Wszyscy umrą, a ja nie

Szybko jednak okazuje się, że młodzieńcza lojalność nie wytrzymuje próby presji rówieśniczej. Kłopoty z nauczycielami, ucieczka z domu i groźba odwołania potańcówki prowadzą do konfliktów oraz zdrady wzajemnego zaufania. Sobotnia noc przynosi serię gorzkich doświadczeń, w tym przemoc, zawód miłosny i upokorzenie, brutalnie weryfikując wyobrażenia dziewcząt o dorosłym życiu.

Film jest debiutem fabularnym reżyserki Waleriji Gaj Giermaniki, wywodzącej się z kina dokumentalnego. Zastosowanie surowych zdjęć kręconych kamerą z ręki nadaje całości paradokumentalny charakter, potęgując poczucie autentyzmu i dusznej atmosfery rosyjskich blokowisk.