Vita da Carlo

Rzym potrzebuje wykształconego burmistrza, który zna miasto i kocha je tak, jak kochają je rzymianie – a kto nada się lepiej niż Carlo Verdone? Signoretti, przewodniczący regionu Lacjum, proponuje Verdone start w wyborach na burmistrza Rzymu. Carlo obiecuje to przemyśleć, ale w wyniku zbiegu okoliczności wieść dociera do uszu Roberto D'Agostino... który bezlitośnie ją upublicznia.

Rosa, rzeczniczka prasowa Carla, próbuje zdementować plotki o jego starcie w wyborach. Partia publikuje jednak tweeta ogłaszającego jego kandydaturę i sprawa staje się jawna. Pełen wątpliwości Carlo podczas jednego ze swoich nocnych spacerów spotyka Alessandro Habera, który w oparach alkoholu przypomina mu o tym, co najważniejsze: o sztuce.

Na wystawie swojego przyjaciela Antonello Vendittiego Carlo kłóci się z synem Giovannim, który zarzuca mu, że nie potrafi nikomu odmówić. I rzeczywiście, Carlo nie tylko nie umie podjąć decyzji w sprawie startu na burmistrza, ale nie potrafi też pozbyć się Chicco, chłopaka swojej córki, ani uciąć kontaktu z Erminią, śmiertelnie chorą kobietą, która zadręcza go wiadomościami i telefonami.

Carlo i Max chcą pojechać na stadion na mecz Romy, ale po drodze kierowca kłóci się przez telefon z kochanką i uderza w kontenery na śmieci. Carlo i Max muszą oglądać mecz ze szpitala, próbując jednocześnie oczyścić się z zarzutów na policji, która – pod naciskiem rzekomej ofiary – podejrzewa, że to oni spowodowali wypadek.

Pierwszą randkę Carla z farmaceutką Annalisą przerywa Sofia, dziewczyna szukająca tabletki „dzień po”. Carlo zdobywa tabletkę z pomocą Virgilio (Rocco Papaleo), dzięki czemu wreszcie udaje mu się dokończyć wieczór – choć zupełnie inaczej, niż to sobie wyobrażał.

Po aferze śmieciowej burmistrz podaje się do dymisji i szykują się przedterminowe wybory. Carlo nie może już grać na zwłokę, a dziennikarze nie dają mu spokoju: nakręcić film czy wystartować? Aby odnaleźć spokój, Carlo chroni się w klasztorze, gdzie niespodziewanie spotyka Morgana, muzyka pogrążonego w depresji po tym, jak padł ofiarą ghostingu.

Carlo, po spotkaniu z nieodpowiedzialnym ojcem Chicco, postanawia przygarnąć chłopaka pod swój dach i wspólnie przygotowują przemówienie do zbliżającej się debaty telewizyjnej z posłanką Elide Santucci. Carlo deklasuje rywalkę, a słupki poparcia idą w górę. Ale czy naprawdę tego właśnie chce?

Carlo jest zmuszony pojechać na diamentowe gody rodziców swojej byłej żony, którzy nie mają pojęcia o ich rozstaniu sprzed dziesięciu lat. Po powrocie do Rzymu odwiedza go Max, który przeżywa kryzys po tym, jak zostawiła go żona. Mimo wszystko Carlo zbiera się na odwagę i wyznaje uczucia Annalisie.

Teraz, gdy małżeństwo Annalisy dobiegło końca, dla Carla pojawia się nadzieja. Szansa na miłość czeka też jego syna Giovanniego, który na imprezie poznaje czarującą Giorgię. Carlo ostatecznie decyduje się potraktować swoją kandydaturę na burmistrza poważnie, zwłaszcza gdy po udaremnieniu próby samobójczej w Koloseum jego popularność sięga zenitu. Rzym jest gotowy, ale czy on też?

Pasmo sukcesów i popularność aktora zostają gwałtownie przerwane: żart Carla na temat Tottiego wywołuje lawinę krytyki i doprowadza go do załamania. Jakby tego było mało, Carla rzuca też Annalisa, która postanowiła wrócić do męża. Wykorzystany i zdradzony Carlo cieszy się jedynie z powrotu Maddaleny z Londynu.