Cztery ręce, dwie sonaty

Kang Pi-o uchodzi w szkole za niezrównany talent – dopóki nie poznaje tajemniczego Choi Jeong-yo i nie uświadamia sobie, że wreszcie trafił na godnego siebie rywala.

Gdy Jeong-yo trafia do jego klasy, zgorzkniały Pi-o trzyma się na dystans. Kiedy jednak obaj dostają zadanie zagrania wspólnego występu, Pi-o zaczyna powoli topnieć.

Gdy tuż przed wspólnym występem dochodzi do kryzysu, Pi-o improwizuje rozwiązanie – po czym zaczyna żałować, gdy umiejętności Jeong-yo przyćmiewają jego własne.

Podczas gdy Pi-o jest zdeterminowany, by odzyskać miłość do muzyki, Jeong-yo pokazuje mu, jak czerpać radość z gry na fortepianie. Rodzinne kłopoty Jeong-yo dają o sobie znać.

Chcąc się wykazać, Pi-o bierze udział w Międzynarodowym Konkursie Harmonie w Pradze i prosi Jeong-yo, by też dołączył. Obsesyjne ćwiczenia dają się Pi-o we znaki.

Lata później Pi-o odnosi sukcesy i cieszy się światową sławą – ale jest nieszczęśliwy. Hong Jae-in próbuje wyznać mu swoje uczucia. Pi-o gorączkowo szuka wieści o Jeong-yo.

Pi-o tkwi w głębokim dołku i nie potrafi sam przezwyciężyć swoich lęków. Jakiś czas później znajoma twarz proponuje mu wspólny występ.

Pi-o mierzy się z rosnącą presją, by zagrać wspólny koncert, ale jego problemy z grą na fortepianie tylko się pogłębiają. Jeong-yo w końcu wkracza, by mu pomóc.

Pi-o poznaje szokującą prawdę o porwaniu Jeong-yo. Jeong-yo prosi Pi-o o pomoc z utworem na fortepian, ale jego szorstkie słowa wytrącają Pi-o z równowagi.

Pi-o uświadamia sobie, że Jeong-yo ukrywał wielki sekret. Gdy wszystko wychodzi na jaw, Jeong-yo staje się jeszcze bardziej bezwzględny, a Pi-o pogrąża się w coraz większej rozpaczy.

Gdy rozpoczyna się koncert z okazji 80-lecia Korean Symphony, Jeong-yo i Pi-o stają w punkcie zwrotnym – ale po zakończeniu występu na scenie zostaje tylko jeden z nich.

Po bolesnych stratach Pi-o rozważa porzucenie muzyki, ale Jeong-yo dzieli się swoimi ostatnimi uczuciami, gdy rozpoczyna się ich finałowy występ na cztery ręce.