Upiór w operze
The Phantom of the Opera: The Motion Picture

Profil Seansuj
co to?Profil mówi, jaki to film, a nie jak dobry: ile w nim napięcia, akcji czy humoru, w skali 0–5. Przygotowujemy go z pomocą AI na podstawie opisów fabuły. Najedź na kategorię, a zobaczysz uzasadnienie. Nie zgadzasz się? Daj znać.- Napięcie: sporo. Zagrożenie ze strony upiora i ucieczka budują stały niepokój.
- Akcja: trochę. Pojawiają się pościgi i starcia w podziemiach opery.
- Humor: brak. Opowieść ma poważny, ponury i mroczny charakter.
- Wzruszenie: mało. Koncentracja na grozie i morderstwach tłumi emocjonalne wątki.
- Groza: dużo. Film stawia na stylistykę krwawego horroru i klimat grozy.
- Romans: trochę. Relacja z narzeczonym i chora obsesja upiora napędzają fabułę.
- Przemoc: dużo. Na ekranie dochodzi do dekapitacji, ściągania skóry i zabójstw.
- Wymaga skupienia: trochę. Fabuła z motywem przeniesienia w czasie jest prosta w odbiorze.
film · 1989 · 93 min · Dramat · Horror
Reżyseria: Dwight H. LittleW rolach głównych: Bill Nighy, Robert Englund, Molly Shannon
Produkcja: Stany Zjednoczone · język oryginału: angielski · widzowie TMDB: 5,7/10 (136 głosów)
Młoda śpiewaczka z Nowego Jorku przenosi się w czasie do wiktoriańskiego Londynu, gdzie staje się obsesją oszpeconego kompozytora mordercy.
O filmie
Młoda nowojorska śpiewaczka Christine Day przygotowuje się do przesłuchania, wybierając dawny utwór skomponowany przez Erika Destlera. Kiedy podczas występu dochodzi do nieszczęśliwego wypadku, kobieta traci przytomność i budzi się w wiktoriańskim Londynie pod koniec XIX wieku. Na miejscu odkrywa, że jest dublerką kapryśnej divy, a z cienia wspiera ją tajemniczy głos, podający się za jej muzycznego mentora.
Czytaj dalej ▾Zwiń ▴
Szybko okazuje się, że anonimowym opiekunem jest sam Destler — oszpecony geniusz, który zawarł niegdyś pakt z diabłem. Opanowany obsesją na punkcie talentu Christine kompozytor nie cofnie się przed żadną zbrodnią, by zapewnić jej sławę i zdobyć jej uczucia. Zamiast klasycznego romansu widzowie otrzymują krwawy slasher z gotyckim klimatem, w którym stawką staje się przetrwanie bohaterki i ucieczka z rąk bezwzględnego upiora.
Film wyreżyserował Dwight H. Little na motywach słynnej powieści Gastona Lerouxa. W roli tytułowej wystąpił Robert Englund, znany miłośnikom kina grozy, a na ekranie towarzyszą mu między innymi Jill Schoelen, Alex Hyde-White oraz Bill Nighy.
Motywyobsesjapodróże w czasiepakt z diabłemmuzykaseryjny morderca
Profil Seansuj
co to?Profil mówi, jaki to film, a nie jak dobry: ile w nim napięcia, akcji czy humoru, w skali 0–5. Przygotowujemy go z pomocą AI na podstawie opisów fabuły. Najedź na kategorię, a zobaczysz uzasadnienie. Nie zgadzasz się? Daj znać.- Napięcie: sporo. Zagrożenie ze strony upiora i ucieczka budują stały niepokój.
- Akcja: trochę. Pojawiają się pościgi i starcia w podziemiach opery.
- Humor: brak. Opowieść ma poważny, ponury i mroczny charakter.
- Wzruszenie: mało. Koncentracja na grozie i morderstwach tłumi emocjonalne wątki.
- Groza: dużo. Film stawia na stylistykę krwawego horroru i klimat grozy.
- Romans: trochę. Relacja z narzeczonym i chora obsesja upiora napędzają fabułę.
- Przemoc: dużo. Na ekranie dochodzi do dekapitacji, ściągania skóry i zabójstw.
- Wymaga skupienia: trochę. Fabuła z motywem przeniesienia w czasie jest prosta w odbiorze.
Gdzie obejrzeć w Polsce
„Upiór w operze” nie ma teraz w żadnym polskim serwisie VOD. Dodaj go do listy, a damy znać, gdy się pojawi.
Nie znaleźliśmy tego tytułu w żadnym polskim serwisie.
Jak go przyjęto
Rotten Tomatoes
33%
pozytywnych recenzji
W kinach na świecie
4 mln $
Produkcja spotkała się z mieszanymi i chłodnymi ocenami recenzentów oraz poradziła sobie słabo w kinach.
Na podstawie sekcji o odbiorze w Wikipedii (stan z dnia przygotowania opisu).
Twórcy i obsada
Reżyseria
Obsada
Zdjęcia: Wikimedia Commons i TMDB. Źródło i licencja są w opisie zdjęcia i na stronie osoby.
Kadry
Kadry: TMDB.
Pytania o „Upiór w operze”
- Czy „Upiór w operze” jest na Netflix?
- Nie, „Upiór w operze” nie ma teraz na Netflix ani w innym polskim serwisie VOD.














