Prawdziwy koniec wielkiej wojny

Cały jej świat wali się w gruzy, gdy Juliusz nieoczekiwanie wraca. Jest wyniszczonym wrakiem człowieka, okaleczonym fizycznie i nieustannie dręczonym przez obozowe koszmary. Opieka nad mężem, początkowo podyktowana litością i poczuciem obowiązku, szybko staje się źródłem głębokich rozterek. Róża i jej nowy partner stają przed bolesnym dylematem, wiedząc, że Juliusz nie zniósłby kolejnej krzywdy.

Kameralny dramat psychologiczny wyreżyserował Jerzy Kawalerowicz na podstawie opowiadania Jerzego Zawieyskiego. Obraz skupia się na psychicznych ranach wojennych, które nie pozwalają bohaterom na rozpoczęcie nowego rozdziału.