Kroniki młodego Indiany Jonesa

Profesor Indiana Jones uczy dwóch młodych chłopców doceniać historię sztuki podczas wizyty w muzeum, wspominając swoją młodość. Opowiada im, jak w 1908 roku jego ojciec, Henry Jones senior, został zaproszony na cykl wykładów na całym świecie i zabierając ze sobą żonę oraz syna, poprosił swoją dawną korepetytorkę, Helen Seymour, by uczyła młodego Henry'ego juniora w trakcie podróży. Podczas pierwszego przystanku w Kairze w Egipcie, Junior, który woli, by mówić do niego „Indy”, oraz panna Seymour zostali zaproszeni na wykopaliska archeologiczne przez innego jej byłego ucznia, T.E. Lawrence'a (który woli imię „Ned”). Podczas gdy pierwsza część skupia się na Egipcie z 1908 roku, druga przenosi się do Meksyku w roku 1916, gdzie Indiana Jones i jego kuzyn Frank wyruszają na południe od granicy z Nowym Meksykiem w poszukiwaniu wrażeń. Indy miał jednak na myśli coś zupełnie innego niż znalezienie się w otoczeniu ludzi Pancho Villi i wyrok śmierci!

Podczas spotkania ze swoim doradcą finansowym doktor Indiana Jones wspomina wielką miłość swojego życia, Vicky Prentiss. Poznał ją w Londynie w 1916 roku, gdy pracowała jako konduktorka w autobusie, a on próbował poderwać inną kobietę (ściślej mówiąc, wojenną wdowę). Indy i Remy właśnie przyjechali, aby zaciągnąć się do belgijskiej armii, i czekali na wysłanie na szkolenie do Hawru.

Profesor Indiana Jones odwiedza Metropolitan Foundation for Educational Quality, gdzie odbywa się doroczna charytatywna aukcja tenisówek celebrytów połączona z kolacją. Zaczawia zabawiać snobistyczne towarzystwo przy swoim stoliku, wspominając safari w Brytyjskiej Afryce Wschodniej z 1909 roku. Wtedy to Indy zawziął się, by odnaleźć baśniowego oryksa szablorogiego dla byłego prezydenta USA, Teddy'ego Roosevelta. Zaprzyjaźnił się z Meto, masajskim chłopcem w swoim wieku. Mimo bariery językowej udaje im się ustalić, gdzie szukać ostatniego ocalałego oryksa.

Stary Indiana Jones prawi w samolocie kazanie siedzącemu obok niego tak zwanemu „piratowi z Wall Street” na temat koszmaru pierwszej wojny światowej. Mężczyzna przypomina staremu Indy'emu generałów, którzy bez mrugnięcia okiem posyłali setki młodych ludzi na rzeź w okopach w każdej bitwie. Samemu Indy'emu udało się zdobyć posadę gońca, podczas gdy jego przyjaciel Remy wylądował w szpitalu, z rozkazem natychmiastowego powrotu na front, gdy tylko rany się zagoją. Podczas misji zwiadowczej Indy dowiedział się, że Niemcy sprowadzają dwie Grube Berty – gigantyczne haubice, które mają zostać użyte pod Verdun.

W poczekalni szpitala profesor Indiana Jones wspomina wstrząsające chwile z pobytu w Afryce w grudniu 1916 roku. Indy awansował na kapitana i otrzymał rozkaz przeprawy przez dżunglę wraz z Remym i kapitanem Boucherem, by odebrać transport broni. Po drodze jego sierżant z plemienia Ubangi, Barthelemy, wbrew rozkazom Bouchera przygarnął jedyne ocalałe z dotkniętej zarazą wioski dziecko.

Opatrując użądlenie pszczoły w palec u nogi, stary Indy wspomina czas spędzony w szpitalu polowym Alberta Schweitzera w dżungli w Afryce podczas Wielkiej Wojny. Schweitzer i jego sanitariusze odnaleźli bliskich śmierci Indy'ego i jego towarzyszy, gdy ci próbowali przetransportować ładunek broni przez Kongo. Indy z początku opierał się leczeniu przez Niemca, jednak wkrótce zdał sobie sprawę, że Schweitzera nie interesuje wojna, a jedynie ratowanie ludzkiego życia wbrew wszelkim przeciwnościom.

Stary Indy przez pomyłkę wrzucił do skrzynki niewłaściwą paczkę i próbuje ją wyciągnąć, za co gani go pracownica poczty. Zaczyna opowiadać jej o tym, jak poprzednim razem miał tak wielkie kłopoty z dostarczeniem przesyłki podczas Wielkiej Wojny. Działając pod nazwiskiem Henri Defence, Indiana Jones był szpiegiem w belgijskiej armii. Musiał bezpiecznie odeskortować dwóch austriackich książąt do ich rodziny, aby ich kraj mógł rozpocząć rozmowy o separatystycznym pokoju i pozbawić Niemcy ich najsilniejszego sojusznika.

Stary Indiana Jones upomina nieokrzesanego młodzieńca w ciastkarni i opowiada mu o piekle, przez jakie przeszedł, będąc w jego wieku. W sierpniu 1916 roku Jones zaciągnął się do belgijskiej armii, by walczyć w Wielkiej Wojnie. Po tym, jak wszyscy dowódcy zginęli w walce we Flandrii, kapral „Henri Defense” (pseudonim Indy'ego) zostaje na czele niedobitków 9. Belgijskiego Pułku Piechoty. Zostają oni przydzieleni do francuskiej 14. Kompanii i rzuceni w wir bitwy nad Sommą.

Stary Indy zostaje aresztowany za napaść na młodego mężczyznę i trafia do zatłoczonej celi. Natychmiast zaczyna planować ucieczkę – dokładnie tak samo, jak w 1916 roku, gdy trafił do niemieckiej niewoli nad Sommą. Po udziale w próbie ucieczki już pierwszego dnia w obozie, młody Indy został przeniesiony do więzienia o zaostrzonym rygorze w Dunsterstadt nad Dunajem.

Profesor Indiana Jones ma właśnie wygłosić wykład dla Pensylwańskiego Towarzystwa Historycznego, gdy problem ze statywem mikrofonowym skłania go do wspomnień o katastrofalnej misji szpiegowskiej z maja 1917 roku. Jones dołączył wtedy do międzynarodowego tria szpiegów knujących przeciwko niemieckim rywalom w neutralnej Barcelonie. Gdy jego stary znajomy Pablo Picasso pomógł mu zdobyć pracę w zespole Ballets Russes Siergieja Diagilewa, Indy obmyślił plan sfałszowania listu miłosnego niemieckiego attaché kulturalnego, by sprawić wrażenie, że ten ma romans z hrabiną Toledo.

Wyoming, 1950 rok. Indiana Jones i jego przyjaciel Grey Cloud odzyskują świętą fajkę ceremonialną i lądują w zasypanej śniegiem chacie. Gdy Jones znajduje saksofon sopranowy, wracają wspomnienia z czasów studiów w Chicago w 1920 roku. Indy pracował wtedy jako kelner w lokalu Colosimo's i miał bzika na punkcie jazzu. Udało mu się zaprzyjaźnić z Sidneyem Bechetem, który zachęcał go do ćwiczeń na saksofonie sopranowym. Jednak gdy Colosimo został zamordowany na progu własnej restauracji, Indy dał się wciągnąć w śledztwo u boku swojego współlokatora Eliota Nessa i młodego reportera Ernesta Hemingwaya.

Na stacji benzynowej stary Indy spotyka faceta kierującego monster truckiem na największych kołach, jakie w życiu widział. Przypomina sobie własne nastoletnie marzenie o przyjechaniu na bal maturalny w 1916 roku najbardziej odjazdowym autem: Bugatti należącym do ojca jego ówczesnej dziewczyny, Edwarda Stratemeyera. Próbując naprawić silnik, Indy i Nancy pomogli rozwikłać sprawę kradzieży w laboratorium Thomasa Edisona. Okazało się, że na nowy silnik elektryczny Edisona polowali niemieccy szpiedzy.

Profesor Indiana Jones zwraca uwagę kustoszowi muzeum, że zdjęcie z rewolucji rosyjskiej ma błędny podpis. Wie to na pewno, bo sam tam był. Pracując jako tłumacz we francuskiej ambasadzie w Piotrogrodzie, Indy zaprzyjaźnił się z grupą młodych bolszewickich studentów. W dniu jego osiemnastych urodzin zabrali go na przemówienie samego Lenina. Niestety płomienne słowa popchnęły ich do przedwczesnej próby wzniecenia rewolucji.

Indiana Jones spieszy się na broadwayowski spektakl i opowiada zrzędliwej taksówkarce o swoich doświadczeniach z pracy za kulisami rewii George White's Scandals w 1920 roku. W ciągu zaledwie trzech dni Indy zdołał zawrócić w głowie trzem dziewczynom: piosenkarce Peggy, poetce Kate i bywalczyni salonów Glorii. Pod teatrem stary Indy nie ma czasu dokończyć opowieści kierowczyni, więc kontynuuje ją podczas dyskusji z krytykiem teatralnym o trudach szarych ludzi walczących o wystawienie spektaklu.

Stary Indy dobrowolnie idzie do psychiatry, by udowodnić, że wciąż potrafi o siebie zadbać (po tym, jak utknął na drzewie, ratując kota). Na miejscu wspomina spotkanie z Zygmuntem Freudem, Carlem Jungiem i Alfredem Adlerem w Wiedniu w 1908 roku. Cała trójka przyjechała tam na pierwszy na świecie kongres psychoanalityczny. Młody Indy radził się ich, jak poradzić sobie ze swoim pierwszym zauroczeniem – księżniczką Sophie z Austrii, córką arcyksięcia Franciszka Ferdynanda.

Stary Indy sprząta miejsce parkingowe sprzed nosa dwóm kłócącym się kierowcom, po czym zaczyna prawić im morały o lekcji, którą odebrał we włoskich Alpach podczas Wielkiej Wojny. Działając jako szpieg przerzucający austriackich dezerterów na stronę aliantów, Indy w wolnym czasie starał się o względy pięknej Włoszki imieniem Guiletta. O serce dziewczyny rywalizował jednak z innym mężczyzną. Wraz z kierowcą ambulansu Ernestem Hemingwayem Indy uknuł plan zdruzgotania konkurencji poprzez obsypywanie Guiletty prezentami i komplementami.

Listopad 1916 roku. Indiana Jones i Remy Baudouin załatwiają sobie przeniesienie z europejskich okopów na afrykańskie równiny. Na miejscu obaj otrzymują awans na stopień porucznika armii belgijskiej. W wyniku pomyłki wsiadają w zły pociąg i lądują w Moshi. Zdesperowani, by dotrzeć do swojej jednostki nad Jeziorem Wiktorii, natykają się na 25. Pułk Królewskich Fizylierów – oddział zrzędliwych weteranów dowodzony przez dawnego znajomego Indy'ego, Fredericka Selousa. Pobieżna znajomość kolei i biegły niemiecki Indy'ego spadają fizylierom z nieba, gdyż ci szykują się do misji odnalezienia i zniszczenia pociągu-widma wiozącego gigantyczne niemieckie działo artyleryjskie. Po wykonaniu zadania Selous podstępem wciąga Indy'ego i Remy'ego w kolejną awanturę, której celem jest schwytanie niemieckiego stratega, pułkownika Von Lettow-Vorbecka.

Choć córka mówi mu, że czas na herbatkę dla dziadków w szkole Lucy, stary Indy woli oglądać swoją telenowelę i opowiedzieć jej o pobycie w Irlandii w okolicach powstania wielkanocnego w 1916 roku. Wraz z Remym właśnie wrócili z Meksyku i pracowali na zmywaku oraz jako kelnerzy, by zarobić na bilet do Londynu. Indy próbował zaimponować dziewczynie o imieniu Maggie, która uznała, że skoro jest Amerykaninem, to na pewno śpi na forsie.

Profesor Indiana Jones bierze udział w licytacji obrazu Degasa „Kobieta przy toalecie”, twierdząc, że to dzieło ma dla niego bezcenną wartość. Wyjaśnia, jak w 1908 roku w Paryżu wplątał się w spór między Degasem a młodym Pablo Picassem. Będąc na miejscu, Indy zaprzyjaźnił się z małym Amerykaninem Normanem Rockwellem i razem zaczęli zgłębiać tajniki sztuki współczesnej.

Podczas obiadu z okazji Święta Dziękczynienia profesor Indiana Jones zabawia prawnuki wspomnieniami ze swojej wyprawy do Chin w czasach dzieciństwa. Gdy jego ojciec pracował z chińskim tłumaczem Yen Fu, mały Indy, jego mama oraz korepetytorka zwiedzali okolicę z przewodnikiem, panem Li. Po wyprawie na Wielki Mur Chiński Indy rozchorował się podczas ulewy, a podróżnych przygarnęła uboga chińska rodzina. Pomimo początkowych obaw matka zgodziła się, by miejscowy lekarz leczył chłopca akupunkturą.

Stary Indy próbuje podnieść na duchu pechowego kierowcę ciężarówki, opowiadając mu o najbardziej niezwykłym człowieku, jakiego kiedykolwiek poznał: Krishnamurtim. W 1910 roku rodzina Jonesów uczestniczyła w spotkaniu ruchu teozoficznego w indyjskim Benares. Przywódcy stowarzyszenia, Annie Besant i Charles Leadbeater, ogłosili młodego chłopca imieniem Jiddu Krishnamurti nowym nauczycielem świata i potencjalnym mesjaszem. Wędrując po świętym mieście, Krishnamurti tłumaczył Indy'emu podobieństwa między wszystkimi religiami. Panna Seymour nie dała się jednak tak łatwo przekonać i postanowiła zdemaskować Leadbeatera jako oszusta.

Przeglądając plotkarskie czasopismo w supermarkecie, 93-letni Indiana Jones wspomina swój romans z Mata Hari podczas przepustki z frontu w Paryżu w 1916 roku. Nieświadomy szpiegowskiej działalności Maty, 16-letni Indy był zazdrosny o innych mężczyzn, choć sam przyznawał wtedy, że jego uczucia do niej nie były tak silne jak do Vicky Prentiss pięć miesięcy wcześniej w Londynie.

Podając się za neutralnego szwedzkiego dziennikarza „Nilsa Andersona”, Indiana Jones próbuje przekonać tureckiego generała Mustafę Kemala do zawarcia separatystycznego pokoju z aliantami zamiast z Niemcami. Jego misja staje pod znakiem zapytania, gdy okazuje się, że w siatce szpiegowskiej działa zdrajca o pseudonimie „Wilk”. Sprawę komplikuje fakt, że Indy zakochuje się w Molly, młodej Amerykance pracującej w tureckim sierocińcu, choć sam okłamuje ją co do swojej tożsamości.

Indy przebywa w Paryżu, gdzie pracuje jako tłumacz podczas konferencji pokojowej kończącej Wielką Wojnę. Ponownie spotyka T.E. Lawrence'a, ale odkrywa, że od początku wojny jego ideały mocno się zmieniły.