UFO
Earth vs. the Flying Saucers

Profil Seansuj
co to?Profil mówi, jaki to film, a nie jak dobry: ile w nim napięcia, akcji czy humoru, w skali 0–5. Przygotowujemy go z pomocą AI na podstawie opisów fabuły. Najedź na kategorię, a zobaczysz uzasadnienie. Nie zgadzasz się? Daj znać.- Napięcie: sporo. Ultimatum obcych i przygotowania do ataku wprowadzają poczucie pośpiechu.
- Akcja: sporo. Pod koniec dochodzi do dynamicznych ataków latających talerzy i ostrzału.
- Humor: brak. Historia traktowana jest przez bohaterów z pełną powagą.
- Wzruszenie: mało. Dramatyczne momenty ustępują miejsca militarnej akcji i nauce.
- Groza: trochę. Zimna bezwzględność kosmitów budzi lekki niepokój.
- Romans: mało. Relacja małżeńska głównych bohaterów stanowi jedynie tło.
- Przemoc: trochę. Destrukcja budynków i ofiary promieni obcych pokazywane są bez krwi.
- Wymaga skupienia: mało. Fabuła jest bardzo prosta i prowadzona wprost do celu.
film · 1956 · 83 min · Sci-Fi
Reżyseria: Ray Harryhausen, Fred F. SearsW rolach głównych: Hugh Marlowe, Joan Taylor, Frank Wilcox
Produkcja: Stany Zjednoczone · język oryginału: angielski · widzowie TMDB: 6,1/10 (192 głosy)
Naukowiec nadzorujący program rakietowy staje w obliczu inwazji obcej cywilizacji i musi w pośpiechu stworzyć broń zdolną powstrzymać niszczycielskie latające talerze.
O filmie
Doktor Russell Marvin kieruje wojskowym projektem badawczym, którego celem jest wynoszenie sztucznych satelitów na orbitę. Gdy kolejne wystrzeliwane rakiety niespodziewanie spadają na Ziemię, badacz zaczyna podejrzewać ingerencję pozaziemską. Wkrótce nad bazą zjawia się latający talerz, a próba nawiązania kontaktu przeradza się w zbrojne starcie. Obcy, będący ostatnimi przedstawicielami ginącego gatunku, stawiają ludzkości ultimatum dotyczące poddania planety.
Czytaj dalej ▾Zwiń ▴
Fabuła skupia się na wyścigu z czasem. Główny bohater próbuje rozwikłać tajemnice technologii najeźdźców i skonstruować działo soniczne, zanim obca flota rozpocznie zmasowane uderzenie na światowe stolice. Całość utrzymana jest w formule klasycznego kina inwazyjnego z lat pięćdziesiątych, łącząc pseudonaukowe teorie z widowiskowymi scenami zniszczenia.
Obraz wyreżyserował Fred F. Sears, a inspiracją dla scenariusza była książka Donalda Keyhoe. Kluczowym elementem produkcji są pionierskie efekty specjalne i animacja poklatkowa, za które odpowiadał Ray Harryhausen.
Motywyinwazja obcychbadania kosmicznetajna brońprzetrwanie
Profil Seansuj
co to?Profil mówi, jaki to film, a nie jak dobry: ile w nim napięcia, akcji czy humoru, w skali 0–5. Przygotowujemy go z pomocą AI na podstawie opisów fabuły. Najedź na kategorię, a zobaczysz uzasadnienie. Nie zgadzasz się? Daj znać.- Napięcie: sporo. Ultimatum obcych i przygotowania do ataku wprowadzają poczucie pośpiechu.
- Akcja: sporo. Pod koniec dochodzi do dynamicznych ataków latających talerzy i ostrzału.
- Humor: brak. Historia traktowana jest przez bohaterów z pełną powagą.
- Wzruszenie: mało. Dramatyczne momenty ustępują miejsca militarnej akcji i nauce.
- Groza: trochę. Zimna bezwzględność kosmitów budzi lekki niepokój.
- Romans: mało. Relacja małżeńska głównych bohaterów stanowi jedynie tło.
- Przemoc: trochę. Destrukcja budynków i ofiary promieni obcych pokazywane są bez krwi.
- Wymaga skupienia: mało. Fabuła jest bardzo prosta i prowadzona wprost do celu.
Gdzie obejrzeć w Polsce
„UFO” nie ma teraz w żadnym polskim serwisie VOD. Dodaj go do listy, a damy znać, gdy się pojawi.
Nie znaleźliśmy tego tytułu w żadnym polskim serwisie.
Jak go przyjęto
Rotten Tomatoes
73%
pozytywnych recenzji
Oceny były podzielone: chwalono nowatorskie efekty specjalne i rozrywkowy charakter, lecz krytykowano schematyczną fabułę, użycie materiałów archiwalnych oraz naiwność scenariusza.
Na podstawie sekcji o odbiorze w Wikipedii (stan z dnia przygotowania opisu).
Twórcy i obsada
Reżyseria
Obsada
Zdjęcia: Wikimedia Commons i TMDB. Źródło i licencja są w opisie zdjęcia i na stronie osoby.
Kadry
Kadry: TMDB.
Pytania o „UFO”
- Czy „UFO” jest na Netflix?
- Nie, „UFO” nie ma teraz na Netflix ani w innym polskim serwisie VOD.











