Dziura

Stawką jest odzyskanie wolności, a drogą do niej okazuje się mozolne kucie betonowej posadzki za pomocą prowizorycznych narzędzi zrobionych z elementów łóżka. Opowieść skupia się na metodycznych detalach ucieczki, maskowaniu hałasu oraz ciągłym wypatrywaniu strażników przez peryskop ze szczoteczki do zębów. Napięcie narasta w rytmie uderzeń metalu o kamień, a niepewność i próba wzajemnej lojalności towarzyszą bohaterom na każdym kroku.

Obraz wyreżyserował Jacques Becker, który zmarł niedługo po zakończeniu zdjęć. Scenariusz oparto na powieści José Giovanniego, opisującej autentyczną próbę ucieczki z 1947 roku. Reżyser zaangażował do głównych ról w większości naturszczyków, w tym autentycznego uczestnika tamtych wydarzeń, Jeana Keraudy’ego. Tytuł zakwalifikował się do konkursu głównego festiwalu w Cannes w 1960 roku.