Zanim przywędrowały dinozaury

530 milionów lat temu: kambr. Miejsce: Chengjiang, Chiny. Poziom tlenu: 30% niższy niż dziś. Zagrożenia: pierwszy superdrapieżnik na świecie. Pierwszy odcinek rozpoczyna się od przedstawienia hipotezy wielkiego zderzenia: około 4,4 miliarda lat temu, gdy formowała się Ziemia, obiekt wielkości planety zwany Theą zderzył się z młodą Ziemią, gwałtownie przekształcając naszą planetę i tworząc Księżyc. Następnie odcinek przenosi się w czasie do eksplozji kambryjskiej, ukazując pierwsze zróżnicowanie życia w morzu. Niezwykłe drapieżne stawonogi zwane Anomalocaris polują na trylobity i walczą ze sobą, po czym ranny przegrany zostaje zaatakowany przez ławicę Haikouichthys, opisywanego jako pierwszy kręgowiec. Zwierzęta: Anomalocaris · Haikouichthys · Redlichiida (niezidentyfikowany trylobit) · Meduza. 418 milionów lat temu: sylur. Miejsce: Południowa Walia, Wielka Brytania. Poziom tlenu: 30% niższy niż dziś. Zagrożenia: olbrzymie skorpiony. Kolejny segment przenosi się w okres syluru, gdzie Haikouichthys wyewoluował w bezszczękowca Cephalaspis. Morski skorpion Brontoscorpio ściga Cephalaspisa, lecz sam pada ofiarą olbrzymiego wielkoraka Pterygotus, którego młode żerują na ciele mniejszego skorpiona. Później ławica Cephalaspis wędruje na mielizny na tarło, nawigując dzięki pamięci rozwiniętego (jak na owe czasy) mózgu kręgowców. Pokonując płytką łachę piasku, wpadają w zasadzkę kilku Brontoscorpio, ukazanych jako pierwsze zwierzęta zdolne do chodzenia po lądzie. Kilka ryb ginie, ale większość przemyka obok ucztujących skorpionów i dociera na tarlisko. Jeden ze skorpionów traci okazję do żeru z powodu zrzucania pancerza. Zwierzęta: Cephalaspis · Brontoscorpio · Pterygotus · Cameroceras (określony jako ortokon) · Gąbka morska · Jeżowiec. 360 milionów lat temu: dewon. Miejsce: Pensylwania, USA. Poziom tlenu: 20% niższy niż dziś. Zagrożenia: olbrzymie ryby drapieżne. Krótka sekwencja ukazuje ewolucję Cephalaspisa w Hynerpetona (z pominięciem etapu ryb mięśniopłetwych) – czworonogi przypominające płazy, które polują teraz na swoich skurczonych ewolucyjnie współczesnych kuzynów-stawonogów. Choć zdolne do poruszania się na lądzie, Hynerpetony muszą pozostawać w pobliżu wody, by zachować wilgoć i się rozmnażać. Samotnemu samcowi Hynerpetona polującemu pod wodą zagrażają drapieżne ryby – najpierw Stethacanthus, który zostaje pożarty przez dwutonową rybę Hyneria, która wypędza płaza z wody. Po przegonieniu rywala nocą samiec o świcie znajduje chętną do godów samicę i para łączy się na skraju wody. Zostają zaatakowani przez Hynerię, która w pogoni wpada na płyciznę, lecz za pomocą płetw wyciąga się na brzeg i chwyta uciekającego samca. Mimo jego przedwczesnej śmierci jaja Hynerpetona zostały zapłodnione i opadają do wody, by się rozwijać. Następna sekwencja ukazuje, jak jaja zyskują twarde skorupki wraz z ewolucją pierwszych gadów, lecz gdy potomstwo opuszcza gniazdo, wciąż wykluwające się osobniki zdane są na łaskę olbrzymiego pająka – co zapowiada powrót stawonogów. Zwierzęta: Hynerpeton · Hyneria · Stethacanthus (określony jako prymitywny rekin) · Skorpion · Petrolacosaurus.

300 milionów lat temu: karbon. Miejsce: Kansas, USA. Poziom tlenu: 40% wyższy niż dziś. Zagrożenia: gigantyczne owady. Drugi odcinek ukazuje bagniste lasy węglowe karbonu. Wyjaśnia, że z powodu znacznie wyższego poziomu tlenu w atmosferze wyewoluowały olbrzymie stawonogi lądowe, takie jak pająk z grupy Mesothelae (przedstawiciel prymitywnego podrzędu pająków), Meganeura – olbrzymia ważka wielkości orła – oraz Arthropleura, gigantyczny krewniak wijów. Pająk Mesothelae poluje na Petrolacosaurusa. Po powrocie z łowów odkrywa, że jej nora została zalana. Co więcej, upolowany Petrolacosaurus zostaje skradziony przez Meganeurę. W poszukiwaniu nowej nory pająk mija staw pełen reptiliomorfów (które odegrają większą rolę w dalszej części). Następnie ściga ją Arthropleura, która później ginie w walce z Proterogyrinusem. Mesothelae w końcu wygania Petrolacosaurusa z jego własnej nory i zajmuje jego miejsce. Zbiera się burza, a narrator tłumaczy, że wysoka zawartość tlenu czyni atmosferę niezwykle łatwopalną, przez co pioruny stanowią śmiertelne zagrożenie. Proterogyrinusy wyskakują z wody, łapiąc Meganeury zepchnięte przez nawałnicę pod korony drzew. Wkrótce uderzenia piorunów i pożar lasu sieją spustoszenie w okolicy. Ostatecznie przeżywają tylko nieliczne stworzenia... w tym Petrolacosaurus, który odnajduje zwłoki pająka Mesothelae (w jej norę trafił piorun) i zaczyna pożywiać się jej truchłem. Zwierzęta: prymitywny pająk Mesothelae · Petrolacosaurus · Meganeura · Arthropleura · Proterogyrinus (określony jako płaz). 280 milionów lat temu: wczesny perm. Miejsce: Bromacker, Niemcy. Średnia temperatura globalna: 20% niższa niż dziś. Zagrożenia: skrajne pory roku. Następnie odcinek przenosi się do wczesnego permu, gdzie bagienne lasy karbonu ustąpiły miejsca bardziej rozwiniętym iglakom, lepiej przystosowanym do przetrwania w zmieniającym się klimacie. Petrolacosaurus i kilka innych diapsydów wyewoluowały w podgrupę stworzeń zwaną pelykozaurami, takich jak Edaphosaurus, które są już blisko spokrewnione ze ssakami. Żyją w stadach i przerosły rozmiarami współczesne im stawonogi. Ciężarna samica Dimetrodona, innego pelykozaura, poluje na stado edafozaurów, zaczynając od pozorowanego ataku, by wyłonić słabe i młode osobniki. Ostatecznie zabija małego edafozaura, lecz musi porzucić zdobycz, gdy zapach krwi wabi innych przedstawicieli jej gatunku – niezwykle agresywne samce. Samica buduje gniazdo na wzgórzu, a jej poczynania obserwuje kradnący jaja reptiliomorf. Jakiś czas po złożeniu jaj inna ciężarna samica Dimetrodona próbuje przejąć jej gniazdo. Po długim pojedynku prawowita właścicielka przegania intruzkę, lecz zostaje ciężko ranna i wycieńczona. Samiec Dimetrodona zbliża się do niestrzeżonego gniazda, ale na szczęście zabija złodziejskiego reptiliomorfa, pozostawiając jaja nienaruszone. Młode się wykluwają, a więź matki z potomstwem natychmiast pęka. Odcinek kończy się, gdy ranna matka wraz z innymi dorosłymi dymetrodonami atakuje własne potomstwo, które w ucieczce pędzi na drzewa i kryje się w odchodach. Na koniec narrator mówi, że gady wyewoluują, by umocnić swoje panowanie na lądzie, stając się „nowymi gadami”. Zwierzęta: Dimetrodon · Edaphosaurus · Seymouria (określona jako płaz żywiący się jajami) · Meganeura.

250 milionów lat temu: późny perm. Miejsce: Syberia. Średnia temperatura globalna: 60% wyższa niż dziś. Zagrożenia: ekstremalny upał, aktywność wulkaniczna. Trzeci odcinek rozgrywa się w późnym permie na superkontynencie Pangea, który pokrywała rozległa i nieprzyjazna pustynia. W tym suchym klimacie wczesne terapsydy, określane jako bardziej ssakokształtne niż gady, walczą o przetrwanie u boku innych zwierząt. Program rozpoczyna się sceną, w której stary Scutosaurus, krewniak żółwi, zostaje upolowany przez samicę Inostrancevii, drapieżnego gorgonopsa, która później dołącza do innych przedstawicieli swojego gatunku przy niewielkim wodopoju. Innym mieszkańcem tych rejonów jest Diictodon, mały, kopiący nory dicynodont. W samym zbiorniku czai się wygłodniały labiryntodont, który w akcie desperacji atakuje samicę gorgonopsa, po czym szybko się wycofuje. Przybywa stado skutozaurów i wypija wodę do samego dna. Samica gorgonopsa bezskutecznie próbuje wykopać parę diiktodonów. Wracając do wyschniętego wodopoju, wygrzebuje labiryntodonta owiniętego w „kokon”, który służył mu do przetrwania suszy. Odrętwiały płaz jest bezbronny i szybko ginie. Samicę gorgonopsa w końcu uśmierca burza piaskowa, co stanowi zapowiedź nadchodzącego masowego wymierania permskiego. Z kolei diiktodony radzą sobie, kopiąc głębsze nory i od czasu do czasu znajdując pożywne bulwy roślinne. Zwierzęta: Inostrancevia (określona jako gorgonops) · Diictodon · Rhinesuchus (określony jako labiryntodont) · Scutosaurus. 248 milionów lat temu: wczesny trias. Miejsce: Antarktyda. Średnia temperatura globalna: 40% wyższa niż dziś. Zagrożenia: drapieżniki polujące z zasadzki. Diictodon ewoluuje w większego Lystrosaurusa. Lystrozaury tworzą ogromne stada, które muszą nieustannie wędrować w poszukiwaniu świeżych roślin. Pojawia się także mały owadożerny Euparkeria, przedstawiony jako przodek dinozaurów. Gdy stado lystrozaurów przemierza wąwóz, jeden z nich zostaje zabity przez watahę jadowitych terocefali, jednak stado nie zwraca uwagi na ofiarę. Napotkawszy rzekę, zwierzęta wchodzą do wody i zostają zaatakowane przez liczne Proterosuchusy. Wiele z nich ginie, lecz większość ucieka i kontynuuje migrację. Narrator wyjaśnia, że pomimo dominacji Lystrosaurusa świat ostatecznie w pełni podniesie się po wymieraniu permskim, a inne gady zajmą ich miejsce. Odcinek kończy się konfrontacją Euparkerii z Proterosuchusem: mały gad zaczyna błyskawicznie ewoluować w allozaura, a scena przenosi się do późnej jury, gdzie mija dwa stegozaury. Narrator podsumowuje, że ssakom pisane jest pozostanie w cieniu, podczas gdy nowa grupa zwierząt przejmuje władzę nad Ziemią. Era potworów dobiegła końca. Nadchodzi era dinozaurów. Zwierzęta: Lystrosaurus · Euparkeria · Proterosuchus (określony jako chasmatosaur) · Euchambersia (określona jako terocefal) · prehistoryczna ważka. Późny trias (220 mln lat temu) / późna jura (150 mln lat temu): Allosaurus · Stegosaurus · Diplodocus (materiały archiwalne) · Anurognathus (materiały archiwalne) · Brachiosaurus (materiały archiwalne) · Epanterias.