Poproszę książkę zażaleń
Дайте жалобную книгу
angGive Me a Complaints Book
Profil Seansuj
co to?Profil mówi, jaki to film, a nie jak dobry: ile w nim napięcia, akcji czy humoru, w skali 0–5. Przygotowujemy go z pomocą AI na podstawie opisów fabuły. Najedź na kategorię, a zobaczysz uzasadnienie. Nie zgadzasz się? Daj znać.- Napięcie: mało. Konflikty z personelem i urzędnikami mają lekki charakter.
- Akcja: mało. Fabuła skupia się na dialogach i porządkowaniu lokalu.
- Humor: dużo. Komizm wynika z absurdów obsługi i starć z biurokracją.
- Wzruszenie: trochę. Relacja bohaterów dodaje ciepłego, romantycznego tonu.
- Groza: brak. Brak jakichkolwiek strasznych czy mrocznych elementów.
- Romans: sporo. Zauroczenie dziennikarza kierowniczką napędza wydarzenia.
- Przemoc: brak. W historii nie występują sceny przemocy fizycznej.
- Wymaga skupienia: mało. Prosta, przejrzysta i pogodna linia fabularna.
film · 1965 · 86 min · Komedia
Reżyseria: Eldar RiazanowW rolach głównych: Jurij Nikulin, Eldar Riazanow, Anatolij Papanow
Produkcja: Rosja · język oryginału: rosyjski
Młody dziennikarz ostro krytykuje zaniedbaną moskiewską restaurację, po czym zakochuje się w jej energicznej kierowniczce i postanawia pomóc jej odmienić to miejsce.
O filmie
Moskiewska restauracja „Dmuchawiec” cieszy się jak najgorszą sławą wśród gości. Opieszała i opryskliwa obsługa, kiepskie jedzenie oraz niekompetentny personel sprawiają, że tutejsza książka zażaleń nieustannie pęka w szwach. Sytuację bezskutecznie próbuje opanować młoda i pełna energii kierowniczka Tatiana Szumowa. Wszystko zmienia się w dniu, gdy lokal odwiedza dziennikarz Jurij Nikitin wraz ze znajomymi. Opublikowany przez niego bezlitosny felieton wywołuje spore poruszenie wśród czytelników.
Czytaj dalej ▾Zwiń ▴
Zamiast otwartego konfliktu publikacja daje jednak początek nieoczekiwanemu uczuciu. Zauroczony Tatianą Nikitin angażuje się w jej ambitny plan przekształcenia ponurej jadłodajni w nowoczesną, tętniącą życiem kawiarnię młodzieżową. Nowe pokolenie entuzjastów musi jednak stawić czoła oporowi ze strony opieszałych urzędników i dawnych pracowników przyzwyczajonych do dotychczasowego chaosu.
Ta lekka radziecka komedia obyczajowa została wyreżyserowana przez Eldara Riazanowa i wyprodukowana przez studio Mosfilm. W głównych rolach wystąpili Łarisa Gołubkina oraz Oleg Borisow, a na ekranie pojawia się również słynne komediowe trio grane przez Jurija Nikulina, Gieorgija Wicyna i Jewgienija Morgunowa.
Motywyrestauracjadziennikarstwomiłośćbiurokracjaprzemiana
Profil Seansuj
co to?Profil mówi, jaki to film, a nie jak dobry: ile w nim napięcia, akcji czy humoru, w skali 0–5. Przygotowujemy go z pomocą AI na podstawie opisów fabuły. Najedź na kategorię, a zobaczysz uzasadnienie. Nie zgadzasz się? Daj znać.- Napięcie: mało. Konflikty z personelem i urzędnikami mają lekki charakter.
- Akcja: mało. Fabuła skupia się na dialogach i porządkowaniu lokalu.
- Humor: dużo. Komizm wynika z absurdów obsługi i starć z biurokracją.
- Wzruszenie: trochę. Relacja bohaterów dodaje ciepłego, romantycznego tonu.
- Groza: brak. Brak jakichkolwiek strasznych czy mrocznych elementów.
- Romans: sporo. Zauroczenie dziennikarza kierowniczką napędza wydarzenia.
- Przemoc: brak. W historii nie występują sceny przemocy fizycznej.
- Wymaga skupienia: mało. Prosta, przejrzysta i pogodna linia fabularna.
Gdzie obejrzeć w Polsce
„Poproszę książkę zażaleń” nie ma teraz w żadnym polskim serwisie VOD. Dodaj go do listy, a damy znać, gdy się pojawi.
Nie znaleźliśmy tego tytułu w żadnym polskim serwisie.
Twórcy i obsada
Reżyseria
Obsada
Zdjęcia: Wikimedia Commons i TMDB. Źródło i licencja są w opisie zdjęcia i na stronie osoby.
Kadry
Kadry: TMDB.
Pytania o „Poproszę książkę zażaleń”
- Czy „Poproszę książkę zażaleń” jest na Netflix?
- Nie, „Poproszę książkę zażaleń” nie ma teraz na Netflix ani w innym polskim serwisie VOD.