Ziemia

Fabuła skupia się na narastającym konflikcie między wiejską biedotą a stawiającymi opór kułakami. Ołeksandr Dowżenko prowadzi narrację w sposób wybitnie poetycki, łącząc tematykę polityczno-społeczną z malarskimi ujęciami przyrody, dojrzewających plonów oraz ludzkiego przemijania. Opowieść o ideologicznych tarciach zyskuje tu wymiar uniwersalnej refleksji nad cyklem życia i śmierci.

Nieme dzieło Dowżenki stanowi część jego tak zwanej trylogii ukraińskiej, obok „Dźwinogóry” oraz „Arsenału”. Choć w Związku Radzieckim spotkało się z surową krytyką za rzekome błędy ideologiczne, z czasem zyskało status klasyki kina światowego, zajmując m.in. dziesiąte miejsce w prestiżowej ankiecie brukselskiej z 1958 roku.