Celtics City

Gdy Boston Celtics świętują rekordowe, 18. mistrzostwo NBA, poznajemy początki drużyny, sięgające przybycia Reda Auerbacha w 1950 roku i jego bezkompromisowej wizji sukcesu. Auerbach przechodzi do historii, wybierając w drafcie Chucka Coopera – pierwszego czarnoskórego gracza w NBA – i buduje potęgę na czele z Bobem Cousym i Billem Russellem. Kiedy Cousy kończy karierę w 1963 roku, drużyna ma na koncie sześć mistrzostw, jednak napięcia rasowe w Bostonie i całym kraju zwiastują nadchodzące burzliwe czasy.

W szczytowym momencie ruchu na rzecz praw obywatelskich, w obliczu wciąż trwającej w Bostonie segregacji, Bill Russell angażuje się w walkę z rasizmem, co spotyka się z falą hejtu i groźbami śmierci. Mimo to pasmo zwycięstw trwa, a Russell po raz kolejny przechodzi do historii, gdy zastępuje Auerbacha i zostaje grającym trenerem drużyny – pierwszym czarnoskórym głównym trenerem w profesjonalnym sporcie. Zwieńczeniem tej ery jest zdobycie w 1969 roku 11. tytułu w ciągu 13 lat po dramatycznej, siedmiomeczowej serii przeciwko Wiltowi Chamberlainowi i Lakers.

W cieniu kontrowersyjnego nakazu desegregacji szkół za pomocą dowozów autobusowych w Bostonie i wywołanych nim niepokojów społecznych, Celtics wracają na szczyt. W latach 70. zdobywają dwa mistrzostwa dzięki takim graczom jak John Havlicek, Dave Cowens, Paul Silas i Jo Jo White. Pod koniec dekady forma zespołu spada, ale wtedy Auerbach wykonuje kolejny genialny ruch, wybierając w drafcie gwiazdę Indiana State, Larry'ego Birda.

Larry Bird trafia do Bostonu jako promyk nadziei dla miasta, które wciąż zmaga się z napięciami na tle rasowym i szuka swojej tożsamości. Połączenie talentu i nieustępliwości Birda idealnie wpisuje się w etos bostońskiej klasy robotniczej, a jego rywalizacja z Magikiem Johnsonem i starcia z Juliusem Ervingiem ożywiają podupadłą ligę NBA i wynoszą ją na nowe wyżyny. Po dołączeniu Roberta Parisha i Kevina McHale'a, Bird prowadzi Celtics do 14. mistrzostwa w 1981 roku. Jednak wewnętrzne spory zaczynają zagrażać kolejnej rodzącej się dynastii.

Gdy Celtics i Lakers toczą bój o koszykarski prymat, rywalizacja Larry'ego Birda i Magica Johnsona elektryzuje świat sportu. Obie drużyny wymieniają się mistrzowskimi tytułami w epickich starciach, a kwestie tożsamości rasowej obu składów podsycają niełatwe dyskusje o niechlubnej reputacji Bostonu. W 1986 roku Bird prowadzi Celtics do jednego z najbardziej dominujących sezonów w historii NBA, jednak niewyobrażalna tragedia zmienia wszystko.

Tragiczna śmierć Lena Biasa tuż po drafcie w 1986 roku kładzie się cieniem na drużynie Celtics, a bezpardonowy styl gry Larry'ego Birda zaczyna odbijać się na jego zdrowiu. Na horyzoncie pojawiają się nowi rywale – w 1987 roku Celtics toczą zażartą batalię w play-offach z „Bad Boys” z Detroit Pistons, by ostatecznie ulec w finale Magicowi Johnsonowi i Lakers. Bird walczy z bólem, chcąc przedłużyć karierę, jednak w 1992 roku przechodzi na emeryturę, zamykając historyczny rozdział w dziejach Celtics i całej ligi NBA.

Gdy Celtics próbują odnaleźć nową tożsamość w oparciu o młode, czarnoskóre gwiazdy, Reggie Lewis wyrasta na lidera odrodzonego zespołu. Jego nagła śmierć pogrąża jednak klub i całe miasto w ponownej żałobie. Nawet zatrudnienie Ricka Pitino jako nowego prezydenta i trenera w 1997 roku nie zatrzymuje równi pochyłej – drużyna pogrąża się w kryzysie, marazmie i traci na znaczeniu. Na miesiąc przed sezonem 2000/01 obiecujący skrzydłowy Paul Pierce cudem uchodzi z życiem po ugodzeniu nożem w bostońskim klubie. Kibice zadają sobie pytanie, czy Celtics kiedykolwiek zdołają się jeszcze podnieść.

Nowe stulecie przynosi nową nadzieję: Paul Pierce dochodzi do siebie po ataku nożownika i staje się fundamentem zespołu, prowadząc Boston z powrotem do play-offów u boku innej gwiazdy, Antoine'a Walkera. Po kolejnym słabszym okresie stanowisko menedżera generalnego obejmuje były gracz Celtics Danny Ainge. Wykonuje serię odważnych ruchów, pozyskując Kevina Garnetta i Raya Allena, tworząc z Pierce'em nową „Wielką Trójkę”. Pod wodzą trenera Doca Riversa Celtics odzyskują prymat w 2008 roku, pokonując Lakers z Kobe Bryantem w finałach NBA i zdobywając swoje 17. mistrzostwo.

Po zdobyciu tytułu w 2008 roku kontuzje, upływający czas i wewnętrzne tarcia dają o sobie znać. Choć Celtics wracają do finałów w 2010 roku, Danny Ainge szybko rozpoczyna przebudowę pod nową erę. Wkrótce na barki wschodzących gwiazd, Jaylena Browna i Jaysona Tatuma, spada ciężar legendarnej tradycji klubu i skomplikowanej historii rasowej miasta. W 2024 roku, pod okiem następcy Ainge'a, Brada Stevensa, oraz głównego trenera Joe Mazzulli, drużyna sięga po rekordowe, 18. mistrzostwo, potwierdzając dziedzictwo Reda Auerbacha i Billa Russella jako twórców jednej z najwspanialszych dynastii w historii sportu.