyna Hajime trafia do Ankaji i od razu wpada w sytuację, w której trzeba robić cuda, a nie grzeczne questy. Zanim wyruszą do prawdziwego celu, Wielkiego Wulkanu Gruen, Hajime musi uratować księstwo przed kompletną katastrofą.

Hajime kończy morderczą próbę w labiryncie wulkanu... i dokładnie wtedy spada na nich atak demonicznego dowódcy Freida. Hajime zostaje ciężko ranny, a walka zmienia się w desperacką obronę, gdzie jedna pomyłka oznacza koniec.

Tio wydostaje się z wulkanu sama i leci po pomoc, ale reszta ekipy nadal siedzi w piekle lawy i zawalających się korytarzy. Hajime kombinuje plan ucieczki tak, żeby nikt nie musiał wybierać między życiem a celem wyprawy.

Po wyjściu z Erisen ekipa rusza w stronę Zatopionych Ruin Melusine. Po drodze rozwiązują zagadki i przedzierają się przez pułapki, aż trafiają na iluzję, która uderza w nich nie siłą, tylko tym, co mają w głowie.

Hajime i Kaori zostają odcięci od reszty i schodzą głębiej w labirynt, gdzie iluzje stają się bardziej osobiste i bardziej niepokojące. Kaori zaczyna się zastanawiać, czego naprawdę chce i czy ich relacja ma sens w świecie, w którym jutro może nie nadejść.

Po powrocie z ruin mija kilka dni względnego spokoju, ale Hajime wie, że nie może stać w miejscu. Problem w tym, że Myu jest dla niego ważniejsza, niż chce przyznać, więc rozstanie i ruszenie dalej wcale nie jest takie proste.

Daisuke i jego tajemniczy wspólnik zaczynają działać otwarcie przeciw dowódcy Meldowi, uruchamiając ostatni etap planu. W tym samym czasie Hajime wpada na bandytów atakujących kogoś, kogo już zna, i znów robi porządek po swojemu.

Hajime dociera na Świętą Górę, by uratować Aiko, ale natychmiast zostaje zaatakowany przez Noint. Równolegle armia demonów i potworów pojawia się pod murami Heiligh i rozpoczyna oblężenie, jakby ktoś celowo nacisnął przycisk wojny totalnej.

Pojedynek Hajime z Noint trwa i robi się coraz bardziej zabójczy, więc Aiko i Tio próbują znaleźć sposób, by mu pomóc. W mieście zbiera się też klasa, bo wszyscy czują, że dzieje się coś większego niż zwykły atak potworów.

Gdy pułapka zostaje domknięta, uczniowie tracą możliwość walki, a prawdziwe intencje Eri wychodzą na jaw. To moment, w którym naiwność kończy się natychmiast, a każdy musi zdecydować, po której stronie naprawdę stoi.

Hajime ponownie ratuje sytuację, rozbija plany Eri i zatrzymuje inwazję, dając stolicy chwilę oddechu. Po wszystkim przychodzi czas na rozmowy o przyszłości i kierunku dalszej drogi, bo powrót do domu wciąż jest celem, a labiryntów nadal nie brakuje.

Po zniszczeniach w Heiligh księżniczka Liliana rusza do Imperium Hoelscher po wsparcie. Po drodze Hajime zauważa członków plemienia Haulia walczących z żołnierzami imperium, a od nich dostaje niepokojące wieści o nadciągającej inwazji.

Napięcie między imperium a króliczymi beastmanami rośnie, a Hajime szybko orientuje się, że to nie są zwykłe lokalne przepychanki. Ktoś podgrzewa sytuację, a Haulia mają dość bycia spychanymi pod ścianę.

Liliana spotyka się z cesarzem i słyszy warunki pomocy, które wymagają od niej ogromnego osobistego poświęcenia. Jest gotowa zapłacić cenę, ale Hajime ma własny pomysł na to, jak rozwiązuje się takie układy.

Zaczyna się przyjęcie w stolicy, a w planie jest ogłoszenie zaręczyn Liliany z następcą tronu. Tyle że Haulia przygotowali na ten wieczór inne wydarzenie, bardziej w ich stylu, czyli głośne, skuteczne i absolutnie nie do zignorowania.

Po tym, jak Haulia pokazują imperium, gdzie ich miejsce, drużyna Hajime rusza do Verbergen szykować się na kolejny Wielki Labirynt. Hajime dostaje też okazję, by zbliżyć się do Shei i trochę mocniej uporządkować to, co między nimi rośnie od dawna.

Czas na następny Wielki Labirynt ukryty w Morskim Lesie Haltiny. Od pierwszych kroków jest jasne, że to nie będzie prosta siekanka, tylko miejsce, które woli łamać ludzi w głowie, a dopiero potem w ciele.

Hajime wyrywa się z pułapki snu i czeka, aż reszta też się pozbiera. Gdy schodzą głębiej, ataki stają się coraz bardziej podstępne, a labirynt zaczyna celować dokładnie w ich słabości i pęknięcia w relacjach.

Aktywuje się kolejna pułapka, która odwraca emocje w drużynie. Hajime i Yue zaczynają się nienawidzić, Kouki nagle szanuje Hajime, a na dodatek wszyscy dostają absurdalne zauroczenie wrogiem. W takim chaosie nawet najmocniejsza ekipa może się rozsypać.

Hajime potwierdza, że zebranie wszystkich starożytnych magii realnie przybliży go do powrotu na Ziemię. Z nową nadzieją wzmacnia więzi w drużynie, a jedną relację zaczyna traktować wyraźnie poważniej niż dotąd.

Został już tylko jeden Wielki Labirynt, więc grupa rusza na śnieżne pola Schnee. Z zewnątrz wygląda jak finałowa prosta, ale wewnątrz zaczynają wychodzić napięcia i problemy, które każdy nosił w sobie od dawna.

W głębi labiryntu pojawiają się lodowe ściany działające jak lustra, a z nimi zaczynają się gry psychologiczne. Pierwszy pęka Kouki, bo to miejsce idealnie trafia w jego kompleksy, ambicje i gniew, których nie umie kontrolować.

Labirynt bezlitośnie punktuje bolesne fakty, przed którymi Hajime próbował odwracać wzrok. Shizuku przechodzi podobną próbę, a wnioski są brutalne, bo tu nie da się wygrać siłą ani sprytem, jeśli w środku coś gnije.

Hajime ratuje Shizuku w ostatniej chwili, zanim ta ulegnie próbie labiryntu. Suzu i Ryutarou dostają swoje własne testy, a Tio jak zwykle udowadnia, że jej dziwactwa potrafią i bawić, i ratować sytuację, zależnie od momentu.

Yue dostrzega coś niepokojącego w trakcie swojej próby i chce ostrzec Sheę, ale dobiera słowa tak niefortunnie, że wywołuje jej wściekłość. I nagle zamiast współpracy robi się konflikt, który labirynt tylko podkręca.

Próba Kouki zmusza go do frontalnej konfrontacji z własną zazdrością i poczuciem niższości wobec Hajime. To odcinek, w którym pytanie o bohaterstwo przestaje być hasłem, a staje się czymś, co trzeba udowodnić decyzjami.

Hajime i Yue próbują wykorzystać nowo zdobytą moc, by zrobić krok w stronę celu ostatecznego, czyli otwarcia drogi do domu. Jednocześnie wychodzi na jaw, że klucz do świata może otwierać nie tylko drzwi, na które liczyli.