Un homme qui me plaît
angLove Is a Funny Thing
Profil Seansuj
co to?Profil mówi, jaki to film, a nie jak dobry: ile w nim napięcia, akcji czy humoru, w skali 0–5. Przygotowujemy go z pomocą AI na podstawie opisów fabuły. Najedź na kategorię, a zobaczysz uzasadnienie. Nie zgadzasz się? Daj znać.- Napięcie: mało. Fabuła płynie spokojnie, opierając się na rozterkach sercowych bohaterów.
- Akcja: brak. Film skupia się na relacjach i dialogach, bez scen pościgów czy walk.
- Humor: trochę. Lekki, komediowy ton przeplata się z motywem kłamstw bohatera.
- Wzruszenie: sporo. Dylematy uczuciowe i zawiedzione nadzieje budzą emocje u widza.
- Groza: brak. W opowieści nie ma żadnych elementów strachu ani zagrożenia.
- Romans: bardzo dużo. Płomienne, niespodziewane uczucie dwojga ludzi stanowi fundament całej historii.
- Przemoc: brak. Brak jakichkolwiek scen brutalności czy przemocy fizycznej.
- Wymaga skupienia: mało. Prosta, klasyczna historia miłosna nie wymaga śledzenia wielu wątków.
film · 1969 · 115 min · Komedia
Reżyseria: Claude LelouchW rolach głównych: Jean-Paul Belmondo, Farrah Fawcett, Annie Girardot
Produkcja: Francja · język oryginału: francuski · widzowie TMDB: 6,3/10 (53 głosy)
Francuska aktorka i czarujący kompozytor spotykają się podczas pracy w Stanach Zjednoczonych. Choć oboje mają rodziny, nawiązują namiętny romans.
O filmie
Françoise, francuska aktorka czekająca na wielki przełom w karierze, przybywa do Stanów Zjednoczonych, zostawiając w Paryżu męża i dziecko. W tym samym czasie w Nowym Jorku zjawia się Henri – żonaty z Włoszką kompozytor muzyki filmowej oraz nałogowy kłamca. Ich przypadkowe spotkanie w drodze do Los Angeles szybko przeradza się w płomienny romans.
Czytaj dalej ▾Zwiń ▴
Zauroczony Henri postanawia odłożyć powrót i zabrać Françoise w podróż do Las Vegas. Oboje stają przed dylematem porzucenia dotychczasowych związków, ustalając kolejne spotkanie w Europie, które ma zadecydować o ich wspólnej przyszłości. Obraz skupia się na dynamice relacji dwojga zagubionych ludzi, łącząc lekki ton z melancholią i refleksją nad uczuciowymi konsekwencjami.
Film w reżyserii Claude'a Leloucha to koprodukcja francusko-włoska z 1969 roku. W głównych rolach wystąpili Annie Girardot oraz Jean-Paul Belmondo.
Motywyromanszdradapodróżkino
Profil Seansuj
co to?Profil mówi, jaki to film, a nie jak dobry: ile w nim napięcia, akcji czy humoru, w skali 0–5. Przygotowujemy go z pomocą AI na podstawie opisów fabuły. Najedź na kategorię, a zobaczysz uzasadnienie. Nie zgadzasz się? Daj znać.- Napięcie: mało. Fabuła płynie spokojnie, opierając się na rozterkach sercowych bohaterów.
- Akcja: brak. Film skupia się na relacjach i dialogach, bez scen pościgów czy walk.
- Humor: trochę. Lekki, komediowy ton przeplata się z motywem kłamstw bohatera.
- Wzruszenie: sporo. Dylematy uczuciowe i zawiedzione nadzieje budzą emocje u widza.
- Groza: brak. W opowieści nie ma żadnych elementów strachu ani zagrożenia.
- Romans: bardzo dużo. Płomienne, niespodziewane uczucie dwojga ludzi stanowi fundament całej historii.
- Przemoc: brak. Brak jakichkolwiek scen brutalności czy przemocy fizycznej.
- Wymaga skupienia: mało. Prosta, klasyczna historia miłosna nie wymaga śledzenia wielu wątków.
Gdzie obejrzeć w Polsce
„Un homme qui me plaît” nie ma teraz w żadnym polskim serwisie VOD. Dodaj go do listy, a damy znać, gdy się pojawi.
Nie znaleźliśmy tego tytułu w żadnym polskim serwisie.
Twórcy i obsada
Reżyseria
Obsada
Zdjęcia: Wikimedia Commons i TMDB. Źródło i licencja są w opisie zdjęcia i na stronie osoby.
Kadry
Kadry: TMDB.
Pytania o „Un homme qui me plaît”
- Czy „Un homme qui me plaît” jest na Netflix?
- Nie, „Un homme qui me plaît” nie ma teraz na Netflix ani w innym polskim serwisie VOD.