Nie lubię poniedziałku

Losy kilkunastu bohaterów zaczynają się ze sobą nieoczekiwanie splatać. Prowincjonalny zaopatrzeniowiec desperacko próbuje zdobyć część do kombajnu i wdaje się w awanturę z taksówkarzem, a znany aktor po hucznej nocy wraca pieszo do domu, trzymając się szyn tramwajowych za pomocą samochodowej korby. Film jest lekką, dynamiczną satyrą obyczajową na codzienność wczesnych lat siedemdziesiątych, w której codzienny pech i urzędnicze absurdy tworzą ciąg komicznych sytuacji.

Za reżyserię oraz autorski scenariusz odpowiada Tadeusz Chmielewski, który przedstawił zbiorowy portret warszawiaków z przymrużeniem oka.