Perłowy guzik

Narracja splata ze sobą losy rdzennych ludów południa zniszczonych przez kolonializm oraz więźniów politycznych reżimu Augusto Pinocheta, których ciała zrzucano do morza obciążone szynami kolejowymi. Tytułowy guzik staje się symbolem utraconych istnień – od tubylca wywiezionego do Anglii po ślad na dnie oceanu odnaleziony po latach śledztwa. Film łączy intymne wspomnienia, wypowiedzi ostatnich żyjących świadków dawnych kultur i artystyczne mapy.

Obraz stanowi część dokumentalnego cyklu Guzmána poświęconego pamięci historycznej. Produkcja zdobyła uznanie na 65. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, gdzie uhonorowano ją Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszy scenariusz.