Wędrówki z bestiami

49 milionów lat temu, wczesny eocen (Niemcy). Miejsce kręcenia: Jawa. Pierwszy odcinek ukazuje ciepły, tropikalny świat wczesnego eocenu, 16 milionów lat po wyginięciu nieptasich dinozaurów. Ptaki, w tym wielki drapieżny Gastornis, rządzą tym światem, podczas gdy ssaki są wciąż bardzo małe. Akcja toczy się w pobliżu kopalni Messel w Niemczech. Ze względu na aktywność wulkaniczną nagłe, masowe wyziewy dwutlenku węgla uwięzionego pod jeziorami stanowią ogromne zagrożenie dla lokalnej fauny. Odcinek skupia się wokół rodziny Leptictidium – skaczącego ssaka przypominającego ryjówkę – która o świcie wyrusza na żer. Samica Leptictidium, szukając pożywienia najpierw samotnie, a potem z młodymi, zbliża się do dużego ssaka drapieżnego, zidentyfikowanego jako Ambulocetus („chodzący wieloryb”). Mimo podobieństwa do krokodyla Ambulocetus pływa, falując ciałem w płaszczyźnie pionowej, zupełnie jak współczesne walenie. Samica Gastornisa, która pilnuje jedynego jaja w swoim gnieździe, podejmuje dwie próby upolowania niewielkiego stada Propalaeotherium. Pierwsza kończy się fiaskiem, gdy szelest roślinności zdradza jej obecność. Drugi atak jest udany, ponieważ Propalaeotherium najadły się sfermentowanych winogron i nie są w stanie uciec. Gastornis broni także swojego terytorium przed innym osobnikiem własnego gatunku. Niestety, gdy samica poluje, horda Formicium (wielkich mięsożernych mrówek, gatunek ten później przemianowano na Titanomyrma) trafia na jajo, z którego właśnie zaczyna wykluwać się pisklę. Zmierzchem samica odnajduje martwe potomstwo i opuszcza las, by spróbować założyć nową rodzinę. Wraz z nadejściem nocy gromada przypominających lemury Godinotia integruje się i kopuluje w ciemnościach. Ambulocetusowi udaje się w końcu upolować małego drapieżnika na brzegu jeziora. W miarę upływu nocy wstrząs sejsmiczny uwalnia uwięziony pod jeziorem dwutlenek węgla, który dusi większość okolicznych zwierząt. Leptictidium uchodzą z życiem, ponieważ ich nora znajdowała się z wiatrem od gazu; ocalał również Gastornis, który odszedł z tej części lasu. Podkreślono, że choć Leptictidium przeżyły atak gazu, ostatecznie pozostaje tajemnicą, czy miały potomków przypominających ryjówki – najprawdopodobniej nie pozostawiły po sobie żadnych następców. Z kolei z krewnych Ambulocetusa (który zginął od trujących gazów) wyewoluowały wieloryby, co stanowi wstęp do kolejnego odcinka. Zwierzęta: Leptictidium · Gastornis · Ambulocetus · Propalaeotherium · Godinotia · Eurotamandua · Titanomyrma · kreodont · gekon · krokodyl (grany przez krokodyla błotnego) · żaba (grana przez rzekotkę australijską) · wąż (grany przez połaza krasnoogoniastego) · nietoperze (tylko w książce)

36 milionów lat temu, późny eocen (Pakistan/Ocean Tetydy). Miejsce kręcenia: Floryda. Drugi odcinek rozgrywa się w późnym eocenie, gdy czapy lodowe zamarzły, drastycznie zmieniając prądy oceaniczne i klimat Ziemi. Pierwsza część odcinka przedstawia gody prawieloryba Basilosaurusa oraz to, jak oceaniczny świat pogrąża się w głodzie. Na lądzie Andrewsarchus zmierza na plażę, by polować na żółwie morskie. Narrator wyjaśnia, że Andrewsarchus, największy lądowy drapieżny ssak, jaki kiedykolwiek stąpał po Ziemi, ma kopyta i jest spokrewniony z owcami, stanowiąc w pewnym sensie „wilka w owczej skórze”. W oceanie wygłodniała samica Basilosaurusa zmuszona jest do polowania w lasach namorzynowych Afryki, które w przyszłości staną się Saharą. Po nieudanej próbie schwytania naczelnego z rodzaju Apidium (spłoszonego przez rekina zabijającego jednego z jego towarzyszy) poluje na samotnego Moeritherium. Ten ucieka na ląd, lecz pośród namorzynów stały grunt szybko się kończy. Mimo to Moeritherium udaje się uciec, a Basilosaurus wraca do morza. Akcja przenosi się na ląd, gdzie o przetrwanie walczy stado Embolotherium (określanych jako brontoteria): jedno z ich młodych umiera po porodzie, a dwa Andrewsarchusy próbują się nim pożywić. Samica Embolotherium odpędza je jednak, wykazując silną więź z potomkiem, nawet po jego śmierci. Ponownie w morzu samica Basilosaurusa z powodzeniem poluje na stado Dorudonów. Odcinek kończy się sceną, w której matka Basilosaurus płynie ze swoim nowo narodzonym młodym. Zwierzęta: Basilosaurus · Andrewsarchus · Embolotherium (określone jako brontoterium) · Dorudon · Moeritherium · Apidium · Physogaleus (określony jako rekin) · Puppigerus (określony jako żółw)

25 milionów lat temu, późny oligocen (Mongolia). Miejsce kręcenia: Meksyk, Arizona. Trzeci odcinek rozgrywa się w późnym oligocenie na terenie Mongolii, gdzie po porze deszczowej następowała długa susza. Opowiada historię samicy Paraceratherium (określanego jako indrikoterium), potężnego bezrogiego nosorożca będącego największym ssakiem lądowym w historii Ziemi. Na początku odcinka samica rodzi młode, a następnie opiekuje się rosnącym samcem. Zaledwie kilka minut po porodzie matka broni bezradnego malucha przed kilkoma Hyaenodonami. Ponadto jej poprzednie młode próbuje wrócić, ale zostaje odpędzone. Widzowie otrzymują krótką migawkę z przyszłości młodego. Matka wychowuje je przez trzy lata, lecz ostatecznie przegania potomka po zapłodnieniu przez innego samca. Następnie odcinek przedstawia wędrówkę młodego Paraceratherium ku dorosłości, w tym spotkania z Cynodictis (określanym jako psochelidon/niedźwiedziopies) i dużym, agresywnym Entelodonem. Zwierzęta: Paraceratherium (określony jako indrikoterium) · Hyaenodon · Entelodon (określony jako entelodont) · Chalicotherium (określone jako chalikoterium) · niedźwiedziopies (Cynodictis)

3,2 miliona lat temu, późny pliocen (Etiopia). Miejsce kręcenia: Republika Południowej Afryki, Etiopia. Czwarty odcinek rozgrywa się w Wielkich Rowach Afrykańskich w północno-wschodniej Afryce w późnym pliocenie. Klimat się zmienił, a potężne sawanny zajęły miejsce lasów. Odcinek skupia się na grupie niewielkich hominidów znanych jako Australopithecus – jednych z pierwszych małp zdolnych do chodzenia w postawie wyprostowanej i bliskich przodków człowieka. Australopitek wyewoluował dwunożność, aby lepiej radzić sobie na równinach, zachowując jednocześnie zdolność wspinania się na drzewa. Podkreślono jednak, że choć z wyglądu przypomina człowieka, jego mózg jest wciąż wielkości mózgu szympansa. W odcinku poruszono kwestie bliskich więzi społecznych w stadzie, wykorzystywania iskania jako formy komunikacji oraz współpracy przy zdobywaniu pożywienia i obronie przed atakami takich zwierząt, jak wściekły samiec Deinotherium (przodek dzisiejszego słonia, przed którym muszą uciekać, by nie zostać zmiażdżonymi) czy drapieżny kot Dinofelis. Ukazano także rywalizację i wojny między konkurującymi grupami australopiteków, choć większość walk ma charakter pokazowy. Wyjaśniono też hierarchię wśród znacznie większych od samic samców oraz opowiedziano, jak dominujący samiec zostaje w końcu pokonany przez rywala, który zdobywa prawo do pierwszeństwa przy padlinie oraz do spółkowania z samicami. Główna oś fabuły skupia się na młodym australopiteku zwanym Blue, którego matka zmarła na malarię. On i jego plemię zostają zmuszeni do opuszczenia rodzinnych stron po walce o wodopój z wrogą grupą. Po długiej wędrówce w poszukiwaniu nowego domu Blue zaskarbia sobie miejsce w stadzie, przyczyniając się do odpędzenia wygłodniałego drapieżnika Dinofelis. Zwierzęta: Australopithecus · Dinofelis · Deinotherium · Ancylotherium · guziec · nosorożec · szakal · sęp · zebra (padlina) · struś

Milion lat temu, wczesny plejstocen (Paragwaj). Miejsce kręcenia: Brazylia. Piąty odcinek ukazuje niezwykłą faunę odizolowanego kontynentu Ameryki Południowej oraz bada skutki wielkiej wymiany międzyamerykańskiej, która miała miejsce 1,5 miliona lat wcześniej. Odkąd 30 milionów lat temu Ameryka Południowa oddzieliła się od Antarktydy, wyewoluowało tam wiele unikalnych ssaków, w tym Doedicurus – pancerny krewniak pancernika z kolczastą maczugą wielkości kuli armatniej na ogonie, Macrauchenia – przypominający wielbłąda ssak z długą trąbą, oraz Megatherium – gigantyczny leniwiec naziemny. Zanim Ameryka Południowa połączyła się z Północną, szczytowym drapieżnikiem był trzymetrowy nielot, ptak terroru zwany Phorusrhacos. Wielkie koty migrujące z północy szybko jednak zepchnęły go z tej pozycji. Odcinek skupia się na samcu tygrysa szablozębnego Smilodon o imieniu Half Tooth, którego przewodnictwu w stadzie zagrażają dwaj sprzymierzeni bracia. Rywale ostatecznie przeganiają go (w rzeczywistości Half Tooth wycofuje się roztropnie bez poważniejszych ran, czując, że nie podoła dwóm przeciwnikom na raz), zabijają jego młode i przejmują stado. Następnie odcinek ukazuje koty Smilodon polujące na Macrauchenie i próbujące chronić młode przed dwoma braćmi (bezskutecznie). W tle wciąż polują ptaki terroru, ustępując jednak pola smilodonom. Kiedy jednak Megatherium, pragnący uzupełnić dietę w mięso, szarżuje na stado szablozębnych, by odebrać im padlinę, zabija dominującego z braci. Pozwala to Half Toothowi wrócić, uśmiercić drugiego rywala i odzyskać terytorium. Rok później jego partnerka wydaje na świat kolejny miot. Zwierzęta: Smilodon · Phorusrhacos · Macrauchenia · Megatherium · Doedicurus

30 000 lat temu, późny plejstocen (Belgia). Miejsce kręcenia: Jukon. Szósty odcinek rozgrywa się podczas ostatniej epoki lodowcowej późnego plejstocenu. Rozpoczyna się w szczycie lata. Morze Północne zamieniło się w trawiastą równinę, ponieważ lód na biegunach spowodował znaczny spadek poziomu morza. Na równinie pasą się stada mamutów włochatych, suhaków i żubrów. Lato spędza tam również klan ludzi z Cro-Magnon. Osią odcinka jest wędrówka stada mamutów, które przemierzają 400 kilometrów z Morza Północnego w Alpy Szwajcarskie na zimę, a wiosną ruszają w drogę powrotną. W trakcie migracji na południe ukazano walkę dwóch wielkich jeleni Megaloceros o harem samic. Gdy samce toczą bój, grupa ludzi urządza zasadzkę i zabija jednego z nich. Samica mamuta z młodym odłączają się od stada, lecz udaje im się przetrwać spotkanie z lwem jaskiniowym. Gdy stado dociera w Alpy, matka z małym dołączają do reszty. Odcinek pokazuje również klan neandertalczyków, którzy doskonale przystosowali się do surowego, zimnego klimatu. Jeden z nich zostaje zaatakowany przez nosorożca włochatego, lecz uchodzi z życiem, częściowo dzięki swojej krępej budowie. Punktem kulminacyjnym odcinka jest atak neandertalczyków na zawracające na północ stado mamutów. Ci wytrawni łowcy z pomocą ognia i włóczni spychają w przepaść dwa osobniki, w tym przewodzącą stadu matriarchinię. Odcinek kończy się w Muzeum Historii Naturalnej Uniwersytetu Oksfordzkiego, gdzie zwiedzający oglądają szkielety potomków zwierząt zaprezentowanych w serii. Kamera oddala się przez dach muzeum, ukazując całą planetę. Narrator podsumowuje: „Od tamtej pory budujemy muzea, by czcić przeszłość, i spędziliśmy dekady, badając pradawne życie. Jeśli jednak to wszystko nas czegoś nauczyło, to tego, że żaden gatunek nie trwa wiecznie”. Zwierzęta: mamut włochaty · Megaloceros · nosorożec włochaty · człowiek z Cro-Magnon · lew jaskiniowy · neandertalczyk · suhak · wilk szary · żubr