Moja wojna, moja miłość

Wrzesień 1939 roku, początek wojny. Nastoletni Marek – syn oficera rezerwy, który wyrusza na front – przepojony ideami patriotyzmu, za wszelką cenę pragnie zostać bohaterem wojennym. Odrzucając propozycje bezpiecznego przychówku ze strony rodziny i wypełniając rozkaz płk. Umiastowskiego wraz z kolegą opuszcza Warszawę i wyrusza na wschód pragnąc jak najszybciej przyłączyć się do walczących oddziałów. Powolna wędrówka pomiędzy uciekającą ludnością cywilną i rozbitymi oddziałami wojska, bardzo szybko uświadamia mu czym naprawdę jest wojna. Jego kolega niedługo po wymarszu, opuszcza go, zniechęcony zaistniałą sytuacją, odmienną od tego czego oczekiwali młodzi patrioci. Marek kontynuuje swoją wędrówkę wraz z młodszą dziewczyną imieniem Elżbieta, napotkaną na posterunku wojskowej żandarmerii, która podobnie jak on zmierza, gdzieś na wschód w poszukiwaniu ojca. Kiedy wreszcie Marek dociera do upragnionego celu – twierdzy osowieckiej, gdzie trwa werbunek poborowych – okazuje się, że nie ma dla niego broni i armia go nie potrzebuje. Zagubiony i rozgoryczony, w wojennej zawierusze nieoczekiwanie uświadamia sobie, że odnajduje tytułową miłość – towarzyszkę niedoli Elżbietę.

Z artykułu w Wikipedii (licencja CC BY-SA 4.0)