Niebo

Sebastian, wrażliwy chłopak, po porażce życiowej i tajemniczej chorobie trafia pod wpływ charyzmatycznego uzdrowiciela Piotra.

Sebastian coraz głębiej wchodzi w strukturę sekty i traci kontakt z rzeczywistością. Zafascynowany Piotrem, zaczyna odcinać się od matki i dawnego życia, wierząc, że w „Niebie” odnalazł sens i uzdrowienie. To opowieść o narodzinach fanatyzmu – o tym, jak potrzeba miłości i akceptacji może przerodzić się w ślepe oddanie.

Następuje kulminacja przemiany wspólnoty Piotra w pełnoprawną sektę — wiara, która miała leczyć, staje się narzędziem dominacji, izolacji i przemocy. Fabuła koncentruje się na trzech głównych liniach: radykalizacji Piotra następującej po buncie w „Niebie” wywołanym przez Karolinę, duchowym upadku Sebastiana, który coraz głębiej zatraca granice dobra i zła oraz relacji Anety i Sebastiana.

Odcinek czwarty, to mroczna opowieść o konsekwencjach wiary absolutnej i o tym, jak sekta, pozbawiona przywódcy, zaczyna się rozpadać. Akcja rozgrywa się po rozbiciu „Nieba” — w śledztwach, więzieniu i w samym gospodarstwie, które pod nieobecność Piotra staje się królestwem Doroty.

Odcinek piąty, to pełen przemocy, religijnego obłędu i desperackiej walki o wolność obraz wspólnoty. To opowieść o ostatecznym rozpadzie sekty, ale też o niemożności całkowitego uwolnienia się od jej wpływu.

Odcinek szósty, to przejmujące, niejednoznaczne zakończenie całej historii – opowieść o uwolnieniu, które być może nigdy nie nadchodzi. To finał o człowieku rozdartym między wiarą a szaleństwem, winą a potrzebą oczyszczenia. Odcinek łączy realizm i halucynację, pokazując, że trauma po sekcie nie kończy się wraz z jej fizycznym zniszczeniem – trwa dalej, w umyśle ocalałego Sebastiana.