Pierrot Lunaire

Zaproszony przez dyrygenta Premila Petrovicia do wystawienia „Pierrot Lunaire” Arnolda Schönberga – utworu teatru muzycznego z 1912 roku, opartego na wierszach Alberta Girauda – LaBruce nałożył na tę kompozycję dziwny i tragiczny epizod z kroniki kryminalnej. Dopełnieniem oryginalnej, atonalnej partytury jest opowieść o transpłciowym mężczyźnie, który zostaje wyoutowany przez ojca swojej dziewczyny i otrzymuje zakaz dalszych spotkań z ukochaną. Zrozpaczony bohater postanawia udowodnić swoją męskość: kastruje taksówkarza, a następnie demonstruje im obojgu swój nowo przeszczepiony członek. Ta historia, która dla LaBruce'a „służy jako swoista alegoria dla wszystkich radykałów genderowych i wyrzutków doprowadzonych do ostateczności przez dezaprobatę i wrogość dominującego porządku”, została zrealizowana w stylu wizualnym nawiązującym do epoki melodramatu Schönberga. LaBruce bezczelnie zapożycza środki wyrazu kina niemego, stosując czarno-białe zdjęcia, przysłony irysowe i plansze tekstowe w stylu: „Kutas, kutas, królestwo za kutasa!”.

Opis: TMDB, tłumaczenie maszynowe