Kujima: Why Sing, When You Can Warble?

Pewnego jesiennego dnia, wracając ze szkoły, Shin spotyka dziwne stworzenie szukające monet pod automatem z napojami. Istota twierdzi, że pochodzi z Rosji, przedstawia się jako Kujima i mówi, że chce zjeść pyszne japońskie jedzenie. Shin zabiera Kujimę do domu i po raz pierwszy w życiu robi tamagoyaki (japoński omlet zwijany).

Podczas gdy Arata idzie do szkoły, a Miyoshi i Masaomi wychodzą do pracy, Kujima zostaje w domu. Odpoczywa w salonie i czyta słownik przysłów aż do pory obiadu, kiedy to próbuje zrobić yakisobę, ale niezbyt mu to wychodzi. Widząc zmagania Kujimy, Ei zaczyna opisywać sytuację przysłowiami...?

Makoto, przyjaciółka Shina z dzieciństwa, przychodzi do domu rodziny Kouda. Mówi, że przyszła zobaczyć Kujimę, ale wbrew jej oczekiwaniom Kujima przemawia donośnym, ludzkim głosem, przez co dziewczyna wątpi, czy to naprawdę ptak. W międzyczasie Kujima zaczyna też rzucać po rosyjsku słowa, które brzmią, jakby szukał zaczepki. Shin wkracza jako mediator i próbuje nakłonić ich do uściśnięcia sobie dłoni i zgody.

Wspominając swoje życie z Maximem, Kujima zaczyna tęsknić za domem i mówi, że chce wrócić do Rosji. Shin rozumie jej uczucia, wyjaśnia sytuację Miyoshi i Masaomiemu, a rodzina postanawia pożegnać Kujimę. W dniu wyjazdu Ei dziękuje Kujimie. Tymczasem Shin żałuje, że powiedział Kujimie, że może wrócić do domu…

W salonie rodziny Kouda staje kotatsu (ogrzewany stół). Kujima, kompletnie nim zauroczony, spędza pod nim większość dni i przez to mocno przybiera na wadze. W międzyczasie Arata, który od przybycia Kujimy tylko się obijał zamiast uczyć, w końcu ponosi konsekwencje na egzaminach końcowych, zdobywając zaledwie 38 punktów. Postanawia zaprosić Makoto na wspólną naukę.

Przez trzy dni noworocznej przerwy wszyscy z rodziny Kouda, poza Ei, pojechali do dziadków od strony ojca. Kujima cieszył się końcówką roku na wsi, spacerując po górach i jedząc sylwestrowy makaron soba, po czym pożyczył telefon od Shina, by zadzwonić do Ei. Następnego dnia Kujima zakrztusił się kawałkiem mochi, który podkradał podczas jego przygotowywania. Wtedy właśnie pojawiła się ciotka Shina, Ruiko.

Shin uświadamia sobie, że zostawił w klasie zadanie domowe na ferie zimowe, więc postanawia zabrać ze sobą Kujimę, aby je odebrać. Żeby nie wzbudzać podejrzeń, Shin przebiera Kujimę w maskę konia i garnitur, po czym bez przeszkód osiągają cel. Jednak w drodze powrotnej przypadkowo natykają się na nauczyciela...!?

W miarę jak zbliża się ogólnokrajowy egzamin wstępny na studia, Ei ciągle wzdycha i wydaje się rozkojarzona. Arata się o nią martwi, ale Ei wraca do siebie po kłótni z Kujimą. Kilka dni po zakończeniu egzaminów Kujima zwierza się Aracie, mówiąc: „Ei ma ostatnio straszną minę”.

Kiedy Shin się obudził, na dworze leżał śnieg, a cała okolica była przykryta białym puchem. Widząc podekscytowanie Kujimy, Shin pokazał mu japońskie zabawy na śniegu. W tym samym czasie okazało się, że Ei oblała wszystkie egzaminy wstępne na prywatne uniwersytety. W rodzinie zapanował niepokój, a Shin pożałował, że tak marudził Kujimie. Shin poszedł przeprosić Ei, ale…

Nadszedł dzień ogłoszenia wyników rekrutacji na wymarzoną uczelnię Ei. Dziewczyna nie mogła znaleźć sobie miejsca i nie była w stanie sprawdzić wyników. Kujima zaoferował, że sprawdzi je za nią, ale Ei odmówiła, zbierając się na odwagę, by stawić czoła prawdzie. W tym samym czasie Arata, nie mogąc doczekać się wieści, popędził do domu zaraz po lekcjach. Kiedy wszedł do środka, zobaczył Kujimę tańczącego z gracją balet w salonie.

Nadeszła wiosna, a Arata uświadamia sobie, że zbliża się czas pożegnania z Kujimą. Zmartwiona smutkiem Araty Makoto przychodzi w odwiedziny do rodziny Kouda. Proponuje, żeby wybrali się razem w góry na oglądanie kwitnących wiśni, ale Arata jest niechętny i próbuje odmówić. Makoto jednak niemal siłą wyciąga Aratę i Kujimę z domu.

W końcu nadszedł dzień wyjazdu Kujimy. Shin schował futon, Ei i Masaomi uczyli Kujimę origami, a Miyoshi przygotowała kulki ryżowe; każdy z członków rodziny Kouda po swojemu szykował się do pożegnania. I wreszcie nadeszła ta chwila. Do Kujimy, który miał łzy w oczach, Shin powiedział: „Rozstajemy się tylko na pół roku” oraz „Pół roku zleci w mgnieniu oka”.