Park prehistoryczny

Odcinek zaczyna się od budowy wybiegów dla prehistorycznych zwierząt. Nigel od razu wie, jakiego drapieżnika chce sprowadzić w pierwszej kolejności: potężnego i najsłynniejszego tyranozaura. Wyrusza przez portal czasowy z zamiarem odnalezienia tego gatunku. Trafia na stado ornitomimów i próbuje schwytać jednego, nakładając mu skarpetę na głowę, by go uspokoić, lecz musi go puścić, gdy zjawiają się trzy tyranozaury. Drapieżniki ruszają w pościg za Nigelem, ale rezygnują, gdy ten wbiega w gęsty las – ze względu na przesunięty środek ciężkości potknięcie mogłoby być dla nich śmiertelne. Mężczyzna dociera w głąb ich terytorium i znajduje gniazdo tyranozaura, jednak jaja są rozbite i puste – wykluły się lub zostały zjedzone. Gdy wraca do obozu, na niebie widać już meteory poprzedzające uderzenie niszczycielskiej asteroidy. Następnego dnia Nigel trafia na stado triceratopsów, które zostaje zaatakowane przez tyranozaury. Samica tyranozaura zostaje ugodzona rogiem w udo. Samce wycofują się, zostawiając ranną samicę samą z ofiarą. Gdy ta rusza na młodego, trzytonowego triceratopsa, Nigel otwiera portal i wymachując kurtką niczym matador, zwabia roślinożercę do przejścia. Tyranozaur jednak za nimi nie podąża. Triceratops otrzymuje imię Theo i staje się pierwszym mieszkańcem parku. Zaczyna uporczywie taranować to samo drzewo, a jego kryza zmienia barwę. Suzanne podejrzewa okres godowy, co podsuwa Bobowi pewien pomysł. Nigel wraca przez portal i znajduje ślady tyranozaura w popiele wulkanicznym; po ciągniętych palcach rozpoznaje zranioną samicę, która idzie wzdłuż rzeki za dryfującym truchłem triceratopsa. Padlina utyka między skałami, więc samica rusza z biegiem rzeki. Nigel wraz z ekipą wznosi prowizoryczną palisadę z powalonych pni, by skierować drapieżnika do portalu. Nagle pojawia się stado ornitomimów i wbiega do parku, a tyranozaur rzuca się za nimi w pościg. W pobliżu Nigela chwyta młodego osobnika, lecz zamiast go zjeść, mimo rany w udzie niesie go w stronę wulkanu. Nigel rusza jej śladem. W parku Bob umieszcza ornitomimy na nowym wybiegu i wraca do planu okiełznania Theo. Tymczasem Nigel odkrywa, że ranna samica ma dwa młode. Chce sprowadzić całą trójkę do parku, lecz samiec tyranozaura atakuje matkę, by odebrać jej zdobycz. W trakcie walki samiec uderza głową samicy o skałę; śmiertelnie ranna matka wydaje z siebie ostatni ryk, jakby prosiła Nigela o ratunek dla młodych. W tym samym momencie asteroida o średnicy dziesięciu kilometrów wchodzi w atmosferę i uderza w Zatokę Meksykańską. Eksplozja jest siedem miliardów razy potężniejsza od bomby z Hiroszimy, a słup dymu widać aż w Montanie. Fala uderzeniowa pędzi w stronę Nigela z ponaddźwiękową prędkością – ma on tylko trzy minuty na ucieczkę. Pod niebem pełnym meteorów wyciąga jedyne mięso, jakie ma (kanapkę z szynką), i w ostatniej sekundzie wabi oba młode tyranozaury przez portal, tuż przed nadciągającą falą ognia. W parku maluchy trafiają na wybieg kwarantannowy i dostają imiona Terence i Matilda. Główny dozorca radzi sobie z agresją Theo, montując na przodzie traktora atrapę głowy triceratopsa ze starych opon, dzięki czemu samiec ma na czym wyładować frustrację. Później Terence i Matilda trafiają na właściwy wybieg, a pracownicy zdają sobie sprawę, że okiełznanie tej pary będzie gigantycznym wyzwaniem.

W parku dinozaury powoli przyzwyczajają się do nowego domu, a tyranozaury dostają jedzenie. Nigel odwiedza stado słoni afrykańskich – jest ich co najmniej cztery, w tym młode cielę. Teraz jego celem jest uratowanie przed wyginięciem mamuta włochatego. Przechodzi przez portal czasowy na północno-zachodnią Syberię do 10 000 roku p.n.e., na wschód od Uralu, gdzie żyły ostatnie mamuty. Jest wczesna wiosna, lecz ziemię wciąż pokrywa śnieg. Nigel jedzie skuterem śnieżnym po zamarzniętym jeziorze, otoczony gęstą tajgą i górami. Ocieplenie klimatu pod koniec epoki lodowcowej sprawiło, że drzewa wyparły tundrę, odbierając mamutom żerowiska. Nie mogły żywić się igliwiem, a dzieła zniszczenia dopełnili polujący na nie kromaniończycy. Nigel zagląda do pobliskiej jaskini i staje oko w oko z potężnym niedźwiedziem jaskiniowym, którego wybudził z zimowego snu – był przekonany, że ten gatunek już wtedy wyginął. Drapieżnik rzuca się w pogoń za nim i kamerzystą. Bez odpowiedniego sprzętu Nigel nie może go przetransportować, wraca więc do poszukiwań mamuta. Ze skalistego zbocza zauważa polanę i rusza sprawdzić ten trop. Znajduje dwie młode samice mamuta: starsza leży martwa w dole, a młodsza, wyraźnie osłabiona i chora, wydaje z brzucha pomruki, jakby próbowała porozumieć się ze zmarłą towarzyszką. Nagle chwieje się i upada – jest tak wycieńczona, że z trudem unosi trąbę. Nie chce opuścić siostry. Nigel zauważa w jej lewym barku ranę po włóczni i wzywa ekipę. W parku ornitomimy nie chcą jeść trawy ani chrząszczy. Bob zauważa, że ich dzioby przypominają kacze i są szorstkie jak papier ścierny, przenosi je więc na wybieg ze stawem, gdzie od razu odżywają. Nigel musi postawić mamuta na nogi, by zwierzę mogło przejść przez portal, podaje mu więc antybiotyk. O zmierzchu wracają myśliwi z paleolitu. Ekipa wbija w ziemię rząd płonących pochodni, a Nigel postanawia czuwać przy rannej przez całą noc, odpędzając krążące w oddali wilki. Rano mamutica ma już siłę, by wstać. Nie wykazuje agresji, a Nigel z zespołem stawia portal i sprowadza ją do współczesności, natychmiast wzywając weterynarza. Suzanne podaje jej środki uspokajające i antybiotyki, po czym usuwa z rany kamienny grot. Samica, nazwana Martą, zaczyna wracać do zdrowia, trafia na wybieg, ale odmawia jedzenia, co uniemożliwia jej pełną rekonwalescencję. Suzanne porównuje zęby mamuta i słonia afrykańskiego – okazuje się, że są przystosowane do podobnego pokarmu, więc Marta może potrzebować bardzo konkretnej diety. Aby rozwikłać tę zagadkę, Nigel cofa się o 150 000 lat do tej samej części Syberii, w samo serce epoki lodowcowej. W mroźnym, suchym i bezdrzewnym krajobrazie znajduje wielkie stado samic mamutów prowadzone przez starą przewodniczkę. Zbiera próbki traw i mchów do analizy. Nagle pojawia się samiec w okresie rui, a przy skuterze śnieżnym wyrasta młody elasmoterium. Zaskoczony nosorożec może zaszarżować, a Nigel znajduje się w pułapce między dwoma olbrzymami. Porzuca torbę z roślinami i ucieka na skuterze, ale po chwili postanawia uratować elasmoterium, które wkrótce wymrze z powodu zmian klimatu. Używając siebie jako przynęty, porywa torbę, a szarżujący zwierz goni go prosto przez portal do zagrody w parku. Nigel podaje Marcie trawę z epoki lodowcowej, ale ta wciąż nie chce jeść. Zdaje sobie sprawę, że mamutica po prostu cierpi z samotności, bo samice żyły zawsze w stadach. Zapada ryzykowna decyzja o próbie połączenia Marty ze stadem słoni afrykańskich, choć ich przewodniczka mogłaby zaatakować intruza. Słonie podchodzą pod wybieg Marty; przewodniczka i mamutica witają się ze spokojną ciekawością. Gdy brama się otwiera, Marta dołącza do stada i wreszcie zaczyna normalnie jeść.

Nigel wyrusza na misję ratunkową tuż przed wybuchem wulkanu, który zmiótł z powierzchni ziemi lokalne dinozaury. Jego celem jest mikroraptor – stworzenie zagrożone zarówno przez wulkany, jak i ekspansję pierwszych ptaków. W parku przebywa już ponad dwadzieścia cztery zwierzęta; dwa młode tyranozaury nieustannie się prowokują, a falę upałów ciężko znosi mamutica Marta, wciąż pokryta grubą zimową sierścią. Nigel wraz z czteroosobową ekipą przechodzi przez portal. Nad okolicą dominuje dymiący wulkan, w powietrzu czuć siarkę, z gorących źródeł ulatnia się dwutlenek węgla, a ziemią wstrząsa lekkie trzęsienie. Ekipa ucieka na wyższe tereny i dociera do spokojnego jeziora, gdzie pterozaury łowią ryby, muskając taflę wody dolnymi szczękami. Po powrocie do obozu okazuje się, że jakieś zwierzęta zdemolowały sprzęt i ukradły zapasy mięsa, co wywołuje poważny kryzys żywnościowy. W parku zespół ustawia Martę między dwoma jeepami i z dachu jednego z nich strzyże jej futro, by uchronić ją przed przegrzaniem, na co samica reaguje potężnym kichnięciem prosto w obiektyw kamery. W przeszłości cztery osobniki Mei long atakują jednego z członków ekipy – mężczyzna ratuje się, odrzucając plecak z resztkami racji mięsnych, co potwierdza, kto splądrował obóz. Nigel natrafia na incyzozaura, który stroszy pióra, szarżuje na kamerę i brudzi obiektyw śluzem. Zwierzę ma na łapach pióra zbyt krótkie do lotu, co potwierdza teorię, że pierwotnie służyły one do ocieplenia i godowych pokazów, a dopiero później przekształciły się w skrzydła do szybowania. W parku Bob obserwuje ornitomimy i martwi się o jedną samicę, która odłącza się od stada i zaszywa w zaroślach. W tym czasie Nigel wypatruje przez lornetkę mikroraptory podążające za stadem tytanozaurów. Te wielkie roślinożercy przedzierają się przez gęsty las, szukając bezpiecznego miejsca na złożenie jaj i płosząc chmary owadów, którymi żywią się mikroraptory. Nigel próbuje złapać je w sieć za pomocą owadziej przynęty, jednak spłoszone incyzozaury tratują pułapkę. Ekipa wraca do bazy z pustymi rękami. W parku samotna samica ornitomima kładzie się w cieniu; Nigel domyśla się, że szykuje się ona do lęgów. Zespół wraca w przeszłość wyposażony w siatkomiot i miernik dwutlenku węgla. W lesie trafiają na tokujące incyzozaury. W parku badanie USG potwierdza, że ornitomim ma dwa w pełni rozwinięte jajowody z jajami, inaczej niż współczesne ptaki. W tym samym czasie młode tyranozaury zaczynają walczyć i personel musi rozdzielać je armatką wodną, po czym rusza budowa ogrodzenia dzielącego ich wybieg. W prehistorii Nigel podąża śladem tytanozaurów ku wulkanowi i znajduje grupę Mei long śpiących w kotlinie. Gdy próbuje je obudzić, okazuje się, że zabił je bezwonny dwutlenek węgla wydobywający się z ziemi; detektor zaczyna piszczeć i ekipa w popłochu ucieka pod górę. Wyżej odnajdują tytanozaury składające jaja w ziemi ogrzewanej ciepłem wulkanicznym. Wkrótce pojawiają się mikroraptory – Nigel łapie siatkomiotem cztery sztuki. Wtedy dochodzi do potężnej erupcji wulkanu i trzęsienia ziemi. Przerażone tytanozaury wpadają w panikę; Nigel osłania własnym ciałem schwytane mikroraptory przed tratującymi wszystko olbrzymami. Jeden z gadów łamie przednią kończynę. W deszczu popiołu zespół zakłada maski gazowe i pospiesznie uruchamia portal. W ostatniej chwili przez wrota, tuż za ludźmi, przedziera się dziewięć spanikowanych tytanozaurów, wprawiając Boba w całkowite osłupienie. W parku samica ornitomima zaczyna składać jaja, ranny mikroraptor trafia w ręce weterynarza ze złamanym skrzydłem, a tytanozaury... natychmiast pokazują, co sądzą o nowym ogrodzeniu Boba.

Nigel spaceruje z oswojonym gepardem i tłumaczy, że zbytnia ewolucyjna specjalizacja zagroziła temu gatunkowi, podobnie jak mogła doprowadzić do wymarcia smilodona. W parku tytanozaury taranują ogrodzenie i zaczynają swobodnie wędrować w stronę głównej bramy. Bob rusza za nimi traktorem i próbuje zawrócić jednego z gigantów, lecz ten ze wstrętem wypróżnia się tuż przed maską – współczesna roślinność wyraźnie nie służy jego żołądkowi. Przez radio Nigel prosi o klatkę na trzymetrowego ptaka, ale przez hałas silnika Bob słyszy tylko fragment wiadomości i szykuje klatkę na papużkę. Nigel wyrusza przez portal do Ameryki Południowej sprzed miliona lat, gdy koty szablozębne były u szczytu potęgi, a wielkie nielotne ptaki drapieżne (fororaki) powoli wymierały po połączeniu kontynentów. Jadąc jeepem przez stado toksodonów, Nigel obserwuje, jak te masywne roślinożercy zmierzają do wodopoju; zachowują się jak współczesne hipopotamy i okazują się równie niebezpieczne – wielki samiec zmusza Nigela do gwałtownej ucieczki. W parku samica ornitomima składa kolejne jaja, lecz dwa z nich wypadają z gniazda. Suzanne ostrożnie je zabiera do inkubatora nastawionego na 33 stopnie, odpierając demonstracyjne groźby samicy. W przeszłości Nigel jest świadkiem, jak samica smilodona powala toksodona chwytem za gardło, po czym do uczty dołączają jej młode. Gdy zaspokoją głód, do padliny podkrada się fororak, lecz zostaje odpędzony przez innego smilodona i upuszcza wyszarpany kawał mięsa. Korzystając z okazji, Nigel przywiązuje porzucone mięso do liny za jeepem i w brawurowym pościgu wciąga drapieżnego ptaka przez portal wprost do parku. W parku wykluwają się pierwsze małe ornitomimy z gniazda matki – pierwsze dinozaury od 65 milionów lat – jednak jaja z inkubatora wciąż milczą. W kolejną wyprawę Nigel zabiera ekspertkę od wielkich kotów, Sabę Douglas-Hamilton, i oboje przenoszą się do Ameryki Południowej z 10 000 roku p.n.e., kiedy smilodony były na skraju wymarcia z powodu zmian klimatu i braku wielkiej zwierzyny. Saba bada odchody drapieżnika i znajduje w nich kości oraz resztki starej skóry, co świadczy o skrajnym głodzie. Wkrótce natrafia w trawie na martwe kocię, które padło z niedożywienia. Kamera z czujnikiem ruchu rejestruje w nocy samca smilodona, a w dzień badacze obserwują wycieńczoną samicę polującą bezskutecznie na zbyt szybkie jelenie. Samica próbuje karmić drugie, żywe jeszcze kocię, ale nie ma już pokarmu. Zjawia się samiec, grożąc zabiciem młodego, by samica szybciej weszła w ruję. Zespół usypia go strzałem z broni pneumatycznej – zanim lek zadziała, kot atakuje maskę jeepa. W parku dobiega końca budowa przegrody na wybiegu tyranozaurów, dzięki czemu rozdzielone Terence i Matilda przestają sobie zagrażać. W prehistorii ekipa ładuje uśpionego samca na pakę i rusza ratować samicę. Niestety, jej młode nie przeżyło głodu, a skrajnie odwodniona matka jest na skraju śmierci; Saba podaje jej środek usypiający i oboje drapieżniki trafiają do współczesności. W parku z opóźnieniem wykluwają się pisklęta z inkubatora, które natychmiast biorą Boba za swoją matkę i zaczynają za nim dreptać, jedząc mu z ręki. Po dwóch tygodniach dobrej opieki smilodony i fororak odzyskują siły, lecz w parku narasta nowe zagrożenie: Matilda robi się coraz bardziej agresywna.

W parku Bob przenosi dwa oswojone pisklęta ornitomima do pozostałych młodych, ale jeden z nich boleśnie szczypie go w nogę. Na sąsiednich wybiegach mieszkają smilodony – samiec zabiega o względy starszej partnerki, lecz ta kompletnie go ignoruje lub reaguje agresją. Nigel wyrusza na współczesną wyspę Arran, gdzie na nadmorskiej skale odnajduje skamieniały ślad gigantycznej artropleury, opowiadając o tutejszym krajobrazie sprzed trzystu milionów lat. Zostaje jednak pilnie wezwany z powrotem: w parku doszło do dramatu, gdy Matilda sforsowała ogrodzenie i wdarła się na wybieg Terence'a. Samiec zaciekle bronił swojego rewiru, lecz uległ silniejszej siostrze i poturbowany leży na ziemi, tracąc krew z głębokich ran na pysku. Strzał usypiający Boba działa zbyt wolno, więc Nigel wjeżdża jeepem między walczące gady i ściąga na siebie furię Matildy. Zagoniony w gęsty las, musi ratować się ucieczką na drzewo, podczas gdy samica rozrywa dach auta i dopiero po chwili osuwa się pod wpływem leku. Ranny Terence trafia pod opiekę weterynarzy, a Nigel z asystentami rusza przez portal do późnego karbonu na Arran, pokrytego wówczas potężnym lasem węglowym. Zamiast na twardym gruncie, lądują jeepem w głębokim bagnie i zalewają silnik. W gorącym, parnym lesie panuje martwa cisza, przerywana jedynie szumem wiatru i brzęczeniem owadów – nad ich głowami przelatuje olbrzymia meganeura. W parku Terence przechodzi operację u Suzanne, która zszywa jego rany rozpuszczalnymi nićmi, by uniknąć ponownej narkozy przy zdejmowaniu szwów. W przeszłości wysokie, 35-procentowe stężenie tlenu w powietrzu tłumaczy gigantyczne rozmiary bezkręgowców. Nigel wspina się na pięćdziesięciometrowe drzewo widłakowe za pomocą pasów wspinaczkowych i z korony wypatruje polan oraz rozlewisk sprzyjających ważkom. W parku robotnicy stawiają specjalne, hermetyczne insektarium ze śluzami powietrznymi, lecz przechodzący obok tytanozaur bez trudu rozbija głową świeży mur. Bob zauważa, że olbrzymy są niespokojne i domyśla się, że potrzebują gastrolitów – kamieni żołądkowych wspomagających trawienie twardych roślin. W karbonie Nigel brodzi w bagnie i staje twarzą w twarz z trzymetrową artropleurą, która unosi przednią część ciała i grozi potężnymi żuwaczkami; badacz obawia się, że niczym współczesne krocionogi może ona tryskać kwasem cyjanowodorowym. W parku Suzanne stawia smilodonom pale do wspinaczki, chcąc poprawić ich nastrój i zbliżyć je do siebie, a Bob dostarcza tytanozaurom taczkę kamieni. Podczas próby złapania meganeury za pomocą zaadaptowanego pistoletu na wodę z detergentem, coś kąsa Nigela w kostkę w mętnej wodzie. Wieczorem ekipa rozbija obóz, chroniąc się przed ukąszeniami jadowitych stawonogów i rezygnując z bezużytecznych moskitier – komary jeszcze wtedy nie istniały. W nocy przechodzi gwałtowna burza, a w parku badania wykazują u Terence'a początki posocznicy, co zmusza Suzanne do podania ryzykownych dla gadów antybiotyków. W lesie węglowym Nigel przeczesuje ściółkę z lampą UV i znajduje metrowego skorpiona, pulmonoskorpiona, którego pancerz świeci w ciemności. Zwierzę wpełza na posłanie śpiącego asystenta; Nigel chwyta je za nasadę ogona i wynosi poza obóz, samemu zostając uszczypniętym w rękę. Następnego dnia udaje mu się strącić meganeurę do wody roztworem wody z mydłem i złapać ją do siatki, a w bagnie gołymi rękami chwyta śliskiego, zębatego płaza krassigiryna – sprawcę nocnego ukąszenia – którego jednak wypuszcza z braku sprzętu. W parku Suzanne otwiera przejście między smilodonami: drapieżniki powarkują, lecz nie dochodzi do walki. W przeszłości Nigel znajduje kolejnego pulmonoskorpiona w próchniejącym pniu; gdy przekłada go do klatki, pajęczak żądli go w dłoń. Prawdziwe niebezpieczeństwo nadchodzi jednak z innej strony: piorun wywołał pożar, a w bogatej w tlen atmosferze las staje w płomieniach. Ekipa ucieka do unieruchomionego jeepa, niemal potykając się o wielką artropleurę. Nigel postanawia ją uratować – zawijają wija w plandekę, montują portal tuż przed maską auta, a Nigel biegnie do współczesności po linę holowniczą. W parku Bob zaprzęga do liny tytanozaura, wabiąc go taczką kamieni, i wielki dinozaur wyciąga unieruchomiony pojazd z pożaru. Bezkręgowce trafiają do insektarium o podwyższonej zawartości tlenu, obudzone po narkozie pisklę tyranozaura demoluje gabinet weterynaryjny i wraca na swój wybieg, a ukąszony przez skorpiona Nigel dochodzi do siebie bez powikłań. Na koniec Bob z uśmiechem karmi paprociami artropleurę, ciesząc się, że polubił „prawdziwe zwierzę”, a Terence zarykiem wita zachodzące słońce.

Nigel planuje sprowadzić do parku deinozucha – prehistorycznego krewnego aligatora osiągającego dziewięć ton wagi, podczas gdy Bob z mostu linowego karmi krokodyle nilowe i powątpiewa w powodzenie misji. Nigel wyrusza jeepem przez portal do kredowego Teksasu, w okolice dzisiejszego Dallas, rozdzielonego wówczas ciepłym morzem wewnętrznym. Na żwirowej równinie natyka się na młode parazaurolofy, które zostają nagle zaatakowane przez dwa albertozaury. Nigel odstrasza drapieżniki rykiem diesla i ucieka autem przed ich zawrotną pogonią. W parku Bob musi sadzić tysiące młodych drzew dla żarłocznych tytanozaurów, które bezmyślnie tratują nowe sadzonki, a Suzanne musi sztucznie dokarmiać butelką dwa nowo narodzone kocięta smilodona z powodu braku pokarmu u matki. Na wybrzeżu kredowego morza Nigel obserwuje stado parazaurolofów, z którymi próbuje porozumieć się za pomocą wydrążonej muszli, po czym wznosi się na motolotni wśród szybujących nyktozaurów. Nagle z fal wyskakuje potężny deinozuch i porywa jednego z latających gadów, po czym wpływa w głąb rzeki – Nigel rusza za nim pontonem. W parku mamutica Marta próbuje zaopiekować się słoniątkiem, lecz zostaje agresywnie odepchnięta przez przewodniczkę stada i popada w apatię. Na rzece deinozuch atakuje ponton Nigela, wgryzając się w burtę, ale niesmak gumy zmusza go do odwrotu. Nigel dociera do słodkowodnego jeziora, gdzie z ukrycia obserwuje, jak kolejny potwór z impetem wciąga pod wodę pijącego młodego parazaurolofa. Zespół buduje drewnianą palisadę ze ślepym zaułkiem, by zwabić drapieżnika na mięso, lecz w nocy zwierzynę podkradają sprytne troodony. O świcie dochodzi do krwawej potyczki: trzy albertozaury powalają dorosłego roślinożercę, lecz deinozuchy bez trudu odbierają im padlinę. Z braku mięsa Nigel wchodzi do wody i uderzając wiosłem o taflę, sam prowokuje giganta do ataku. Zostaje zagoniony w ślepą aleję z pali, gdzie w ostatniej chwili przeciska się przez wąską szczelinę, a ekipa z trudem powstrzymuje napierającego gada. Za ogrodzeniem rozstawiają portal czasowy, wyrywają pnie jeepem i zmuszają uwięzionego deinozucha do przejścia prosto do przygotowanego w parku jeziora. W tym samym czasie w parku narasta chaos: fororak znowu ucieka z wybiegu, tytanozaury cierpią na biegunkę po współczesnej trawie, a z paki powracającego z przeszłości jeepa wyskakuje przywieziony na gapę troodon. Przerażony Bob traci panowanie nad autem i uderza w tytanozaura, który wpada w panikę i tratując kolejne ogrodzenia, uwalnia stado ornitomimów, fororaka, elasmoterium oraz krwiożerczą Matildę. Zbiegła samica tyranozaura rusza prosto na wybieg słoni, odcina małe cielę i powala je na ziemię. Wtedy niespodziewanie w obronie malucha staje Marta – z furią taranuje drapieżnika ciosami ciosów i głośnym rykiem zmusza go do odwrotu. Nadbiegający Nigel odciąga Matildę od słoni i biegnie ile sił w nogach przez park, z drapieżnikiem tuż za plecami. Gdy mijają jezioro, z wody wystrzeliwuje nowo przybyły deinozuch i kłapie paszczą tuż przed nosem zaskoczonej tyranozaurzycy. Ta chwila wystarcza Nigelowi, by dopaść śluzy portalu i wspiąć się na drabinę w ułamku sekundy przed zatrzaśnięciem się szczęk Matildy na jego butach. Samica zostaje zabezpieczona. Kilka tygodni później, przy wsparciu nowych opiekunów, sytuacja wraca do normy: uciekinierzy są na swoich miejscach, sprytny troodon trafia do klatki pułapki, a wdzięczne stado słoni w pełni akceptuje Martę jako prawowitą członkinię rodziny. W biurze Nigel pochyla się nad mapą, planując kolejną wyprawę przez wrota czasu.