This Is Pop

Można go kochać albo nienawidzić, ale Auto-Tune na zawsze zmienił muzykę pop. Od „Believe” Cher po „Love Lockdown” Kanye Westa – od momentu wynalezienia w 1997 roku to brzmienie podbiło cały świat i zrewolucjonizowało branżę. Jedni twierdzą, że technologia korekcji dźwięku zniszczyła muzykę, inni dzięki jej kreatywnemu wykorzystaniu zyskali sławę. Śledząc korzenie Auto-Tune'a aż do jego poprzedników, takich jak syntezator, odcinek pokazuje blaski i cienie tej przełomowej technologii, opierając się na osobistej historii jej najsłynniejszego użytkownika, T-Paina.

Na początku lat 90., gdy Ameryka oszalała na punkcie grunge'u, Brytyjczycy odpowiedzieli powrotem do chwytliwego, błyskotliwego i po prostu radosnego popu, opowiadającego o ich własnych doświadczeniach i korzeniach kulturowych. Zjawisko znane jako britpop wykraczało daleko poza nagłówki o rywalizacji Oasis z Blur – zespoły takie jak Elastica, Echobelly, Pulp, Lush czy Suede stały się międzynarodowymi hitami eksportowymi o unikalnym brzmieniu. Ze scenami muzycznymi w Londynie i Manchesterze, britpop okazał się idealną mieszanką kreatywnego pisania piosenek, barwnych osobowości i sił kulturowych, które dały światu jedne z najbardziej nośnych kawałków na Ziemi.

Od 1974 roku, kiedy mało znany zespół ABBA wygrał Eurowizję z piosenką „Waterloo”, Szwecja stała się globalną potęgą w eksporcie muzyki pop. Odtwarzacze kasetowe i ściany pokojów nastolatków opanowali tacy wykonawcy jak Roxette, Ace of Base czy Robyn, a playlisty z lat 90. z kawałkami Britney Spears, Backstreet Boys i *NSYNC po prostu by nie istniały, gdyby nie praca szwedzkich twórców: Denniza Popa i Maxa Martina. Do dziś szwedzcy producenci i kompozytorzy pozostają główną siłą stojącą za największymi gwiazdami popu.

Zanim pojawili się Backstreet Boys, *NSYNC i 98 Degrees, listami przebojów rządził boysband z Filadelfii o nazwie Boyz II Men. Dzięki niesamowitym harmoniom wokalnym i eleganckiemu stylowi zespół stworzył ścieżkę dźwiękową całego pokolenia. Ich hity, takie jak „End of The Road”, „I'll Make Love To You”, „Motownphilly” czy „One Sweet Day”, rozbrzmiewały na weselach, balach maturalnych, imprezach karaoke i pogrzebach. Sięgając do skromnych początków formacji w Filadelfii, ten odcinek oddaje hołd wpływowej grupie R&B, która stała się wzorcem dla boysbandów lat 90.

To historia stara jak świat: piosenka country zaczyna brzmieć jak pop, a fani gatunku protestują. Od Dolly Parton, przez Shanię Twain, po Lil Nas X – spory o to, co tak naprawdę czyni utwór „prawdziwym country”, nie cichną ani na chwilę. W tym odcinku, z udziałem znanego kanadyjskiego muzyka Orville'a Pecka, przyglądamy się przełomowym i kontrowersyjnym momentom w historii country popu. O swoich doświadczeniach opowiadają m.in. Brandi Carlile i sama Shania Twain, pomagając zrozumieć, skąd w muzyce country bierze się tak silna obsesja na punkcie autentyczności.

Nowojorski Brill Building i muzyka pop to duet idealny – jak King i Goffin, Leiber i Stoller czy Barry i Greenwich. W latach 50. i 60. autorzy tekstów, producenci muzyczni i aspirujące gwiazdy popu tłumnie zjeżdżali pod adres 1619 Broadway w Nowym Jorku, marząc o stworzeniu kolejnego wielkiego hitu. Choć budynek pełen małych kanciap z pianinami nazywano „fabryką piosenek”, jego prawdziwa siła tkwiła w zgranej społeczności, która współpracowała i wzajemnie się napędzała. Zaowocowało to niezwykłą erą w muzyce zwaną „The Brill Building Sound”, która do dziś definiuje pop za sprawą takich przebojów jak „Leader of the Pack”, „Will You Still Love Me Tomorrow” czy „Sugar Sugar”.

Od dziesięcioleci muzycy wykorzystują dźwięki jako oręż w walce z niesprawiedliwością społeczną, dyskryminacją i wykluczeniem. Od „This Land Is Your Land” Woody'ego Guthrie po „Alright” Kendricka Lamara – piosenka pozostaje jednym z najpotężniejszych sposobów na dotarcie z przekazem do milionów. Ten odcinek zgłębia ideę muzyki jako siły napędowej realnych zmian, a artyści tacy jak Chuck D, Arlo Guthrie czy Hozier opowiadają o swoim podejściu do tworzenia utworów zaangażowanych społecznie.

Festiwal muzyczny to rytuał przejścia, z którym nic nie może się równać. Każdego roku przyciąga miliony ludzi, a dziś silniej niż kiedykolwiek przenika całą kulturę – od dedykowanych kolekcji ubrań po festiwalowe playlisty. Przechodząc drogę od kontrkultury lat 60. do współczesnej kultury selfie, odcinek bada ewolucję festiwali muzycznych i zadaje pytania o znaczenie zbiorowych doświadczeń, pokazując imprezy jako zwierciadło naszych pasji i ideałów. Skupiając się na najbardziej ikonicznych wydarzeniach w historii – w tym Monterey Pop, Glastonbury, US Festival, Woodstock '99 i Bonnaroo – opowieści Jacka Casady'ego z Jefferson Airplane, Kevina Drewa z Broken Social Scene i Kele Okereke z Bloc Party pozwalają poczuć niesamowity klimat popowych festiwali.