Hi-de-Hi!

Ted Bovis zostaje przyłapany na wchodzeniu do domku z Rose, młodą wczasowiczką, której rodzice przyjaźnią się z właścicielem ośrodka, Joe Maplinem. Ktoś składa na nich donos, ale Rose twierdzi, że jej tajemniczym kochankiem jest Jeff. Piskliwa obozowa spikerka, Gladys Pugh, jest gotowa wyciągnąć Jeffa z tarapatów, ale oznacza to, że już na zawsze wejdzie mu na głowę – i to w najbardziej wielbiący sposób.

Przy basenie ma się odbyć konkurs piękności, którego sędzią zostaje Jeff. Drugi komik, Spike, ma wyłonić się z wody w stroju Ośmiornicy Olliego i oblać Jeffa. Jeff odkrywa, że Ted urządził sobie zyskowny proceder na ustawianiu wyników za łapówki, i mówi stanowcze „nie”. Zwyciężczyni musi zostać wybrana uczciwie. Ojciec dziewczyny nie ma jednak o niczym pojęcia i gdy Jeff całkiem uczciwie nagradza jego córkę, w podzięce i tak dostaje butelkę szampana.

Pan Partridge, lalkarz od teatrzyku Punch i Judy, nie cierpi dzieci i uderza jedno, które grało mu na nerwach. Jeff powinien go zwolnić, ale z powodu miękkiego serca nie jest w stanie tego zrobić i daje mu pieniądze. To błąd, bo lalkarz upija się w sztok i nie nadaje się do występu. Jeff ratuje sytuację z pomocą olśniewającej animatorki Sylvii, która – ku wściekłej zazdrości Gladys – ma wielką słabość do pana Fairbrothera.

Instruktor jeździectwa i były dżokej Fred Quilley wpada w panikę, gdy słyszy, jak wczasowicz Ron Armitage wspomina o Big Macu – tak bowiem nazywa się bandzior chcący spuścić Fredowi lanie za to, że nie obstawił wygranego zakładu. W rzeczywistości Ron planuje obrobić obóz, ale gdy Jeff, chcąc pomóc Fredowi, oferuje mu dwieście funtów za wyjazd, Ron myśli, że Jeff go rozgryzł i żąda łapówki za milczenie. Dochodzi do obustronnej wymiany gotówki.

Nowy przekręt Teda na wyciąganie kasy od gości to Fundusz Udogodnień dla Wczasowiczów, z którego tak naprawdę chce opłacić alimenty dla byłej żony. Stawia pieniądze na konia, który wygrywa, ale zgarnia wygraną do kieszeni, twierdząc, że Spike nie zdążył obstawić zakładu. Gdy Jeff odkrywa prawdę, jest zawiedziony Tedem, lecz po rozmowie ze starszym małżeństwem, które zostało okradzione, znajduje sposób na naprawienie szkód.

W trakcie rozwodu Jeff musi zaopiekować się Bubblesem, owczarkiem swojej wkrótce byłej żony. Ze względu na zakaz trzymania zwierząt w ośrodku Maplina zmuszony jest ukrywać psa w swoim domku. Słysząc hałasy, wszyscy myślą, że przyjmuje młodą kobietę, co bardzo nie podoba się Gladys. Cała prawda wychodzi na jaw, gdy do pokoju wpada prywatny detektyw, wynajęty przez żonę Jeffa, by przyłapać go z kochanką na gorącym uczynku.

Nieustanny deszcz dosłownie zmywa plenerowe animacje dla dzieci, a na dodatek Partridge uderzył kolejnego dzieciaka – rekompensatą ma być wygrana w konkursie piosenki. Niestety, konkurs został już wcześniej ustawiony pod innego uczestnika, więc Ted musi wymyślić plan, który zadowoli wszystkich.

Peggy Ollerenshaw, najbardziej wygadana z ekipy sprzątającej panny Cathcart, bardzo chce zostać animatorką i Jeff załatwia jej rozmowę kwalifikacyjną. Aby dać jej szansę na popisanie się talentem estradowym, Ted proponuje, by zagrała rekina w basenowym skeczu, podczas którego uroczy Spike w kąpielówkach zostanie ocalony z paszczy bestii. Niestety jej występ pozostawia wiele do życzenia i Peggy musi jeszcze trochę poczekać, zanim rzuci ścierki w kąt.

Jeff decyduje, że Spike powinien poprowadzić wspólne śpiewanie, ale pomysł nie do końca chwyta. Kolejna próba – puszczanie wczasowiczom muzyki klasycznej, by wzbogacić ich umysły – okazuje się jeszcze większą klapą. Wtedy do akcji musi wkroczyć Ted, aby dać ludziom to, czego naprawdę chcą, nie raniąc przy tym uczuć Jeffa.

Ted dostaje propozycję występu poza ośrodkiem wypoczynkowym. Jeśli wszystko pójdzie gładko, ma szansę na stałą posadę na bankietach w klubie golfowym. Jeff niechętnie daje mu wolne, ale występ okazuje się kompletną klapą, o czym donosi mu Peggy, która wymknęła się, by go obejrzeć. Aby oszczędzić Tedowi wstydu, dlaczego nie chce już odchodzić z ośrodka, Jeff mówi mu, że jest zbyt cenny dla Maplina, by pozwolić mu odejść.

Gladys dostaje butelkę szampana od wielbiciela i dzieli się nią z Jeffem. Później tego samego wieczoru Jeff, z czystej grzeczności, zgadza się wypić kilka piw z Bertem, dość krzykliwym kibicem piłkarskim. W rezultacie mocno szumi mu w głowie i Gladys musi odprowadzić go do domku. Barry i Yvonne, zadzierający nosa instruktorzy tańca, słyszą, jak Jeff mówi jej, by „go puściła”, i wietrząc pikantny romans, zamierzają rozpuścić plotki. Gladys ratuje reputację Jeffa, ale pozwala mu żyć w niepewności co do tego, do czego tak naprawdę między nimi doszło.

Komik Spike Dixon zakochuje się w uroczej Brendzie, a ona odwzajemnia jego uczucie. Problem w tym, że jej ojciec uważa zawód estradowca za coś niepoważnego i zgadza się na ślub tylko pod warunkiem, że Spike zacznie pracować w jego rodzinnym sklepie mięsnym. Spike staje przed dylematem, ale Ted i Jeff dokładnie wiedzą, co będzie dla niego najlepsze.

Yvonne i Barry postanawiają urządzić wytworne przyjęcie dla bardziej wyrafinowanej części personelu, co oczywiście wyklucza Peggy – choć to jej kazali rozdać zaproszenia. Jednak w wieczór imprezy Peggy przyznaje, że zapomniała o tym, a zaproszenia prawdopodobnie przepadły. Za radą Jeffa wzywa cały zespół animacyjny, ale wszyscy wybierali się już spać, przez co Barry i Yvonne niespodziewanie stają się gospodarzami imprezy w piżamach.

Hugo Buxton, były przełożony Jeffa z uczelni, przyjeżdża do obozu, by namówić go na powrót do Cambridge. Jego wizyta zbiega się w czasie z przygotowywaniem platformy Maplina na miejski karnawał, na której Gladys ma wystąpić jako Joanna d'Arc. Sprawy wymykają się spod kontroli, gdy ogień na platformie rozprzestrzenia się i trzeba ją wepchnąć do basenu. Hugo nie rozumie, jak Jeff może przedkładać taki chaos nad życie akademickie, ale Jeff odpowiada, że poznał tu prawdziwych ludzi, którzy stali się jego przyjaciółmi.

Joe Maplin dzwoni do Jeffa z informacją, że urzędnicy mają obejrzeć działkę obok ośrodka pod budowę nowego szpitala, i żąda, by personel sabotował te plany. Pracownicy są podzieleni, ale kiedy inspektorzy się zjawiają, witają ich cuchnące ognisko i grupa hałaśliwych protestujących. Peggy ma jednak za złe Tedowi, że wrobił ją w udział w proteście, wmawiając jej, że goście to łowcy talentów z Hollywood.

Budowa szpitala wciąż zagraża ośrodkowi, więc Maplin przesyła Jeffowi tysiąc funtów na łapówki dla urzędników. Ted podstępem skłania Jeffa, by to jemu powierzył przekazanie pieniędzy, ale zaczyna go ścigać policjant, którego dziwi taka suma gotówki. Ted pogrąża Jeffa, wmawiając funkcjonariuszowi, że to odprawa dla dziewczyny, którą Jeff zapłodnił. Nadchodzi wiadomość, że szpital powstanie gdzie indziej. Maplin decyduje się przekazać dziewięćset funtów na szpital, a Ted ma nadzieję zachować stówkę dla siebie. Oddaje ją jednak Fredowi, który musi opłacić weterynarza dla chorego konia.

Zjawia się była żona Teda, Hilary. Ponieważ zalega jej z alimentami, grozi mu areszt, jeśli nie da jej pięćdziesięciu funtów. Tedowi i reszcie ekipy udaje się uzbierać czterdzieści funtów za pomocą różnych przekrętów, ale Jeff odmawia dołożenia ostatniej dychy, bo Ted wciąż wisi mu dziesięć funtów z poprzedniego dnia. Ostatecznie Jeff mięknie, ale Ted jest wściekły – mógł przecież zbyć Hilary czterdziestoma funtami, a teraz musi przyznać, że wygrał na zakładzie postawionym za dychę od Jeffa, więc musi mu ją zwrócić.

Po inspekcji przeprowadzonej przez Joe Maplina Gladys zostaje uznana za najbardziej wydajnego pracownika i dostaje prawo do podwyżki. Chcąc podkreślić swoją wyższość, naszywa na marynarkę oficjalne paski, co budzi zazdrość reszty personelu, która postanawia pójść w jej ślady. Kiedy w ośrodku zjawia się przyrodni brat Gladys, Gareth, i zostaje omyłkowo wzięty za podglądacza, Gladys zdaje sobie sprawę ze swojego dziecinnego zachowania i odpruwa paski.

Sezon urlopowy dobiega końca i wszyscy dyskutują o swoich planach na przyszłość, które w kilku przypadkach nie zakładają powrotu do Maplin's. Dawn, jedna z Żółtych Marynarek, trafia nagle do szpitala z zapaleniem wyrostka robaczkowego, a Peggy wreszcie spełnia swoje marzenie o dołączeniu do ekipy, gdy dostaje propozycję jej zastąpienia. Jednak z powodu nadmiernego entuzjazmu sama ląduje w szpitalu z wyczerpaniem nerwowym. To jednak nie koniec złych wieści – pracownicy dowiadują się, że Maplin zamierza przekształcić ośrodek w obiekt bez wyżywienia i bez Żółtych Marynarek.