Skóra, w której żyję

Zamiast opierać się na gwałtownych zwrotach akcji i typowych zabiegach kina grozy, narracja skupia się na budowaniu chłodnego, oszczędnego w środkach napięcia. Reżyser określił całość jako opowieść grozy pozbawioną krzyków czy nagłych przestraszeń, w której dominują duszna atmosfera, psychologiczna gra oraz stopniowe odkrywanie motywacji kierujących bohaterami.

Produkcja jest adaptacją powieści „Tarantula” francuskiego pisarza Thierry’ego Jonqueta. Obraz stanowił powrót do współpracy Pedra Almodóvara z Antoniem Banderasem po dwudziestu jeden latach przerwy od czasu filmu „Zwiąż mnie!”. Tytuł miał swoją premierę w konkursie głównym festiwalu w Cannes, a później zdobył m.in. nagrodę BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz cztery statuetki Goya.