Słońce w sieci

Fabuła rozwija się dwutorowo. Podczas gdy Fajolo odkrywa tajemnice rodziny dziewczyny w wiejskim gospodarstwie jej dziadka, Bela mierzy się z napiętą sytuacją domową w Bratysławie, naznaczoną niewiernością ojca i bezradnością niewidomej matki. Reżyser kreśli intymny obraz młodzieńczego buntu, alienacji oraz powolnego rozpadu więzi międzyludzkich, unikając przy tym schematów socrealizmu.

Obraz wyreżyserowany przez Štefana Uhera z czarno-białymi zdjęciami Stanislava Szomolányiego i muzyką Ilji Zeljenki zapisał się w historii kina jako dzieło fundatorskie dla czechosłowackiej Nowej Fali, wprowadzające do tamtejszej kinematografii poetykę cinéma-vérité.