Triumf odwagi

Pierwsza ekspedycja: Grenlandia:

12 czerwca 1891 roku rozpoczyna się pierwszy rejs do Arktyki. Na pokładzie statku płyną: Robert Edwin Peary i jego żona Josephine, jego ciemnoskóry lokaj Matthew Henson oraz inni członkowie ekspedycji. Celem pierwszej wyprawy jest nie tyle zdobycie bieguna za wszelką cenę, ile ustalenie, czy Grenlandia jest wyspą, czy mostem łączącym Grenlandię z biegunem. Podczas podróży morskiej Perry łamie nogę, co mogłoby zagrozić całemu przedsięwzięciu. Potem dowiaduje się od żony, że ta spodziewa się dziecka. Po pewnym czasie docierają do północno-zachodniego wybrzeża Grenlandii, gdzie budują bazę. Na miejscu witają ich miejscowi Inuici: Iqwah i inni. Szczególną sympatią obdarzają Hensona, ponieważ ze względu na odmienny od reszty załogi kolor skóry wydaje im się bardziej do nich podobny. Iqwah uznaje Hensona za swojego porwanego w niemowlęctwie kuzyna. Zaopatrują go w ciepłe ubrania ze skór i uczą go powozić psim zaprzęgiem. Nadają mu przydomek Maripaluk. Natomiast Peary ma lekceważący stosunek do Inuitów i ich języka. W marcu Peary, Henson oraz ekipa wyruszają na północ. Henson prowadzi psi zaprzęg. Żona Peary’ego nie wyrusza z nimi i pozostaje w bazie. Jeden z członków ekspedycji – John Verhoeff – ginie w szczelinie na lądolodzie. Podczas zimnych nocy w namiocie mróz daje się we znaki Pearemu. Henson dobrze znosi mróz, ponieważ ma na sobie odzież podarowaną mu przez Inuitów. Dostrzega też, że byłoby lepiej spać w igloo, a nie w namiotach. Peary postanawia, że na następną ekspedycję zabiorą też Inuitów. Podczas próby ratowania Johna Verhoeffa Henson stracił jedną rękawicę. Z powodu odmrożenia dłoni musi wrócić do bazy, by nie opóźniać marszu. Otrzymuje kolejny dar od tubylców – spodnie ze skóry niedźwiedzia polarnego. Podczas pobytu w bazie Henson jeszcze bardziej zżywa się z Iqwah i innymi jego współplemieńcami. Natomiast komandor Robert Peary i jego załoga docierają 4 lipca 1892 do urwiska, któremu Peary nadaje nazwę „Klif Marynarki” (Navy Cliff). Pobliskiej zatoce Peary nadaje nazwę „Zatoka Niepodległości” (Independence Fjord). Peary'emu rodzi się córka.

Powrót do USA: Po powrocie do Stanów Zjednoczonych, podczas publicznego wystąpienia, Peary prezentuje rezultaty wyprawy. Henson pojawia się w sali wraz z psami i w inuickim ubraniu, czym robi wrażenie na publiczności. Później Henson prosi Peary’ego o udział w kolejnej wyprawie. Ten się zgadza. Trwają przygotowania do kolejnej ekspedycji. W tym czasie okazuje się też, że Norwegowie dotarli do „Zatoki Niepodległości” od wschodu i że Grenlandia jest wyspą. Henson sugeruje, by kolejną ekspedycję rozpocząć od Wyspy Ellesmere’a, a jako bazę proponuje Fort Conger. Peary otrzymuje zgodę na kolejną wyprawę.

Druga ekspedycja: Wyspa Ellesmere’a:

Po otrzymaniu zgody Robert Peary i jego lokaj oraz członkowie ekspedycji wyruszają na kolejną wyprawę. Przed zimą docierają do Wyspy Ellesmere’a. Według przyjętych wcześniej założeń chcą wyruszyć do bazy Fort Conger wiosną. Po dotarciu na wyspę Inuita o imieniu Ootah wraz z grupką innych przynosi wiadomość, że w pobliżu znajduje się statek z norweską ekspedycją. Peary, obawiając się, że Norwegowie dotrą na biegun pierwsi, nie czeka do wiosny na pokładzie statku i natychmiast wszyscy uczestnicy ekspedycji oraz Inuici wyruszają w 250-milową podróż do Fort Conger. Niestety na skutek odmrożeń Peary traci osiem palców u nóg i po 47 dniach wędrówki wracają na statek. Pod koniec czerwca przybyła żona Peary’ego i odkryła jego zdradę z Inuitką o imieniu Aleqasina. Informuje go, że mieli drugą córkę, która zmarła w wieku 8 miesięcy. Dochodzi do rozstania. Po tych wydarzeniach uczestnicy ekspedycji wyruszyli z Wyspy Ellesmere’a na zamarznięty Ocean Arktyczny. Wcześniej – wiosną – Matthew Henson ukrył w lodzie zapasy żywności na dalszą część wyprawy i na powrót z bieguna i oznaczył chorągiewkami, lecz teraz nie mogą ich odnaleźć. Na domiar złego Inuici z powodu przesądów zawracają.

Z artykułu w Wikipedii (licencja CC BY-SA 4.0)