Man sku' være noget ved musikken

To film o materii, z której utkane są sny, choć w tym pomyśle nie ma nic wzniosłego – wręcz przeciwnie. Postacie skupione wokół baru Strudsen (Struś) robią to, co strusie: chowają głowę w piasek przed zagrożeniami życia i trzymają marzenia tylko dla siebie. Scenarzysta Benny Andersen, będący poetą, kreśli czuły portret grupy ludzi, którzy nawet nie próbują spełniać swoich snów – być może dlatego, że w gruncie rzeczy ich życie nie uwiera ich aż tak bardzo. Kierownik marzy o własnym lokalu, lecz boi się do tego przyznać, rzeźnik chciałby zostać śpiewakiem operowym, pomywacz okien (przepraszam, polerowacz szyb) kocha się skrycie w barmance, lecz nie śmie tego okazać, a pianista z ochotą wysłuchuje wszystkich przedstawianych mu marzeń. Był to najbardziej udany film Henninga Carlsena od czasu jego debiutu obrazem „Głód”.

Opis: TMDB, tłumaczenie maszynowe