Nikt nie woła

Próba zbudowania normalnego życia okazuje się jednak krucha, gdy w okolicy zjawia się dawny towarzysz z konspiracji, a zagrożenie zdemaskowaniem staje się realne. Obraz wyróżnia się powolnym rytmem, nastrojowością oraz wyrazistą stroną wizualną. Zamiast tradycyjnej fabuły sensacyjnej twórcy skupili się na wewnętrznych rozterkach bohaterów, ich wyobcowaniu i rodzącej się powoli intymności pośród powojennego chaosu.

Reżyser Kazimierz Kutz oparł scenariusz na motywach powieści Józefa Hena, a za malarskie, czarno-białe kadry odpowiadał Jerzy Wójcik. Dzieło, pomyślane jako polemika ze słynnym „Popiołem i diamentem” Andrzeja Wajdy, początkowo spotkało się z chłodnym przyjęciem rodzimej krytyki, by po latach zyskać miano prekursorskiego klasyka polskiego modernizmu.