Najpiękniejsza

Codzienność upływa im na zmaganiach z narastającym zmęczeniem, urazami i problemami zdrowotnymi, które dziewczęta starają się ukrywać przed przełożonymi w obawie przed odesłaniem do domu. Lojalność wobec ojczyzny zderza się z osobistymi dramatami robotnic, gdy mimo wieści o chorobie i śmierci matki Watanabe decyduje się nie opuszczać stanowiska pracy, traktując każde uchybienie jako zagrożenie dla walczących na froncie żołnierzy.

Ten wczesny dramat wojenny wyreżyserował Akira Kurosawa, tworząc utwór łączący ramy ówczesnej propagandy z paradokumentalną obserwacją fabrycznego trudu i psychicznych kosztów ponoszonych przez jednostki.