Mushishi

Znawca mushi, Ginko, wyrusza w głąb gór wiedziony plotkami o młodym chłopcu obdarzonym niezwykłym darem – potrafi powoływać do życia nowe formy za pomocą zwykłego pędzla.

Młoda dziewczyna zostaje odizolowana przez rodzinę z obawy przed chorobą, która nie ma znanej przyczyny ani lekarstwa. Ginko przybywa na miejsce w chwili, gdy z powodu lojalności zaraza zaczyna się rozprzestrzeniać.

Wezwany do odległej wioski Ginko trafia w objęcia zimy, która pochłania wszelkie dźwięki.

Ginko wraca do miejsca, w którym już kiedyś był, by sprawdzić, co słychać u człowieka, którego sny zwiastują przyszłość.

Wędrując przez góry w kierunku nadmorskiej wioski, Ginko uświadamia sobie, że jego towarzysze podróży budzą spory niepokój.

Znawca mushi Ginko zakrada się na wyspę niemal całkowicie odciętą od świata. Trafia tam za sprawą młodego chłopca, który każdego dnia musi patrzeć na śmierć swojej przyjaciółki.

Zmuszony do przeczekania ulewy pod dachem, Ginko spotyka człowieka, który goni za tęczą bardziej z rozpaczy niż z nadziei.

Ginko przecina ścieżki z zagubioną duszą, która wyczekuje na brzegu swojej młodej żony, zaginionej kilka lat wcześniej.

W wiecznym poszukiwaniu pożywienia Ginko trafia do wioski cieszącej się obfitością w roku głodu i niedoli.

Przyjaciel Ginko, lekarz, potrzebuje jego pomocy. Podczas jego nieobecności trójka wiejskich dzieci włamała się do szopy i natrafiła na śmiertelnie niebezpieczny artefakt: kamień do rozcierania tuszu.

Ginko wyrusza na poszukiwania innego znawcy mushi, który jest strażnikiem góry sąsiadującej z wioską.

Tragedia na zboczu góry pozostawia młodego chłopca samemu sobie, aż z pomocą przychodzi mu znawczyni mushi, Nui.

Ginko wyrusza do odległej wioski, wezwany błagalnym listem.

Podczas odpoczynku w bambusowym lesie do Ginko dołącza mężczyzna, który od kilku lat błąka się w jego mrocznych gęstwinach.

Szukając schronienia przed śnieżycą, znawca mushi Ginko zostaje wciągnięty w powracającą co roku tajemnicę chłopca, który zapada w sen zimowy.

W mroku nocy Ginko natrafia na mushi, który karmi się wspomnieniami, a najbardziej pożąda tego, co najcenniejsze.

Tajemnicza, urywana wiadomość sprawia, że Ginko wyrusza do jej źródła – smutnej istoty resztkami sił trzymającej się życia i złudnej nadziei.

Ginko podąża śladem rzemieślnika uciekającego do domu, prowadzony przez obraz ożywiony obecnością mushi.

Ginko odnajduje i sprowadza z powrotem młodą kobietę uwięzioną w cienistym świecie mushi.

Rodzina słynąca z dwóch rzeczy: potężnego archiwum zapisków znawców mushi oraz czarnego znamienia – klątwy przekazywanej z pokolenia na pokolenie.

Ginko musi przekonać rodziców mushi podszywającego się pod ich dziecko, by położyli kres jego krótkiemu życiu.

Ginko przybywa na wyspę, by zbadać legendę o uminaoshi – ludziach, którzy zmarli i narodzili się na nowo.

Wędrówka Ginko zbacza z toru, gdy natrafia on na dziwny dźwięk niosący się echem po skutych lodem górach.

Pogłoski o nowym gatunku mushi skłaniają Ginko do odwiedzenia innego mistrza, który bada to odkrycie już od pewnego czasu.

Ginko spotyka wędrowca zupełnie innego pokroju – uliczną artystkę, która śpiewa przejmujące pieśni o mushi.

Na zboczu niezwykłej góry spotyka się trzech chłopców, z których każdego czeka inna droga: Taku z Gór, Isazu z ludu Watari i Ginko od Mushi?

Kouki – płynący głęboko pod ziemią strumień światła, źródło wszelkiego życia. Gdy człowiek nieświadomy jego wpływu na żywe istoty zaczyna przy nim manipulować, mushi-shi musi wkroczyć do akcji, zanim dojdzie do nieodwracalnych skutków.

Gdy dziewczynka przykłada do ucha muszlę morską, nagle rozlega się ptasi śpiew. W wiosce rybackiej, która wciąż nie podniosła się po tragedii sprzed lat, pojawia się dziwne mushi zwiastujące nieszczęście. Jaki zły los spadnie na mieszkańców?

Wokół niego nieustannie prószy śnieg. Choć mężczyzna jest zupełnie niewrażliwy na siarczysty mróz, dręczy go palące wspomnienie zimy spędzonej z młodszą siostrą.

Myśliwy przemierza nocą góry bez narzędzi swojego fachu. Istota, która bawi się życiem, a potem je gasi, to kruchy byt zawieszony między światem ludzi a mushi.

Kto – lub co – odbija się w tafli wody? Gdy granica między jawą a ułudą zaciera się, tylko ten, kto żyje w tym świecie, może zadecydować o swoim dalszym istnieniu.

Niezliczone kwiaty pokrywające gałęzie drzew tworzą zachwycający obraz ukazujący piękno wiosny. Ci, którzy bez pamięci pożądają tego widoku, w końcu złamią tabu. Dla kogo kwitną te ulotne kwiaty?

Kobieta wędruje dalej przez świat, przepowiadając nadejście deszczu. Każda kropla spadająca z bezchmurnego, błękitnego nieba przypomina jej o niezwykłym losie, którego nie zmyją żadne łzy.

Statek z pełnymi żaglami sunie po spokojnym morzu. Chłopiec potrafiący władać mushi i przywoływać wiatr musi odnaleźć własną drogę, by dojrzeć horyzont we własnym wnętrzu.

Pośród zimowego śniegu rozciąga się dolina pełna zieleni i gotowa do zbiorów. Mężczyzna haruje bez potrzeby snu, jakby chciał odkupić winy. Pracuje na utrzymanie rodziny i dla swojego rodu...

Góra nie chce powitać wiosny. Śnieg wciąż prószy, a zwierzęta trwają w uśpieniu. Taka jest wola władcy góry... jakby sam czekał na śmierć.

Po spotkaniu z Nui, a jeszcze zanim został mushishi, młody Ginko tułał się po świecie ze względu na swoją przypadłość przyciągania mushi. W pewnym momencie trafił pod opiekę mushishi imieniem Suguro na ziemiach umierającego Władcy Góry. Ginko zastanawia się nad swoim miejscem w świecie i w porządku natury, podczas gdy Suguro martwi się, że nowy Władca Góry wciąż się nie objawił.

Gdy mężczyzna czuje nocą zapach kwiatów, ogarnia go niepokojące, a zarazem dziwnie znajome uczucie. Jako starzec wędrujący przez las natrafia na tunel i czuje nieodpartą pokusę, by do niego wejść. Idąc przed siebie, wspomina najważniejsze chwile ze swojego życia, lecz o czymś najwyraźniej nie potrafi sobie przypomnieć. Być może wizyta podróżnego szukającego schronienia w deszczowy dzień przed wieloma laty pomoże rozwikłać tę dręczącą go zagadkę.

Zmierzch – niepewna pora, która nie jest ani dniem, ani nocą. Gdy przetną się dwa długie cienie, mrok przebudzi się z długiego uśpienia.

Na tym świecie istnieją ścieżki, o których ludzie nie mają pojęcia. Czasami człowiek może skierować nimi swoje myśli wprost do kogoś innego i dzielić z nim te same odczucia.

Zagubiony chłopiec szuka pocieszenia, lecz niebiosa oferują jedynie cień nieosiągalnego uczucia. Człowiek potrafi jednak dostroić się do tego, co wykracza poza pięć zmysłów – do blasku życia, do światła, które bije od wewnątrz.

Niezliczone gwiazdy zdobią samotny skrawek skądinąd smoliście czarnego nieba nad jej głową. Dziewczyna spogląda w to niesamowite niebo i na znajome światło.

Spragniony wody i przez nią omamiony chłopiec idzie dalej przez życie, jakby był zagubiony lub odpowiadał na odległe wspomnienie z łona matki...

Płonne nadzieje i niewysłuchane emocje sprawiają, że człowiek zaczyna wypatrywać znaków, które poprowadzą go przez dławiący mrok, nie do rozproszenia nawet przez błyskawicę.

Śmierć czepia się wszystkiego i rozrasta, a to, co powinno pozostać w ziemi, zaczyna wypełzać na powierzchnię.

Jedyne miejsce, które oparło się upływowi czasu, ale zjawili się tu ludzie. Wspomnienia jednak nie przepadły.